Abravanel, the Blog

Jewish life and not only in Greece / Εβραϊκή ζωή και όχι μόνο στην Ελλάδα

Archive for Ιουλίου 2011

Θεσσαλονίκη:Συμπλοκή Εβραίων με αντισημίτη κατά τη διάρκεια βανδαλισμού/Salonica:Jews clash with antisemite over vandalism

Posted by Abravanel, the Blog στο 21/07/2011

Ελληνικά (english translation follows below)

πρώτος βανδαλισμός 17/6/11 - πηγή:ΚΙΣ

Οι βανδαλισμοί εβραϊκών μνημείων και οι απειλές εναντίων Εβραίων αποτελούν ένα συχνό φαινόμενο και σε αυτό το ιστολόγιο έχω επιλέξει να αναφέρω μόνο τα σημαντικότερα περιστατικά. Ακριβώς για αυτό το λόγο το πρώτο βανδαλισμό του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Θεσσαλονίκη που συνέβη πριν ένα μήνα, την Παρασκευή 17η Ιουνίου, δεν τον ανέφερα γιατί ο βανδαλισμός εβραϊκών στόχων μέσω γκραφίτι αποτελεί μια μόνιμη κατάσταση οπότε επιλέγω να αναφέρω μόνο τις περιπτώσεις που ξεχωρίζουν ή που είναι ιδιαίτερα απειλητικές.

Ο πρώτος βανδαλισμός της 17/6/11 είχε την ιδιαιτερότητα οτι δεν έγινε από κάποια νεοναζιστική ομάδα, όπως αναφέρθηκε λανθασμένα, αλλά από χριστιανούς αντισημίτες που εξίσωσαν το Άστρο του Δαυίδ με την ναζιστική σβάστικα, αρνήθηκαν το Ολοκαύτωμα γράφοντας οτι είναι «Ψέματα» και θεώρησαν οτι οι Σοβιετικοί Εβραίοι έσφαξαν εκατομμύρια χριστιανούς στην Ρωσία (!), (σημειολογικά ενδιαφέρον οτι τα μισά ήταν στα Αγγλικά, αποδεικνύοντας οτι οι έλληνες αντισημίτες φρονούν τους Ελληνες Εβραίους τόσο ξένους ώστε νοιώθουν την ανάγκη να χρησιμοποιήσουν μια κοινή ξένη γλώσσα για να επικοινωνήσουν). Παρόλα αυτά το γεγονός οτι βρέθηκε κάποιος αντισημίτης με ένα μαρκαδόρο, δεν κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον μου.

πρώτος βανδαλισμός 17/6/11 - πηγή:ΚΙΣ

δεύτερος βανδαλισμός 16/7/11 - πηγή:ΙΚΘ

Το προηγούμενο Σάββατο όμως είχαμε ένα σημαντικότερο γεγονός στο οποίο δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία: το απόγευμα του Σαββάτου 16/7/11 ένας Ελληνας Χριστιανός προσπάθησε να βανδαλίσει το Μνημείο για δεύτερη φορά γράφοντας «Σιωνιστές=Δολοφόνοι» και εξισώνοντας το άστρο του Δαυίδ με την σβάστικα. Εκείνη την στιγμή όμως ήταν παρούσα μια ομάδα Γάλλων Εβραίων τουριστών που αντέδρασε, λογομάχησαν και ήρθαν στα χέρια. Τελικό αποτέλεσμα υπήρξε η επέμβαση της Αστυνομίας και η σύλληψη του δράστη.

Από δικαστικές πηγές, (h/t L.), μαθαίνω οτι παραπέμφθηκε στο Αυτόφωρο και τελευταίες πληροφορίες τον αναφέρουν ως «ιδιόρρυθμο» – προβλέπω μέχρι την δίκη να διαρρεύσουν και άλλες πληροφορίες περί μειωμένου καταλογισμού λόγω ψυχικών διαταραχών, εντίμου βίου, με κοινωνική προσφορά και άλλα παρόμοια ελαφρυντικά – ίσως να χρειαστεί να του κόψουμε και επίδομα, άλλωστε εναντίον των σιωνιστών ήταν.

δεύτερος βανδαλισμός 16/7/11 - πηγή:ΙΚΘ

Το παρόν περιστατικό αποτελεί το πρώτο περιστατικό σωματικής αντισημιτικής βίας που σημειώνεται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ή τουλάχιστον το πρώτο που αναφέρεται επίσημα μιας και υπάρχουν ανεπίσημες μαρτυρίες για πρόσφατες παρενοχλήσεις στο μετρό της Αθήνας ανθρώπων που φορούσαν το άστρο του Δαυίδ, όπως και τον ξυλοδαρμό ενός Ισραηλινού στην Κω από Αλβανούς μετανάστες το 2007. Είναι προφανές οτι είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ταυτόχρονα εντάσσεται πλήρως στο κλίμα αυξανόμενης ποσότητας και της ποιότητας του αντισημιτισμού στην Ελλάδα. Επίσης αξίζει επισήμανση η διαπίστωση οτι μόλις η εβραϊκή παρουσία έγινε περισσότερο εμφανής – μαθαίνω οτι χιλιάδες ευρωπαίοι Εβραίοι και Ισραηλινοί βρίσκονται ως τουρίστες στη πόλη – είχαμε την άμεση εμφάνιση περιστατικών.

Σεβόμενος τη στάση της ΙΚΘ, πιστεύω οτι αντί να τονίζουν την αυτονόητη ανάγκη τιμωρίας του δράστη από τα αναξιόπιστα ελληνικά δικαστήρια και την λήψη μέτρων προστασίας του Μνημείου, πιστεύω οτι θα έπρεπε να ζητήσουν την καθιέρωση επίσκεψης στο Εβραϊκό Μουσείο κάθε Δημοτικού και Γυμνασίου της πόλης, που στην συντριπτική τους πλειοψηφεία αγνοούν το ιστορικό σαλονικιώτικο χρέος για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού και διατήρηση της εβραϊκής τους κληρονομιάς. Για τους φοιτητές δε προτείνω κάτι, αυτοί έτσι και αλλιώς φοιτούν σε ένα ανοικτό εβραϊκό αρχαιολογικό πάρκο ακόμα και αν δε το ξέρουν.

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

the first vandalism 17/6/11 - source: CJB

Vandalism of Jewish monuments and threats against Jews is a common phenomenon and in this blog I have chosen to mention only the most important events. That is the reason why the first vandalism of the Holocaust Monument of Salonica a month ago, on Friday June the 17th, went by unreported because vandalism through the use of antisemitic graffiti is a permanent situation so I feel the need to present only the cases which are particular or especially threatening.

The first vandalism of 17/6/11 had the particularity that it was not done by some neonazi group, as erroneously reported, but by christian antisemites who equated the Star of David to the nazi swastika, denied the Holocaust writing «Lies» and also writing that Soviet Jews had murdered million of Christians in Russia, (semiotically interesting is the fact that half was written in English demonstrating the fact that greek antisemites consider Greek Jews so foreign that they feel the need to use a common foreign language to communicate with them). Still, the fact that an antisemite was found with a pen and the will to spill hatred, did not really thrill me.

the first vandalism 17/6/11 - source: CJB

second vandalism 16/7/11 - source:JCT

But last Saturday we had a more important event which was not addressed with the proper attention: on Saturday afternoon July the 16th a Greek Christian attempted to vandalize the monument for a second time by writing «Zionists=Murderers» and again equating the Star of David with the swastika. But at that moment a group of French Jewish tourists was present, argued with him and clashed quite violently. The final outcome was the intervention of the Police and the arrest of the perpetrator.

From judiciary sources, (h/t L.), I learn that he was indicted and will face trial during the week; the latest information say that he is «eccentric». I predict that until the final trial takes place we’ll hear more attenuating circumstances like of his diminished capacity due to a mental condition, a white penal record, social presence etc; maybe we’ll even have to issue a small subvention, after all he was against the zionists

second vandalism 16/7/11 - source:JCT

This incident is the first event of physical antisemitic violence taking place in Greece the past years or at least the first being officially reported since there are unofficial testimonies of recent harassments in the Athens subway of passengers wearing Star of Davids and the beating of an israeli on the greek island of Kos in 2007. It is obvious that this is an isolated event but contemporaneously an example of the growing, in quantity and quality, greek antisemitism. It is also worth noting that as soon as Jewish presence has become more prominent – I am told that currently thousands of european Jews and Israelis find themselves as tourists in the city – we have had the immediate rise in incidents.

While respecting the stance of the Jewish Community of Salonica, I believe that instead of emphasizing the need for the punishment of the perpetrator by the unreliable greek courts and for more measures of protection, they should ask for the institution of visits of all Elementary and High Schools of the city, which by large completely ignore the salonican historical debt to fight antisemitism and preserve Jewish history. For college students I wouldn’t like to propose anything since they already attend an open archeological jewish museum, even if they don’t know it.

, (h/t L.),

Posted in antisemitism, greece, thessaloniki | Με ετικέτα: , , , , | 303 Σχόλια »

Η έδρα της Ισπανικής Φιλολογίας στο ΑΠΘ/The chair of Spanish Literature of the Aristotle Univ.of Salonica

Posted by Abravanel, the Blog στο 11/07/2011

Ελληνικά (english translation follows below)

το εβραϊκό νεκροταφείο μετά την Κατοχή, δεξιά η Παλαιά Φιλοσοφική/πηγή: Γιαντ Βασέμ

Η παρούσα ανάρτηση είναι απλή αντιγραφή ενός κειμένου του Γιώργου Γιαννόπουλου από το περιοδικό Ένεκεν της Θεσσαλονίκης, που αφηγείται την άγνωστη προπολεμική ιστορία της έδρας Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ως γεγονός είναι σχετικά ήσσονος σημασίας, όμως ως μέρος του συνόλου της αποεβραιοποίησης της Θεσσαλονίκης την περίοδο 1923-1953, αποκτά την αξία μιας ιστορίας που εμπεριέχει μέσα της το σύνολο του επιθετικού αντισημιτισμού της πόλης. Διαβάζοντας το ίσως γίνει περισσότερο κατανοητή η ρητή θέση μου οτι η αποεβραιοποίηση της Θεσσαλονίκης ξεπερνούσε τα όρια της εθνικής ομογενοποίησης που αφορούσε κάθε ελληνική ετερότητα και οτι αποτέλεσε μια τοπική πραγματικότητα που δεν περιορίστηκε μόνο σε 5 «κακούς βενιζελικούς» των ΕΕΕ και 20 οικονομικούς δοσίλογους κατά την Κατοχή όπως αποδεικνύεται από τα ονόματα των προοδευτικών μορφών της ελληνικής εκπαίδευσης Δελμούζου και Τριανταφυλλίδη που πρωταγωνιστούν στην ιστορία. Αντίθετα αποτέλεσε μια διαδικασία που ξεκίνησε με διοικητικές αλλά και βίαιες μεθόδους πριν τον Β’ΠΠ, κορυφώθηκε με εγκληματικές ενέργειες κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος και ολοκληρώθηκε με εξίσου βίαιες διοικητικές μεθόδους μετά τον πόλεμο. Και – γεγονός απαράδεκτο – συνεχίζεται σήμερα.

Η παρουσία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου πάνω από τα εβραϊκά οστά που ακόμα υπάρχουν και ήταν μέρος του μεγαλύτερου εβραϊκού νεκροταφείου του κόσμου σήμερα δεν αποτελεί απλό θέμα ιδιοκτησίας και αποζημίωσης της λεηλασίας στην οποία συμμετείχε ο Δήμος, η Μητρόπολη και σημαντικό κομμάτι των Χριστιανών της πόλης. Είναι θέμα αποδοχής της θεσμικής ενοχής και των ευθυνών που απορρέουν από το το γεγονός οτι ακόμα και σήμερα χιλιάδες εβραίοι βρίσκονται κάτω από τα κτίρια του ΑΠΘ. Ευθυνών που δεν περιορίζονται στην ανέγερση κάποιου μνημείου κενού περιεχομένου, αλλά στην οργανική ενσωμάτωση της ευθύνης για την διατήρηση της εβραϊκής παρουσίας που το ίδιο το ΑΠΘ βοήθησε να καταστρέψει.

Εβραϊκός τάφος του 4ου αιώνα ΚΕ στο Κτίριο Διοίκησης του ΑΠΘ/ πηγή: abravanel.wordpress.com

Είναι αυτονόητο οτι το σημερινό ΑΠΘ δεν ταυτίζεται με τους καθηγητές του παρελθόντος που υποδεχόντουσαν με ζέση τους Γερμανούς και αργότερα ζητούσαν από τις γερμανικές αρχές την άδεια να καταστρέψουν το εβραϊκό νεκροταφείο. Αλλά κάθε οργανισμός είναι κάτι παραπάνω από το σύνολο των σύγχρονων μελών του, ειδικά όταν επικαλείται και ρητά αποδέχεται την ιστορία και παράδοση του. Και ίσως εξηγεί, μαζί με άλλα γεγονότα τα οποία αγνοούνται από σημαντικό μέρος του ακαδημαϊκού κόσμου, το γιατί η σύγχρονη εύλογη πρόταση για αναβίωση της έδρας Εβραϊκών και Σεφαραδίτικων Σπουδών στο ΑΠΘ αντιμετωπίζεται με τέτοια εχθρότητα από το σύνολο των πρυτανικών αρχών. Δεν είναι στο χέρι των σημερινών πανεπιστημιακών να αλλάξουν την ιστορία του ΑΠΘ, υπάρχει και οφείλει το ίδιο το πανεπιστήμιο ως θεσμός να την αντιμετωπίσει – είναι στο χέρι τους όμως στο μέλλον να μην είναι αυτοί οι μελλοντικοί Βιζουκίδες ή Δελμούζοι.

Διαβάστε – προσεκτικά – το κείμενο του Ενεκεν και στην συνέχεια θα ήθελα να ακούσω προτάσεις για το ποια μπορεί να είναι η θέση του ΑΠΘ σήμερα. Επίσης θα χαιρόμουν να άκουγα απτές προτάσεις οι οποίες ελπίζω να τις παρουσιάσουμε στο μέλλον τόσο στην διοίκηση του ΑΠΘ, όσο και στην Ισραηλιτική Κοινότητα της πόλης, (οι επισημάνσεις στο αρχικό κείμενο δικές μου).

…Η λήθη ως εργαλείο της εξουσίας.

«Το καλοκαίρι του 1930, η ισπανική πρεσβεία στην Αθήνα απηύθυνε στα υπουργεία παιδείας και εξωτερικών “αἴτημα ἱδρύσεως ἕδρας Ἱσπανικῆς Γλώσσης καί Φιλολογίας, διά νά ἱκανοποιηθοῦν αἱ δίκαια ἀπαιτήσεις τῶν 70.000 ἱσπανόφωνων Σεφαρδιτῶν τῆς πόλεως”. Η πρεσβεία διευκρίνησε πως η ισπανική κυβέρνηση προσφερόταν να καλύψει τα έξοδα μισθοδοσίας του καθηγητή που θα επιλεγόταν και αποσαφήνιζε πως δεν κατέθετε το εν λόγω αίτημα για λόγους κάποιας ιδιαίτερης πολιτικής σκοπιμότητας, καθώς ήταν προφανές ότι η διγλωσσία (ου μην αλλά και πολυγλωσσία) της σεφαραδικής κοινότητας δεν συνιστούσε εμπόδιο στην πλήρη αφομοίωσή της στο ελληνικό κράτος. Επιπλέον η Μαδρίτη, εμμέσως πλην σαφώς, έθετε και ζήτημα στοιχειώδους διπλωματικής ευθιξίας, καθώς από το 1928 λειτουργούσε έδρα Νεοελληνικών σπουδών στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, ενώ σε άλλη ευκαιρία είχε ήδη θέσει και το “ἡθικό ζήτημα τῆς μή ἐξαφανίσεως τῆς ἑβραιοϊσπανικῆς, ὅπως καί ἐν Παλαιᾶ Ἑλλάδι”».

Το Υπουργείο Παιδείας, με υπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου απάντησε στο αίτημα ότι «παρ, ὅτι δέν εἶχεν ἀντίρρησίν τινα, ὅπως διδάσκεται ἡ ἱσπανική γλώσσα καί φιλολογία ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀπό πανεπιστημιακῆς καθέδρας, ἐν τοῦτοις τό γέ νῦν ἔχον δέν δυνάμεθα νά πράξωμεν τοῦτο διότι ἐν τῇ Φιλολογικῇ Σχολῇ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δέν ὑπάρχει ἱδρυμένη τοιαύτη ἕδρα ἥτις εἴτε διά νόμου εἴτε διά ἀποφάσεως τῆς εἰρημμένης σχολῆς δύναται νά ἱδρυθῇ». Αλλά και όταν ο υπουργός εξωτερικών Μιχαλακόπουλος απευθύνθηκε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ζήτησε την άμεση ικανοποίηση του αιτήματος εκτός των άλλων «γιά νά προστατευτεῖ τό κῦρος τοῦ κράτους καί διότι τό ὑπουργεῖον ἦτο ἐκτεθειμένον ἔναντι τῆς πρεσβείας» έλαβε την απάντηση ότι μια τέτοια ενέργεια « θά ἀντεστρατεύετο ὀλεθρίως κατά τοῦ ἔργου τῆς ἐξελληνίσεως τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ στοιχείου τῆς Θεσσαλονίκης (…) θά ἐδέσμευε τήν ἐλευθερίαν τοῦ Πανεπιστημίου ἡ προσφερόμενη μισθοδότησις τοῦ καθηγητοῦ (… καί) δέν οφείλομεν ἰδιαιτέραν προτίμησιν πρός μίαν χώραν ἡ ὁποία πέραν τῶν συνόρων της οὐδέν συνεισέφερεν εἰς τήν ἐν τῷ πεδίῳ τῆς διανοητικῆς ἐργασίας πρόοδον τῆς οἰκουμένης».

Η εκπληκτική αυτή απάντηση εκ μέρους του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που μετρούσε πέντε χρόνια ζωής και από το 1927 στεγαζόταν στο εντυπωσιακό νεοκλασσικό κτήριο Idadié, την εμπορική σχολή που έκτισε η Νέα Αυτοκρατορική Διεύθυνση Παιδείας και προοριζόταν για την εκπαίδευση ανώτατων κρατικών στελεχών κατά τα πρότυπα του γαλλικού εκπαιδευτικού συστήματος, θα μπορούσε να θεωρηθεί μια από τις ιστορικά αυτονόητες θλιβερές εκδοχές του επιθετικού ελληνικού εθνικισμού, που στον αντισημιτισμό του βενιζελισμού έβρισκε την πιο αποτελεσματική του έκφραση, αν δεν υπήρχε ακόμη μια ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Στο πρακτικό της συνεδρίασης της Φιλοσοφικής Σχολής όπου καταγράφεται η θέση της πλειοψηφίας υπάρχει η υπογραφή του Αλέξανδρου Δελμούζου, την εποχή εκείνη καθηγητή Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και του συναδέλφου του Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Να σημειώσουμε ότι για πολλούς εκπαιδευτικούς ο Δελμούζος χαρακτηρίζεται ως «Έλληνας παιδαγωγός, αγωνιστής του ελευθέρου πνεύματος» ενώ ο Τριανταφυλλίδης, η γραμματική του οποίου διδάσκεται σήμερα στα σχολεία, ως αυτός που «εισάγοντας ουσιαστικά νεωτερισμό στην εποχή του, ενδιαφέρθηκε για τη συστηματική διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε οµογενείς και ξενόγλωσσους».

Και για μην υπάρχει καμμιά παρεξήγηση για τη συμβολή της ισπανικής γλώσσας στην πρόοδο της ανθρωπότητας, τον Δεκέμβριο του 1932, όταν η ισπανική πρεσβεία —που τώρα εκπροσωπούσε την κυβέρνηση της Iσπανικής Δημοκρατίας— και ο εβραϊκός τύπος της Θεσσαλονίκης επανέφεραν το αίτημα ίδρυσης έδρας ισπανικών, η απάντηση που δόθηκε από τον πνευματικό πυλώνα της πόλης ήταν χαρακτηριστική: «Τό πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης εὑρίσκει ἀστήρικτον καί ἀπρόσφορον νά προτείνῃ τήν ἵδρυσιν ἕδρας Ἱσπανικῆς Γλώσσης ἥτις δέν προβλέπεται ρητῶς διά τοῦ νόμου καί κατά τήν σημασίαν καί έν γένει ὑπολείπεται (ἡ ἱσπανική) τῆς γαλλικῆς, ἀγγλικῆς, γερμανικῆς γλώσσης και φιλολογίας».

Σήμερα στην ηλεκτρονική σελίδα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μπορεί κανείς να διαβάσει ότι «βρίσκεται χωροταξικά στην καρδιά της πόλης, σε μια έκταση 420.000 τμ». Μια έκταση που συμπίπτει με το χώρο όπου βρισκόταν τα εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης. Η ναζιστική θηριωδία και το Ολοκαύτωμα έδωσαν πειστικές απαντήσεις στις ανησυχίες των Ελλήνων φιλολόγων του εκπαιδευτικού διαφωτισμού για το ρόλο της ισπανικής γλώσσας στην ανθρωπότητα και το ζήτημα του εξελληνισμού του Ισραηλιτικού λαού της Θεσσαλονίκης.

ΥΓ. Σήμερα είναι η επαίτιος του Μαύρου Σάββατου όταν και ξεκίνησε το Ολοκαύτωμα με την συγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας στην Θεσσαλονίκη – η επιλογή υπήρξε να γράψω όχι για την θύμηση των φρικτών στιγμών που έχω ήδη διηγηθεί, αλλά να εξηγήσω ποια ήταν τότε η Θεσσαλονίκη και τι οφείλει να κάνει σήμερα. Για φωτογραφίες από το Μαύρο Σάββατο εδώ.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Εnglish

the jewish university after WW2, the old University building on the right/source: Yad Vashem

This blog post is simply a copy of a story by Yorgos Yannopoulos appearing in the Eneken magazine published in Salonica. It deals with the unknown pre-WW2 story of the Chair of Spanish Language and Literature of the Aristotle University of Thessaloniki, the main university of Salonica and second largest of Greece. As a fact it is of minor importance, but when viewed as an integral part of the violent de-judeofication of Salonica during 1923 and 1953, it acquires the status of a paradigm which includes the essence of the aggressive antisemitism of the city. By reading it one can understand better my thesis that the de-judeofication of Salonica was exceeding the limits of the process of national homogenization which affected every greek diversity but was a local reality which was not limited to 5 bad Venizelist supporters or 20 economic collaborators during the Occupation as proved by the names of the protagonists of today’s story Delmouzos and Triandafilidis which were leading members of the greek progressive intellectual scene. On the contrary it was a process which began with administrative and violent tactics before WW2, culminated with criminal tactics during the Shoah and was completed with violent administrative methods after the war. And still it continues, unacceptably, today.

The presence of the Aristotle University on top of jewish bones which still exist and were part of the largest Jewish cemetery of the world, is not a mere matter of ownership and compensation for the looting in which the Municipality, the Metropolis and a significant part of the Christian population took part. It is a matter of acceptance of the institutional guilt and responsibilities which derive from the fact that even today thousands of Jews still lie under the building of the University. Responsibilities which are not limited to the simple erection of a monument empty of meaning, but to the institutional incorporation of the responsibility to the preservation of the Jewish presence the Aristotle University has helped to destroy.

Jewish tomb of the 4th century CE /source: abravanel.wordpress.com

It is self-evident that the modern Aristotle University is not identified with the professors of the past which welcomed warmly the Germans and later asked for their permission to destroy the Jewish cemetery. But each organization is more than the mere sum of its contemporary members, especially when it evokes and expressly accepts its history and tradition. And it maybe explains, together with other events which are unknown to the majority of the academic world, why the logical proposition for the institution of a Chair of Jewish and Sephardic Studies is viewed with such virulent hostility by the university officials. And while it is not within the abilities of contemporary academics to change the history of the Aristotle University – it exists and the University as an institution must deal with it – it is within their ability not to be the prof.Vizoukidis or prof.Delmouzos of the future.

Read – carefully – the article by Eneken magazine and then I would like to hear propositions on what should the position of the Aristotle University be today. I would also like to hear practical  propositions which I hope we can present to the University and the Jewish Community the following months, (the use of bold characters is mine) :

…Oblivion as a tool of  power

During the summer of 1930, the spanish embassy of Athens asked the greek ministries of Education and Foreign Relations «requesting the establishment of a chair of Spanish Language and Literature, so that the just demands of the 70.000 spanish-speaking sephardim of the city me met». The embassy stated that the expenses related with the professor-to-be-chosen would be met by the Spanish government and made clear that it did not make the demand pursuing any political goals, since it was obvious that the dual-language of the sephardic community was not a hindrance in the efforts of its full integration in the Greek state. Also Madrid, indirectly but expressly stated a matter of elementary diplomatic reciprocity, since from 1928 a chair of Modern Hellenic Studies was operational in the University of Barcelona; while in another occasion it had put the «ethical case of the non-disappearance of the judeospanish dialect as it had already happened in the Older Greece».

The Ministry of Education with Yorgos Papandreou, grandfather of today’s Prime Minister, responded that «while it had no objections to the teaching of the spanish language and literature on an academic level in Salonica, it can not do so because there is no chair established either by law or by a decision by the university». But when the Minister of Foreign Relations Mihalakopoulos asked the University to satisfy the spanish demand also «to protect the authority of the State because the Ministry was exposed to the spanish embassy» he received the answer that such an act «would ruinously ran against the work of hellenization of the israelitic element of the city (…) bind the freedom of the university through the offered coverage of the expenses of the professor (…and) we are not in indebted to offer any particular treatment to a country which besides its frontiers offered nothing to the field of the intellectual advancement of the world».

This spectacular response of the University of Salonica which was only 5 years old and from 1927 it was housed in the brilliant neoclassical building named Idadiye, the higher commercial school built by the ottoman Imperial Education Directorship for the education of higher ranked officials following the french education system, could have been considered one of the historical self-evident, pathetic versions of the aggressive greek nationalism which had found in the Venizelist antisemitism its most effective interpreter should there not have been for a chilling detail. In the proceedings of the assembly of the Faculty of Philosophy where the position of the majority is expressed one can find the signatures of Alexandros Delmouzos, professor of Pedagogy and of his colleague Manolis Triandafilidis. It should be noted that Delmouzos for many greek educators is considered as «Greek pedagogist, a fighter of the free spirit», while Triandafilidis, whose Grammar is still taught in schools, «introduced true modernism in his time and was interested in the teaching of the greek language to foreign speakers and hellenes abroad».

As not to have any misunderstanding as to the contribution of the spanish language to the advancement of mankind, on December 1932 when the spanish embassy – which was now representing the government of the Republic of Spain – and the jewish Press repeated the request for a Chair of Spanish, the response by the intellectual pillar of the city was characteristic: «The University of Salonica finds without basis and with no meaning to propose the institution of a Chair of Spanish Language because it is not expressly provided by the law and because it is of lesser importance to the french, english, german language and literature».

Today in the site of the Aristotle University of Thessaloniki one can read that it «geographically is located in the heart of the city, in an area of 420.000 sq.mt.». An area which coincides with the area in which the Jewish Cemetery of Salonica stood. The nazi atrocities and the Holocaust gave convincing answers to the worries of the greek scholars of the educational enlightenment over the role of the spanish language to the humanity and the matter of the hellenization of the Jewish people of Salonica.

PS. Today is the anniversary of the Black Saturday when the Holocaust began in Greece with the infamous gathering of thousands of Jews in Liberty Square. It was a choice I made not to commemorate this day by stories I’ve already told but by explaining who was Salonica of the era and what the city should do now. For photos from the Black Saturday take a look here.

Posted in greece, thessaloniki | Με ετικέτα: , , , , , , , | 15 Σχόλια »

Εβραϊκές εκδηλώσεις σε Βέροια και Ρόδο/Jewish events in Veria and Rhodes

Posted by Abravanel, the Blog στο 07/07/2011

Ελληνικά (english translation follows below)

Στα τέλη Ιουλίου σε Βέροια και Ρόδο γίνονται δυο διαφορετικές εκδηλώσεις, τόσο τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων της Σοά/Ολοκαυτώματος, όσο και για την διατήρηση της εβραϊκής μνήμης σε αυτές τις πόλεις.

Βέροια

Με μια πρωτοβουλία του ιστολογίου Χανιά – Βέροια, το οποίο συγχαίρω θερμά για την ευαισθησία του, την Παρασκευή 22 Ιουλίου στις 19.30 θα διαβαστεί το καντίς, (επιμνημόσυνη δέηση), στην μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος της Κοινότητας της Βέροιας και των αγαπημένων Ιωσέφ Αρών, Νταίζη Ντανιέλ και Νταβίντ Κοέν.

Πέρα από την πράξη μνήμης, είναι ευκαιρία να επισκεφθείτε τη Συναγωγή της Βέροιας που βρίσκεται στο κέντρο της Μπαρμπούτας, πανέμορφο παράδειγμα εβραϊκού αστικού οικισμού που έμεινε άθικτος στην Ελλάδα και αναστηλώθηκε την δεκαετία του ’90.

στην φωτογραφία η Συναγωγή της Βέροιας από εδώ

Ρόδος

Η Ισραηλιτική Κοινότητα Ρόδου διοργανώνει τις ετήσιες Εκδηλώσεις Μνήμης τιμώντας τα μέλη των κοινοτήτων της Ρόδου και της Κω που χάθηκαν στην Σοά.

Από Πέμπτη 21/7 μέχρι Κυριακή 24/7 θα λάβει μέρος η προβολή 2 ταινιών, 1 συναυλίας, 1 γεύματος για το Καμπαλάτ Σαμπάτ και 3 τελετών στη Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ στο κέντρο της εβραϊκής συνοικίας Λα Τζουδερία, στο νεκροταφείο και στο Μνημείο Ολοκαυτώματος.

Η ΙΚΡ αξίζει πραγματικά συγχαρητήρια για αυτό το ετήσιο φεστιβάλ αντάξιο πολύ μεγαλύτερων κοινοτήτων και ειδικά φέτος μαθαίνω οτι προβλέπεται να έχει εξαιρετικά μεγάλη προσέλευση ντόπιων και τουριστών.

Αναλυτικό πρόγραμμα εδώ.

Στην φωτογραφία το έμβλημα του Εβραϊκού Μουσείου Ρόδου από εδώ

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Εnglish

Two different events are scheduled to take place the following weeks in the greek cities of Veria and Rhodes; their goal is to commemorate their annihilation during the Shoah, but also preserve jewish memory in these two cities.

Veria

An initiative of the blog Χανιά – Βέροια, which I warmly congratulate for its sensitivity, on Friday July the 22nd at 19.30 the kadish will be read in the memory of the victims of the Shoah and the beloved Yosef Aron, Daisy Daniel and David Cohen.

Besides this act of memory, it is an occasion to visit the Synagogue of Veria which can be found in the center of Barbouta, a beautiful example of urban jewish neighborhood which kept intact its jewish characteristics and was restored in the 90s.

in the photo the Synagogue of Veria from here

Rhodes

The Jewish Community of Rhodes organizes its yearly Memorial Days in honor of the Jews of Rhodes and Kos who perished during the Shoah.

From Thursday July the 21st until Sunday July the 24th one can attend 2 film projections, 1 concert, 1 dinner for the Kabalat Shabbat and 3 ceremonies in the Kahal Shalom Synagoue in the center of the jewish quarter La Juderia, in the cemetery and in the Holocaust Monument.

The J.C.Rh. is indeed worthy of congratulations for this yearly festival worthy of much bigger jewish communities and especially this year is predicted to enjoy a huge attendance by locals and tourists.

The schedule can be found here.

In the photo the emblem of the Jewish Museum of Rhodes from here

Posted in Rhodes, Veria | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Εβραϊκά καναρίνια

Posted by Abravanel, the Blog στο 03/07/2011

«Oyes …el débil trino amarillo del canario. «

«Ακου … το αδύναμο τρεμουλιαστό κίτρινο κελάηδισμα του καναρινιού»

(Federico Garcia Lorca)

Στα ορυχεία μέχρι την δεκαετία του ’90 ήταν σύνηθες οι ανθρακωρύχοι να χρησιμοποιούν καναρίνια σε κλουβιά ως προειδοποίηση για την ύπαρξη θανατηφόρου μεθανίου ή μονοξειδίου του άνθρακα. Λόγω του μικρού τους μεγέθους ήταν εξαιρετικά ευαίσθητα στην παρουσία αυτών των αερίων και διέκοπταν το τραγούδι τους και λιποθυμούσαν ή πέθαναν, επ’ ωφέλεια των ανθρακωρύχων που μπορούσαν να απομακρυνθούν πριν επηρεαστούν και αυτοί. Η παρουσία τους ήταν τόσο διαδεδομένη ώστε η έκφραση «καναρίνι σε ανθρακωρυχείο» είναι σύνηθης στην αγγλική γλώσσα.

Αυτό το άρθρο μου ήρθε στο μυαλό σε μια φαινομενικά άσχετη στιγμή: όταν έβλεπα το γιαούρτωμα από κατοίκους της Οβριόκαστρου Κερατέας του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Θ. Πάγκαλου. Ξεκίνησα να το γράφω, το τελείωσα και μετά το άφησα θεωρώντας οτι δεν έχει νόημα να προσθέσω κάτι σε πράγματα που έχω ήδη πει ακριβώς ένα χρόνο πριν – επειδή όμως αυτό όμως το ιστολόγιο δεν λειτουργεί μόνο ως παρακαταθήκη για τα διαβάσματα μου αλλά και ως επιστολές σε αντικατάσταση συζητήσεων που πλέον, ας λειτουργήσει και ως αυθεντικό blog.

Τον ίδιο τον Θ. Πάγκαλο οφείλω να ομολογήσω οτι δεν τον συμπαθούσα, πολύ πριν γίνει εθνικό σπορ το δημόσιο φασκέλωμα του ως πράξη συλλογικού ξορκίσματος. Η συμπάθεια μου, πέρα των μεγάλων του πολιτικών επιτυχιών ως υπουργός Εξωτερικών, βασίζεται και στις προβληματικές του σχέσεις με την εβραϊκή κοινότητα. Μεταξύ των ορέων στιγμών μεταξύ του Ελληνικού Εβραϊσμού και του Θ.Πάγκαλου ξεχωρίζει η ολομέτωπη επίθεση του το 2002. Τότε είχε καλέσει την εβραϊκή κοινότητα να παραδώσει πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ώστε να μην αναγκασθεί να βρεθεί απέναντι τους, την ίδια στιγμή που η ίδια δέχονταν δεκάδες βίαιες επιθέσεις σε συναγωγές, νεκροταφείο, μνημεία με αφορμή την κατάσταση στην Μέση Ανατολή από τους ελληνορθόδοξους συμπολίτες της. Η άνευ προηγουμένου επίθεση οδήγησε σε μια απάντηση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου που για πρώτη φορά ξέφευγε από τις φοβικές απαντήσεις των προηγούμενων δεκαετιών και τότε είχε δημιουργήσει σοβαρή συζήτηση στο εσωτερικό της κοινότητας για την σοφία να λέγονται ορισμένα πράγματα ανοιχτά όπως η βοήθεια στο ΥπΕξ ή το θέμα της γενικευμένης συνεργασίας Ελλήνων Χριστιανών με Γερμανούς κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

Και όμως, αν διαβάσει κανείς την συνοπτική παρουσίαση των αντισημιτικών δημοσιευμάτων σε μεγάλες εφημερίδες, τηλεοράσεις αλλά και βίαιες επιθέσεις βλέπει κανείς και άλλα ενδιαφέροντα ονόματα.

Πχ τον Μίκη Θεοδωράκη που μιλάει για Ναζί Εβραίους και διοργανώνει συγκεντρώσεις στην Θεσσαλονίκη που κατέληξαν αναμενόμενα σε βανδαλισμούς εβραϊκών στόχων. Τότε η απλή αναφορά στον αντισημιτισμό του Μ.Θεοδωράκη αποτελούσε ανάθεμα για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας και χρειάστηκαν επίμονες προσπάθειες του ίδιου του συνθέτη και επαναλαμβανόμενες συνεντεύξεις του ώστε σήμερα να αποτελεί κοινό τόπο οτι ο λαοφιλής συνθέτης βρίσκει εβραϊκές συνωμοσίες παντού.

Αλλά και άλλα ονόματα όπως της χυδαίας Αυριανής, του σκιτσογράφου της Ελευθεροτυπίας Στάθη, του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου, του νομάρχη Χανίων Κατσανεβάκη, του Μ.Μπαρμπουνάκη και προφανώς του Γ.Καρατζαφέρη. Όλοι αυτοί μοιράζονταν ένα κοινό: οτι μπορεί να αντιπαθούσαν τους Εβραίους αλλά για κάθε επικριτή του λόγου τους υπήρξαν άλλοι 10 που τους υπερασπίστηκαν στο όνομα μιας μετα-νεωτερικής εικόνας των Εβραίων.

Η επανάληψη αυτών των γεγονότων έχει περιορισμένη αξία, έτσι και αλλιώς η βία κατά των Εβραίων αποτελούσε δευτερεύον ζήτημα στην συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των χριστιανών συμπολιτών μας ήδη πριν την Κρίση, τώρα αναμενόμενα αμφιβάλω αν υφίσταται καν ως ζήτημα. Αυτό όμως που κάποιος διαπιστώνει είναι ο διαχρονικός ρόλος των εβραϊκών κοινοτήτων ως τα κοινωνικά καναρίνια. Ακριβώς λόγω του μεγέθους τους και της πολυσχιδής τους δραστηριότητας, όσο και της αντισημιτικής χριστιανικής παράδοσης που είναι άρρηκτα μέρος της ευρύτερη ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης, αποτελούν τον αρχετυπικά ένοχο λαό ακόμα και για τους μη-θρησκευόμενους. Ιστορικά οι Εβραίοι ήταν οι πρώτοι που έπεφταν θύματα μιας όξυνσης του μίσους και της ανελευθερίας στις κοινωνίες στις οποίες ζούσαν. Επιπλέον η μη-ορατή σε πρώτο επίπεδο διάκριση των Εβραίων επιτρέπει την σαφή μέτρηση της ανεκτικότητας μας από την στιγμή που ζουν εντός της κοινωνίας και όχι σαν κοινωνικούς παρίες όπως οι Ρομά. Ειδικά στην χώρα μας, που ποτέ δε μπόρεσε να ενηλικιωθεί κοινωνικά λόγω των πολιτικών της περιπετειών, οι Εβραίοι διατηρούν ακέραιο αυτό τον ρόλο και η πρόσφατη ιστορία αποδεικνύει ακέραια την σοφία αυτής της παρατήρησης.

Πογκρόμ μεταναστών από μέλη της Χρυσής Αυγής/ πηγή:gazikapllani.blogspot.com

Πριν 3 χρόνια, όταν ακόμα δεν είχα ιδέα που θα πήγαινα με αυτό το ιστολόγιο, είχα αφιερώσει 2 κείμενα για τον ξυλοδαρμό πακιστανών στο Ρέντη: ένα για το ίδιο το γεγονός και ένα για τις αντιδράσεις για παρόμοιο γεγονός στην Ιταλία – είναι από τα λιγότερο δημοφιλή μου με 250 αναγνώσεις μόνο σε σύνολο 340.000 απηχώντας την έλλειψη δημοφιλίας της αντιμετώπισης των νέων μεταναστών με μη-οπαδικό τρόπο. Ένα χρόνο πριν έγραφα το «Βια» για την Μαρφίν και κατέληγα στο οτι η κατάσταση θα χειροτερεύσει πολύ ακόμα. Η κουλτούρα της μονολιθικότητας και της βίαιης επιβολής της είναι εμπεδωμένη σε κάθε τομέα της ελληνικής κοινωνίας.

Eγραφα ξανά και ξανά οτι η από 15ετίας αύξηση της βίας ενάντια στους Εβραίους, (ενώ ο ελληνικός μεταπολεμικός αντισημιτισμός γενικά δεν είναι βίαιος), είναι εκδήλωση της γενικότερης εκτράχυνσης της ελληνικής κοινωνίας. Οτι η σιωπή απέναντι στις δηλώσεις τερατολογίας και αντιεβραϊκού μίσους του νεοδημοκράτη τότε Γ.Καρατζαφέρη ή κομουνιστή Γ.Χουρμουζιάδη αποτελεί ένδειξη για τον διεμβολισμό του πολιτικού λόγου από ακροδεξιές απόψεις που μεταφράζονται στην επικράτηση του καινοφανούς μορφώματος της Πατριωτικής Αριστεράς/Πατριωτικού ΠΑΣΟΚ/Λαϊκής Δεξιάς – δηλαδή εκφάνσεις ενός εθνικιστικού λαϊκισμού. Οτι η μορφή που πήρε η αθώωση του αντισημίτη εξολοθρευτικής κοπής Κ.Πλεύρη αποτελούσε εκτροπή από τα όρια που η ίδια η Β’ Ελληνική Δημοκρατία έθετε στον εαυτό της και θέτει το ερώτημα το ποιός όντως κυβερνά αυτή την χώρα.

Επίθεση μεταναστών και αριστερών στην Συναγωγή στη Λάρισα /πηγή: Indymedia

Εκτοτε ήρθε η Κρίση, ήρθε η κοινωνική απελπισία, ήρθαν περιστατικά βίας που αποκτούν συμβολική σημασία στην δυσλειτουργική μας κοινωνία, ήρθε η ανάδειξη του φασισμού ως κοινωνικού εταίρου. Και ακόμα και αν δεν ήρθε η συνταγματική εκτροπή, στην συνείδηση πολλών έχει ήδη έρθει με τη λέξη «χούντα» να αποτελεί μια εύπεπτη καραμέλα. Διαβάζω, (εδώ σταματούν οι σύνδεσμοι), αναλύσεις στις εφημερίδες, διαβάζω κείμενα σε ιστολόγια και δε μπορώ να παρατηρήσω με πικρία, ομολογώ το συναίσθημα, οτι οι ίδιοι άνθρωποι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να καλλιεργήσουν την ίδια ατμόσφαιρα μίσους στο παρελθόν και να δικαιολογήσουν την κατάργηση του κράτους εν ονόματι της ιδεολογίας. Να απορρίψουν ως αβάσιμες τις προειδοποιήσεις οτι οι επιθέσεις στους Εβραίους αποτελούν το πρώτο βήμα για επιθέσεις σε άλλους. Να γράψουν κείμενα επί κειμένων προσφέροντας εξηγήσεις στα λόγια του κάθε Στάθη, να απορρίψουν την ανάγκη να αντιδράσουν στον λόγο του Καρατζαφέρη και να ανακαλύψουν το μίσος του Πλεύρη μόνο και μόνο για να υπερασπιστούν βροντοφωνάζοντας το δικαίωμα του σε αυτό πριν ακόμα το καταδικάσουν ψιθυρίζοντας. Τώρα οι ίδιοι ανακαλύπτουν τις εκτροπές που εμπεριέχονται στο «Μνημόνιο», τρομάζουν από τις εκστρατείες εξόντωσης της Χρυσής Αυγής, από την πείνα των εξαθλιωμένων μεταναστών και οραματίζονται λύσεις. Πολλοί μαζεύονται στις πλατείες και δήλωνουν Αγανακτισμένοι απέναντι σε όλους, πλην των εαυτών τους.

Η συγγραφή κειμένων σε ένα ιστολόγιο είναι μια απασχόληση αμφίβολης αξίας, δύσκολα κάποιος θα διαβάσει ένα κείμενο και θα θελήσει πράγματι να ελέγξει τον εαυτό του έναντι των αναγιγνωσκόμενων – συνήθως διαβάζουμε κείμενα που επιβεβαιώνουν τις απόψεις μας. Και ποια η αξία βέβαια μπορεί να αναρωτηθεί κανείς – προφανέστατα καμμία πέρα της αυτιστικής ικανοποίησης του κάθε ιστολόγου οτι επιβεβαιώνεται λες και αυτό σημαίνει κάτι στην πραγματική ζωή. Απλώς όπως διαβάζω κείμενα ανθρώπων που βλέπουν το τραίνο να έρχεται, διαβάζω και αυτά τα δυο του Σραόσα (1,2) και σκέφτομαι τι νόημα έχει να γράφω αυτό το κείμενο ή σε ποια κατηγορία ανήκω. Οπότε μηδέν εις το πηλίκο πέρα του γεγονότος οτι μπορώ και απευθύνομαι στους δυο ανθρώπους που γνωρίζουν την ταυτότητα μου και την αυτιστική αυτοικανοποίηση που ανέφερα πριν.

Η ισχυρή Ελλάδα δείχνει να οδεύει πάλι προς το «χωραφάκι», «πτωχή» αλλά πλέον όχι και «τιμία» για να κλέψω μια ακόμα φράση αλλά αυτή τη φορά του Τ.Καμπύλη κλείνοντας αυτή την παρέμβαση εκτός θέματος. Εγώ ξαναγυρνάω στα εβραϊκά μου υπενθυμίζοντας οτι όλοι στην ίδια κοινωνία ζούμε και οτι το αίμα του δολοφονημένου μετανάστη Χαμίντ Νατζαφί λιπαίνει την σφαίρα που σκοτώνει τον αστυνομικό Σάββα Νεκτάριο που δίνει την σπίθα στην μολότωφ της Μαρφίν – όλοι ξεσπώντας ενάντια στο «σύστημα» ενώ είναι αναπόσπαστα μέρη του.

Εσύ διάλεξε να κάνεις το δίκιο σου πράξη.

Posted in greece, me myself and I | 184 Σχόλια »

 
Αρέσει σε %d bloggers: