Abravanel, the Blog

Jewish life and not only in Greece / Εβραϊκή ζωή και όχι μόνο στην Ελλάδα

Μνήμη / Remembering

Posted by Abravanel, the Blog στο 27/01/2010

Ελληνικά (english translation follows)

Μνήμη… Αυτό είναι το πρόσταγμα που βρίσκει κάποιος σε όλα τα γραφτά των ανθρώπων που υπήρξαν μέρος του Ολοκαυτώματος/Σοά σαν μάρτυρες και σαν ακούσια θύματα. Μνήμη… είναι αυτό που επαναλαμβάνεται στις επίσημες τελετές  για την Σοά ή όταν το μίσος ξυπνάει για να απειλήσει εβραίους και μη-εβραίους.

Και όμως το πρόσταγμα αυτό λαμβάνει διαφορετικά νοήματα για τους διάφορους ανθρώπους που την ζητάνε. Αυτό είναι εμφανές στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους η κοινωνία αντιμετωπίζει την «Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος» όπως είναι η επίσημη ονομασία της. Οι  πολιτικοί σπεύδουν να προσέλθουν για να δείξουν οτι παρά τους φίλους, τα λόγια τους και τις θέσεις τους συμπαθούν τους εβραίους. Οι θεσμοί της Ελληνικής Πολιτείας την βλέπουν απλώς ως μια ακόμη ενόχληση που πρέπει να διεκπεραιωθεί με τον δυνατόν περισσότερο διακριτικό τρόπο ώστε να μην κατηγορηθούν ότι υποκύπτουν σε εβραικές πιέσεις. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης απλώς αναμεταδίδουν τα ίδια σύντομα παλιά πλάνα από ξένα ντοκιμαντέρ και το αντιμετωπίζουν όπως αντιμετώπισαν το τσουνάμι, κάτι κακό που όμως συνέβη κάπου πολύ πολύ μακριά και σε «άλλους». Η υπόλοιπη κοινωνία δεν ξέρει ή δεν ενδιαφέρεται, αν και δεδομένης της αντιμετώπισης από θεσμούς και ΜΜΕ, έχουν τις δικαιολογίες τους.

Από την άλλη μεριά εγώ μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου κανείς δεν χρειάστηκε ποτέ να μου πει να θυμάμαι. Για εμένα το Ολοκαύτωμα/Σοά ήταν οι περίεργες ιστορίες για έναν τόπο μακρινό με το οποίο σχετίζονταν οι μεγάλοι του σπιτιού μου. Το μόνο απτό κομμάτι αυτών των ιστοριών ήταν τα τατουάζ με μπλε νούμερα στα μπράτσα τους. Αυτά τα νούμερα κυριολεκτικά με συνέπαιρναν αφού κατάφερναν να μετατρέψουν μια φανταστική ιστορία σε μια πραγματικότητα που μπορούσα να ακουμπήσω, να μελετήσω και κάνω υποθέσεις. Ήμουν μικρός τότε άλλα ήταν αρκετά εμφανές οτι κάτι όντως είχε συμβεί και αυτά τα νούμερα έλεγαν μια ιστορία από την οποία μπορούσα να κλέψω μόνο λίγες ματιές και μισό-αλήθειες από τους, κατανοητά διστακτικούς, αφηγητές της. Και όμως για αυτούς  όλα εκείνα δεν ήταν το ιστορικό γεγονός που αργότερα έγινε γνωστό ως «Ολοκαύτωμα» – για αυτούς ήταν απλά «τα στρατόπεδα» στα οποία είχαν πάει αλλά ποτέ, ακόμα και αν το ήθελαν, δεν μπορούσαν να αφήσουν πίσω αφού το σημάδι τους δεν ήταν μόνο στο μυαλό τους αλλά και στον απτό εαυτό τους. Αυτό το νούμερο, όσο σκληρά και αν προσπαθούσαν εάν το είχαν θελήσει δεν μπορούσε να σβήσει και όσο σκληρά να προσπαθούσαν εάν το είχα θελήσει, δε θα μπορούσα εγώ να ξεχάσω.

Εκείνη την εποχή δεν είχα την πιο παραμικρή ιδέα για το πόσο διαφορετικός είχε φανεί ο πόλεμος σε αυτούς. Θυμάμαι οτι τους παρενοχλούσα τακτικά για να τους βάζω να μου λένε ιστορίες που προφανώς προσάρμοζαν για ένα πεντάχρονο και οι οποίες πάντα το γοήτευαν. Από αυτές τις ιστορίες θυμάμαι μόνο κομμάτια που εγώ, σαν ένα μικρό και χαϊδεμένο παιδί, μπορούσα να καταλάβω από τις δικές μου εμπειρίες: να μου φωνάζουν – να τις τρώω – να πεινάω. Διάολε, θυμάμαι οτι άκουγα τα Ράους και Σνέλ και μου φαινόντουσαν απίστευτα αστεία και τα επαναλάμβανα όπως ένα παιδί θα επαναλάβει σήμερα μια φράση από την τηλεόραση. Βέβαια για μένα τότε οι έννοιες αυτές ήταν σχετικές: η πείνα ήταν το διάστημα μεταξύ του πρωινού και του μεσημεριανού.

Καθώς μεγάλωνα η αντίληψη μου για το Ολοκαύτωμα/Σοά άλλαζε και πλέον η μνήμη του διαιωνίζονταν διάμεσο της Απουσίας, παρά της Παρουσίας. Δεν ήταν πλέον απαραίτητο να βλέπω τα νούμερα στα μπράτσα τους ή να ακούω ιστορίες για να θυμάμαι – ήταν αρκετό να βλέπω το τι έλειπε. Δεν υπήρχαν ιστορίες που να περνούσαν από γενιά σε γενιά, δεν υπήρχαν συγγενείς να επισκέπτεσαι, οικογενειακά κειμήλια ή φωτογραφίες. Όταν ήμουν μικρός αυτή η απουσία δεν με ενοχλούσε μιας και προφανώς ούτε την συνειδητοποιούσα αλλά και το παρόν με υπερκάλυπτε. Καθώς όμως μεγάλωνα η φυσική ορμή που έχουμε όλοι μας, να ανακαλύψουμε το παρελθόν μας και να συνδεθούμε μαζί του, μεγάλωνε μόνο για σταματήσει στον τον αόρατο τοίχο που όριζε το Πριν και το Μετά. Κάποιος μπορούσε, μέσω της έρευνας, να μάθει περισσότερα για το τι συνέβη στην οικογένεια του 500 χρόνια πριν παρά για τις γενιές αμέσως πριν το Ολοκαύτωμα. Η Απουσία είναι αυτή που όρισε το Ολοκαύτωμα και τις γενιές μετά από αυτό – με τους ανθρώπους να επικεντρώνονται σε εκείνη την στιγμή προσπαθώντας να αποσπάσουν μικρά κομμάτια μνήμης από την δίνη του Β’ΠΠ και ίσως έτσι δίνοντας νόημα σε αυτό που συνέβη. Στην οικογένεια μου μόνο μια φωτογραφία, της οποίας τα μέλη εκτός από ένα ήταν νεκρά το 1943, η οποία ανασυντέθηκε από τα κομμάτια στα οποία ήταν σκισμένη είναι το μόνο που έχει μείνει από όλες τις γενιές που πέρασαν πριν από αυτή. Παλεύει να ανταποκριθεί σε αυτό τον βαρύ ρόλο της αναπλήρωσης της Απουσίας αλλά δεν είναι η μόνη που ορίζει το παρελθόν – αυτή η απτή απουσία όλων των υπολοίπων είναι ο ογκόλιθος με τον οποίο πρέπει να αναμετρηθεί αυτή η μικρή φωτογραφία.

Η μνήμη για μένα δεν είναι φόρος τιμής για αυτούς που δολοφονήθηκαν, δηλητηριάστηκαν και αποτεφρώθηκαν. Είναι η ζωτική ανάγκη να γεμίσω το κενό, μια ανάγκη να δώσω νόημα σε όλους αυτούς που έζησαν πριν από εμένα και βρήκαν τις ζωές τους να εξαρτώνται από μια άσημη φωτογραφία για να μην περάσουν στην λήθη. Το Ολοκαύτωμα κατάφερε να σβήσει την φυσική παρουσία χιλιάδων ανθρώπων αλλά επιπλέον κατάφερε να ξεπεράσει την γενιά του Ολοκαυτώματος για να αποτυπωθεί ως ουλή στις γενιές που θα ερχόντουσαν σβήνοντας το Παρελθόν τους και μέσω της Απουσίας που δημιούργησε να γίνει μέρος της ζωής τους με ένα επώδυνα σύγχρονο τρόπο – μια Απουσία της οποίας η παρουσία είναι περισσότερο απτή και από το στυλό με το οποίο γράφω αυτό το κείμενο.

Οπότε οφείλω να ομολογήσω οτι λέω ψέματα όταν λέω οτι κρατάω την μνήμη ζωντανή μέσα μου – ποτέ δεν χρειάστηκα να θυμηθώ γιατί η καταστροφή που ήταν το Ολοκαύτωμα στην πραγματικότητα ποτέ δεν με άφησε.

Υγ.Το Γιαντ Βασέμ έχει μια σελίδα στα για τα σχολεία εγκεκριμένη από το Υπουργείο Παιδείας – επισκεφτείτε την.

English

Remember… That is the imperative that one finds in the writings of people who took part in the Holocaust/Shoah as witnesses and involuntary victims. Remember… is what is repeated each year when the ceremonies for the Shoah take place or when the monster of hate rises to threaten Jews and non-Jews alike.

Still the command “remember” assumes different meanings for the different people who utter it. This is fairly obvious in the different ways society deals with the «Day of Remembrance of Greek Jews martyrs and heroes of the Holocaust» as its official name is. Politicians flock to show that despite their friends, their sayings and their stands they like Jews. The Institutions simply see it as a burden to bring forward in the less obvious way possible, lest be accused in succumbing to the Jews. The Media simply broadcast the same brief old footage from foreign documentaries and deal with it the same way they deal with the tsunami, a bad thing but that happened far-far away to “others”. The rest of the Society doesn’t know or care and frankly, seen how Politics, Institutions and Media deal with the Day, they have their fair share of excuses.

On the other hand I grew up in a house where no one ever had to tell me to remember. For me the Holocaust was strange tales about a place far-far away the grownups in my house were involved in. The only tangible aspect of these stories were the blue numbers tattooed on their arms. I used to be so fascinated by these numbers for they transformed a tale into a reality which I could touch, scrutinize and fantasize upon. I was just a kid but it was fairly obvious that something had indeed happened and these numbers told of a story which I could only get glimpses and half truths from its comprehensibly reluctant narrators. Still to them it was not the historical event that later became the Holocaust; to them it was simply τα στρατόπεδα/“the camps” were they had gone but even if they wanted they could never truly shed from them since the mark of the camps was not only in their minds but on their physical shelves. This number, hard as they might have tried should they have wanted, could not be erased and hard as they might have tried should have I wanted could not be forgotten.

At that time I didn’t have the faintest idea how different the war had been upon them. I remember that I used to harass them regularly to have them tell me stories which were adapted to suit a 5 year old and which invariably fascinated him. From these stories I can only remember parts that I, as a small pampered kid, could understand remotely: getting yelled at – getting beaten – being hungry. Hell, I remember that hearing “Raus” and “Schnell” seemed extraordinarily funny and I repeated them same way today a kid will parrot a phrase from the telly. Of course to me all these concepts were extremely relative: hunger was the time between breakfast and lunch.

As I grew up my perception of the Holocaust changed and its memory was perpetuated through the Absence than through the Presence. It was no longer necessary to see the numbers on the arms or hear stories to remember; it was enough to seeremembrance08 what was missing. There were no stories that passed from generation to generation, no relatives to visit, any family relics or photos. When I was little this absence didn’t weigh on me since I didn’t actually realize it and the immediate present was just enough. As I grew up, the natural urge we all have to discover our past and make bonds with it also kept growing only to find itself bump against an invisible wall which defined Before and After. One could, through research, get to know more about what had happened 500 years ago to his family than know more about the generation immediately prior to the Holocaust. The Absence was what defined the Holocaust and the generations past it; people focalizing on this specific moment trying to secure little threads of memories which could be extricated from the WW2 maelstrom and perhaps give meaning to what happened. In my family a single photo, whose members but one were dead by 1943 and reconstituted from the pieces it was torn, is the sole remainder of all the generations that passed before; it struggles to rise up to the immense role of filling the Absence but it isn’t the only one that defines the past – the tangible absence of all the others is the monolith to whom this humble photo has to confront with.

Remembering for me is not a token of respect to those who were murdered, gassed and burned. It is a vital need to fill up the void, a deep drive to give meaning to all those who lived before me and found their entire lives clinging upon a meager photo before fading in the oblivion. And if the Holocaust physically erased thousands of persons it managed to go even past the Holocaust generation and burn itself unto the generations that were to come by eliminating their Past and through the Absence it created make it a part of their life in a painfully contemporary way – an Absence whose presence is more tangible than the pen with which I’m writing this text.

So I must admit I lied when I said I keep the memory vivid in me; I’ve never had to remember because the cataclysm the Holocaust had been, never actually left me.

PS. Yad Vashem has a page for the schools approved by the Greek Ministry of Education and Religion – visit it.

32 Σχόλια to “Μνήμη / Remembering”

  1. I won’t say much. Only a few words from Heinz Kounio’s book,
    “In Auschwitz and in its satellite concentration death camps more than one million Jews disappeared by unbelievable sadistic methods. Their only crime was that they belonged to the tribe of Israel.” Heinz Salvator Kounio, Prisoner 109565

  2. offshore said

    Χθες έπαθα ένα μεγάλο σοκ, ανέφερα σε μία ομάδα μορφωμένων ανθρώπων πως η 27η Ιανουαρίου είναι η Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του ολοκαυτώματος και δεν ήξεραν τι είναι το ολοκαύτωμα. Το ενθαρρυντικό (;) είναι πως σήμερα δυο από τους μαθητές μου το γνώριζαν. Τι να πω, και αρνητής του ολοκαυτώματος να είναι κάποιος τουλάχιστον γνωρίζει πως κάτι έγινε/ δεν έγινε τότε.

  3. e. said

    Εκτός από την απουσία για μένα η διαρκώς παρούσα μνήμη του Ολοκαυτώματος οφείλεται στις συνέπειες που είχε στους επιζώντες των στρατοπέδων. Με απασχολεί μόνιμα η σκέψη του τι είδους άνθρωποι θα είχαν γίνει αν δεν τους είχε αφαιρεθεί το δικαίωμα της ανθρωπιάς.

  4. theo said

    Ο Διωγμός και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων 1943 – 1944

    http://share.uoa.gr/public/Documents/att/electronic_card_invitation.pdf
    .

  5. Mike S said

    It is very important that children learn about unspeakable atrocities like the Jewish Holocaust. Knowledge always is the best antidote of repeating all mistakes for the past. And if there something should be valuable about history, it is exactly this.
    Can I assume by the same token that the Genocide of Greeks and Armenians in the Asia Minor and Pontos is also part of the curriculum of children worldwide? Particularly those of Jewish heritage as I am sure they will find ironically how much they share with Greek children when it comes to the treatment of their ancestors!

    Can in particular assume that the Jewish people worldwide have wholeheartedly and enthusiastically supported the Armenian cause for the recognition of their Martyrdom in the hands of the Ottoman Turks? After all let’s not forget that the Armenian Holocaust was the Hitler’s inspiration for what tragically happened during the Jewish Shoah

    Let us not forget…

  6. Ανθή Δ. said

    Πολύ όμορφο κείμενο, Αμπραβανέλ.

  7. A. Ioannou said

    The distinction between the Holocaust and the persecution and destruction of Greek and Armenian communities in Asia Minor have been discussed at length before, in Abravanel’s pages and elsewhere, so I will not dwell on this, other than to make one point: The 1915-1922 events were an expression, horrific, murderous and inhumane, of Turkish nationalism. Greeks and Armenians were persecuted not as an end in itself but as the means of creating the Turkish state; it was what we would now call «ethnic cleansing». We have seen the same sort of thing in our times, e.g. in the former Yugoslavia, albeit (thankfully) on a considerably smaller scale and in Rwanda, on a much larger scale. Similarly, the murder of hundreds of thousands on Stalin’s orders and the death, from starvation, of millions of Ukrainians as a result of Stalin’s forced collectivization, were, indeed, crimes on a grand scale. But they were the result of the effort to impose and establish communism in the Soviet Unions. In the Holocaust the means and the end were indistinguishable: Jews were killed because they were Jews and for no other reason. The Germans killed not only German Jews but Jews from all the countries they occupied. Even those people whose Jewish ancestors had converted to Christianity, or those with one Jewish grandparent, who did not even consider themselves Jewish, were not spared. The lessons to be learned are very different. Let me also make another point: Asking for Jews to take the lead in having the Armenian and Greek genocides recognized internationally is a bit much, when the respective governments and organizations have not done so. I am not aware, for instance, of any demands by Greek American organizations for the history of the persecution of Greeks by the Turks to be included in the U.S. school curriculum, nor am I aware of the Greek government, present or past, having made such a request. I am aware of efforts to pass laws recognizing the Armenian genocide, in European countries and in the United States. In the latter, the Anti-Defamation League, after some initial vacillations, it is true, did lend its support to such efforts by U.S. Armenian groups.

  8. Abravanel said

    The Holocaust/Shoah must be extensively taught in greek schools because it is a GREEK tragedy. It happened to GREEKS and is the singlehandedly most tragic event of WW2 for Greece coupled with the Athen’s famine. I find it unhellenic (if I may use this Cold War term) to single out Greeks and be taught everything on the Asia Minor Disaster, as it is known in the greek language, and not be taught a single word on the murder of tenths of thousands of Greeks which bore a greater insult for the reasons eloquently described by A.Ioannou.

    Hopefully politics shall cease to define history and we understand that whenever we’ve let a political affiliation overcome our affiliation to humanity and decency we have achieved deeds that have deprived us of both.

  9. andrea said

    Αρθρο του Gideon Levy στο σημερινό φύλλο της Haaretz

    http://www.haaretz.com/hasen/spages/1145670.html

    Holocaust remembrance is a boon for Israeli propaganda

    Η Μνήμη του Ολοκαυτώματος είναι ευλογία για την ισραηλινή προπαγάνδα

    Israel’s bigwigs attacked at dawn on a wide front. The president in Germany, the prime minister with a giant entourage in Poland, the foreign minister in Hungary, his deputy in Slovakia, the culture minister in France, the information minister at the United Nations, and even the Likud party’s Druze Knesset member, Ayoob Kara, in Italy. They were all out there to make florid speeches about the Holocaust.

    Wednesday was International Holocaust Remembrance Day, and an Israeli public relations drive like this hasn’t been seen for ages. The timing of the unusual effort – never have so many ministers deployed across the globe – is not coincidental: When the world is talking Goldstone, we talk Holocaust, as if out to blur the impression. When the world talks occupation, we’ll talk Iran as if we wanted them to forget.

    It won’t help much. International Holocaust Remembrance Day has passed, the speeches will soon be forgotten, and the depressing everyday reality will remain. Israel will not come out looking good, even after the PR campaign.

    On the eve of his departure, Prime Minister Benjamin Netanyahu spoke at Yad Vashem. «There is evil in the world,» he said. «Evil must be stamped out at the beginning.» Some people are «trying to deny the truth.» Lofty words, said by the same person who only the day before, not quite in the same breath, uttered very different words, words of true evil, evil that should be extinguished at the start, evil that Israel is trying to hide.

    Netanyahu spoke of a new «migration policy,» one that is evil through and through. He malevolently lumped together migrant workers and wretched refugees – warning that they all endanger Israel, lower our wages, harm our security, make us into a third-world country and bring in drugs. He zealously supported our racist interior minister, Eli Yishai, who has spoken of the migrants as the spreaders of diseases such as hepatitis, tuberculosis, AIDS and God knows what else.

    No Holocaust speech will erase these words of incitement and slander against migrants. No remembrance speech will obliterate the xenophobia that has reared its head in Israel, not only on the extreme right, as in Europe, but throughout government.

    We have a prime minister who speaks about evil but is building a fence to prevent war refugees from knocking at Israel’s door. A prime minister who speaks about evil but shares the crime of the Gaza blockade, now in its fourth year, leaving 1.5 million people in disgraceful conditions. A prime minister in whose country settlers perpetrate pogroms against innocent Palestinians under the slogan «price tag,» which also has horrific historical connotations, but against whom the state does virtually nothing.

    This is the prime minister of a state that arrests hundreds of left-wing protesters against the injustices of the occupation and the war in Gaza, while time grants mass pardons to the right-wingers who demonstrated against the disengagement. In his speech yesterday, Netanyahu’s equating Nazi Germany with fundamentalist Iran was no more than cheap propaganda. Talk about «degrading the Holocaust.» Iran isn’t Germany, Ahmedinejad isn’t Hitler and equating them is no less spurious than equating Israeli soldiers with Nazis.

    The Holocaust must not be forgotten, and there is no need to compare it with anything. Israel must take part in the efforts to keep its memory alive, but in doing so it must show up with clean hands, clean of evil of their own doing. And it must not arouse suspicion that it is cynically using the memory of the Holocaust to obliterate and blur other things. Regrettably, this is not the case.

    How beautiful it would have been if on this international day of remembrance Israel had taken the time to examine itself, look inward and ask, for example, how it is that anti-Semitism has reared its head in the world precisely in the past year, the year after we dropped white-phosphorous bombs on Gaza. How beautiful it would have been if on this International Holocaust Remembrance Day, Netanyahu had declared a new policy for integrating refugees instead of expulsion, or lifted the Gaza blockade.

    A thousand speeches against anti-Semitism will not extinguish the flames ignited by Operation Cast Lead, flames that threaten not only Israel but the entire Jewish world. As long as Gaza is under blockade and Israel sinks into its institutionalized xenophobia, Holocaust speeches will remain hollow. As long as evil is rampant here at home, neither the world nor we will be able to accept our preaching to others, even if they deserve it.

  10. theo said

    Στην Virginia απαγόρεψαν την διδασκαλία του ημερολογίου της Άννα Φρανκ!!

    http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2010/01/28/AR2010012804001.html?wprss=rss_metro/va
    .

  11. Το θέμα της επετείου κατά την γνώμη μου δεν είναι τι έγινε αλλά πως θα αποτρέψουμε να μην ξαναγίνει. Γιαυτό πιστεύω ότι ημέρα αυτή πρέπει να γίνει μέρα εναντίον και του ρατσισμού.
    διαβάστε το παρακάτω παλιό μου άρθρο για το θέμα.

    Πρέπει το Ολοκαύτωμα να είναι μόνο Εβραϊκό;
    http://cohen.gr/newsite/index.php?option=com_content&view=article&id=150:2009-02-22-10-34-43&catid=35:jewdaism&Itemid=59

  12. Τι εννοείς μορφωμένοι? διότι αδυνατώ να πιστέψω ότι ενήλικες και μορφωμένοι δεν ξέραν τι σημαίνει ολοκαύτωμα. Διάολε δεν έχουν δει μια ταινία? Δεν άκουσαν από τους γονείς τους για τον ΒΠΠ?

    Δύο από τους μαθητές σου γνώριζαν. Από πόσα παιδιά? Ρωτάω διότι αν η πλειοψηφία δεν γνωρίζει είναι εύκολο να ξαναγίνει όχι αναγκαστικά με Εβραίους αλλά με άλλους, από τσιγγάνους μέχρι μουσουλμάνους κλπ.

  13. Mιας και μιλάμε τώρα για μνήμη, ας μνημονεύσουμε την πρώτη μας συνάντηση με το ιστολόγιο τούτο και για τις υπόγειες κοινότητες που υπάρχουν σ’ αυτόν εδώ τον τόπο κι ελάχιστα συνειδητοποιούμε:

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/07/01/abravanel/

    Μ-π

  14. Jean, Shoah is unique because «…their only crime was that they belonged to the tribe of Israel.” Heinz Salvator Kounio, Prisoner 109565.
    We should not connect it with any other event.

  15. theo said

    Nazi Camp Survivor, the 82-year-old Alberto Israel from Rhodes
    http://online.wsj.com/article/SB10001424052748703410004575029341567958912.html
    .

  16. Το σχ. 12 μου θυμισε και την δική μου πρωτη γνωριμια με τον Αμπραβανελ – και καποια σχόλια που εγραψα σε εκεινο το Ποστ του Π &Α:

    »13.Χαιρομαι για αυτό το Ποστ το αφιερωμενο σε εναν Ελληνα Εβραιο και ελπίζω απο αυτή τη συναντηση να Βγει κατι παραπάνω απο εναν παραλληλισμό μεταξύ Γενοκτονίας των Ποντιων και Ολοκαυτώματος .

    Τι παραπάνω;

    Ε κατι που να μας κανει να συνειδητοποιησουμε οτι ΑΡΙΣΤΕΡΑ

    που δεν βαζει ως (ενα )κυριο καθηκον της Την καταπολεμηση του Αντισημιτισμου (ειδικά σημερα που ενας παρανοικός αντισημιτισμός( Χωρις εβραιους..με στοχο τον Υποτιθεμενο…. Εβραιο ..δηλαδή την δημιουργική και απελευθερωμενη σκεψη – Θεριευει)

    Πολύ απλά : Δεν ειναι Αριστερά

    Και το Ολοκαυτωμα των εβραιων ειναι Το μετρο του απολυτου Κακού…

    Που μπορει να χρησιμευσει και στο να αποτρεψουμε τα αλλα κακά που ερχονται…

    Δεν μπορουμε να ειμαστε Αντιφασιστες αν δεν καταπολεμουμε Τον Αντισημιτισμο….

    Ανεξαρτητα απο το αν υπερασπιζομαστε και το Δικαιωμα των Παλαιστινιων για Πατριδα …

    Comment από Νοσφεράτος | Ιουλίου 2, 2008
    14.Απο το Ποστ: Οι Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας
    σχολια 307-310

    Μιας και μιλαμε για σφαγές ..ας θυμηθουμε λίγο και το Ολοκαυτωμα (μιας και ειναι επικαιρη η Δίκη Πλευρη…

    Η ιστορία είναι γεμάτη σφαγές. Ακόμα και γενοκτονίες. Για πολλούς λόγους Θρησκευτικούς, εθνικιστικούς, ταξικούς, αντικομμουνιστικους, Διεθνιστικους. Πόσα εκατομμύρια εξόντωσαν οι Αμερικάνοι στην Ιαπωνια, στη Βόρεια Κορέα (δυο, τρία;περισσότερα; Πόσα οι Ιάπωνες όταν εισέβαλαν στην Κίνα (μιλάμε για δεκάδες εκατομμυρίων). Πόσοι εξοντωθήκαν στην Ρωσική επανάσταση; Παλιότερα; Πόσους εξόντωσε ο Τζεγκις Χαν και άλλοι.

    Όμως το Ολοκαύτωμα ήταν κάτι άλλο: Το να εξοντώσεις σκληρά , ανελέητα, με σφαγές και πολλές φορές γενοκτονίες ένα εθνικό, θρησκευτικό, ταξικό αντίπαλο (μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους) ήταν κάτι το σχετικά σύνηθες στην ιστορία.
    Το έκαναν πολλοί, ακόμα και οι κατά τεκμήριο Δημοκράτες, οι Γάλλοι επαναστάτες .: όχι μόνο έκοψαν καμια 30 αρια χιλιάδες κεφαλιά, αλλά και έπαιξαν στο αίμα την εξέγερση των χωρικών στην Βανδεα.

    Όμως το ολοκαύτωμα ήταν η συστηματική και ανερυθριαστη εξόντωση εχθρών που δεν ήσαν καν εχθροί .

    Δεν ήταν π.χ εθνικά εχθροί οι Εβραίοι ούτε θρησκευτικά (δεν τους έσωζε η αλλαγή πίστης λογού χάρη). Ήταν ένας κατασκευασμένος, ένας επινοημένος εχθρός συμφωνά με την παράνοια της ναζιστικής ιδεολογίας. Και πως εξοντώνονταν; Ήταν τρομακτικό; σε μικρούς χώρους ( π.χ 300 τμ ) εξοντωντοναν 10.000, 20.000 την ημέρα. Και δεν είχε καν, να κάνει η εξόντωση με τις τύχες του πολέμου. Η εξόντωση έπρεπε να γίνει είτε κέρδιζαν τον πόλεμο είτε όχι.
    Οι Ναζί στερούσαν δικές τους δυνάμεις από το μέτωπο για να εξοντώσουν Εβραίους. Το Ολοκαύτωμα, ήταν ασύγκριτο στην αχρειότητα του . Ήταν το υπέρτατο κακό.

    Και βεβαία το ολοκαύτωμα δεν αφορούσε μόνο τους Εβραίους.
    Πολλοί θα πουν : φυσικά αφορούσε και κομμουνιστές, Ρώσους, Πολωνούς, Έλληνες. Όμως εγώ δεν εννοώ αυτό. Όχι γιατι δεν εξόντωσαν και αυτούς οι Ναζί. Όμως αυτοί ήσαν αντίπαλοι, στρατιωτικοί ή ιδεολογικοί αντίπαλοι.
    Όχι, όταν λέω ότι δεν αφορούσε μονό τους Εβραίους, εννοώ τους άλλους αδυνάμους, Αυτούς που δεν έφταιξαν σε τίποτε , αυτούς που ούτε καν (δεν μπορούσαν ) αντισταθήκαν. Μήπως οι πρώτες δοκιμές δεν αφορούσαν τα παιδιά με διανοητικές αναπηρίες; Τους ψυχικά ασθενείς; Ολοκαυτώματα με τά ροζ τρίγωνα, με θύματα τους τσιγγάνους.

    Το Ολοκαύτωμα ήταν ένα σχέδιο των Ναζί για να καθαρίσουν την κοινωνία από ότι θεωρούσαν βρώμικο και άρρωστο, να την κάνουν τελεία, καθαρή και υγιή. Το ολοκαύτωμα ήταν ένα πείραμα καθαριότητας.

    Ήθελαν την αγνή άσπιλη, αμόλυντη τελεία κοινωνία, ένα όνειρο καθαρότητας και φτιάξανε έναν εφιάλτη

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 8, 2007

    Η ιδιαιτερότητα του σύγχρονου ρατσισμού δεν αφορά τις νοοτροπίες, τις ιδεολογίες τα ψέματα της εξουσιας.Αφορά την τεχνική της εξουσίας , την τεχνολογία της εξουσίας …τη λειτουργία του κράτους, το οποίο είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιεί τη φυλή, την εξόντωση των φυλών και την κάθαρση της φυλής για να ασκεί την κυριαρχική της εξουσία
    …………………….
    Σε τελική ανάλυση ο ναζισμός αποτελεί όντως την ανάπτυξη των νέων μηχανισμών εξουσίας . Το ναζιστικό κρατος το μόνο κράτος στο οποιο οι βιολογικές ρυθμίσειw λαμβάνονται τόσο επίμονα υπόψη .

    Πειθαρχική εξουσία, βιοεξουσία :χαρακτηριστικά και ερείσματα της ναζιστικής κοινωνίας σε ολες τις διαστάσεις της (αναδοχή του βιολογικού στοιχείου της τεκνοποίησης , της κληρονομικότητας , της ασθένειας των ατυχημάτων )ο έλεγχος των απρόοπτων που χαρακτηρίζουν τις βιολογικές διαδικασίες ήταν ένας από τους άμεσους στόχους των καθεστώτων …

    Παράλληλα όμως με την καθολικά προστατευτική , ρυθμιστική και πειθαρχική κοινωνία έχουμε τη αποχαλίνωση της δολοφονικής εξουσίας, της εξουσίας της θανάτωσης που διατρέχει ολο το κοινωνικό σώμα της ναζιστικής κοινωνίας …δεν παρέχεται στο κράτος μόνο , αλλά σε μια σειρά ατόμων (τάγματα Εφόδου, ες –ες )

    Στο ναζιστικό κράτος όλος ο κόσμος έχει δικαίωμα ζωής και θανατου πάνω στο γείτονα του , έστω και διάμεσου της κατάδοσης

    Michel Foucault Για την υπεράσπιση της κοινωνίας

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 8, 2007

    Ο πόλεμος στο ναζισμό παρουσιάζεται ως η έσχατη και αποφασιστική φάση ολων των πολιτικών διαδικασιων :η πολιτική οφείλει να καταληγειστον πόλεμο

    Στόχος του ναζιστικού καθεστώτος δεν είναι απλώς η καταστροφή των άλλων φυλών αλλά και η έκθεση της ίδιας της φυλής στον απόλυτο και καθολικό κίνδυνο του θανάτου. Ο κίνδυνος του θανάτου εγγράφεται μεταξύ των θεμελιακών καθηκόντων της ναζιστικής υπακοής και μεταξύ των κυριοτέρων στόχων της πολιτικής του. Ο πληθυσμός μόνο αν εκτεθεί στο σύνολο του καθολικά στο θάνατο , θα μπορέσει να γίνει μια ανώτερη φυλή να αναγεννηθεί έναντι των άλλων φυλών οι οποίες θα έχουν εξολοθρευτεί ολοκληρωτικά ή θα έχουν τελεσίδικα υποδουλωθεί.

    Στους ναζί έχουμε ένα απολύτως ρατσιστικό κράτος, ένα κράτος απολύτως δολοφονικό και αυτοκτονικό . Χαρακτηριστικά που άλληλα επικαλύπτονται τόσο στη τελική λύση (η όπια είχε στο διάμεσου των Εβραίων να εξοντώσει όλες τις άλλες φυλές, σύμβολο και έκφραση των οποίων ήταν οι Εβραίοι )του 1942-1943. και στη συνέχεια στο τηλεγράφημα 71 με το οποίο Ο Χίτλερ τον Απρίλιο του 1945 διάτασσε την καταστροφή των συνθηκών ζωής του ίδιου του γερμανικού Λaου

    Michel Foucault Για την υπεράσπιση της κοινωνίας

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 8, 2007

    Comment από Νοσφεράτος | Ιουλίου 2, 2008
    15.”Το αίνιγμα του αντισημιτισμού και της ‘τελικής λύσης’ ”

    http://www.media.uoa.gr/sas/pages/current.html

    Comment από Νοσφεράτος | Ιουλίου 2, 2008

  17. Abravanel said

    νοσφυ θα πρέπει μια μέρα να σταματήσεις τις σκόπιες αναρτήσεις για το θέμα στο ιστολόγιο σου – να γράψεις ένα συγκροτημένο κείμενο για τον αντισημιτισμό και να το αναρτήσεις είτε εκεί για να στο κλέψω, είτε εδώ κατ’ευθείαν. Στα λέω δημόσια για να μην έχεις άλλοθι !

    Ετικέτα αντισημιτισμός στον ιστολόγιο του Νοσφεράτου.

    Μια φορά μιλούσα με τον plagal και όταν μου είπε οτι το Ολοκαύτωμα ανήκει σε όλους από την μια συμφώνησα αλλά από την άλλη αισθάνθηκα την ανάγκη να πω οτι μπορεί να ανήκει σε όλους αλλά ανήκει περισσότερο σε μερικούς γιατί εγώ είχα για παραμύθια τα στρατόπεδα και όταν κοιτώ φωτογραφίες πάντοτε ψάχνω να αναγνωρίσω τα μέλη της οικογένειας μου. Τώρα νοιώθω αυτή την ανάγκη γιατί έχω κόμπλεξ οτι μέσω του Ολοκαυτώματος γίνομαι ξεχωριστός ; Γιατί νοιώθω οτι προσπαθούν να μου αρνηθούν αυτή την ιστορία ; Αυτά κύριοι μόνο ένας καλός ψυχαναλυτής μπορεί να σας απαντήσει. Το μόνο αντικειμενικό είναι οτι η ιστορία που διηγήθηκα πριν με την φωτογραφία είναι αληθινή – εκεί αρχίζει και τελειώνει η μνήμη των γενεών πριν από μένα. :-)

  18. Εχεις δικιο….Αλλά…αναβαλω …

  19. offshore said

    ‘…ανήκει περισσότερο σε μερικούς…’- Αυτό που λες εδώ το εννοείς;

  20. »Διάολε, θυμάμαι οτι άκουγα τα Ράους και Σνέλ και μου φαινόντουσαν απίστευτα αστεία και τα επαναλάμβανα όπως ένα παιδί θα επαναλάβει σήμερα μια φράση από την τηλεόραση.»

    Ε ΄κι εγώ… Ο πατερας μου ελληνας -μη εβραιος- αντιστασιακός- εκανε στα Γερμανικά κατεργα στο Μαουχαουζεν – ειχε βαλει στοχο να μας μαθει Γερμανικά — Ηθελε να μάθει κιαυτός κατι περα απο τα Ραους..
    Αγορασε λοιπόν μια σειρά Δισκων Λιγκουαφόν και μας μαζευε τα παιδιά(κι ανηψια )…Να μαθουμε Γερμανικά απο ..δισκους..
    εγώ βεβαια αντιλαμβανομουνα οτι μόλις ακουγε Γερμανικά γυαλιζε το Ματι του…
    Σιχαθηκα τα Γερμανικά ..Ποτε δεν εμαθα βεβαια ..
    Αλλα κουβαλουσα εδώ κι εκει την σειρά της Λιγκουαφόν
    Ωσπου χαθηκε σε μια μετακομιση Μαζί μ’εναν Βραχνά των παιδικών μου χρονων

    …Καποια αλλη φορά θα σου πω για τις αφηγησεις -και πως μου φαινοτανε ..

  21. david said

    The 1939-1945 events were an expression, horrific, murderous and inhumane, of German nationalism. Jews were not persecuted as an end in itself but as the means of creating a «new european order»; it was what we would now call «ethnic cleansing» not only for them, but also for Gypsies, Poles, Russians and other ‘lesser people’.
    Of course, because of the war German nationalism ignited, many more millions of others perished either on the battlefield or from the difficulties of war. But then again, if one doesn’t come from a chosen peoples, how dare they claim that they suffered also?
    ….
    Similarly, the murders of hundreds of thousands on Stalin’s orders and the death, from starvation, of millions of Ukrainians as a result of Stalin’s forced collectivization, were, indeed, crimes on a grand multi-million scale. But they were the result of the effort to impose and establish communism in the Soviet Union; so, from this and many other examples through 20th-century history, we can safely conclude the inevitably murderous nature of communism, especially when applied on a mass scale.

    We should also point out the disportionately high percentage of Jewish participation in the OGPU and NKVD, the agencies that enforced collectivization on ethic Ukrainian and Russian peasants, confiscating their possessions -thus leading them to starvation- and even outright executing them should they tried to resist.
    During the 1930s, 42 of 111 top NKVD officials were Jewish. 12 of the 20 NKVD
    directorates were headed by ethnic Jews. Besides, the Gulag system was headed by ethnic Jews from its beginning in 1930 until the end of 1938, a period when the worst atrocities of the Great Terror occured.
    The figures are from Yuri Slezkine’s book «The Jewish Century». In his words, they were «Stalin’s willing executioners».

    In Asia Minor, christians were killed for being christians, so that a christian-free muslim Turkey could emerge. After all there was one particular non-muslim religious group that wasn’t killed or persecuted. The one that, while its christian ‘compatriots’ were being burnt alive in Smyrna, was collaborating with the invading turkish hordes in killing and looting them, apparently eager to weed out competition in the business trades.
    But that’s another story, I suppose.

    The Jews in the U.S. are against any try for international recognition of Armenian and Greek genocides. They do this out of fear that their exclusive-victim status could be compromised and also because they mean to support the Israel-Turkey strategic alliance.
    Only lately and because of Erdogan’s stance did they hesitatingly pay some lip service to the armenian cause, but of course it’s nothing that should be relied upon. Simon Peres the current president of Israel has officially backed Turkey stating that this is a historical issue and politics should be not be part of it (unlike the «Holocaust» obviously).
    Jews can only care about «what’s good for the Jews» currently, in the mid-term and in the long-term. This just isn’t the case. If anything they’re against it.

  22. Μπε said

    A. Ioannou είπε: «it was what we would now call “ethnic cleansing”. We have seen the same sort of thing in our times, e.g. in the former Yugoslavia»

    Do you disagree with the description of the Srebrenica massacre as a «genocide», then? I’m genuinely curious by the way, not trying to pull anything. ;-)

  23. david said

    There he goes. Let’s see the numbers:

    Around 70.000 Greek Jews were sent to concentration camps in WW2. During this war 300.000 Greeks died of famine or German executions, whole villages wiped out in retaliation for strikes by resistance fighters.
    Out of 2+ million Greeks of Asia Minor only 1,2 made it to their exodus in 1922, after a disastrous war that completely transformed greek society.

    And yet this fellow Jew here finds it «unhellenic» (as in «unamerican») that in greek textbooks the latter is given more importance over the former.
    Why, because it’s …special. Their fate was special. In fact these people are special.
    As notable humanitarian and holocaust profiteer Elie Wiesel has pointed out:»everything about us is unique». Typical Jewish supremacy.

    And this isn’t politics, you see, it isn’t in fact a blackmail against any country that dares not comply to holocaust glorification; this is plain «humanity and decency».
    I guess it won’t be long before we hear that the Greek government has decided to inject a little «humanity and decency» in its history textbooks.

    Talk about chutzpah .

  24. Abravanel said

    In greek history textbooks there is not a single line – not a single mention to the murder of the ca 60.000 Jews. On the contrary In Greek textbooks WW2 is extensively studied in the last year of high school with two chapters covering WW2, the Greek involvement, the Resistance and the Greek casualties. In total, there are 53 pages in a 500 book pages, of which 20 are dedicated to the Resistance and the civil casualties due to famine or German executions. This includes both the main text which is obligatorily and the extra testimonies, and photos which are present but not mandatory to read and officially not among the material that a student can be examined on, (in Greek called πηγές/sources).

    The Shoah from the whole WW2 takes a total of 8 lines in 3-column page for a staggering 1/6th of a page. The Greek Jews are not mentioned even once in the main text but qualify for a total of 3×4cm mention among the sources!.

    The only thing I find special is that 49.188 executions and estimated 300.000 deaths from famine of some greeks «deserve» (a filthy word) around 520 times more than the estimated 60.000 murders of other greeks.

  25. A, Ioannou said

    Ethnic cleansing does not preclude genocide, the latter is often the means by which the former is accomplished. This may be splitting hairs, but I believe that «genocide» implies intend to exterminate a certain group of people. By that I mean that it is possible to accomplish ethnic cleansing without the genocide component, e.g. by relocating, forcibly or otherwise, groups of people under conditions that do not result in high death rates. I would argue that the expulsion of hundreds of thousands of ethnic Albanians from Kosovo by the Serbian police and army in 1988-1989, which resulted in the NATO military intervention in the Spring and Summer of 1989 and the subsequent fall of Milosevic and his government, was an attempt at ethnic cleansing (that was reversed as a result of the NATO intervention) without the genocide component. Undoubtedly people died, but not on the scale of previous such events, e.g. in Bosnia. I admit that it is all rather relative, but I think that often there is a difference. Another incident of ethnic cleansing without a genocidal component was the mass expulsion of Sudeten Germans from Czechoslovakia after the defeat of Nazi Germany in 1945. Again, undoubtedly people died, especially the old and infirm, but the aim was not to exterminate the Germans but to expel them from the country.

  26. A. Ioannou said

    «[…] the expulsion of hundreds of thousands of ethnic Albanians from Kosovo by the Serbian police and army in 1988-1989, which resulted in the NATO military intervention in the Spring and Summer of 1989 […]»

    Correction to the above, I was off by a decade. The expulsion of ethnic Albanians from Kosovo took place in 1998-1999 and NATO intervened in the Spring of 1999.

  27. δες λιγο αυτό

    http://nosferatos.blogspot.com/2010/02/e_06.html

  28. theo said

    Συλλαλητήριο στα Χανιά
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=313618&dt=05/02/2010
    .

  29. Abravanel said

    Στη Συναγωγή Ετς Χαγίμ των Χανίων, η οποία πυρπολήθηκε τον Ιανουάριο δύο φορές, αναμένεται να συγκεντρωθούν αύριο το πρωί έλληνες εβραίοι απ΄ όλη τη χώρα. Σύμφωνα με πληροφορίες, θα παρακολουθήσουν την τέλεση της λειτουργίας στη Συναγωγή και στη συνέχεια θα πορευτούν προς το δημαρχείο για να διαμαρτυρηθούν για το κάψιμο του ιερού τόπου της θρησκείας τους αλλά και για να συμπαρασταθούν στο κ. Νίκο Σταυρουλάκη, υπεύθυνο της Συναγωγής και ένα απο τα τελευταία μέλη της εβραϊκής κοινότητας της Κρήτης.

    Το γνωρίζω – μου ήρθε επιστολή στο σπίτι και αποτελεί μια πρωτοφανή ενέργεια για τα δεδομένα του άκρως μαζεμένου Ελληνικού Εβραϊσμού. Αφού καθόμουν και αναρωτιόμουν αν ήταν αλήθεια στην αρχή.

  30. ναι είναι αλήθεια και πήγε πολύ καλά. Ήμουν εκεί.

  31. david said

    You little weasel. You dared compare 1 million victims of ethnic cleansing in Asia Minor with 60.000 Jews in WW2, but now your problem is that they’re not «in the main text»?
    Which is an egregious lie, by the way:
    http://pi-schools.sch.gr/gymnasio/istoria_c/math/s_95-188.pdf
    This is the history book taught in the 3rd high school year. The jewish plight is mentioned both as a european phenomenon during WW2(p.127) and in its greek dimension(p.132). And «in the main text».

    It’s obvious that you won’t be happy until a whole chapter in the book is dedicated to these very special victims, not to say an independent history book and a relevant course about holocaust in general. Isn’t this the target of ‘holocaust studies’ promoted by jewish organisations around the world?

  32. Abravanel said

    Now, here we have a problem: when I made the post in 2007 I went to a local bookshop and asked for the history books which cover the modern era. The only mention of the Shoah was in the Book Of History for the 3rd class of Highschool (18yr old kids). I read it thoroughly and scanned the relative articles which you can see below. Now can you find a single phrase which refers to 60000 greeks being deported and gassed in foreign lands?

    If they changed it then I would be happy; the only problem is that with the Repousi incident I think, (I am not sure), that all changes were annulled and the history books remained the same. Perhaps I’m wrong – I’ll see if after 65 years they decided to include one of the worst greek massacres ever.

Leave a reply - Σχολιάστε νηφάλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: