Abravanel, the Blog

Jewish life and not only in Greece / Εβραϊκή ζωή και όχι μόνο στην Ελλάδα

Archive for 18 Απριλίου 2010

Οδός Παλαιστίνης, μια σιωνιστική οδός για μια σιωνιστική Ελλάδα/Palestine Str, a zionist street for a zionist Greece

Posted by Abravanel, the Blog στο 18/04/2010

Ελληνικά (english translation follows)

Οι ισραηλινοί συνηθίζουν να εορτάζουν την επαίτιο με πικνικ και "μάχες" με αφρό ξυρίσματος/wikipedia

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν οι όψιμοι αντισιωνιστές έχουν μνήμη χρυσόψαρου, είναι αμόρφωτοι ή απλά είναι αχάριστοι ως άνθρωποι. Αύριο ξεκινούν οι εορτασμοί για την Ημέρα Ανεξαρτησίας του Κράτους του Ισραήλ/Γιόμ Ατσμαούτ και προς τιμή τους ας ασχοληθούμε λίγο με την ιστορία της Οδού Παλαιστίνης.

Το 1953 η Κεφαλλονιά καταστράφηκε από ένα από τους χειρότερους σεισμούς στην ιστορία της. Στην έκκληση για βοήθεια απάντησαν 4 πολεμικά πλοία του κράτους του Ισραήλ που βρίσκονταν για γυμνάσια στην περιοχή, υπό τον Διοικητή Σλόμο Ερέλ. Υπήρξαν η πρώτη βοήθεια μετά τον κύριο σεισμό, ενώ αξίζει να υπενθυμίσουμε οτι η Ελλάδα αρνούνταν να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ και είχε ψηφίσει στον ΟΗΕ ενάντια στην δημιουργία ενός αραβικού και ενός εβραϊκού κράτους το 1947, (η αναγνώριση του Κράτους του Ισραήλ έγινε  σαράντα δυο χρόνια μετά , το 1990, από την κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη).

Οφείλουμε να ομολογήσουμε οτι η ψήφος εκείνη υπήρξε προϊόν εκβιασμού με την Αίγυπτο να απειλεί με αντίποινα κατά της ελληνικής παροικίας στην Αλεξάνδρεια – δυστυχώς ο ηγέτης της Αιγύπτου Νάσσερ αργότερα πραγματοποίησε τις απειλές, παρά την ελληνική συμμόρφωση, εθνικοποιώντας τις ελληνικές επιχειρήσεις το 1957 στα πλαίσια της ένταξης της Αιγύπτου στην σοβιετική σφαίρα επιρροής και ωθώντας στην εξαφάνιση της ελληνικής παροικίας και στην προσφυγιά τους έλληνες αιγυπτιώτες. Άλλωστε η Ελλάδα φρόντιζε να εξηγήσει στην πρέσβειρα του Ισραήλ στην Μόσχα Γκόλντα Μείρ και μελλοντική Πρωθυπουργό το 1948 «… καταλλήλως τους λόγους διά τους οποίους η Ελληνική Αντιπροσωπεία δεν ηδύνατο να ψηφίσει υπέρ των εβραϊκών απόψεων εις την εν Νέα Υόρκην Συνέλευσιν του ΟΗΕ» όπως σημειώνει στην αναφορά του ο Πρέσβης στο Υπουργείο Εξωτερικών. (2) Ενδεικτικές είναι οι διαμαρτυρίες της βρετανικής κυβέρνησης για  συμμετοχή ελλήνων ναυτικών και πλοίων στις προσπάθειες να μεταφερθούν οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος στο Ισραήλ ενάντια στο βρετανικό φιλοαραβική πολιτική που το απαγόρευε.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην Κεφαλλονιά. Παραθέτω το κομμάτι ενός αυτόπτη μάρτυρα, του Γ.Μοσχονά :

πυρκαγιές μετά τον σεισμό/πηγή:Γ.Αποστολάτος

Είχαν δεν είχαν περάσει πέντε – έξι ώρες, μπαίναμε στο χάραμα πια, που ακούστηκε από τη μεριά του Μέτελα θόρυβος από μηχανές πλοίων. Ο θόρυβος και μόνον αυτός, δημιούργησε μέσα μας αγαλλίαση, δυνάμωσε την πίστη πως δεν είμαστε μόνοι, να πως κάποιοι μας άκουσαν, κάποιοι ήλθαν. Ύστερα από λίγο ατενίζαμε ξένες μελαχροινές σιλουέτες να μας μιλούν σε ακαταλαβίστικη γλώσσα, να μας δίνουν νερό, γαλέτα και σοκολάτες και προφανώς να μας λένε κουράγιο. Ητανε το ναυτικό του Ισραήλ που πήρε το σήμα του ασυρμάτου της πλατείας. Ναι ήτανε τα παιδιά του Ισραήλ που έφτασαν πρώτοι να δώσουν σε μας την ελπίδα. Ποτέ δεν ξέχασα το γέννημα της ελπίδας που πήρα από την παρουσία τους. Το Αργοστόλι εκτίμησε την προσφορά ονομάζοντας τον δρόμο που ανέβηκαν «οδός Ισραήλ». Με το που ξημέρωσε και αντικρύζοντας την καταστροφή, βοήθησαν σε διανοίξεις δρόμων, σε ανατινάξεις επικινδύνων κτιρίων, σε διασώσεις παγιδευμένων, σε μεταφορές τραυματιών στην Πάτρα, εδωσαν οτι είχαν νερό και θάρρος για την ζωή. Τέτοιες προσφορές σε τέτοιες δύσκολες ώρες δεν ξεχνιούνται τις γράφουν η Ιστορία οι άνθρωποι και τα βιβλία.

πηγή

Η Κεφαλλονιά δεν ξέχασε ποιοι την βοήθησαν και ενδεικτικά αναφέρω τις εκδηλώσεις για τα 50χρονα, στις οποίες το Ισραήλ παρέστη με 2 πολεμικά πλοία, τον Διοικητή της κύριας ναυτικής του βάσης και τον ίδιο τον Σλόμο Ερέλ – περισσότερα στο Indymedia και την Ελευθεροτυπία.

Η Κεφαλλονιά μπορεί να μην ξέχασε αλλά ορισμένοι φρονούν οτι ευγνωμοσύνη μπορεί να έχει ημερομηνία λήξης, αλλά η αχαριστία ποτέ. Αναφέρομαι στον Διονύση Γεωργόπουλο, πρόεδρο της ΕΛΜΕ Κεφαλλονιάς Ιθάκης που ζητάει «Να μετονομαστεί η οδός Ισραήλ στο Αργοστόλι σε οδό Παλαιστίνης«.

Κάποιος μπορεί να ρωτήσει τι με ενδιαφέρει: εδώ είναι που εισέρχεται το η μνήμη χρυσόψαρου που ανέφερα στην αρχή και η αβυσσαλέα άγνοια που υπάρχει για το πρόσφατο παρελθόν της χώρας μας.

«Οδοί Παλαιστίνης» υπάρχουν ήδη πολλές στην χώρα μας. Υπάρχουν στον Βόλο, στην Αθήνα, στην Λάρισα και σε άλλες πόλεις. Υπήρχε και στην Θεσσαλονίκη στον συνοικισμό Χιρς, αλλά ο Δήμος Θεσσαλονίκης έσβησε όλα τα εβραικά ονόματα των οδών της πόλης το 1943, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία οτι οι ανεπιθύμητοι εβραίοι δημότες του δολοφονούνταν στο Άουσβιτς και μεταπολεμικά αρνήθηκε να την επαναφέρει.

Ο ανύποπτος διαβάτης θα νομίζει οτι είναι η απτή διαπίστωση των φιλομουσουλμανικών συναισθημάτων των χριστιανών συμπολιτών του, αλλά φευ – μάλλον δεν ξέρει οτι αποτελούν έκφραση του άκρατου φιλοσιωνισμού της χώρας μας. Η Ελλάς φιλοσιωνιστική και μάλιστα άκρατα; Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή στην ιστορία της «Οδού Παλαιστίνης»:

Το Υπουργείο Εσωτερικών το 1919 έστειλε μια εγκύκλιο, στην οποία ζητούσε να δοθεί το όνομα «Οδός Παλαιστίνης» σε όλες τις πόλεις που υπήρχε μια ευμεγέθης εβραϊκή κοινότητα στα πλαίσια της επίσημης κρατικής υιοθεσίας του σιωνισμού. Συγκεκριμένα στον Βόλο με την 58/12-5-1920 απόφαση του Δημάρχου Σπυρίδη μαθαίνουμε την «εκ μέρους του Δήμου εκδήλωση συναισθημάτων συμπάθειας και χαράς προς την Ισραηλιτική Κοινότητα Βόλου επί τη απαρχή αποκαταστάσεως της Ισραηλιτικής φυλής εν Παλαιστίνη δια την ονομασία μιας οδού της πόλεως εις οδό Παλαιστίνης«. (1) Εκείνη την εποχή το όνομα Παλαιστίνη  αφορούσε αποκλειστικά την γεωγραφική περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που σύντομα θα γίνονταν Bρετανική Εντολή – ο όρος συνδέονταν κυρίως με τους Εβραίους που την επιζητούσαν ως αποκλειστική πατρίδα, σε αντίθεση με τις αραβικές επιδιώξεις για προσάρτηση της σε Αίγυπτο, Συρία και Ιορδανία.

Πιο πριν είχε προηγηθεί η ελληνική ρηματική ανακοίνωση του Υπουργού Εξωτερικών Νικόλαου Πολίτη της κυβέρνηση Βενιζέλου τον Ιούλιο του 1917 ότι «εν ευθέτω χρόνω η Κυβέρνησις των Φιλελευθέρων θέλει καταβάλη πάσαν προσπάθειαν όπως υποβοηθήση το εθνικόν έργον των Ισραηλιτών εν πλήρει συμφωνία μετά των μεγάλων Συμμάχων της Ελλάδος«. Η συγκεκριμένη δήλωση επαναλήφθηκε μέσα στην Βουλή των Ελλήνων, (Συνεδρίασις Γ´, Κ´ Περίοδος της 28ης Φεβρουαρίου 1918), μετά από ερώτηση του ιατρού και βουλευτή Μαυρίκου Κοφίνα. (2) Ο Μαυρίκος/Μωσσέ Κοφίνα, μια κορυφαία ελληνοεβραϊκή προσωπικότητα, αξίζει μια ανάρτηση από μόνος του μιας και δίνει το όνομα του και σε μια κωμόπολη στο Ισραήλ αλλά και σε έναν δρόμο της πόλης του Βόλου.

o υπουργός Εξωτερικών Ν.Πολίτης στην βίλα του εξισλαμισμένου εβραίου Καπαντζή, έδρα της κυβέρνησης Εθνικής Άμυνας του Ε.Βενιζέλου

Η δήλωση του Υπ.Εξ. Νικόλαου Πολίτη προηγείται της διάσημης δήλωσης Μπαλφούρ περί ιδρύσεως μιας εβραικής εθνικής εστίας τον Νοέμβριο του 1917, από την Βρετανία. Η δε επίσημη τοποθέτηση της Ελλάδας, την τοποθετεί ανάμεσα στις πρώτες κυβερνήσεις παγκόσμια που αναγνώρισαν το δικαίωμα των Eβραίων που δεν αναγνώριζαν τους εαυτούς τους στις νυν χώρες τους, για μια πατρίδα και την εθνική αυτοδιάθεση.

Στα ίδια πλαίσια πρέπει να δούμε το 1ο Πανελλήνιο Σιωνιστικό Συνέδριο που έλαβε πανηγυρικά χώρα στην Θεσσαλονίκη στις 10 Μαρτίου του 1919, με την έγκριση της Κυβέρνησης Βενιζέλου και υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης στο Πάρκο του Λευκού Πύργου, (η ονομασία του ως «Πανελλήνιου» είχε ιδιαίτερη πολιτική σημασία για τις ελληνικές προσπάθειες να προσαρτηθεί η πόλη). Εκείνες τις ημέρες η πόλη σημαιοστολίστηκε με σημαίες της Ελλάδας και χωρών της Αντάντ, ενώ μεγάλα πορτραίτα του Χερτσλ και άλλων σιωνιστών ηγετών κοσμούσαν τους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Αντιπροσωπείες από 24 ελληνικές πόλεις μαζεύτηκαν τότε εκπροσωπώντας όλες τις τάσεις του σιωνισμού, από τους Or Sion (φώς της Σιών) της Καβάλας, στο συλλόγο Hovevei Zion (εραστές της Σιών) από τους πολλούς σιωνιστικούς συλλόγους της Θεσσαλονίκης, της εβραϊκής κοινότητας στην Χίο και τον μαρξιστικό σιωνιστικό σύλλογο Poalei Zion (εργάτες της Σιών) του Βόλου. (3)

παραδοσιακός εβραίος στη Θεσσαλονίκη - στο βάθος οι ελληνική και σιωνιστική σημαίες

Η εξήγηση για το ξαφνικό ένθερμο ενδιαφέρον της ελληνικής πολιτικής βρίσκεται προφανώς στις πολιτικές συνθήκες της εποχής. Η Ελλάδα του 1912/1923 αγωνίζεται για την εθνική ολοκλήρωση της και την ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό του σύνολου των Ελλήνων σε Μικρά Ασία, Πόντο και Μακεδονία. Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης βρίσκει στην δεύτερη σημαντικότερη πόλη των Βαλκανίων μια Εβραϊκή πλειοψηφία η οποία κυριαρχεί πληθυσμιακά, οικονομικά και πνευματικά – ενώ η ελληνική μειονότητα χαρακτηρίζεται από την νωθρότητα της. Μέρος του οπλοστασίου της ελληνικής διπλωματίας, ώστε να δικαιολογήσει την ένοπλη επέκταση του ελληνικού κράτους, είναι η υιοθεσία της αρχής του Προέδρου Γουίλσον για αυτοδιάθεση των λαών – στην περίπτωση όμως της Θεσσαλονίκης αυτό δημιουργεί την παράδοξη κατάσταση να κυριαρχεί ένας «λαός» χωρίς πατρίδα και χωρίς εθνικές επιδιώξεις. Στην προσπάθεια της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και της Βουλγαρίας να προσεταιρισθούν τους κατοίκους της πόλης, η Ελλάδα αντιτάσσει την παράδοση ισονομίας προς τους εβραίους υπηκόους της και τις υπάρχουσες ακμάζουσες κοινότητες της. Ταυτόχρονα ικανοποιεί σχεδόν το σύνολο των εγγυήσεων ισοπολιτείας που ζητούσε η Εβραϊκή Κοινότητα, σταματάει την όποια αντι-εβραική βία, ενώ προχωρά σε κινήσεις καλής θέλησης προσεγγίζοντας τάσεις στο εσωτερικό της κοινότητας όπως η επίσημη ελληνική στήριξη του Σιωνισμού, (αναφέρω τάσεις γιατί όπως είδαμε στην υπήρχε ένας τεράστιος ιδεολογικός πλουραλισμός στο εσωτερικό της κοινότητας). Με αυτόν τον τρόπο δεν εκμηδενίζει μόνο τις προσπάθειες της Βουλγαρίας, αλλά μετακινεί την Εβραϊκή Κοινότητα από τις θέσεις που ζητούσαν την ανεξαρτητοποίηση της «εβραιούπολης» Θεσσαλονίκης σε θέσεις που δέχονται την ελληνική κυριαρχία.

Βέβαια βοηθούσε το γεγονός οτι όπως η Ελλάδα επιζητούσε την εθνική της ολοκλήρωση εντάσσοντας την Θεσσαλία, την Ηπειρο, την Μακεδονία και την Δυτ.Θράκη στο εθνικό κορμό, έτσι και οι σιωνιστές ζητούσαν την δική τους εθνική ολοκλήρωση. Επιπλέον ο αντικειμενικός εχθρός του Σιωνισμού ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία που κατείχε τότε την Παλαιστίνη. Και τέλος στα σίγουρα δεν θα δυσαρεστούσε τον Βενιζέλο η προοπτική οτι ο Σιωνισμός του επέτρεπε να ξεφορτωθεί τους ανεπιθύμητα πολιτικά νέους υπηκόους του – κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει τον Ε.Βενιζέλο για ιδιαίτερες φιλοεβραϊκές συμπάθειες, μάλλον το ακριβώς αντίθετο αν σκεφτούμε την αντιεβραική νομοθεσία του αργότερα.

Η στενή σχέση Ελλάδας και Σιωνισμού συνεχίσθηκε και μετά τον πόλεμο, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία που δε μας αφορά. Οπότε κλείνοντας αυτή την σύντομη ανάρτηση, ας μου επιτραπεί να συμφωνήσω με τον Διονύση Γεωργόπουλο, πρόεδρο της ΕΛΜΕ Κεφαλλονιάς Ιθάκης: ας γεμίσουμε όλη την χώρα με Οδούς Παλαιστίνης, μια ιστορική και αναμφίβολα σιωνιστική οδό για μια σιωνιστική Ελλάδα !

Όταν ο πατέρας μου ήταν μικρός στην Πολωνία, οι δρόμοι της Ευρώπης ήσαν γεμάτοι από συνθήματα στους τοίχους: «Εβραίοι, πηγαίνετε πίσω στην Παλαιστίνη». Ή, μερικές φορές με ακόμη χειρότερα, του τύπου: «Βρομεροί Εβραίοι, πηγαίνετε στα τσακίδια, στην Παλαιστίνη». Όταν ο πατέρας μου επισκέφτηκε ξανά την Ευρώπη ύστερα από πενήντα χρόνια, οι τοίχοι ήσαν καλυμμένοι από νέα συνθήματα: «Εβραίοι, έξω από την Παλαιστίνη».

πηγή

(1) Πρακτικά Δήμου Παγασών – τόμος 15, σελ. 138-139
(2) Αρθρο της Φωτεινής Τομαή στο Βήμα – περιέργως δεν υπάρχει στο site του Βήματος, αν και από εκεί το είχα αντιγράψει
(3) «Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, μια ιδιαίτερη κοινότητα», Ρένα Μόλχο

English

israelis celebrate Yom Atzmaut with picnics and shaving cream "wars"

Sometimes I wonder if the late antizionists have a goldfish memory, they are uneducated or they are simply ungrateful as human beings. Tomorrow the celebrations begin for the Day of Independence of the State of Israel/Yom Atzmaut and in their honor I shall deal with the history of «Palestine Street».

In 1953 the greek island of Cephalonia was virtually destroyed by one of the worst earthquakes of its history. To their plead for aid, 4 warships of the State of Israel which were conducting exercises in the area under commander Shlomo Erel, responded. These persons were the first to supply aid after the earthquake, while we need to point out that at that time Greece refused to recognize Israel and had voted against the creation of an arab and a jewish state in the UN resolution of 1947, (Greece recognized Israel forty-two years later in 1990 under prime minister K.Mitsotakis).

We must point out that the greek vote was fruit of an egyptian blackmail which threatened with reprisals against the greek community of Alexandria – unfortunately the leader of Egypt G.Nasser did not respect that agreement and nationalized greek enterprises in 1957 under the wider politics adopted upon entering the soviet sphere of influence, annihilating the Greek community and forcing into refuge thousands of egyptian-born greeks. In any case Greece had made sure to explain to the israeli ambassador to Moscow and future Prime Minister Golda Meir «appropiatelly the reasons for which the Greek Delegation was unable to vote in favour of the Jewish opinions in the New York UN General Assembly». Indicative are the protests of the British Government against the participation of greek sailors and greek ships in the efforts to transport Shoah survivors in Israel, against the british philo-arabic stance which prohibited it.

But let’s return to Cephalonia. I lay here the testimony of an eye witness, G.Moschonas :

the city is burning after the earthquake/source:G.Apostolatos

Five or six hours had passed, it was near morning, when the sound of the machines of ships was heard near Mètela. The sound alone warmed our hearts, strengthened the belief that we are not alone, somebody heard us, somebody came. After a while we saw foreign dark figures to talk to us in an incomprehensible language, give us water, biscuits and chocolate and evidently telling us to have courage. Yes, they were the children of Israel who arrived first to give us the hope. I never forgot the birth of the hope I received from their presence. Argostòli appreciated their offering renaming the street they landed «Israel Street». With daylight and facing the disaster, they helped opening streets, blowing up of dangerous buildings, saving entrapped, carrying of wounded to Patra, giving whatever they had water and boldness for life. These sacrifices in these hard times are not forgotten and they are recorded by history, by the people and by the books.

Source

Cephalonia did not forget who helped her and indicatively I mention here the  manifestations for the 50years of the earthquake, in which Israel attended with two warships, the Commander of its main nautical military harbour and Shlomo Erel himself – more in Indymedia and Eleftherotypia newspaper.

Cephalonia may not have forgotten but some deem that gratitude may have an expiration date, but ungratefulness never. I am talking about Dionisis Georgopoulos, president of the Teachers association of Cephalonia-Ithaca which asks to «Rename Israel Street in Argostòli in Palestine Street».

Somebody might ask what do I care: that’s where the memory of a goldfish comes in, which I mentioned in the beginning and the abysmal ignorance which exists for the recent past of our country.

«Palestine Street(s)» already exist and in quantity in our country, Greece. We have them in Volos, in Athens, in Larisa and in other cities. We also had one in Salonica in the Hirch Quartier but the Municipality of Salonica erased all jewish names from the streets in 1943, taking advantage of the opportunity that his undesirable Jewish citizens were murdered in Auschwitz and refused to restore them after the war.

The unsuspecting wayfarer may think that these are the material proof of the muslim-friendly sentiments of our country but alas, they do not know these are the expression of the unadulterated philo-zionism in Greece. Greece philo-zionist and unadulteratedly on top ? Let’s make a small trip into the history of «Palestine Street».

The Ministry of Internal Affairs in 1920 sent out a circular, in which it asked that the name «Palestine Street» to be given in all cities where an important, population-wise, Jewish Community resided. Especially in Volos we learn that the decision 58/12-5-1920 of Mayor Spyridis stated «the Municipality’s feelings of sympathy and joy towards the Jewish Community of Volos for the beginning of the restoration of the Jewish nation in Palestine, expressed by the naming of a street of the city in Palestine Street«. (1) At that era the name Palestine referred exclusively to the geographic region of the Ottoman Empire, soon to become a British Mandate – the term was mainly linked with Jews which seeked her as their exclusive homeland, in contrast with the arabic quest for annexing it to Egypt, Jordan and Syria.

Some time before we had had the verbal official declaration of Foreign Affairs Minister Nicolaos Politis of the Venizelos Administration in July of 1917 that «in due time the Government wishes to exercise all efforts towards helping the national opera of the Israelites in complete accordance with the great Allies of Greece». The same declaration was repeated in the Greek Parliament, (Session of 28th of February 1918), after the question of  the doctor and parliamentarian, Mavrikios Kofinas. (2) Mavrikios/Moshe Kofinas, a leading greek-jewish figure, deserves a post on his own since he gives his name to a moshav in Israel but also to a street of Volos.

minister of Foreign Affairs N.Politis

The statement of Foreign Affairs Minister Nicolaos Politis is before the famous Balfour Declaration in favour of the establishment of a national jewish home in November of 1917, by the British Government. The official greek declaration puts her among the first goverments worldwide to recognize the right of the Jews who did not acknowledge themselves in their present countries, to have a homelands and the right to self-determination.

In the same context we need to see the 1st Panhellenic Zionist Congress which took place in a celebratory atmosphere in Salonica in March of 1919, with the approval of the Venizelos Administration and under the aegis of the Municipality of Salonica in the White Tower Parc, (the adoption of the term «Panhellenic» carried an important weight in greek efforts to annex the city). In these day the town was filled with Greek and Entente’ countries flags, while big portraits of Herzl and other zionist leaders adorned the main streets of Salonica. Representations of 24 greek cities gathered representing all current in Zionism, from the Or Sion (light of Zion) from Kavala, to the Hovevei Zion (lovers of Zion) of the many zionist clubs of Salonica, to the clubs of the Jewish Community of Chios and the marxist club Poalei Zion (workers of Zion) of Volos. (3)

elder Jewish man in Salonica - in the background the zionist and greek flags

The explanation for the sudden warm interest of the christian greek politics lies obviously in the political circumastances of the era. Greece in 1912/1920 stuggles for its national goals and the incorporation into the national body of greek populations in ottoman-held Asia Minor, Pontos and Macedonia. In the case of Salonica it finds the second most important city of the Balkans with a Jewish majority which dominates population wise, economically and culturally – while the greek minority is characterized by its lack of energy. The greek diplomacy had adopted President Wilson’s claim for the self determination, but in the case of Salonica this created the paradoxical situation where a «people» dominated without a homeland and without national aspirations. In the efforts of the Austrian-Hungarian Empire and of Bulgaria to befriend the citizens of the city, Greece puts forward its legacy of egalitarianism towards itsjewish subjects and it’s existing flourishing Jewish communities. Contemporaneously it satisfied almost all of the warranties the Jewish Community requested, stopped anti-jewish violence and made good-will moves approaching political currents inside the community like the official adoption of Zionism, (I mention the term current because we have already seen the wide ideological pluralism which existed inside the community). This way did it not only nullify the efforts of foreign states but also tilts the balance inside the community which moves from a position asking for an independent  «jewish-city» of Salonica, towards accepting the greek rule.

Of course it also helped that like Greece seeked its national completion incorporating Thessaly, Epirus, Macedonia and Western Thrace, exactly in the same manner the Zionists seeked their own national fulfillment. Also the objective enemy of Zionism was the Ottoman Empire which held Palestine at that time. And it certainly it didn’t hurt that Zionism allowed Prime Minister Venizelos to get rid of his politically unwelcome new subjects – nobody can accuse him of being friendly to the Jews, exactly the opposite if one examines his anti-jewish legislation later on.

The close relationship between Greece and Zionism continued after the war, but this is a history which does not concern us. So closing this brief post let me agree with Dionysis Georgopoulos, president of the Teacher’s Association of Cephalonia-Ithaca: let’s fill all of Greece with Palestine Streets, a historical and undoubtedly zionist streer for a zionist Greece !

When my father was young in Poland, the streets of Europe were filled with graffiti in the wall: «Jews, go back to Palestine». Or sometimes even worse like: «Dirty Jews, go to hell, to Palestine». When my father visited again Europe after fifty years, the walls were covered with new slogans: «Jews, out of Palestine».

source

(1) Records of the Municipality of Pagason – volume 15, pages 138-139
(2) Article by Fotini Tomai in Vima newspaper – stranglely it does not appear in Vism’s site although I retrieved it from there a couple of years ago.
(3) «The Jews of Salonica, a special community», Rena Molho

Posted in greece | 45 Σχόλια »

 
Αρέσει σε %d bloggers: