Abravanel, the Blog

Jewish life and not only in Greece / Εβραϊκή ζωή και όχι μόνο στην Ελλάδα

Archive for 8 Μαΐου 2010

Βία / Violence

Posted by Abravanel, the Blog στο 08/05/2010

Ελληνικά (english translation follows)

Το διπλωματικό σχολείο του Υπουργείου Εξωτερικών στην Αθήνα στις φλόγες. Δύο γυναίκες περιμένουν σε ένα παράθυρο τη διάσωση από τους πυροσβέστες στις 8 Δεκεμβρίου 2008. (Φωτογραφία: REUTERS/Nikolas Kominis)

Δεν συνηθίζω να ασχολούμαι εδώ με μη-εβραϊκά θέματα γιατί αυτό το ιστολόγιο στήθηκε ακριβώς με την προοπτική να μιλάει για θέματα που αφορούν αποκλειστικά τον Ελληνικό Εβραϊσμό και δεν μπορεί κάποιος να βρει πουθενά αλλού. Όχι για τα ενδιαφέροντα μου στον ελεύθερο χρόνο, τις ευρύτερες απόψεις μου για την πολιτική, την μουσική, την μαγειρική και άλλα που ενδιαφέρουν τους φίλους μου αλλά όχι τον αναγνώστη του «Abravanel«. Επιπλέον μπορεί να σχολίαζα το καθετί κάτω από την επίφαση της «εβραϊκής ματιάς» αλλά στην πραγματικότητα θα ήταν πίσω από το πρίσμα της δικής μου ιδιαίτερης προσωπικότητας. Αλλά δεν μπορώ να μη σχολιάσω τον θάνατο των τριών ατόμων από τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της Μαρφίν Τράπεζας στην Αθήνα.

Παλιά υπήρχε η εντύπωση, και μεταξύ του Ελληνικού Εβραϊσμού, οτι η ελληνική κοινωνία απαρτίζεται από φωνακλάδες αλλά δεν είναι βίαια. Τα τελευταία χρόνια όμως υπήρχαν αυτοί στον Ελληνικό Εβραϊσμό που φώναζαν για την εκτράχυνση της ελληνικής κοινωνίας και τον εθισμό της στην βία. Από εκεί που οι σπασμένες βιτρίνες εβραϊκών καταστημάτων ήταν μεμονωμένα περιστατικά την δεκαετία του ’80, φτάσαμε στο επίπεδο ανοικτής αντιπαράθεσης εναντίον των εβραίων από το ΚΚΕ το 2006, τις δεκάδες επιθέσεις της ακροδεξιάς στα Ιωάννινα με υποψίες για συμμετοχή της τοπικής Αστυνομίας, το όργιο του Ιανουαρίου 2009 με αφορμή την Μέση Ανατολή που οδήγησε στους 2 εμπρησμούς της Συναγωγής των Χανίων.

Mια άλλη γυναίκα δέχτηκε την επίθεση της Αστυνομίας σπίτι της γιατί (;).

Βασιζόμενος οτι έχω κάποια εμπειρία στην βία και στο γεγονός οτι ιστορικά οι εβραίοι στην Ελλάδα παίρνουν μια πρώτη γεύση από το «που κινείται η κοινωνία», ας κάνω την Κασσάνδρα και ας πω οτι η κατάσταση θα χειροτερεύσει πολύ ακόμα. Η κουλτούρα της μονολιθικότητας και της βίαιης επιβολής της είναι εμπεδωμένη σε κάθε τομέα της ελληνικής κοινωνίας : από τους συντηρητικούς μέχρι τους προοδευτικούς και από τους δεξιούς μέχρι τους αριστερούς. Και ακόμα και εκείνοι που είμαστε ενεργοποιημένοι πολιτικά ή κοινωνικά έχω την εντύπωση οτι περισσότερο προσαρμόζουμε τα γεγονότα στην ιδεολογία μας, παρά προσαρμόζουμε την ιδεολογία στην πραγματικότητα – ότι όλοι απλώς αυτοεπιβεβαιώνομαστε, (ένα κίνδυνο που τον έχω υπόψιν για την αφεντιά μου).

Κάποιος μπορεί να σχολιάσει οτι ειδικά σ’ ένα μονοθεματικό ιστολόγιο η συζήτηση περί παρωπίδων είναι αστεία – καν σε αυτή την ανάρτηση συνέδεσα την βία εναντίον των εβραίων με τα βίαια επεισόδια στην Αθήνα. Δεν ξέρω αν έχει δίκιο , ελπίζω ειλικρινά να μπορώ να βλέπω την δικιά μου καμπούρα πρώτα. Ο λόγος όμως που λέω αυτά που λέω είναι γιατί ξέρω πολύ καλά την υπόθεση βία και την κουλτούρα του φόβου. Τις αντιφάσεις το οτι η Αστυνομία σε προστατεύει όταν είσαι στην συναγωγή αλλά ξέρεις ταυτόχρονα τις διασυνδέσεις της ακροδεξιάς με επίορκους αστυνομικούς. Και το πώς ο αντιρατσιστής που μπορείς να δουλεύεις πλάι του σε συσσίτιο μεταναστών να είναι έτοιμος να πηδήξει πάνω σου αν δεν κάνεις μια δήλωση κοινωνικών φρονημάτων αποκηρύσσονταν τον σατανά Ισραήλ. Όλα αυτά μαζί με τις τελευταίες, εξαιρετικά αρνητικές, εξελίξεις στα θέματα που άπτονται τον Ελληνικό Εβραϊσμό με κάνουν να πιστεύω οτι η εκτράχυνση της κοινωνίας δεν έχει φτάσει ακόμα στο τέρμα. Και οτι αντί να «φοβόμαστε» τον μπερλουσκονισμό, πιο χρήσιμο είναι να φοβόμαστε την ευρύτερη στροφή προς τον φοβικό, λαϊκιστικό λόγο που συνηθίσαμε να ταυτίζουμε με την ακροδεξιά αλλά αποτελεί μέρος του συνόλου των κομμάτων και της κοινωνίας. Ειδικά όταν παραδίδοντας σε άλλους το τιμόνι, αρνούμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη για την πορεία μας.

Απόπειρα δολοφονίας στο κέντρο της Αθήνας 12 Δεκεμβρίου 2008. (Φωτογραφία: Kostas Tsironis/AFP/Getty Images)

Ο Δείμος του Πολίτη τα λέει λίγο πιο κομψά, μιλώντας για το θέμα της ξενοφοβίας:

Τόσο η αριστερά με τον αφοριστικό και πατερναλιστικό τρόπο δράσης της, όσο και τα λεγόμενα συναινετικά κόμματα χωρίς καθαρό ιδεολογικό προσανατολισμό που μπροστά στην επιθυμία τους για επιβίωση κι ενίσχυση της εκλογικής τους πελατείας αποδέχονται στο εσωτερικό τους κάθε λογής λαϊκισμό και ξενοφοβική αντίληψη. Δεδομένης μάλιστα και της εθνολάγνας παιδείας μας, ο εθνοκάπηλος λαϊκισμός είναι το κύριο όπλο στα χέρια της άγνοιας, της αμάθειας και της ακροδεξιάς.

Μπορεί να γλύτωσαν οι γυναίκες στις φωτογραφίες πιο πριν αλλά αυτή η γυναίκα στην Μαρφίν, όχι - Μάιος 2010

Βγάλε το «αντισημιτισμός» και «ξενοφοβία» και βάλε στην θέση τους την έννοια της βίας και την συνολικότερης εκτράχυνσης της κοινωνία και θα δεις οτι εκεί είμαστε. Μια ακόμα παρατήρηση και εδώ κατεβαίνω από το soap box : δεν φταίμε «εμείς«. Πάντοτε θεωρούσε οτι αυτά τα κατηγορώ λειτουργούν περισσότερο ως άφεση αμαρτιών, παρά ως πραγματικές κινήσεις αυτογνωσίας. Αν κάποιος αισθάνεται ένοχος για κάτι ας χρησιμοποιεί το «εγώ» αντί να βρίσκει άσυλο στο «εμείς«. Συγκεκριμένοι άνθρωποι «προοδευτικοί» είπαν ας καούν,  συγκεκριμένοι «αντιδραστικοί» βρήκαν ευκαιρία να δείρουν σε Στέκια Μεταναστών, συγκεκριμένοι «αντιδραστικοί» δημιούργησαν προβοκάτσιες, συγκεκριμένοι «προοδευτικοί» πέταξαν τις μολότωφ, συγκεκριμένοι «αντιδραστικοί» δημοσιογράφοι χρησιμοποιούν τους νεκρούς για να προωθήσουν την πολιτική των εργοδοτών τους. Εγώ έχω μάθει στο πετσί μου ότι και οι προοδευτικοί και οι αντιδραστικοί είναι επικίνδυνοι για την αφεντιά μου – ούτε έκπληξη είναι οι συνεχείς θάνατοι μεταναστών/αστυνομικών/παιδιών/εργαζομένων, ούτε  αλλάζουν την στάση μου σαν εβραίο και σαν πολίτη ακριβώς γιατί σε αυτά τα φαινόμενα τα ζω χρόνια. Εσύ αναγνώστη τι συμπέρασμα θα βγάλεις θα το δούμε τα επόμενα χρόνια.

Η ισχυρή Ελλάδα δείχνει να οδεύει πάλι προς το «χωραφάκι», «πτωχή» αλλά πλέον όχι και «τιμία» για να κλέψω μια ακόμα φράση αλλά αυτή τη φορά του Τ.Καμπύλη κλείνοντας αυτή την παρέμβαση εκτός θέματος. Εγώ ξαναγυρνάω στα εβραϊκά μου υπενθυμίζοντας οτι όλοι στην ίδια κοινωνία ζούμε και οτι το αίμα του δολοφονημένου μετανάστη Χαμίντ Νατζαφί λιπαίνει την σφαίρα που σκοτώνει τον αστυνομικό Σάββα Νεκτάριο που δίνει την σπίθα στην μολότωφ της Μαρφίν – όλοι ξεσπώντας ενάντια στο «σύστημα» ενώ είναι αναπόσπαστα μέρη του.

Εσύ διάλεξε να κάνεις το δίκιο σου πράξη.

English

The diplomatic school of the Foreign Office in Athens in flames. Two women wait being rescued in December 8th 2008. (Photo: REUTERS/Nikolas Kominis)

Usually I do not deal here with non-Jewish matters because this blog was set up precisely with the prospect of dealing with subjects with concern solely Greek Jewry and nobody can find anywhere else. Not on my interests in my free time, my wider views on politics, on music, on cooking etc which concern my friends but not the reader of «Abravanel«. Also I would wind up with commenting everything presumably by a Jewish view but in reality it would be behind the lenses of my personal ideology. But I can not refrain from commenting on the death of 3 people inside the Marfin Bank branch in Athens after an incendiary attack during the protests against the austerity measures enforced to Greece.

In the past, also among the Greek Jewry, a view was held: Greek society may have its fair share of loud mouths but it is not violent. These past years many among us have denounced the coarsening of the greek society and its addiction to violence. From the broken windows of jewish shops being isolated cases in the ’80s, we have passed to the open mobilization against Jews by the Communist Party in 2006, the tenths of fascist attacks in Ioannina with suspicions of local accomplices in the Police Department, to the orgy of 2009 under the pretext of the Middle East which led to the 2 arson attacks against the Synagogue of Hania.

This woman was attacked in her home by the Police for being (?).

Based on the fact that I have some experience with violence and the fact that Jews historically have taken sample of where the wind blows, let me act as the Cassandra and predict that the situation is bound to get a lot worse. The culture of the absolute dogma and its violent enforcement is embedded in every aspect of greek society: from the liberals to the conservatives and from the Right to Left. Even those of us who are active socially or politically, I have the suspicion that we bend the facts to fit our ideology that adjust our ideology to the facts – that we simply confirm ourselves, (a danger that I face myself too).

Someone might comment that especially in a blog like this which deals solely with Jewish subjects the discussion over blinders is ridiculous; even in this post I made a connection with the violence against Jews with the violence in Athens. I do not know if he’s right – I sincerely hope I am able to watch my own downfalls. The reason I’m telling this is because I know all too well the subject of violence and the culture of fear. The contradictions between being protected in the synagogue by the Police while knowing of Far-Right infiltration in the Department. And how you might work besides a progressive in a mess for immigrants who is ready to jump on you if you do not denounce the satanic Israel. All these combined with the latest, extremely negative,  developments for the Greek Jewry make me fear that the coarsening of the society has not reached its worst yet. And instead of «fearing» berlusconic solutions, it would be wiser to fear the wider shift towards phobic and populist politics which we may have identified with the Far-Right but are a part of the wider society and parties. Especially when he hand over the steering wheel to others, abstaining from taking responsibility of our course.

Attempted murder in the center of Athens in December 12th 2008. (Photo: Kostas Tsironis/AFP/Getty Images)

Δείμος του Πολίτη says things more elegantly, talking over the xenophobia issue:

Both the Left with its dogmatic and paternalistic course of action, as the mainstream consensus parties without a clear ideological orientation who in front of their desire to survive and enrich their political clientèle accept among them every kind of populism and xenophobic notions. Given our nationalistic-lustful education, the nationalistic mongering with its populism is the main weapon in the hands of ignorance and the Far Right.

The women of the photos above may have escaped but these woman did not - May 2010

Take out «antisemitism» and «xenophobia» and put in their spot the notions of violence and the complessive coarsening of the society and one can see that we have arrived  there already. One more observation and I’m getting of my soap-box: it is not «our» fault. I’ve always considered these j’accusee more as an absolution of sins rather than true acts of self-awareness. If somebody feels guilty over something let him use «I» instead of «we». Specific «progressives» said let them burn, specific «reactionaries» found the chance to beat people in Immigrant Houses, specific «reactionaries» acted as provocateurs, specific «progressives» threw the molotov cocktails, specific «reactionary» journalists use the dead to advance the politics of their employers. I have learned by hard personal experience that these progressives and reactionaries are dangerous for me lordship; I am neither surprised by these deaths of immigrants/policemen/kids/working people, nor do they change my views as a Jew and as a citizen exactly because I have lived in this climate for years. My dear reader what is the conclusions you’re going to draw, is something we’ll all see in the following years.

Takis Kampylis paraphrased a famous quote by E.Venizelos which I think closes appropriately this, off topic, post: Greece is heading again to be small but no longer virtuous. I return to my jewish stuff remembering that the blood of the assassinated immigrant Hamid Najafi lubricates the bullets that kills the police officer Savas Nektarios which gives the spark for the molotov cocktail of the Marfin Bank – everybody protesting against a «system» that they are integral and inalienable parts of it.

Still, you can choose to translate virtue into reality.

Posted in greece, me myself and I | 26 Σχόλια »

 
Αρέσει σε %d bloggers: