Abravanel, the Blog

Jewish life and not only in Greece / Εβραϊκή ζωή και όχι μόνο στην Ελλάδα

Archive for Ιουνίου 2010

Ανθρωπιστική βοήθεια από Έλληνες Εβραίους/Humanitarian aid by Greek Jews

Posted by Abravanel, the Blog στο 28/06/2010

Ελληνικά (english translation follows below)

Το 70% των ερευνών μου στο Διαδίκτυο καταλήγει σε απρόσμενα αποτελέσματα. Tις προάλλες έψαχνα πληροφορίες στις εφημερίδες της Καβάλας για τον βανδαλισμό με αντισημιτικά συνθήματα του εβραϊκού νεκροταφείου της πόλης στις αρχές του Ιουνίου, (σημειωτέον ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει σε καμμία τοπική εφημερίδα – μιλώ για την Εβδόμη, την Πρωινή και τον Καθημερινό Τύπο). Αντίθετα όμως βρήκα μια είδηση που μπορεί να μην εμφανίστηκε σε καμμία εφημερίδα του Ελληνικού Εβραϊσμού αλλά φρονώ οτι αξίζει να προβληθεί.

Στην Καβάλα σήμερα δεν υπάρχουν Εβραίοι – κατά την διάρκεια της Σοά/Ολοκαυτώματος χάθηκε σχεδόν το σύνολο της κοινότητας, 1800 άτομα, ενώ μεταπολεμικά οι εναπομείναντες μετανάστευσαν στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα. Συνεχίζει όμως να υπάρχει μια πολιτισμική κληρονομιά όπως το προανεφερθέν Νεκροταφείο που βανδαλίσθηκε, ορισμένα διατηρητέα κτίρια εβραϊκής ιδιοκτησίας όπως το ανακαινισθέν σπίτι του καπνεμπόρου Ααρών Τσιμίνο και η καπναποθήκη του, πολλά εβραϊκά σπίτια όπως μια καπναποθήκη που παραχωρήθηκε από το ΚΙΣ στο Λύκειο Ελληνίδων, το Μουσείο Λαογραφίας που στεγάζεται στο χώρο του Εβραϊκού Σχολείου (εκτός και αν τα δύο αποκτήματα του Λ.Ε. ταυτίζονται) και μια υλική κληρονομιά όπως διάφορα ακίνητα της Ισραηλιτικής Κοινότητας που διαχειρίζονται υπό του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου (ΚΙΣ).

Παρά λοιπόν το γεγονός οτι δεν υπάρχουν Εβραίοι στην Καβάλα σήμερα, ο υπεύθυνος της διαχειριστικής επιτροπής της Ι.Κ.Κ. Βίκτωρ Βενουζίου αποφάσισε πέρσι τον Απρίλιο να κρατήσει ζωντανή την μνήμη της κοινότητας και να βοηθήσει τους Xριστιανούς και Άθεους συμπολίτες μας που βρίσκονται σε κατάσταση ανάγκης δωρίζοντας 300 κιλά τροφίμων στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Καβάλας.

μέρος των τροφίμων/πηγή: εφημερίδα "Εβδόμη"

Αλλά ας διαβάσουμε το ρεπορτάζ της τοπικής εφημερίδας «Εβδόμη»:

o Β.Βενουζίου στα δεξιά/πηγή: εφημερίδα "Εβδόμη"

Περίπου τριακόσια κιλά τροφίμων που υπέδειξαν οι αρμόδιοι υπάλληλοι, δώρισε στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του δήμου Καβάλας, ο εκπρόσωπος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Καβάλας, Βίκτωρ Βενουζίου.

«Με τη χειρονομία αυτή δείχνουν ότι οι έλληνες εβραίοι βοηθάνε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της φτώχιας και της κοινωνικής αδικίας και συντελούν στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής», δήλωσε το πρωί της Παρασκευής κατά την παράδοση των τροφίμων ο δήμαρχος Κωστής Σιμιτσής.

«Καλούμε τους συμπολίτες μας να παραδειγματιστούν από αυτή την συμπεριφορά»

[…]

Ο κ. Βενουζίου από την πλευρά του είπε πως «εκπροσωπώντας τους εβραίους που ξέρουν από φτώχεια και διωγμούς και ταλαιπωρίες, θέλησα με αυτήν την χειρονομία μου να αντιγράψω έναν παλιό καβαλιώτη εβραίο τον Ερρίκο Μισραχή, που ήταν γνωστός για την φιλανθρωπία του και η γυναίκα του το 1932 μοίραζε 1.000 ψωμιά ημερησίως στους αναξιοπαθούντες καβαλιώτες καπνεργάτες κι όχι μόνο. Αυτή είναι η δική μας παρακαταθήκη ως εβραίων που πρέπει να είμαστε παντού πάντοτε όταν οι συνάνθρωποί μας πάσχουν».

Το φορτίο περιελάμβανε ζάχαρη, φασόλια, ρύζι, μακαρόνια και άλλα που υπέδειξε η υπεύθυνη του «Κοινωνικού Παντοπωλείου» κ. Πεξαρά.

Να δώσω τα συγχαρητήρια μου στον Β.Βενουζίου για την ιδέα, στο Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο για την έγκριση και στους δύο για την υλοποίηση. Όπως είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση, με τις υποτροφίες σε αριστούχους (χριστιανούς) φοιτητές από την Κοινότητα του Βόλου, οι εβραϊκές κοινότητες έχουν μια ενεργή συμμετοχή στις τοπικές κοινωνίες, ενώ σε εκατοντάδες μετρώνται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις κάθε χρόνο. Δυστυχώς αυτές δεν λαμβάνουν μεγάλη δημοσιότητα, συχνά ανεξήγητα υπ’ευθύνη των ίδιων των Κοινοτήτων, όπως αυτή η δωρεά του ΚΙΣ στους Xριστιανούς συνανθρώπους μας στην Καβάλα. Τουλάχιστον όμως, με δημοσιότητα ή χωρίς, αυτές οι πράξεις συμβαίνουν και αποτελούν μια μιτζβά τόσο ως Εβραίοι αλλά και ως μέλη μιας ευρύτερης κοινωνίας.

English

A great part of my research in the Internet yields unexpected results. The other day I was searching information over the recent vandalism with antisemitic graffiti of the Jewish Cemetery of the city of Kavala in the beginning of June, (it should be noted that even today no local newspaper of the city reported the fact). During that fruitless search I found a piece of news that may not have appeared in any newspaper of the Greek Jewry but I think it deserves to be put under the spotlight.

Today in the city of Kavala there are no Jews – during the Shoah almost the entire community was lost, more than 1800 people, while after the war the survivors immigrated to larger urban centers. But there is still an important cultural heritage like the aforementioned vandalized Jewish Cemetery, some important jewish houses like the tobacco-dealer’s mansion of Aaron Tsimino and their tobacco warehouse, the tobacco warehouse given by the Central Jewish Board to the cultural organization Likio Ellinidon, the Folk and Popular Art Museum that is housed in the Jewish School of Kavala (unless these latter two are the same) and there is a material heritage of jewish properties administered by the Central Jewish Board (KIS).

So despite the fact that there are no Jews in the city, the administrator of the defunct Jewish Community of Kavala Victor Venouziou decided last April to keep the memory of the community alive and to donate 300 kg (660 pounds) of food to our Christian and Atheist fellowmen through depositing them in the municipal Food Bank.

part of the donation/source: "Evdomi" newspaper

But let’s read the story by local newspaper «Evdomi»:

V.Venouziou on the right/source: "Evdomi" newspaper

The representative of the Jewish Community of Kavala Victor Venouziou donated around 300kg of food, indicated by the responsible employees, to the Food Bank of the Municipality of Kavala

«With this act the Greek Jews show that they help deal with the subject of Poverty and social injustice and help maintaining social cohesion«, Mayor Costas Simitsis stated during the delivery on Friday morning

«We call on our fellow townsmen to take example from this conduct»

[…]

Mr.Venouziou on his behalf said that «representing Jews that know about poverty,  persecutions and hardiship, I wanted to emulate an old Jew from Kavala Errico Mizrahi that was famous for his charity work and his wife distributing 1000 loafs of bread each day to destitute tobacco-workers of Kavala. This is our legacy as Jews that should be everywhere when our fellow man suffers».

The shipment included sugar, beans, rice, pasta and other neccessary  material indicated by the responsible of the Food Bank Mr.Peksara.

Let me congratulate V.Venouziou for the idea, the Central Jewish Board for the approval and to both for the implementation. As we saw, just a few weeks ago with the post of scholarships granted to excelling (Christian) university students  by the Jewish Community of Volos, the Jewish Communities do play an active role in their local communities, while the cultural events are numbered by the hundreds. Unfortunately these do not acquire great publicity, often inexplicably due to the Communities themselves, like this KIS donation our Christian brethren of Kavala. At least, publicity or not, these acts do happen and constitute a fulfillment of a mitzva both as Jews but also members of a wider community.

Posted in Kavala | Με ετικέτα: , , , | 6 Σχόλια »

Δυο νέες αφιερώσεις στην Θεσσαλονίκη/Two new dedications in Salonica

Posted by Abravanel, the Blog στο 24/06/2010

Ελληνικά (english translation follows below)

Κατά μια ευτυχή σύμπτωση δυο από τα τέσσερα σημαντικότερα ξενόγλωσσα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Θεσσαλονίκη προχώρησαν σε εκδηλώσεις που συνδέονται με την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης. Η πρώτη  αφορά το Γαλλικό Ινστιτούτο και τον σπουδαίο σαλονικιό διανοούμενο Γιοζέφ (ή Γιωσέφ) Νεχαμά. Η δεύτερη* το Αμερικανικό Κολλέγιο «Ανατόλια» και τους εβραίους μαθητές που χάθηκαν στην Σοά/Ολοκαύτωμα.

*ευχαριστώ τον Λ.Σ. για την προώθηση της είδησης

Αίθουσα «Γιοζέφ Νεχαμά»

Η δεύτερη άνοιξη του Σαλονικιώτικου Εβραϊσμού και της ίδιας της πόλης συνδέονται με τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στον τομέα της εκπαίδευσης. Ήδη από το 1856 ιδρύονται τα πρώτα σύγχρονα εβραικά σχολεία που προετοιμάζουν το έδαφος ώστε, όταν η εκπαιδευτική αποστολή της γαλλικής Αλλιάνς ιδρύσει το πρώτο σύγχρονο εκπαιδευτήριο της το 1873, να σημειώσει εκπληκτική επιτυχία και γνωρίσει απίστευτη δημοτικότητα. Έκτοτε η γαλλόφωνη παιδεία είναι συνδεδεμένη άρρηκτα με την εβραϊκή κοινότητα της πόλης και ενδεικτικό είναι το γεγονός οτι σε κάποιο σημείο στον 20ο αιώνα είχαν φτάσει οι ανώτερες τάξεις της να είναι τρίγλωσσες με Λαντίνο, Γαλλικά και Ελληνικά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μεγάλη μορφή των σαλονικιώτικων γραμμάτων Γιοζέφ Νεχαμά – κορυφαία γαλλόφωνη προσωπικότητα της σαλονικιώτικης πνευματικής ζωής. Αντιγράφω από το Γαλλικό Ινστιτούτο, (ενώ η νεκρολογία του από την Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών μπορεί να βρεθεί  εδώ):

ΓΙΟΖΕΦ ΝΕΧΑΜΑ (1881-1971)

Ο Γιοζέφ Νεχαμά γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, φοίτησε στην τοπική σχολή της Alliance Israélite Universelle και σπούδασε παιδαγωγικά στη Γαλλία. Εργάστηκε επί δεκαετίες ως καθηγητής και διευθυντής της Σχολής στη Θεσσαλονίκη και ως γενικός επιθεωρητής όλων των σχολών της Alliance της Εγγύς Ανατολής. Το 1926 ίδρυσε και ανέλαβε την προεδρία της Τράπεζας «Ένωσις». Κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο Μπέργκεν Μπέλσεν από όπου κατάφερε να επιζήσει και να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη.

Η συγγραφική του δραστηριότητα υπήρξε πολύπλευρη, έχοντας στις περισσότερες περιπτώσεις ως επίκεντρο τις πτυχές της Κοινοτικής ζωής (λαογραφία, γλώσσα, ιστορία κλπ.). Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1902 με τη μελέτη με τίτλο “Sabbataï Cevi et les Sabateens de Salonique” ενώ ακολούθησαν αρκετές ακόμη, ιστορικού και λαογραφικού κυρίως περιεχομένου.

Το σημαντικότερο έργο του υπήρξε το “Histoire des Israélites de Salonique” (η συγγραφή του οποίου έγινε στα γαλλικά πριν μεταφραστεί στα ελληνικά ως η «Ιστορία των Ισραηλιτών της Θεσσαλονίκης»). Μέσα από αυτό παρουσιάζεται με τον πλέον ενημερωτικό και παραστατικό τρόπο η ιστορική διαδρομή της «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» όπως ήταν γνωστή η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης.

Τιμώντας αυτή την παρουσία  ως ενδεικτική των δεσμών μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας τόσο σε διακρατικό επίπεδο, όσο και στην ίδια την πνευματική ζωή της Θεσσαλονίκης το Γαλλικό Ινστιτούτο αποφάσισε να τιμήσει αυτή την σημαντική προσωπικότητα, ονομάζοντας την κεντρική αίθουσα διαλέξεων του «Αίθουσα Γιοζέφ Νεχαμά». Η αίθουσα ανακαινίσθηκε με την υποστήριξη της Ι.Κ.Θ. και θα χρησιμοποιείται για τις διαλέξεις, εκδηλώσεις και σεμινάρια του Ινστιτούτου.

Η ανακοίνωση του Γαλλικού Ινστιτούτου

…in memory of all Anatolians who were victims of human cruelty and brutality in the 20th century.

ο Ν.Σαλτιέλ δεξιά του μνημείου/ πηγή: Anatolia College

Το Αμερικανικό Κολλέγιο Ανατόλια ιδρύθηκε στην Μερτζιφούντα της Μικράς Ασίας το 1886 ως μια αμερικάνικη εκπαιδευτική αποστολή για τους Αρμένιους κυρίως και Ελληνες Χριστιανούς δευτερευόντως. Μετά τις τουρκικές σφαγές της Αρμενικής Γενοκτονίας το 1914 και την ήττα της Μικρασιατικής Εκστρατείας το 1921 έπαψε την λειτουργία του και την συνέχισε το 1924 στην Θεσσαλονίκη.

Αν και η εβραϊκή κοινότητα της πόλης συνδέθηκε κυρίως με την γαλλική παιδεία, το μέγεθος της κοινότητας ήταν τέτοιο που σημαντικό κομμάτι των μαθητών του υπήρξαν εβραίοι. Έτσι ανάμεσα στους περίπου 54.000 Σαλονικιούς που δολοφονήθηκαν στο Άουσβιτς, βρίσκονται περισσότεροι από 90 μαθητές του  Κολλεγίου Ανατόλια.

Ετσι το Ανατόλια αποφάσισε να αφιερώσει το ανοικτό αμφιθέατρο του στην μνήμη όλων των μελών της κοινότητας του Ανατόλια που υπήρξαν θύματα της ανθρώπινης  βίας και σκληρότητας  κατά τον 20ο αιώνα. Παρόντες υπήρξαν ο Πρόεδρος του Ανατόλια Η.Giesecke, ο Πρόεδρος των Εφόρων J.Clymer, o πρωην υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ Μάικλ Δουκάκης, ο Πρόεδρος της ΙΚΘ Ν.Σαλτιέλ, ο Πρόεδρος της Αρμενικής Κοινότητας Β.Κονταξιάν και ο Γ.Γ. της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος Κ.Γαβρίδης και άλλοι εκπρόσωποι κοινοτήτων και οργανώσεων της πόλης.

Επιπλέον, αργότερα την ίδια ημέρα ο Ν.Σαλτιέλ αποκάλυψε μια πλάκα με τα ονόματα των 90 εβραίων μαθητών του Ανατόλια που χάθηκαν στη Σοά/Ολοκαύτωμα.

Η τελετή αυτή επιβεβαιώνει τόσο την πίστη του Κολλεγίου Ανατόλια στις ανθρωπιστικές αρχές σύμφωνα με τις οποίες ιδρύθηκε, αλλά και τις εξαιρετικές και στενές σχέσεις που έχουν δημιουργηθεί με τον Σαλονικιώτικο Εβραϊσμό κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Η ανακοίνωση του Κολλεγίου Ανατόλια.

English

It is a fortunate coincidence that two of the four most important non-Greek educational institutes of Salonica proceded almost contemporaneously to host events that are linked with the Jewish Community of Thessaloniki. The first one concerns the French Institute and the important salonican intellectual Yozef (or Yosef) Nehama. The second one* concerns the American College of Anatolia and it’s jewish students who perished during the Shoah.

*I thank L.S. for forwarding that piece of news

«Yosef Nehama» Hall

The second renaissance of the Salonican Jewry and of the city itself is closely linked with the efforts of reforming the field of education. Already by 1856 the first modern jewish schools are founded and prepare the ground so when Alliance Israélite Universelle opens it’s first modern school in 1873 it is met with tremendous success and popularity. Ever since, the french culture is linked very closely with the jewish community of the city and it is indicative that at some point in the 20th century the higher classes were tri-lingual with Ladino, Greek and French.

One of the best examples is one of the most important figures of the literary scene of Thessaloniki, french-speaking Yosef NehamaI copy from the French Institute, (while his obituary from the Macedonia Studies Company can be found here):

YOSEF NEHAMA (1881-1971)

Yosef Nehama was born in Thessaloniki, studied in the local school of Alliance Israélite Universelle went on to study pedagogy in France. He worked for decades as a teacher and director of the School in Salonica and eventually became the General Inspector of all Alliance schools in the Near East. In 1926 he founded and became president of the Enosis Bank. He was deported in concentration camp Bergen Belsen but he managed to survive and return to his home town.

He authored many books of diverse subjects having, in most cases, the communal life as his epicenter (folk traditions, language, history etc). His first work was the 1902 study “Sabbataï Cevi et les Sabateens de Salonique”, which was followed by many more of historical and folkoristic interest.

His most important work was “Histoire des Israélites de Salonique” (which he wrote in French and was only later translated into Greek). Through this monumental work he presents in the most informative and  vivid way the history of the «Jerusalem of the Balkans» as the Jewish Community was known.

Honoring this presence as indicative of the excellent relations between France and Greece as states and in the cultural life of Salonica itself, the French Institute decided to dedicate, to this important personality, its main lecture Hall by naming it «Yosef Nehama Hall». The hall was renovated with the support of the Jewish Community of the city and shall be used for lectures, events and seminars of the Institute.

The press release by the French Institute

…in memory of all Anatolians who were victims of human cruelty and brutality in the 20th century.

D.Saltiel on the right of the monument/ source: Anatolia College

The American College «Anatolia» was founded in Merzifon of Asia Minor in 1886 as an american educational mission for Armenians mainly but also Greek Christians. After the Armenian Genocide by the Turks in 1914 and the defeat of the Asia Minor Campaign of 1921 Anatolia seized to operate and continued only in 1924 in Salonica.

Although the jewish community of the city was mainly linked with the french culture, the size of the community was such that a sizable part of its students were Jews. So among the roughly 54.000 Salonicans murdered in Auscwitz, more than 90 are students of Anatolia College.

For this reason Anatolia College decided to dedicate the amphitheater Among those who attended the ceremony were Anatolia President Η.Giesecke, Board of Trustees President J.Clymer, candidate for the US Presidency Michael Dukakis, the President of the Jewish Community David Saltiel, the President of the Armenian Community V.Kontaxian, the General Secretary of the Pontian Federation C.Gavridis and representatives of local organizations

In addition, later the same day, D.Saltiel revealed a plate with the names of 90 Jewish students of Anatolia College who perished during the Shoah/Holocaust.

This ceremony confirms Anatolia’s commitment to its founding humanitarian principles but also the excellent and close relationships that have developed between it and the Salonican Jewry over the past decades.

Anatolia College’s press release

Posted in thessaloniki | 15 Σχόλια »

Το πρώτο γκολ στην ιστορία της Εθνικής Ομάδας ποδοσφαίρου/The first goal in the history of the Greek National Football Team

Posted by Abravanel, the Blog στο 18/06/2010

Ελληνικά (english translation follows below)

Σήμερα η Ελλάδα πέτυχε το πρώτο της γκολ και την παρθενική της νίκη σε αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτή η επιτυχία αυτή μας δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε τις πρώτες δύσκολες δεκαετίες του ελληνικού ποδοσφαίρου και της Εθνικής Ομάδας.

Σήμερα το απόγευμα εν τω Παναθηναικώ γήπεδω η Εθνική ομάς της Ιταλίας ενίκησε την ημετέραν δια τερμάτων 4 έναντι ενός. Το πρώτο ημιχρόνιον έληξε με 1 – 0 υπέρ των Ιταλών. Κατά το δεύτερο ημιχρόνιον οι Ιταλοί επέτυχον έτερα 3 τέρματα έναντι ενός των ημετέρων επιτεύχθεν δια του Ναμία. Διαιτητής του αγώνος ήτο ο Ούγγρος κ.Καν .

εφημερίδα Μακεδονία, 8/4/1929

Με αυτή τη σύντομη ανακοίνωση, (κλικ στις φωτογραφίες για μεγαλύτερες αναλύσεις), στην εφημερίδα Μακεδονία της επόμενης μέρας, μαθαίνουμε για τον πρώτο επίσημο αγώνα της Εθνικής Ομάδας ποδοσφαίρου, που λαμβάνει χώρα στην Αθήνα την Κυριακή 7 Απριλίου 1929 ενάντια στην δεύτερη ομάδα της Ιταλίας.

Είχε προηγηθεί ένας αγώνας με την Σουηδία το 1920 στα πλαίσια της Ολυμπιάδας του Ελσίνκι που είχε λήξει με βαριά ήττα 9 – 0, αλλά η ομάδα που είχε αγωνισθεί δεν αποτελούσε «Εθνική Ομάδα» μιας και η Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δεν είχε δημιουργηθεί. Το 1926 η Ε.Π.Ο. και η Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου γεννιούνται και 3 χρόνια μετά διοργανώνεται ο πρώτος επίσημος αγώνας της, που είδαμε στο ρεπορτάζ της Μακεδονίας. Ο αγώνας γίνεται μπροστά από 15.000 θεατές, σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο, την κόρη του Μπενίτο Μουσολίνι (Ιντα) και σύμφωνα με την εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» «θα αποτελέσει σημαντικό σταθμόν εις την ιστορίαν του ελληνικού ποδοσφαίρου, διότι για πρώτη φοράν εμφανίζεται επί του γηπέδου πραγματική εθνική ομάς σχηματισθείσα από ωργανωμένην ποδοσφαιρικήν ομοσπονδίαν».

Κατά την διάρκεια αυτού του ιστορικού αγώνα επετεύχθη και το πρώτο γκολ στην ιστορία της Εθνικής Ομάδαςσκόρερ ο Αλμπέρτο Ναχμία στο 60′. Αλλά ποιός ήταν ο Αλμπέρτο Ναχμία;

Φωτογραφίες του Α.Ναχμία σε στίβο και ποδόσφαιρο από το βιβλίο του Ν.Ζάικου, "Γ.Σ.Μακαμπή 1908-2010"

Ο Αλμπέρτο Ναχμία(ς) (που συχνά στον Τύπο εμφανίζονταν ως Ναμίας λόγω του h στο επώνυμο, ενώ το παρατσούκλι του ήταν Καλούμπας) γεννήθηκε το 1905 στην Θεσσαλονίκη. Αποτέλεσε από τους σημαντικότερους έλληνες ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 1920 και ιστορικό στέλεχος του Γ.Σ. Ηρακλή – του δεύτερου παλαιότερου αθλητικού συλλόγου της Θεσσαλονίκης, που ακόμα υπάρχει, μετά τον Γ.Σ.Μακαμπή. Κορυφαίος δρομέας των 100 μέτρων, 400 μέτρων με εμπόδια και σκυταλοδρομίας 4χ100 έφτασε σε επίπεδο που του επέτρεψε να προκριθεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 1924 στους οποίους δεν συμμετείχε μόνο λόγω της άρνησης της Ομοσπονδίας Στίβου να συμπεριλάβει μακεδόνες αθλητές στην αποστολή για οικονομικούς λόγους. Ταυτόχρονα αποτέλεσε αναπόσπαστο μέλος της βασικής ενδεκάδας της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ηρακλή και από τους καλύτερους έξω δεξιά κυνηγούς της Ελλάδας. Οπότε όταν τον Φεβρουάριο του 1929 διοργανώθηκε δοκιμαστικός αγώνα στην Αθήνα για την σύνθεση της Εθνικής Ομάδας που θα αγωνίζονταν στον πρώτο διεθνή της αγώνα ο Ναχμία αποτέλεσε φυσική επιλογή. Η κάθοδος του πρέπει να υπήρξε επιτυχημένη μιας και στον αθηναϊκό τύπο της εποχής διαβάζουμε: «είνε πολύ καλός, ο μόνος ενδεδειγμένος δια την θέσιν του έξω δεξιά της εθνικής μας ομάδος» (Ελληνικός Ταχυδρόμος). Άλλωστε η φήμη του ήταν ήδη πανελλήνια μιας και ήδη από το 1927 σε ψηφοφορία του αθηναϊκού περιοδικού «Αθλητισμός» είχε συμπεριληφθεί στην πρώτη εξάδα των παικτών που θα έπρεπε να συμπεριληφθούν σε μια μελλοντική Εθνική Ομάδα, (φωτογραφία άνω δεξιά).

Η μικτή Θεσσαλονίκης το 1930/πηγή:Ν.Ζάικος "Γ.Σ.Μακαμπή"

Ο Ναχμία έλαβε μέρος και σε άλλους αγώνες της Εθνικής, ενώ συνέχισε να στελεχώνει με επιτυχία τον Ηρακλή στο πρωτάθλημα. Πέρα από τις προσωπικές του επιτυχίες στον στίβο οφείλουμε να αναφέρουμε την συμβολή, σαν κορυφαίος παίκτης, στην κατάκτηση της πρώτης διάκρισης του Ηρακλή στην ιστορία του, το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1927. Επίσης ξεχωρίζει το γκολ που πέτυχε στον καθιερωμένο αγώνα της Μικτής Θεσσαλονίκης και Μικτής Αθηνών το 1930 που έληξε με νίκη 2 – 1 υπέρ της Θεσσαλονίκης. Σημειώνονται συμμετοχές του με την Μακαμπή όταν αυτή αγωνίζονταν με ξένες ομάδες, ενώ το 1936 επιλέχθηκε ως ένας από τους 19 σημαντικότερους αθλητές της πόλης για να τρέξει στην πρώτη λαμπαδηδρομία των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ολυμπία στο Μόναχο. Μάλιστα για να μπορέσει να το κάνει αναγκάστηκε να τρέξει ως αθλητής του ΠΑΟΚ  μιας και τα εβραϊκά σωματεία της πόλης είχαν μποϊκοτάρει την λαμπαδηδρομία σε ένδειξη διαμαρτυρίας των διωγμών κατά των εβραίων από την Γερμανία.

Ο Ναχμία στρατεύεται κατά την διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου όπως άλλοι 12.898 Ελληνες Εβραίοι. Μάλιστα γίνεται μέρος των 3.743 τραυματιών τους όταν τραυματίζεται στο μέτωπο και επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη. Μετά τον πόλεμο πληροφορίες τον θέλουν να μεταναστεύει στο εξωτερικό αλλά συγκεκριμένες πληροφορίες για τον πρώτο σκόρερ της ιστορίας της Εθνικής Ομάδας δεν υπάρχουν.

Το κείμενο αυτό βασίστηκε ολοκληρωτικά σε ένα από τα καλύτερα ερευνητικά βιβλία που έχουν εκδοθεί τα τελευταία χρόνια. Μιλώ για το λεύκωμα «Γυμναστικός Σύλλογος Μακαμπή Θεσσαλονίκης. 1908 – 2010. Ελληνες Εβραίοι αθλητές και αθλήτριες. Η συμβολή της Θεσσαλονίκης» του καθηγητή Νίκου Ζάικου και έκδοση του Δήμου Θεσσαλονίκης. Το βιβλίο είναι εξαιρετικό και αξίζει παρουσίασης σε ξεχωριστή ανάρτηση – μέχρι τότε σας συμβουλεύω όμως να το προμηθευτείτε.

English

Today Greece landed it’s first goal ever during a game of the World Cup and contemporaneously won its first victory. This success gives us the opportunity to speak of the first difficult decades of Greek Football and the Greek National Team.

Today in the afternoon in the Panathinaikon stadium the National team of Italy won our team by 4 goals to one. The first half ended 1 – 0 in favor of the Italians. During the second half the Italians scored other 3 goals against one of ours, scored by Namias. The referree of the game was the Hungarian mr.Kan.

newspaper Makedonia, April 8th 1929

With this brief announcement in the newspaper Makedonia of the following day, (you may click all the photographs for larger versions), we learn of the first official game of the Greek National Football Team which takes place in Athens, Sunday the 7th of April 1929 against the second team of Italy.

There had already been a game with Sweden during the 1920 Helsinki Olympic Games that had ended with a heavy defeat 9 – 0, but the team that had played was not a «National Team» since the National Football Federation of Greece (EPO) had not yet been created. In 1926 EPO and the National Team are born and 3 years later their first official match is organized, as we saw in the piece in Makedonia. The game takes place in front of 15.000 spectators, the entire cabinet, Benito Mussolini’s daughter Ida and according to the newspaper Eleftheron Vima «is going to be an important landmark in the history of greek football, because for the first time we see a real national team, composed by an organized football federation».

During this historic game the very first goal in the history of the National Team was scored by Alberto Nahmia in the 60th minute. But who was Alberto Nahmia ?

Photos of Nahmia in track and football events in N.Zaikos book "S.C.Maccabi"

Alberto Nahmia(s) (who often appeared in the greek Press as Namias due to the «h» in his surname, while his nickname was Kaloumba) was born in 1905 in Salonica. He is one of the most important greek football players during the 20’s and a prominent member of the S.C.Iraklis – the second oldest existing sports club of Salonica after S.C.Macabbi. A top track and field athlete excelling in the 100 sprint, 400 hurdles and 4×100 relay he reached a level that allowed him to qualify for the Paris 1924 Olympic Games; only the refusal of the Greek Federation to allow macedonian athletes to participate for economic reasons prevented him from traveling. Contemporaneously he is an irreplaceable member of the football club of Iraklis and one of the best right outside forwards of Greece. So when in February of 1929 trials were held in Athens for the composition of the first National Team to compete in its first game, Nahmia was the natural choice. His trip to Athens must have been highly successful since in the athenian Press of the era we read: «he is very good, the only choice for the position of right outside forward of our national team» (Ellinikos Tachydromos). Nahmia was already famous throughout Greece as one can guess from the fact that in 1927 when he was voted into in the top 6 players that should be included in a future National team, in a poll conducted by the sports magazine Athlitismos.

Nahmia in the Varsity Salonica in 1930/source: "S.C.Maccabi", Ν.Zaikos

Nahmia took part also in other games with the national team of Greece, while he continued his successful career with Iraklis. Besides his personal achievements in the track, one must note his contribution as a key player in the first success of F.C.Iraklis, the championship of Salonica in 1927. A special place holds the goal he scored in the games of Varsity Salonica against Varsity Athens in 1930, ending with a 2 – 1 win for Salonica. He also participated in games of F.C.Macabbi when she played with foreign teams, while in 1936 he was one of the 19 most important athletes of Salonica chosen to take part in the first ever Olympic Torch relay from Olympia to Munich housing the 1936 Olympic Games. To be able to do that he was forced to participate as an athlete of PAOK since the Jewish clubs of the city boycotted the event in protest of the jewish pogroms organized by the nazi Germany.

Nahmia is drafted after the italian invasion of 1940 like 12.898 Greek Jews. He becomes part of their 3.743 injured when he is injured in the front and returns to Salonica. He survives the war and he is said to have emigrated abroad but specific information over the scorer of the first goal in the history of the Greek National Team do not exist.

This post is based entirely on one of the best research books to have been published in the past years. I’m refering to «Sports Club Maccabi Salonica. 1908 – 2010. The contribution of Salonica» by Prof.Nikos Zaikos and published by the Municipality of Salonica. The book is excelent and deserves a thorough presentation is a separate post – until then I advise those of you interested to buy it.

Posted in greece, Portraits of Greek Jewry, thessaloniki | Με ετικέτα: , , , , , , , | 25 Σχόλια »

Mea culpa

Posted by Abravanel, the Blog στο 15/06/2010

Ελληνικά

…πώς έλεγε και ο Ακατονόμαστος σε άλλες εποχές.

Έκανα το λάθος να αναφερθώ στην Μέση Ανατολή με αποτέλεσμα να εισπράξω αγάπη, όσο και επισκεψιμότητα. Δεν έχω το στομάχι για τόση δημοφιλία και θεωρώ οτι δε προσφέρει τίποτα σε μένα και στον πιθανό αναγνώστη. Μπορεί ένας σχολιαστής να ανέφερε, ορθά, οτι η μορφή έκφρασης του ιστολογίου απαιτούσε ένα σχόλιο μου πάνω στην επικαιρότητα αλλά εκ του αποτελέσματος κρίνω ότι είναι ένα τεράστιο, προσωπικό μου, λάθος το οποίο δεν θα επαναληφθεί.

Από εδώ και πέρα επιστρέφουμε αυστηρά σε ελληνικά θέματα με την ίδια αυστηρή τεκμηρίωση. Το ίδιο ισχύει και για τα σχόλια – το χάος των 650+ σχολίων δεν θα ξανασυμβεί.

English

I did the mistake to deal with the Middle East and the result has been to receive immense love and traffic – frankly I don’t have the stomach for so much popularity and it also offers nothing to me, or the possible reader. A commenter may had, correctly, pointed out that the recent events required me to comment but judging from the result I see that it was a huge error of judgment which shall not be repeated.

From now on strictly hellenic issues and the same painstaking documentation. Same goes for the comments – the mayhem of the 650+ comments shall not be repeated.

Posted in me myself and I | 1 Comment »

Μεθεόρτια της Γάζας σε Αθήνα,Θεσσαλονίκη,Χαλκίδα,Κομοτηνή,Καβάλα/The Gaza sideshow in Athens,Salonica,Halkida,Komotini,Kavala

Posted by Abravanel, the Blog στο 13/06/2010

Ελληνικά (english translation follows below)

Είχα σκοπό να αναρτούσα ένα διαφορετικό κείμενο στο οποίο να έκανα μόνο μια συνοπτική αναφορά στις επιθέσεις ενάντια στον εβραϊκό πληθυσμό της Ελλάδας με πρόφαση τα πρόσφατα γεγονότα στην Γάζα. Αλλά δυστυχώς ο νέος βανδαλισμός στο εβραϊκό νεκροταφείο της Καβάλας με αναγκάζει να τα παρουσιάσω ξεχωριστά, ώστε τα γεγονότα του πρώτου δεκαπενθήμερου του Μαΐου να είναι συγκεντρωμένα.

"Εβραίος Κανίβαλος" - φωτογραφία που δημοσιεύτηκε σε "προοδευτικό" ιστολόγιο

Σε σχέση με το όργιο αντισημιτικής βίας του Ιανουαρίου του 2009 οφείλουμε να ομολογήσουμε οτι τα περιστατικά αντισημιτικής βίας ήταν περιορισμένα. Οι επιθέσεις περιορίστηκαν σε αντισημιτική προπαγάνδα και βανδαλισμούς. Ξεχωρίζω ορισμένους δημοσιογράφους, ιεράρχες της Ελληνικής Εκκλησίας όπως ο διαβόητος αντισημίτης Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ και συγκεκριμένους ακροαριστερούς και αριστερούς ακτιβιστές – η ακροδεξιά αυτή την φορά βρέθηκε «μαγκωμένη» και σε κατάσταση σύγχυσης αφού το αντισημιτικό μένος βρίσκονταν σε άμεση σύγκρουση με την δεδηλωμένη υλική υποστήριξη ισλαμιστικών ομάδων στα τουρκικά πλοία του Free Gaza που ξεκίνησαν από την κατεχόμενη από τους Τούρκους Κύπρο. Ειλικρινά αδυνατώ να παραθέσω κάθε αντισημιτικό άρθρο που εμφανίστηκε στα ΜΜΕ, είναι δεκάδες. Ενδεικτικά παραθέτω μια φωτογραφία που προέρχεται από ανάρτηση «προοδευτικού» και «αντιρατσιστή» ιστολόγου με τίτλο «Ένας Εβραίος, Ισραηλινός, Ισραηλίτης, Σιωνιστής (ή όπως αλλιώς διάολο τους λένε) χορτασμένος από το αίμα των αθώων ειρινιστών – Μακάρι το αίμα να πέσει στα κεφάλια τους – Ντροπή στη κακή τους φύτρα – Ντροπή και στην ανθρωπότητα ολόκληρη που τους ανέχεται» (sic). Ολα τα αντισημιτικά στερεότυπα αιώνων, (ο λίβελος του αίματος, η θεοκτονία, η ρατσιστική κοσμοθεωρία) στην υπηρεσία της Παλαιστίνης όπως υποστηρίζει ο συνέλληνας μας.

Με το άκουσμα της είδησης και έχοντας φρέσκες τις μνήμες του Ιανουαρίου του 2009, οι εβραικές κοινότητες στην Ελλάδα ανέστειλαν όλες τις μη-απαραίτητες λειτουργίες και τα σχολεία και γηροκομεία σε Αθήνα/Θεσσαλονίκη/Λάρισα λειτούργησαν υπό καθεστώς κρίσης – η επίσημη κρατική αστυνόμευση αυξήθηκε και η εσωτερική υπηρεσία ασφαλείας ενισχύθηκε. Αλλά δεν ήταν μόνο κοινοτικές δραστηριότητες που ακυρώθηκαν αλλά και ιδιωτικές. Μεταξύ των ακυρωθέντων εκδηλώσεων ξεχωρίζω στην Αθήνα την ακύρωση της παρουσίασης του (εξαιρετικού) βιβλίου «Η ζωή απ’την αρχή» του Δρ. Ι.Σιμπή/K.Λάμψα στις 3/6 με συντονιστή τον Π.Μανδραβέλη που αφορά την ελληνοεβραϊκή μετανάστευση μετά τον Β’ΠΠ – δυστυχώς κανείς βλέπει οτι οι καταστάσεις του 1945 δεν διαφέρουν όσο θα περίμενε κανείς μετά από 65 χρόνια. Ταυτόχρονα ξεχώρισαν στην Θεσσαλονίκη τα συνθήματα έξω από το Εβραικό Μουσείο που μερικοί διαδηλωτές, που αποσπάσθηκαν από κύρια διαδήλωση υπέρ της Γάζας, φώναξαν. Τα συνθήματα στους τοίχους νομίζω οτι όλοι είχαμε την ευκαιρία να τα δούμε.

ο Σ/ης Μ.Φριζής/πηγή: Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος

Στη Χαλκίδα ανώδυνη, αλλά αποκαλυπτική, υπήρξε η ματαίωση της τελετής αποκάλυψης του ανδριάντα του Συνταγματάρχη Μαρδοχαίου Φριζή, εβραίου ήρωα πολέμου που έπεσε στο μέτωπο αποκρούοντας την ιταλική εισβολή τις πρώτες κρίσιμες ημέρες το 1940, στην γενέθλια του πόλη. Η τελετή ήταν προγραμματισμένη εδώ και μήνες και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε αναγγείλει την παρουσία του. Στις 1/6 o Δήμος Χαλκιδέων, με δήμαρχο τον Θανάση Ζεμπίλη (Νέα Δημοκρατία) έβγαλε λάβρες ανακοινώσεις εναντίων των δολοφόνων, εγκληματιών, βαρβάρων ισραηλινών. Στις 2/6, ακριβώς την επόμενη μέρα και μόλις 4 ημέρες πριν την εκδήλωση, o Κ.Παπούλιας ανακαλύπτει ένα κώλυμα για να μην παραστεί και ο Δήμος Χαλκιδέων αποφασίζει να ματαιώσει την εκδήλωση. Ταυτόχρονα φρόντισε να ξεκαθαρίσει οτι αν ποτέ γίνει η όποια τελετή, ο Πρέσβης του Ισραήλ στο οποίο ζουν μερικοί από τους απόγονους του Μ.Φριζή είναι ανεπιθύμητο πρόσωπο.

Ο Δήμος της Χαλκίδας έχει κάθε δικαίωμα να ακυρώνει την τελετή, δείχνοντας εμπράκτως την απόλυτη έλλειψη εκτίμησης που έχει για τους δημότες του που έδωσαν την ζωή τους για την Ελλάδα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όμως, που υποτίθεται εκπροσωπεί όλους τους Έλληνες, δεν το έχει. Δυστυχώς ο κ.Παπούλιας ήδη την δεκαετία του ’80, από την θέση του Υπουργού των Εξωτερικών, προχώρησε σε ενέργειες που έδειχναν οτι θεωρεί τους εβραίους πολίτες της Ελλάδας ως αναλώσιμους. Είτε αυτό αφορά την καταδίωξη Γερμανών εγκληματιών πολέμου, είτε τρομοκράτες που συλλαμβάνονταν με δεκάδες κιλά εκρηκτικών και στόχο την Εβραϊκή Κοινότητα αυτής της χώρας. Δυστυχώς ο κ.Παπούλιας έχει κάνει ξεκάθαρο οτι δεν συμπαθεί και πολύ τον Ελληνικό Εβραϊσμό – το γεγονός οτι βρίσκει τον χρόνο να σχολιάσει τα τεκταινόμενα στην Γάζα αλλά όχι τις δεκάδες βίαιες επιθέσεις ενάντια στην εβραϊκή κοινότητα της ίδιας του της πόλης, στα Ιωάννινα, είναι αποκαλυπτικό. Τουλάχιστον είναι θετικό οτι δεν αισθάνεται καν την ανάγκη να τηρεί τα προσχήματα και υπερήφανα υπηρετεί το τρίπτυχο Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών από ένα αξίωμα από το οποίο αποκλείονται οι Εβραίοι σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδος. Ίσως με αυτή την έννοια καλώς έκανε και ακύρωσε την συμμετοχή του δείχνοντας απτά το πώς αντιλαμβάνεται τον θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Η βεβήλωση του 2004 στην Κομοτηνή/Πηγή:Παρατηρητής

Στην Κομοτηνή είχαμε τον βανδαλισμό του Μνημείου της Σοά/Ολοκαυτώματος. Περίπου 800 εβραίοι χάθηκαν στην Κομοτηνή από τους Βούλγαρους και Γερμανούς, ενώ αξίζει να σημειωθεί οτι το μνημείο κτίσθηκε μετά από 61 χρόνια με χρήματα του Ελληνικού Εβραϊσμού και μόνο αφού το ΚΙΣ παραχώρησε την κυριότητα του οικοπέδου που βρίσκονταν η Συναγωγή στον Δήμο – μια μάλλον συμφέρουσα οικονομική συναλλαγή για τον Δήμο Κομοτηνής. Η τελετή το 2004 διανθίστηκε από τις συνηθισμένες κραυγές ενάντια στο Ισραήλ από τον δήμαρχο Τάσο Βαβατσικλή (ΠΑΣΟΚ) ο οποίος βρίσκονταν σε εμφανή σύγχυση και δεν καταλάβαινε το που βρίσκονταν και το τι αφορούσε η τελετή. Δύο μήνες μετά είχαμε τους πρώτους βανδαλισμούς, φωτογραφία των οποίων παραθέτω εδώ αριστερά. Έκτοτε είχαμε και άλλους βανδαλισμούς και στις 5/6/2010 είχαμε και την πρώτη σύλληψη, μετά από χρόνια, ενός φοιτητή την ώρα που διάνθιζε το μνημείο με αγκυλωτούς ναζιστικούς σταυρούς ως πράξη αλληλεγγύης για τα τεκταινόμενα στην Γάζα, (δικά του λόγια). Αξίζει τον κόπο να διαβάσει το άρθρο για τους σημερινούς βανδαλισμούς στην τοπική εφημερίδα Χρόνος της Μελαχροινής Μαρτίδου: η δημοσιογράφος όχι μόνο δικαιολογεί τον δράστη λέγοντας οτι στόχος του δεν ήταν οι νεκροί του Ολοκαυτώματος αλλά το Ισραήλ (προφανώς θεωρεί τους αναγνώστες ηλίθιους) αλλά δείχνει και την προβληματική δημοσιογραφική της επάρκεια ονομάζοντας το «μνημείο των ισραηλινών«.

Επιπλέον στην γειτονική Καβάλα όπου περίπου 1800 Εβραίοι χάθηκαν είχαμε τον βανδαλισμό του Εβραϊκού Νεκροταφείου της πόλης με συνθήματα όπως «Εβραίοι Εγκληματίες», με διαγραμμένα Άστρα του Δαυίδ και άλλα όμορφα, (σύντομες πληροφορίες για το νεκροταφείο εδώ). Είναι ενδιαφέρον οτι η πληροφορία δεν κυκλοφόρησε από το ΚΙΣ και ούτε εμφανίζεται στις τοπικές εφημερίδες. Ακριβώς για αυτό δεν γνωρίζω αν είναι μόνο γκραφίτι στους τάφους ή κάτι χειρότερο. Το γιατί οι χριστιανοί κάτοικοι της Καβάλας επιθυμούν να αγνοούν αυτές τις επιθέσεις μπορούμε να κάνουμε ορισμένες υποθέσεις – το γιατί το ΚΙΣ τις αποκρύπτει δε μπορώ να το καταλάβω. Η λογική του να κατεβάζουμε τα στόρια και να περιμένουμε την μπόρα να περάσει, την έχουμε πληρώσει ακριβά στο παρελθόν. Ελπίζω στο μέλλον να συνειδητοποιήσουμε οτι η αρετή της μετριοπάθειας δεν σημαίνει εθελοτυφλία.

Υπάρχουν ορισμένοι που θεωρούν οτι φταίει η κατάσταση στην Μέση Ανατολή για αυτές τις νέες επιθέσεις. Ο αντισημιτισμός έχει αιώνες ζωής και δεν πάψαμε ποτέ να έχουμε ακραίες εκδηλώσεις του στην Ελλάδα – η ιδέα οτι ξαφνικά ο αριστερός που επιχείρησε να βανδαλίσει την Συναγωγή της Λάρισας το 2009 ή ο φοιτητής που βανδάλισε το μνημείο στην Κομοτηνή τις προάλλες το έκαναν γιατί ξαφνικά ο αντισημιτισμός έπαψε και υπάρχει μόνο ο αντισιωνισμός, είναι μια ιδέα που προωθείται από ανθρώπους ιστορικά αδαείς και που επιθυμούν να μεταθέσουν σε άλλους τις ευθύνες για την ύπαρξη του μίσους στην Ελλάδα. Ίσως αυτοί ζούνε σε μια ιδεατή, ουτοπική χώρα που ο αντισημιτισμός είναι έργο μόνο του Κ.Πλεύρη και της Χρυσής Αυγής – στην δική μου χώρα ξέρω οτι απλοί άνθρωποι έσπαζαν κρανία για να βρουν χρυσαφένια δόντια στους τάφους της Θεσσαλονίκης μετά τον πόλεμο, ενώ σήμερα είμαστε αναγκασμένοι να τοποθετούμε θωρακισμένες πόρτες είτε γιατί ο Νομάρχης Κατσανεβάκης του προοδευτικού Συνασπισμού απειλεί με λαϊκές κινητοποιήσεις αν ανοίξουμε μια πανάρχαια συναγωγή για να προσευχηθούμε, είτε γιατί νεοναζιστές σπάνε τάφους και βεβηλώνουν σωρούς στα Ιωάννινα.

Φαινόμενα αντισημιτικής βίας και βανδαλισμών αποτελούν μια μόνιμη παρουσία. Απλώς ενδεικτικά αναφέρω οτι νωρίτερα τον Μάιο του 2010 άγνωστοι είχαν προσπαθήσει να σπάσουν το Μνημείο Σοά/Ολοκαυτώματος της Ρόδου – εκείνο στο οποίο ουρούσαν με φόντο νεοναζιστική μουσική μαθητές του Βενετοκλείου Λυκείου σε βίντεο τους το 2008. Αυτή τη φορά, οι ζημιές ήταν επιφανειακές, όπως μπορούμε να δούμε από τις φωτογραφίες. Το Μνημείο είναι φτιαγμένο από γρανίτη και παρά τις προσπάθειες τους κατάφεραν μόνο να το ραγίσουν ελαφρά. Το συμβάν έγινε γνωστό όταν δύο ολλανδοί τουρίστες επικοινώνησαν με τα γραφεία της τοπικής Ισραηλιτικής Κοινότητας, δείχνοντας φωτογραφίες που τράβηξαν με το κινητό τους τηλέφωνο. Η, σωτήρια, επιλογή του γρανίτη συνδέεται και με τις καταστροφές άνευ προηγουμένου που είχε δεχτεί όταν εγκαινιάστηκε το 2002 όταν και καταστράφηκε ολοκληρωτικά και οι εργάτες είχαν δεχθεί επιθέσεις με πέτρες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση αξίζει να σημειώσουμε οτι ο Νομάρχης Ρόδου Γιάννης Μαχαιρίδης (ΠΑΣΟΚ), όταν πληροφορήθηκε για το συμβάν από την Ισραηλιτική Κοινότητα Ρόδου ανταποκρίθηκε άμεσα και μάλιστα προσφέρθηκε την αποκατάσταση της ζημιάς να την αναλάβει η Νομαρχία Δωδεκανήσου – δεν είναι συχνό φαινόμενο και του αξίζουν συγχαρητήρια. Βέβαια οφείλω να παρακαλέσω την Ελληνική Αστυνομία, που είμαι σίγουρος οτι έχει κάθε καλή πρόθεση, να προσέχει στις ανακοινώσεις τις γιατί εκείνο το «Ισραηλινή Κοινότητα Ρόδου» βγάζει μάτι.

Bonus και εξαιρετικά αστεία υπήρξε η κατάληψη ισραηλινής εταιρίας αρδευτικών έργων Netafim στην Αθήνα από την οργάνωση Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα που ανήκει στον χώρο του ΣυΡιζΑ στις 4/6 – εδώ η ανακοίνωση τους. Το συγκεκριμένο γεγονός το αναφέρω μόνο ως ενδεικτικό της απόλυτης έλλειψης παιδείας και σοβαρότητας σημαντικών κομματιών της Αριστεράς που βαυκαλίζονται οτι μάχονται κατά του ρατσισμού. Αλλά αυτό το γεγονός αξίζει μια ξεχωριστή ανάρτηση γιατί η συνεπής προσπάθεια τους να ρεζιλεύονται λόγω της ιδεολογικής ασυναρτησίας του λόγου τους αξίζει μια ξεχωριστή ανάρτηση.

Οπότε κοιτώντας το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί οφείλω να ομολογήσω οτι την γλυτώσαμε φτηνά τις τελευταίες 2 βδομάδες από τους φιλοπαλαιστίνιους (κατά δική τους ομολογία – ας μην ξεχνιόμαστε) συμπολίτες μας: ο συνήθης αντισημιτικός εμετός σε εφημερίδες και τηλεόραση, μερικές εκδηλώσεις ματαιωμένες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να φτύνει την μνήμη των εβραίων που θυσίασαν την ζωή τους για την Ελλάδα, λίγες κεκαλυμμένες απειλές έξω από το Εβραικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης, μερικοί βανδαλισμοί σε Κομοτηνή και Καβάλα – πάνω, κάτω τα συνηθισμένα που συμβαίνουν κάθε χρόνο, εδώ και δεκαετίες.

ENHMEΡΩΣΗ (16/6):

Ευχαριστώ τον Λ.Σ. για την αποστολή φωτογραφιών από αντισημιτικά γκραφίτι που εμφανίστηκαν 13/6 στους τοίχους της Συναγωγής Καχάλ Σαλόμ της Ρόδου.


English

I was meaning to blog on a different subject and only make a passing mention on the attacks on the Jewish population of Greece, under the pretext of the recent events in Gaza. Unfortunately the new graffiti appearing in the Jewish Cemetery of the city of Kavala force me to present the events of the past 2 weeks separately so that they can be found in one post.

"Cannibal Jew" - photo appearing in a "progressive" blog

If one compares the latest events to the orgy of antisemitic violence of January of 2009 one must admit that the incidents were few. The attacks were mainly antisemitic propaganda and vandalisms. Most prominent were certain journalists, top officials of the Greek Church like the infamously antisemitic Metropolite of Piraeus and certain leftist activists – the Far Right was at a loss this time since their antisemitic rage was countered by the material support of islamist groups to the turkish ships of Free Gaza, which sailed from the turkish-occupied part of Cyprus. I honestly cannot quote here the antisemitic articles in the greek media, there are dozens of them. Indicatively I’m putting here a photograph appearing in a «progressive» and «antiracist» blog in an article entitled: «A Jew, Israeli, Israelite, Zionists (or how else they’re called) satiated with the blood of peaceful activists – May the blood fall on their heads – Shame to their bad root/race – Shame to the entire human race who puts up with them». Every antisemitic stereotype of the past centuries, (the blood libel, the Christ-Killers, the racist science), mustered to serve the Palestinian cause as my compatriot claims.

When the news of the clashes between the turkish ship and the Israeli Defense Forces broke, with the memories of the January ’09 being still fresh, the Jewish Communities across Greece canceled every non-essential function. Elementary Schools and Elder’s Homes in Athens/Salonica/Larisa activated the crisis security measures; both Greek Police protection was increased, but also precautionary measures were taken by the internal security department. Not only communal events were canceled but also private initiatives. Among the canceled events the most highly profiled was the book presentation in Athens «Η ζωή απ’την αρχή» by Dr.I.Schiby/K.Lampsa on June 3rd with the famous greek journalist P.Mandravelis acting as a moderator; the book dealing with Greek Jewish immigration after the Shoah and the events proving that we’re not as far from 1945 as we should be. Contemporaneously one must take note of a splinter groups of protesters which split from a main pro-Gaza demonstration in Salonica to shout slogans in front of the Jewish Museum. The graffiti on the walls of the greek cities I believe all of us who live in Greece have had the opportunity to see.

Col.M.Frizis/source: Jewish Museum of Greece

In Halkida (Chalkida) painless but immensely revealing was the cancellation of the dedication of a statue to the Colonel Mardochaios Frizis, a jewish war hero who fell in the front defending the italian invasion of 1940, in his birth city. The ceremony was scheduled months ago and the President of the Hellenic Republic Karolos Papoulias had announced his presence. On June 1st the Municipality of Halkida and it’s mayor Thanasis Zembilis (New Democracy, conservatives) issued a heated condemnation against the murderous, criminal and barbaric nation of Israel. On June 2nd, the very next day and just 4 days before the ceremony, the greek President Papoulias «discovers» a problem that prevents him from attending the ceremony and the Municipality of Halkida decides to cancel it. It also specifies that if the ceremony ever takes place, the ambassador of Israel where some of the family of Frizis live now, is persona non grata.

The Municipality of Halkida has every right to cancel the ceremony, showing how it does not value his citizens that gave their life for Greece. But the President of the Hellenic Republic, who supposedly is the president of all Greeks, does not. Unfortunately Mr.Papoulias already from the ’80s, when he was the Minister of Foreign Affairs, has shown that he considers Greek Jews as expendable. Either this being refusing to chase German Nazi war criminals, or terrorists captured with tenths of kilos of explosives aiming to kill members of the Greek Jewry. Unfortunately one can only deduce that mr.Papoulias does not really like Greek Jews – the fact that he finds time to comment of what happens in Gaza but not the tenths of violent attacks in his own birth city is quite revealing. At least I appreciate that he does not see the need to maintain appearances and proudly serves the motto Greece of Greek Christians by his appointment to the Presidency of the Republic, an office that no Greek Jew can take according to the Greek Constitution. So maybe he did good to cancel his participation, showing to the rest of us of how he perceives the institution of the Presidency of the Hellenic Republic.

Η βεβήλωση του 2004 στην Κομοτηνή/Πηγή:Παρατηρητής

In Komotini we had the vandalism of the local Shoah Memorial. Around 800 Jews perished during the bulgarian/german occupation of Komotini; one must point out the fact that the monument was built after 61 years with the financial backing of the Central Jewish Board and only after giving to the Municipality the lot on which the demolished synagogue stood – a rather advantageous economic transaction for the Municipality of Komotini. The dedication ceremony of 2004 was indicative of how similar things go about in Greece – the mayor Tasos Vavatsiklis (PASOK, socialist) was apparently at a loss not having a clue of what the ceremony was about and proceeded to a heated invective against Israel. Just two months later we had the first vandalism, a photo of which is presented to your left. Since then we have had more incidents and in June 5th we had the first arrest of a university student who painted swastikas as an act of solidarity to the people of Gaza, (his saying). It’s in Greek but the article of the local newspaper Chronos by Melahrini Martidou is indicative of how these incidents are viewed: she justifies the perpetrator telling us that his target were not the exterminated Jews of Komotini but Israel, apparently considering her readers idiots. Plus she shows her problematic grasp of what the Jews are , thus revealing a complete lack of journalistic quality calling the Shoah Monument as «the monument of the israelis«.

In the nearby city of Kavala, where 1800 Jews were murdered by the Germans/Bulgarians, we have had the vandalism of the Jewish Cemetery with graffiti speaking of «Jewish Criminals» and with the Stars of David crossed out, (some brief info on the cemetery here). I found interesting that the information was not circulated by the Central Jewish Boards and does not appear in local newspapers. That’s why I have no clue if this refers to simple vandalism or we had a more serious incident. To why the Christian inhabitants of Kavala wish to ignore these attacks one can make assumptions – why the CJB hides them is a thing I cannot understand. The mentality of shutting the blinds and waiting for the storm to pass has been a choice that cost dearly to Jewry. I hope in the future the virtue of moderation is not to be mistaken with the vice of turning a blind eye.

There are some who believe that the Middle East situation is to blame for these new attacks. Antisemitism has a past spanning centuries and we have never ceased to see extreme manifestations of it in Greece. The belief that the leftist who attempted to vandalize the Synagogue of Larisa in 2009, or the neonazi student who vandalized the Shoah Memorial in Komotini this year did it because suddenly antisemitism ceased to exist and we have only antizionism, is a tale advanced only by historically ignorant persons who wish to shift responsibilities for the thriving of hatred in Greece to others. Maybe they live in a fantasy country where antisemitism is a work only by neonazi groups – in my country after the war simple men smashed jewish sculls to retrieve golden fillings, while today we are forced to install armored doors either because the liberal prefect of Hania threatens with violence if we open an ancient synagogue to pray, or because neonazis roam Ioannina destroying the cemetery in tenths of attacks.

Manifestations of antisemitic violence and vandalism are a constant fact. Just indicatively I’m going to speak about the attempted defacement of the Shoah Memorial in Rhodes – the same memorial that students of the Venetokleio High School peed on in a video with neonazi soundtrack. This time the damages were only superficial as one can see in the photo. The Memorial is made by solid granite and it was a choice linked to the devastating damages inflicted during its construction in 2002 which included the throwing of rocks to the workers. The incident became known when dutch tourists communicated with the offices of the local Jewish Community showing the photos taken by their cellphones. In this particular case one cannot but praise the Prefect Yiannis Mahairidis (PASOK, socialist) who, when he was informed by the JCR, immediately responded and even volunteered to cover the damages – such a behavior is not common and he deserves our warm congratulations. Of course I must ask the Greek Police, who maybe wished well, to be more careful in their announcements because this «Israeli community» makes the eye pop.

An added bonus to this post was the ridiculous occupation of the israeli irrigation company Netafim in Athens by the leftist group Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα on June 4th. The specific event is mentioned as indicative of their lack of education and professionalism by a significant part of the Left who fool themselves that they fight racism. But that event is worth a post of its own because their constant effort to ridicule themselves because of their ideological incoherence has a special weight this time.

So looking back at what could have happened by our pro-Palestinian (by their own admission) compatriots I must admit that we got off cheaply this time: the past two weeks we had the usual antisemitic vomit in newspapers, TV’s and blogs, some events canceled, the President of the Republic spitting on the graves of the Jews who sacrificed their life for Greece, some veiled threats outside the Jewish Museum of Salonica, some vandalisms in Komotini and Kavala; thereabout what happens each year for decades.

UPDATE (16/6):

I would like to thank L.S. for sending me the photos of antisemitic graffiti appearing in the Synagogue Kahal Kadosh of Rhodes on June 13th.

Posted in greece | 133 Σχόλια »

Μέση Ανατολή

Posted by Abravanel, the Blog στο 02/06/2010

Αποτελεί πάγια πρακτική μου, τα τελευταία 3 χρόνια, να αρνούμαι να ασχοληθώ με το θέμα της Μέσης Ανατολής, γιατί δίνω λαβές να χρησιμοποιηθώ σαν σάκος του μποξ από ανθρώπους που ονομάζουν την εμπάθεια τους δικαιοσύνη και την άγνοια τους ουδετερότητα. Επιπλέον, όπως όλοι γνωρίζουμε, τα διεθνιστικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας είναι ανύπαρκτα – οι όποιες αντιδράσεις εμφανίζονται αποκλειστικά μόνο εάν η όποια σύγκρουση εξυπηρετεί τις προκαταλήψεις μας.

Αλλά ένας σχολιαστής, ο Λούης, στην προηγούμενη ανάρτηση έκανε μια παρατήρηση που οφείλω να ομολογήσω οτι έχει δίκιο: διαλέγοντας την μορφή έκφρασης του ιστολογίου οφείλω να διατηρώ μια ζωντανή επαφή με την επικαιρότητα, ειδικά όταν συμβαίνουν γεγονότα που καταλήγουν να με αφορούν. Και το λέω αυτό γιατί ήδη κατηγορήθηκα από περισσότερους από έναν «προοδευτικούς» ανθρώπους ως φασίστας και ως όργανο της ισραηλινής πρεσβείας – όχι για τα λόγια μου, μιας και πολύ απλά δεν είχα μιλήσει καθόλου, αλλά αποκλειστικά λόγω της ιδιότητας μου ως Εβραίος. Και επειδή η γυναίκα του Καίσαρα οφείλει να φαίνεται και όχι απλά να είναι τίμια ας πούμε δυο πράγματα.

Προφανέστατα και διαφωνώ κάθετα με την ενέργεια που ήταν εγκληματική και αδικαιολόγητη – η είδηση με σόκαρε και λύπησε. Ακόμα και δεχόμενοι οτι οι περισσότεροι τούρκοι και άραβες συμμετέχοντες στο τουρκικό πλοίο επιδίωξαν την βίαιη σύγκρουση, αποτελεί ένα γεγονός που θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί και ο Ισραηλινός Στρατός οφείλει να αναλάβει την ευθύνη των αντικειμενικών συνεπειών των πράξεων του. Αυτά τα καταδικάζω όχι ως Εβραίος, λες και από μόνο του είναι μια μαγική ιδιότητα, αλλά ως άνθρωπος. Προσωπικά θεωρώ οτι η πράξη αυτή καθεαυτή οφείλει να κριθεί – μια στρατιωτική επέμβαση μεταξύ πλευρών άνισης ισχύος κατέληξε σε αιματοχυσία και η ισχυρότερη πλευρά de facto έχει τις περισσότερες ευθύνες. Η κρίση μου είναι αποκλειστικά αρνητική και οι γενικευμένες κριτικές μέσα στο Ισραήλ δείχνουν οτι δεν είμαι ο μόνος.

Παραθέτω απόσπασμα της ανάρτησης του chumba που με εκφράζει:

Καμμία πολιτική σκοπιμότητα και καμμία επίκληση ζητημάτων ασφαλείας δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αιματηρή  έφοδο των ισραηλινών στρατιωτών στα πλοία που έπλεαν προς τη Λωρίδα της Γάζας. Η δολοφονία και ο τραυματισμός δεκάδων πολιτών αποτελεί έγκλημα. Γίνεται δε ακόμα χειρότερο από το γεγονός ότι το έγκλημα διαπράχθηκε από κρατικά όργανα. Και μάλιστα από ένα κράτος οργανωμένο ως δυτικού τύπου κοινοβουλευτική δημοκρατία, έμπειρο στην αντιμετώπιση των αντιπάλων του, το οποίο διαθέτει ένα σωρό άλλα μέσα  για να διασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Το Ισραήλ επέλεξε να καταφύγει στην ωμή δολοφονική βία απέναντι σε πολίτες που αμφισβητούσαν το δικαίωμά του να αποκλείσει οικονομικά μια περιοχή όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης και την οποία κυβερνά μια οργάνωση που ζητά την εξαφάνιση του Ισραήλ. Επίκεντρο του προβλήματος είναι ο αποκλεισμός της Γάζας, μια πολιτική επιλογή που μόνο προβλήματα δημιουργεί όχι μόνο στη Γάζα αλλά και στο ίδιο το Ισραήλ. Μέρος του τοπικού Τύπου, επιφανείς Ισραηλινοί και πολιτικοί αναλυτές δίκαια μιλούν για τη Γάζα ως ένα δεύτερο (μετά τον νότιο Λίβανο) ισραηλινό Βιετνάμ.

[…]

Από την αρχή υπήρχαν πολλές αμφιβολίες για το εάν ο χαρακτήρας  της επιχείρησης μεταφοράς βοήθειας στη Γάζα είναι απλά ανθρωπιστικός. Κι αυτό επειδή αν σε ενδιαφέρει αποκλειστικά να μεταφέρεις βοήθεια σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη, τότε δέχεσαι τον έλεγχο από το κράτος και διαπραγματεύεσαι το περιεχόμενο. Οι διοργανωτές αυτής της επιχείρησης επέλεξαν να δώσουν έντονα πολιτικό χαρακτήρα στην πρωτοβουλία τους. Επέλεξαν την πολιτική αντιπαράθεση. Το Ισραήλ φυσικά και είχε το δικαίωμα να απαντήσει. Με όρους όμως πολιτικούς και όχι στρατιωτικούς.

Όμως δυστυχώς βλέπω οτι επιχειρείται ένα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και το αίμα που χύθηκε στην θάλασσα να χρησιμεύει για να καθαγιάσει ανθρώπους και τακτικές που βασίζονται στην προκατάληψη και το μίσος. Φέρνω σαν παράδειγμα τον βουλευτή του ΣύΡιζΑ Τ. Κουράκη: όταν πέρσι ο ηγέτης του αντισημιτικού, ακροδεξιού κόμματος ΛάΟΣ έγραφε οτι οι εβραίοι μυρίζουν αίμα, οτι σκότωσαν τον Χριστό και άλλα τόσο αυθεντικά ακροδεξιά το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο έστειλε ονομαστικές επιστολές στους βουλευτές ζητώντας την συμπαράσταση τους. Από τους 300 της Βουλής μόνο ένας ανταποκρίθηκε, ο Φώτης Κουβέλης του Συνασπισμού – οι υπόλοιποι βουλευτές του ΣυΡιζΑ δεν υποστήριξαν την ερώτηση του ίδιου τους του συναδέλφου. Επιπλέον ο κ.Κουράκης έχει το προνόμιο να είναι καθηγητής Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης – μιας πανεπιστημιακής Σχολής που συνεργάστηκε ενεργά με τους Γερμανούς ώστε να λεηλατηθεί το εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης για να επωφεληθούν υλικά από την δολοφονία 55.000 σαλονικιών. Ο κ.Κουράκης μισθοδοτείται από τους δικούς μου φόρους, ώστε να βγάζει τον επιούσιο πάνω στα κόκαλα των δικών μας οικογενειών μιας και τα οστά 350.000 εβραίων συνεχίζουν να βρίσκονται θαμμένα στην έκταση της πανεπιστημιούπολης. Και ενώ μιλάει για αποζημιώσεις και αποχωρήσεις από τα Κατεχόμενα, ο ίδιος έχει αρνηθεί να κάνει κάτι για το παράνομα κατεχόμενο εβραϊκό νεκροταφείο, στο οποίο οι ταφόπλακες χρησιμεύουν για παγκάκια και τα κρανιά για να βγάζουν χρυσό από τα δόντια. Πού είναι εκεί η κατακραυγή των ευαίσθητων χριστιανών συμπολιτών μου ;  Πού  είναι οι διαδηλώσεις ; Προς το παρόν ο Τ.Κουράκης, τιμώντας το γεγονός οτι οι ομόθρησκοι  της πόλης του μαζικά συνεργάστηκαν με τους ναζί,  αρνείται να παραστεί στην κρατική τελετή Μνήμης Ηρώων και Θυμάτων Ολοκαυτώματος. Όποιος διαθέτει κάποια εξήγηση, πέρα της εμπάθειας, παρακαλώ να την παραθέσει.

Τι σχέση έχει αυτό με την επίθεση ; Ακριβώς τόση όσο το γεγονός οτι οι άνθρωποι σαν τον Τ.Κουράκη πουλούν ανθρωπισμό, έχοντας φροντίσει πρώτα να λύσουν το πρόβλημα των ενοχλητικών εβραίων στην πόλη τους. Και τόση όσο το γεγονός οτι  στην πραγματική ζωή  καταλήγω εγώ να εγκαλούμαι από αυτούς τους πρωταθλητές της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Και όποιος θεωρεί οτι δεν εγκαλούμαι καλό είναι να θυμηθεί οτι πέρσι τον Ιανουάριο οι χριστιανοί συμπολίτες μου, με αφορμή πάλι την Γάζα, έβαλαν φωτιά στην Συναγωγή της Βέροιας, ξέθαψαν τους νεκρούς μας στα νεκροταφεία και βανδάλισαν συναγωγές, μνημεία και γραφεία – αριστεροί και δεξιοί μαζί. Όλα αυτά χωρίς να πει ούτε μια κουβέντα κανένας, (μια ανάρτηση του ιστολόγου plagal έγινε μόνο για την Συναγωγή του Βόλου). Μόνο ένας ανόητος, αμόρφωτος ηλίθιος μπορεί να πιστεύει οτι η σημερινός αντισημιτισμός οφείλεται στο Ισραήλ. Δολοφονίες και διωγμοί συμβαίνουν εδώ και αιώνες, αλλά  μέχρι πρόσφατα οι έλληνες χριστιανοί συμπολίτες μου λάτρευαν τον Σιωνισμό μιας και αυτός τους επέτρεπε να ξεφορτωθούν τους εβραίους, όπως απέδειξα σε προηγούμενη ανάρτηση. Αυτή την στιγμή έχει ματαιωθεί η τελετή αποκάλυψης του ανδριάντα του Μαρδοχαίου Φριζή στην γενέθλια του πόλη, η παρουσίαση του βιβλίου του Ιακώβ Σιμπή και τα σχολεία και συναγωγές μας λειτουργούν υπό καθεστώς κρίσης. Και όχι γιατί οι φοβητσιάρηδες εβραίοι γκρινιάζουν αλλά γιατί στο πρόσφατο παρελθόν το ελληνικό κράτος δήλωνε επίσημα οτι η δολοφονία μου και η δολοφονία των παιδιών μου σήμερα είναι μια ηθική πράξη που το ελληνικό κράτος στηρίζει – το γεγονός οτι κανείς δεν έχει ιδέα για το τι μιλάω είναι προς ενίσχυση του επιχειρήματος μου στην εισαγωγική παράγραφο οτι βαφτίζουμε την άγνοια ως ουδετερότητα.

Το να χαρακτηρίζεις ως δολοφονία τους νεκρούς στο τουρκικό πλοίο του Free Gaza είναι θεμιτό. Το να θεωρείς οτι το Ισραήλ κυβερνάται από εγκληματίες που πρέπει να δικαστούν για εγκλήματα πολέμου επίσης. Οι νεκροί στο Mavi Marmara έχουν οικογένειες που κλαίνε και τις οποίες ουδόλως ενδιαφέρει αν ο θάνατος τους δικαιολογείται από τους κανόνες εμπλοκής. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν συνιστούν αντισημιτισμό ακόμα και αν είναι ο αντισημίτης ηγέτης του ΛάΟΣ Γ.Καρατζαφέρης να τους εκφέρει. Επαναλαμβάνω οτι, μαζί με τον βουλευτή Κουράκη, καταδικάζω την μορφή που πήρε η επέμβαση και θεωρώ οτι υπάρχουν ευθύνες που πρέπει να αναληφθούν.

Το να πουλάς όμως ηθική ανωτερότητα, να απαιτείς καταδίκες ή απολογίες από την Ελληνοεβραϊκή κοινότητα  όπως διάβασα από επιφανείς «προοδευτικούς» χριστιανούς ιστολόγους της ελληνικής μπλογκοσφαίρας ή να απειλείς με επιθέσεις αν εμείς, οι Ελληνες Εβραίοι, δεν συνταχθούμε με το χριστεπώνυμο πλήθος όπως πλήθος σχολίων στο indymedia απαιτούν δεν περνούν πλέον. Ειδικά όταν εσύ είσαι αυτός που συνεχίζεις να κατέχεις παράνομα εδάφη και είσαι ο υλικός κληρονόμος των δοσιλόγων. Και ειδικά όταν εσύ έχει υπάρξει Έποικος και προστάτεψες και προστατεύεις τους ναζί δολοφόνους της οικογένειας μου. Η’ όταν αδιαφορείς όταν βρίσκομαι σε κίνδυνο και με θυμάσαι μόνο σε τέτοιες στιγμές για να επιβεβαιώσεις αυτάρεσκα το πόσο ανάξιοι της ενοχής σου είναι οι άνθρωποι από τους οποίους εσύ πλούτισες.

Σήμερα το βράδυ θα πω ένα καντίς στην μνήμη αυτών που χάθηκαν, με την σκέψη μου στις οικογένειες τους που αυτή την στιγμή θρηνούν. Νεκρών που αφήνουν οικογένεια της οποίας τα δάκρυα είναι το ίδιο αληθινά και σπαρακτικά όπως τα δάκρυα των δικών μας οικογενειών όταν χάνουν έναν δικό τους άνθρωπο.  Αλλά αν ελπίζετε οτι αυτά τα δάκρυα τους μπορεί να είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για εσάς να σας διαβεβαιώσω οτι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.  Όχι όταν πουλάτε τις επιλεκτικές ευαισθησίες σας απειλώντας μας, ενώ ζείτε πάνω από τα κόκαλα των οικογενειών μας. Οχι, πλέον.

Posted in greece, me myself and I | 535 Σχόλια »

 
Αρέσει σε %d bloggers: