Antisemitic Ministers and Holocaust deniers enter the new Greek government

A. What happened ?

Under international pressure over erroneous political decisions concerning the economic policy, the socialist government led by Yorgos Papandreou collapsed. A new government of national unity was formed led by former European Central Bank vice-president Lukas Papademos and supported by the majoritarian socialist party PASOK, the conservative Nea Dimokratia and the far-Right LàOS; the leftist SYRIZA and the Greek Communist Party have declined to participate. Although there is a long history of public antisemitism within all greek parties, it was usually kept under control by moderate leadership; these new developments mark the first time that the antisemitic far-Right gains institutional access and real power by entering in four ministries with one minister and three undersecretaries.

B. The recent history of the LàOS party

Until 2000 the greek Far-Right practically consisted of two major groups: the faction inside the greek conservative party of Nea Dimokratia and a small neonazi galaxy of groups in which the violent Chrisi Avgi, (Golden Dawn) was prominent. The domination of the two major parties, the conservative Nea Dimokratia and the socialist PASOK in which nationalistic and antisemitic sentiments were tolerated but also kept in check, gave grounds to the often cited but misleading assumption that a strong Far-Right does not exist in Greece.

All this changed when Yorgos Karatzaferis, a parliamentarian from Nea Dimokratia was expelled in 2000 when he accused the party leader of being surrounded by gays. Immediately after he created his new party called LàOS, (Popular Orthodox Rally), which managed 4 years later to enter the European Parliament and 3 years afterwards to enter the Greek Parliament.

Since it’s foundation LàOS has professed a double identity: on one hand it has made declarations generically condemning the phenomenon of antisemitism although never specific events and has even made isolated statements supporting greek-israeli military cooperation; it should be marked that these statements were directed to international Press and not to the greek audience in order to shake the label of an extremist.

On the other it has consistently flooded greek media with statements varying from the explicit acceptance of the Protocols of the Elders of Zion to statements saying that “the Jew smell blood” concerning Israel and Jews being responsible for 9/11, claiming world Jewish domination, Jews being Christ-Killers, expressing doubts over the Holocaust etc. Although Greek Jewry has expressly tried to stay outside political rivalries, the Central Board of Jewish Communities in Greece has repeatedly issued statements condemning various Karatzaferis statements.

C. Specific instances of antisemitism by party leader Y.Karatzaferis

There are literally hundreds of statements of LàOS top politicians in which they express antisemitism and credence to all kinds of weird conspiracy theories in which Jews are protagonists. Some are dead serious like the accusations that Jews are responsible for the greek debt, others are traditional Christian antisemitism like the Christ-Killers accusation while others are simply funny like the ones being responsible for every major greek disaster beginning from the Peloponnesean War:

1. Should there ever be a Greek Jewish politician, then he/she will owe allegiance to foreign powers – no Greek Jew must take part in government.
In 1996 as a mainstream conservative parliamentarian he accused Minister Christos Rozakis, (a Christian Orthodox whose 1 paternal grandfather was a Jew who converted to Christianity), of double allegiance after a campaign led by a neonazi newspaper. Apparently Jewish blood, diluted to 1/4 and baptized is still poison to Karatzaferis.

LàOS party newspaper advocating the veridicity of the Protocols of the Elder of Zion

2. The Protocols of the Elders of Zion are true
On the Lisbon Treaty of the European Union: “Whatever is being described in the Protocols of Zion is becoming reality today. One Goverment, one currency for all of Europe. And this for me is the coming of the New Order of things.”,  Y.Karatzaferis in the Greek Parliament, 11/6/2008

3. He is proud that no Jews, gays or communists are part of his party and has accused many Christian politicians as crypto-Jews.
“First of all I am not a Jew; let’s see if the Prime Minister (Simitis) can claim this. Second of all I am not a communist; let’s see if Karamanlis (conservative party leader) can claim this. And third I am not gay; and there are not many people who can claim this”, speech made at 28th May 2002.

4. Jews are directly accused as Christ-killers.
“The murderers of GOD would ever care for innocent children? Their pure blood is soaking the flesh not of the Jews whose skin has acquired a sheath of impermeability…”, in the main article in party newspaper A1 4 January 2009

5. He has openly asked for neonazi party Chrisi Avgi to enter the greek government.
In this video one can see Yorgos Karatzaferis in his daily television show offering neonazis a ministry.

6. Jews are responsible for 9/11
Karatzaferis even asked for an official enquiry over the rumors of arab newspapers that 4000 American Jews did not go to the Twin Towers on 9/11. He repeated the claim multiple times in his television show, even challenging the israeli ambassador.

7. Speaking about Israel and the Cast Lead operation of 2009
“The Jews are transforming to the same ruthless killer as their perpetrator[the Nazi]“, “The blacklettered day the State of Israel was born”, “…more Jews practicing the ruthless policies of Zionism”,  main article in party newspaper A1 4 January 2009.

8. The Jews, the Vatican and the Peloponnesean War between Sparta and Athens.
A myriad of other statements like the “conspiracy of the Vatican and the Jews”, “Jews forcing their laws in countries outside their own”, “The New World Order expressed by the Jews”, “they [the Jews] print synagogues on banknotes”. A special mention goes to history lessons in which  Jews are responsible for the fall of Constantinople to the ottoman Turks in 1453. Even better is the revelation that Jews are responsible the Peloponnesean War of 431 BCE between Sparta and Athens.

I am certain that when his car hits a traffic jam he accuses the Jews of intentionally painting the traffic lights a communist red just to spike him.

9. An evergreen: Holocaust Denial
“…let’s talk about the myth of Auschwitz and Dachau and talk about these ovens, to talk about these gas chambers, whether the gas chambers were insulated to hold gas inside or they were simple bricks”. The specific excerpt is from 2001 but there are many occasions, especially in his daily television show when hosting his friend Plevris, eg here.

D. Antisemitism of the new LàOS ministers

1. Minister of Infrastuctures, Transport and Networks Mavroudis (Makis) Vorides

New minister Voridis with an axe/source: enet.gr

An avowed nationalist whose violent past is evident in his photo carrying an axe (! ) during clashes with leftist protesters. President of the youth faction of EPEN, a nationalistic party supporting the 1967 military junta, he later formed the antisemitic and nationalistic party Elliniko Metopo. Later on he joined forces with the man who has come to symbolize exterminationist antisemitism Konstantinos Plevris and tried to form a european alliance of antisemitic parties with the 1997 European Nationalistic Conference in which infamous LePen’s french Front National, dutch Vlaams Blok and spanish Frente Nacional took part. Here can one read his adventures in the murky waters of the greek far-Right.

In 2002 he expressed doubts over the authenticity of the Anne Frank diaries and said that he could not answer whether the Protocols of the Elders of Zion are true or false. He did say though that he had never met a Jew who shares his political ideas and he has absolutely no problem with the violent neonazi party of Chrisi Avgi

2. Under secretary to Growth, Competitivity, Maritime Affairs Adonis Georgiadis

The official lawsuit against the Greek Jewry, in which Georgiadis will testify against/source:GHM

A famous tele-evangelist with a popular TV show in Karatzaferis TV channel, he has made more than his fair share of antisemitic claims like the 2009 claim that “All major banks belong to the Jews” during a conversation with his brother in which they claimed that the Jewish Lobby held the keys to the greek foreign debt.

He also systematically publicized though his TV show and sold though his bookshop the most infamous antisemitic book ever to have been published in Greece, “The Jews, the whole truth” by neonazi Konstantinos Plevris. Here one can read an extensive report over the systematic promotion of the aforementioned book.

The new under-secretary is linked with a long friendship to Plevris and was hosted in Plevris TV show several times. Due to his support he has been called as a witness on behalf of the neonazi Plevris in a lawsuit brought against the leadership of the Greek Jewry.  In other words a minister of the greek government is called by a neonazi to defend his work which advocated the extermination of Jews against the Greek Jewish Community, after having extensively publicized the book in many shows.

Given the widespread doubts over the independence of the greek Justice system which has been proved to be sympathetic to antisemitic claims, one is left to wonder whether Georgiadis will resist the temptation to help his old friend and mentor.

E. Is the Jewish Community in Greece in danger ?

No more than it was yesterday, but a deterioration is expected. Arson attacks and vandalisms are common in Greece but since the palestinian attacks in Greece in the 80′s and the Al Qaeda bombings of the turkish synagogues there has been an effective synergy of both government-afforded protection and internal jewish security service; it is doubtful whether the LàOS politicians will risk violent outbreaks by antisemitic groups which would lead to international exposure.

There are three ways that the new found power of LàOS could hurt Jews, one that already has happened and two others hypothetical:

1. The first one is the LàOS has managed to make antisemitism mainstream.
When LàOS politicians cast doubts over the Holocaust or accuse Jews of handling the greek national debt they introduce vulgar antisemitic speech into the everyday discourse. These arguments existed before but they were considered populistic and vulgar-chick. Nowadays when Karatzaferis drops A-bombs like directly accusing Jews of killing the Christian God, then statements like Communist Party of Greece leader’s on “30 pieces of silver” offered by Israel go by largely unnoticed raising the bar of what is considered acceptable.

It should be highlighted that Karatzaferis owns a television station with national television coverage and a party newspaper; these two media outlets have accomplished more in the fight against Jews than any neonazi fringe group given their wide audience and constant flow of virulent antisemitism.

2. The new ministers are not likely to directly challenge the Jewish community, but will use their power to advance antisemitic policies.
Consistent statements of theirs point to the fact that they will use their influence directly or indirectly to oppose the recent introduction of the Holocaust in greek history book, (Greece considered the murder of +60.000 Greek Jews a non-greek event and did not teach in the greek school system until the mid-00′s).

The new ministers will probably use their influence to discourage attacks of far-Right antisemitic groups to Jewish targets in order not to escalate mounting opposition to them. Still it is possible to withdraw police protection to Jewish institutions in case of leftist aggression in order to score points with their political rivals who would appear more antisemitic than LàOS.

They will protect neo-nazis from police prosecution as seen with the Georgiadis support of Plevris. They will also foster a climate of tolerance of racism; for example it will be less likely for a greek organization to oppose antisemitism when it’s revenues will be partly controlled by the LàOS government members.

Jews in high-profile places will probably witness some discrimination in State-related jobs. Not necessarily because Voridis, Georgiadis, Rodoulis or Yeorgiou will follow a systematic antisemitic policy but because their presence creates a safety net for those mid-level government employees who foster antisemitic feelings. LàOS claims it seeks a Greece for Greeks and Karatzaferis favorite game is one day to say that Greek Jews are Greeks and another to say that they are not; one cannot realistically can expect otherwise.

3. In case of tension the Middle East they shall revert to time-honored antisemitic policies.
Experience shows that despite lip-service to greek-israeli military cooperation, in times of crisis they have consistently turned in order to please their antisemitic voters. During Cast Lead in 2009 when Greek Jewry suffered attacks in all major greek cities, including arsonist attacks in synagogues and cemeteries the LàOS leader unleashed one of the most vicious attacks mixing Greek Jews, Israel, USA and nefarious powers in a scheme to assassinate Palestinian children the same way Jews assasinated Christ. This attack warranted an un-precedented request to the President of the Parliament Siufas on behalf of the Central Board of Jewish Communities so that Greek Jews were not left at the mercy of the mob; sadly only one parliamentarian rose to the challenge settling the question whether antisemitism is embedded in greek society.

F. What to do ?

There are discussions on measures of protection to be adopted. I shall return with an article shortly.

In a nutshell

The huge economic crisis has created an opportunity for LàOS party to enter the government. It is not a party with some questionable remarks: it is a Holocaust denying party which is one step away from advocating measures that limit perceived Jewish influence in Greece – they actually believe in all kinds of jewish conspiracies. Still their number one goal is achieving power and they shall not endanger their position with openly antisemitic policies; they’re even capable of paying lip service with a generic condemnation of antisemitism or nominal support of greek-israeli military cooperation in order to shake the extremist label. The Greek Jews are not in any kind of imminent danger but antisemitism has become mainstream with unknown consequences for the future. It is inevitable that antisemitism will continue to rise with practical consequences doubting the progress made the past 15 years; Greek Jewry must acknowledge that the Greek State cannot guarantee its safety unless we admit that the wolves can protect the sheep. What measures should be taken its to be seen.

Αλληλεγγύη στον Ιάκωβο Φριζή για τη μήνυση Πλεύρη/Solidarity to I.Frizis over lawsuit by infamous antisemite

Ελληνικά (english translation follows below)

Αντιγράφω το κείμενο της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας συμφωνόντας πλήρως μαζί της και στηρίζοντας τον Ιάκωβο Φριζή:

ΝΑ ΑΘΩΩΘΕΙ Ο Ι. ΦΡΙΖΗΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Ο ναζιστής Κ. Πλεύρης μήνυσε τον Ι. Φριζή για συκοφαντική δυσφήμηση επειδή ο τελευταίος τον κατάγγειλε ως κήρυκα γενοκτονικού αντισημιτισμού σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Παρασκήνιο». Η Εισαγγελία Αθηνών δέχτηκε την μήνυση ως βάσιμη και άσκησε ποινική δίωξη εναντίον του Ι. Φριζή για συκοφαντική δυσφήμηση κρίνοντας ότι το σχετικό σχόλιο του «προσβάλλει» τον Κ. Πλεύρη. Το κλητήριο θέσπισμα αναφέρει πως το άρθρο του Ι. Φριζή ήταν ικανό να «πλήξει την τιμή» του Κ. Πλεύρη (!!!) επειδή τον παρουσιάζει ως «απάνθρωπο διώκτη των εβραίων, που δεν σέβεται το έννομο αγαθό της ανθρώπινης ζωής, όταν πρόκειται για εβραϊκής καταγωγής άτομα»

Ο Ι. Φριζής στο άρθρο του στιγματίζει πόσο αδιανόητη είναι η αθώωση του Κ. Πλεύρη στη δίκη του Μάρτη του 2009 για το εμετικό αντισημιτικό του παραλήρημα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο-εγχειρίδιο γενοκτονίας με τίτλο «Εβραίοι, όλη η Αλήθεια». Ο Ι. Φριζής αναφέρει συγκεκριμένα ότι ο Κ. Πλεύρης υποστήριξε στη δίκη το απόσπασμα του βιβλίου του «Έτσι θέλουν οι Εβραίοι. Διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα».

Αυτόν τον σχολιασμό ο Πλεύρης ισχυρίζεται ότι τον έκρινε ως «συκοφαντικό» η Εισαγγελία Αθηνών με βάση τα όσα αναφέρονται στην απόφαση του Α΄ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών τον Μάρτη του 2009 που αθώωσε τον Κ. Πλεύρη από τις κατηγορίες για πρόκληση ρατσιστικού μίσους και βίας.

Συγκεκριμένα, το Α΄ Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με τη γνωστή σκανδαλώδη και παράνομη απόφασή του που αθωώνει τον γενοκτονικό αντισημιτισμό, μεταξύ άλλων, δέχτηκε την υπεκφυγή του Κ. Πλεύρη ότι η πιο πάνω φράση είναι δήθεν ρήση του Κλεμανσώ. Όμως, όσα υποστήριξε στη δίκη ο Κ. Πλεύρης για τους Εβραίους και όσα αναφέρει στο βιβλίο, συμπεριλαμβανομένης της συγκεκριμένης φράσης που βέβαια δεν είναι του αντι-αντισημίτη Κλεμανσώ, προτρέπουν σε εξόντωση των «επίβουλων» Εβραίων τους οποίους άλλωστε χαρακτηρίζει συλλήβδην «υπανθρώπους», και απειλή για τη «λευκή φυλή» και την Ευρώπη, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κατηγορήσει τον Χίτλερ ότι «δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο την Ευρώπη από τους Εβραίους». Πρέπει να σημειώσουμε ότι το δικαστήριο αγνόησε πλήρως όλες τις αποδείξεις των μαρτύρων της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας για την κάλπικη πηγή του Κ. Πλεύρη από την οποία «αλίευσε» την δήθεν «ρήση Κλεμανσώ», δηλ. ένα μυθιστόρημα στο οποίο αναφέρεται μία αντιπαράθεση του Κλεμανσώ με συγκεκριμένους Εβραίους χωρίς να μνημονεύεται καθόλου η συγκεκριμένη φράση!

Με βάση την ίδια κατάπτυστη απόφαση του Εφετείου Αθηνών που νομιμοποίησε τη γενοκτονική προπαγάνδα της παγκόσμιας συνωμοσίας των Εβραίων κατά της ανθρωπότητας σαν αθωωτικό επιχείρημα όσων διακηρύττουν το ρατσιστικό μίσος και βία, η Εισαγγελία Αθηνών κρίνει τώρα ότι με το άρθρο του ο Ι. Φριζής συκοφαντεί τον Κ. Πλεύρη για τους εξής λόγους: επειδή δημιουργεί την «πεπλανημένη εντύπωση» στο αναγνωστικό κοινό ότι «διακατέχεται από θανάσιμο μίσος αδιακρίτως κατά των εβραίων» και ότι «δεν σέβεται το έννομο αγαθό της ανθρώπινης ζωής, όταν πρόκειται για εβραϊκής καταγωγής άτομα»!!! Έτσι κρίνει τώρα η εισαγγελία Αθηνών για τον άνθρωπο που έγραψε ότι «Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη» και ότι «Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής: Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο την Ευρώπη από τους Εβραίους».

Μετά τις παράνομες αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και του Αρείου Πάγου που νομιμοποίησαν τη ναζιστική προπαγάνδα έχει ανοίξει ο δρόμος διάπλατα για τις ποινικές διώξεις κατά των δημοκρατών και αντιναζιστών. Αποδεικνύεται τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πως η ελευθερία του ναζιστικού λόγου καταργεί στην πράξη και στην ουσία της την ελευθερία της έκφρασης.

Η δίωξη κατά του Ι. Φριζή (που έχει και τη σημασία του ότι είναι γιος του ήρωα πρώτου νεκρού του αγώνα αντίστασης στην ιταλική εισβολή το 1940…) είναι σκανδαλώδης φασιστική και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να περάσει.

Η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία καλεί όλους τους δημοκράτες να απαιτήσουν με την παρουσία τους στη δικαστική αίθουσα στις 8 Σεπτέμβρη να αθωωθεί ο Ι. Φριζής και να σταματήσουν εδώ και τώρα οι ποινικές διώξεις των δημοκρατών.

(Η δίκη γίνεται την Πέμπτη 8 Σεπτέμβρη, ώρα 09.00, στο Γ΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο, στο κτίριο 7 αίθουσα 3 στα δικαστήρια της Ευελπίδων).

Αθήνα, 3 Σεπτέμβρη 2011

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

After known antisemite and Holocaust denier Konstantinos Plevris was acquitted in the greek courts over the remarks made in his book glorifying the murder of Jews, he engaged in a series of lawsuits which aimed to suppress the fight against antisemitism by the fear of penalization, (otherwise known as chilling effect). He has already sued the members of the Antinazi Initiative and continues now with the son of greek-jewish WW2 hero Iacovos Frizis. Already under way are lawsuits against members of the Central Board of Jewish Communities of Greece.

I publish above the statement by the Antinazi Initiative asking for the acquittal of Iacovos Frizis and I state my complete solidarity to him. In due time we shall speak more about the travesty of the greek Justice system and how the Greek State remains at the mercy of nazi-lovers and antisemites.

Θεσσαλονίκη:Συμπλοκή Εβραίων με αντισημίτη κατά τη διάρκεια βανδαλισμού/Salonica:Jews clash with antisemite over vandalism

Ελληνικά (english translation follows below)

πρώτος βανδαλισμός 17/6/11 - πηγή:ΚΙΣ

Οι βανδαλισμοί εβραϊκών μνημείων και οι απειλές εναντίων Εβραίων αποτελούν ένα συχνό φαινόμενο και σε αυτό το ιστολόγιο έχω επιλέξει να αναφέρω μόνο τα σημαντικότερα περιστατικά. Ακριβώς για αυτό το λόγο το πρώτο βανδαλισμό του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Θεσσαλονίκη που συνέβη πριν ένα μήνα, την Παρασκευή 17η Ιουνίου, δεν τον ανέφερα γιατί ο βανδαλισμός εβραϊκών στόχων μέσω γκραφίτι αποτελεί μια μόνιμη κατάσταση οπότε επιλέγω να αναφέρω μόνο τις περιπτώσεις που ξεχωρίζουν ή που είναι ιδιαίτερα απειλητικές.

Ο πρώτος βανδαλισμός της 17/6/11 είχε την ιδιαιτερότητα οτι δεν έγινε από κάποια νεοναζιστική ομάδα, όπως αναφέρθηκε λανθασμένα, αλλά από χριστιανούς αντισημίτες που εξίσωσαν το Άστρο του Δαυίδ με την ναζιστική σβάστικα, αρνήθηκαν το Ολοκαύτωμα γράφοντας οτι είναι “Ψέματα” και θεώρησαν οτι οι Σοβιετικοί Εβραίοι έσφαξαν εκατομμύρια χριστιανούς στην Ρωσία (!), (σημειολογικά ενδιαφέρον οτι τα μισά ήταν στα Αγγλικά, αποδεικνύοντας οτι οι έλληνες αντισημίτες φρονούν τους Ελληνες Εβραίους τόσο ξένους ώστε νοιώθουν την ανάγκη να χρησιμοποιήσουν μια κοινή ξένη γλώσσα για να επικοινωνήσουν). Παρόλα αυτά το γεγονός οτι βρέθηκε κάποιος αντισημίτης με ένα μαρκαδόρο, δεν κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον μου.

πρώτος βανδαλισμός 17/6/11 - πηγή:ΚΙΣ

δεύτερος βανδαλισμός 16/7/11 - πηγή:ΙΚΘ

Το προηγούμενο Σάββατο όμως είχαμε ένα σημαντικότερο γεγονός στο οποίο δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία: το απόγευμα του Σαββάτου 16/7/11 ένας Ελληνας Χριστιανός προσπάθησε να βανδαλίσει το Μνημείο για δεύτερη φορά γράφοντας “Σιωνιστές=Δολοφόνοι” και εξισώνοντας το άστρο του Δαυίδ με την σβάστικα. Εκείνη την στιγμή όμως ήταν παρούσα μια ομάδα Γάλλων Εβραίων τουριστών που αντέδρασε, λογομάχησαν και ήρθαν στα χέρια. Τελικό αποτέλεσμα υπήρξε η επέμβαση της Αστυνομίας και η σύλληψη του δράστη.

Από δικαστικές πηγές, (h/t L.), μαθαίνω οτι παραπέμφθηκε στο Αυτόφωρο και τελευταίες πληροφορίες τον αναφέρουν ως “ιδιόρρυθμο” – προβλέπω μέχρι την δίκη να διαρρεύσουν και άλλες πληροφορίες περί μειωμένου καταλογισμού λόγω ψυχικών διαταραχών, εντίμου βίου, με κοινωνική προσφορά και άλλα παρόμοια ελαφρυντικά – ίσως να χρειαστεί να του κόψουμε και επίδομα, άλλωστε εναντίον των σιωνιστών ήταν.

δεύτερος βανδαλισμός 16/7/11 - πηγή:ΙΚΘ

Το παρόν περιστατικό αποτελεί το πρώτο περιστατικό σωματικής αντισημιτικής βίας που σημειώνεται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ή τουλάχιστον το πρώτο που αναφέρεται επίσημα μιας και υπάρχουν ανεπίσημες μαρτυρίες για πρόσφατες παρενοχλήσεις στο μετρό της Αθήνας ανθρώπων που φορούσαν το άστρο του Δαυίδ, όπως και τον ξυλοδαρμό ενός Ισραηλινού στην Κω από Αλβανούς μετανάστες το 2007. Είναι προφανές οτι είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ταυτόχρονα εντάσσεται πλήρως στο κλίμα αυξανόμενης ποσότητας και της ποιότητας του αντισημιτισμού στην Ελλάδα. Επίσης αξίζει επισήμανση η διαπίστωση οτι μόλις η εβραϊκή παρουσία έγινε περισσότερο εμφανής – μαθαίνω οτι χιλιάδες ευρωπαίοι Εβραίοι και Ισραηλινοί βρίσκονται ως τουρίστες στη πόλη – είχαμε την άμεση εμφάνιση περιστατικών.

Σεβόμενος τη στάση της ΙΚΘ, πιστεύω οτι αντί να τονίζουν την αυτονόητη ανάγκη τιμωρίας του δράστη από τα αναξιόπιστα ελληνικά δικαστήρια και την λήψη μέτρων προστασίας του Μνημείου, πιστεύω οτι θα έπρεπε να ζητήσουν την καθιέρωση επίσκεψης στο Εβραϊκό Μουσείο κάθε Δημοτικού και Γυμνασίου της πόλης, που στην συντριπτική τους πλειοψηφεία αγνοούν το ιστορικό σαλονικιώτικο χρέος για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού και διατήρηση της εβραϊκής τους κληρονομιάς. Για τους φοιτητές δε προτείνω κάτι, αυτοί έτσι και αλλιώς φοιτούν σε ένα ανοικτό εβραϊκό αρχαιολογικό πάρκο ακόμα και αν δε το ξέρουν.

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

the first vandalism 17/6/11 - source: CJB

Vandalism of Jewish monuments and threats against Jews is a common phenomenon and in this blog I have chosen to mention only the most important events. That is the reason why the first vandalism of the Holocaust Monument of Salonica a month ago, on Friday June the 17th, went by unreported because vandalism through the use of antisemitic graffiti is a permanent situation so I feel the need to present only the cases which are particular or especially threatening.

The first vandalism of 17/6/11 had the particularity that it was not done by some neonazi group, as erroneously reported, but by christian antisemites who equated the Star of David to the nazi swastika, denied the Holocaust writing “Lies” and also writing that Soviet Jews had murdered million of Christians in Russia, (semiotically interesting is the fact that half was written in English demonstrating the fact that greek antisemites consider Greek Jews so foreign that they feel the need to use a common foreign language to communicate with them). Still, the fact that an antisemite was found with a pen and the will to spill hatred, did not really thrill me.

the first vandalism 17/6/11 - source: CJB

second vandalism 16/7/11 - source:JCT

But last Saturday we had a more important event which was not addressed with the proper attention: on Saturday afternoon July the 16th a Greek Christian attempted to vandalize the monument for a second time by writing “Zionists=Murderers” and again equating the Star of David with the swastika. But at that moment a group of French Jewish tourists was present, argued with him and clashed quite violently. The final outcome was the intervention of the Police and the arrest of the perpetrator.

From judiciary sources, (h/t L.), I learn that he was indicted and will face trial during the week; the latest information say that he is “eccentric”. I predict that until the final trial takes place we’ll hear more attenuating circumstances like of his diminished capacity due to a mental condition, a white penal record, social presence etc; maybe we’ll even have to issue a small subvention, after all he was against the zionists

second vandalism 16/7/11 - source:JCT

This incident is the first event of physical antisemitic violence taking place in Greece the past years or at least the first being officially reported since there are unofficial testimonies of recent harassments in the Athens subway of passengers wearing Star of Davids and the beating of an israeli on the greek island of Kos in 2007. It is obvious that this is an isolated event but contemporaneously an example of the growing, in quantity and quality, greek antisemitism. It is also worth noting that as soon as Jewish presence has become more prominent – I am told that currently thousands of european Jews and Israelis find themselves as tourists in the city – we have had the immediate rise in incidents.

While respecting the stance of the Jewish Community of Salonica, I believe that instead of emphasizing the need for the punishment of the perpetrator by the unreliable greek courts and for more measures of protection, they should ask for the institution of visits of all Elementary and High Schools of the city, which by large completely ignore the salonican historical debt to fight antisemitism and preserve Jewish history. For college students I wouldn’t like to propose anything since they already attend an open archeological jewish museum, even if they don’t know it.

, (h/t L.),

Η έδρα της Ισπανικής Φιλολογίας στο ΑΠΘ/The chair of Spanish Literature of the Aristotle Univ.of Salonica

Ελληνικά (english translation follows below)

το εβραϊκό νεκροταφείο μετά την Κατοχή, δεξιά η Παλαιά Φιλοσοφική/πηγή: Γιαντ Βασέμ

Η παρούσα ανάρτηση είναι απλή αντιγραφή ενός κειμένου του Γιώργου Γιαννόπουλου από το περιοδικό Ένεκεν της Θεσσαλονίκης, που αφηγείται την άγνωστη προπολεμική ιστορία της έδρας Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ως γεγονός είναι σχετικά ήσσονος σημασίας, όμως ως μέρος του συνόλου της αποεβραιοποίησης της Θεσσαλονίκης την περίοδο 1923-1953, αποκτά την αξία μιας ιστορίας που εμπεριέχει μέσα της το σύνολο του επιθετικού αντισημιτισμού της πόλης. Διαβάζοντας το ίσως γίνει περισσότερο κατανοητή η ρητή θέση μου οτι η αποεβραιοποίηση της Θεσσαλονίκης ξεπερνούσε τα όρια της εθνικής ομογενοποίησης που αφορούσε κάθε ελληνική ετερότητα και οτι αποτέλεσε μια τοπική πραγματικότητα που δεν περιορίστηκε μόνο σε 5 “κακούς βενιζελικούς” των ΕΕΕ και 20 οικονομικούς δοσίλογους κατά την Κατοχή όπως αποδεικνύεται από τα ονόματα των προοδευτικών μορφών της ελληνικής εκπαίδευσης Δελμούζου και Τριανταφυλλίδη που πρωταγωνιστούν στην ιστορία. Αντίθετα αποτέλεσε μια διαδικασία που ξεκίνησε με διοικητικές αλλά και βίαιες μεθόδους πριν τον Β’ΠΠ, κορυφώθηκε με εγκληματικές ενέργειες κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος και ολοκληρώθηκε με εξίσου βίαιες διοικητικές μεθόδους μετά τον πόλεμο. Και – γεγονός απαράδεκτο – συνεχίζεται σήμερα.

Η παρουσία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου πάνω από τα εβραϊκά οστά που ακόμα υπάρχουν και ήταν μέρος του μεγαλύτερου εβραϊκού νεκροταφείου του κόσμου σήμερα δεν αποτελεί απλό θέμα ιδιοκτησίας και αποζημίωσης της λεηλασίας στην οποία συμμετείχε ο Δήμος, η Μητρόπολη και σημαντικό κομμάτι των Χριστιανών της πόλης. Είναι θέμα αποδοχής της θεσμικής ενοχής και των ευθυνών που απορρέουν από το το γεγονός οτι ακόμα και σήμερα χιλιάδες εβραίοι βρίσκονται κάτω από τα κτίρια του ΑΠΘ. Ευθυνών που δεν περιορίζονται στην ανέγερση κάποιου μνημείου κενού περιεχομένου, αλλά στην οργανική ενσωμάτωση της ευθύνης για την διατήρηση της εβραϊκής παρουσίας που το ίδιο το ΑΠΘ βοήθησε να καταστρέψει.

Εβραϊκός τάφος του 4ου αιώνα ΚΕ στο Κτίριο Διοίκησης του ΑΠΘ/ πηγή: abravanel.wordpress.com

Είναι αυτονόητο οτι το σημερινό ΑΠΘ δεν ταυτίζεται με τους καθηγητές του παρελθόντος που υποδεχόντουσαν με ζέση τους Γερμανούς και αργότερα ζητούσαν από τις γερμανικές αρχές την άδεια να καταστρέψουν το εβραϊκό νεκροταφείο. Αλλά κάθε οργανισμός είναι κάτι παραπάνω από το σύνολο των σύγχρονων μελών του, ειδικά όταν επικαλείται και ρητά αποδέχεται την ιστορία και παράδοση του. Και ίσως εξηγεί, μαζί με άλλα γεγονότα τα οποία αγνοούνται από σημαντικό μέρος του ακαδημαϊκού κόσμου, το γιατί η σύγχρονη εύλογη πρόταση για αναβίωση της έδρας Εβραϊκών και Σεφαραδίτικων Σπουδών στο ΑΠΘ αντιμετωπίζεται με τέτοια εχθρότητα από το σύνολο των πρυτανικών αρχών. Δεν είναι στο χέρι των σημερινών πανεπιστημιακών να αλλάξουν την ιστορία του ΑΠΘ, υπάρχει και οφείλει το ίδιο το πανεπιστήμιο ως θεσμός να την αντιμετωπίσει – είναι στο χέρι τους όμως στο μέλλον να μην είναι αυτοί οι μελλοντικοί Βιζουκίδες ή Δελμούζοι.

Διαβάστε – προσεκτικά – το κείμενο του Ενεκεν και στην συνέχεια θα ήθελα να ακούσω προτάσεις για το ποια μπορεί να είναι η θέση του ΑΠΘ σήμερα. Επίσης θα χαιρόμουν να άκουγα απτές προτάσεις οι οποίες ελπίζω να τις παρουσιάσουμε στο μέλλον τόσο στην διοίκηση του ΑΠΘ, όσο και στην Ισραηλιτική Κοινότητα της πόλης, (οι επισημάνσεις στο αρχικό κείμενο δικές μου).

…Η λήθη ως εργαλείο της εξουσίας.

«Το καλοκαίρι του 1930, η ισπανική πρεσβεία στην Αθήνα απηύθυνε στα υπουργεία παιδείας και εξωτερικών “αἴτημα ἱδρύσεως ἕδρας Ἱσπανικῆς Γλώσσης καί Φιλολογίας, διά νά ἱκανοποιηθοῦν αἱ δίκαια ἀπαιτήσεις τῶν 70.000 ἱσπανόφωνων Σεφαρδιτῶν τῆς πόλεως”. Η πρεσβεία διευκρίνησε πως η ισπανική κυβέρνηση προσφερόταν να καλύψει τα έξοδα μισθοδοσίας του καθηγητή που θα επιλεγόταν και αποσαφήνιζε πως δεν κατέθετε το εν λόγω αίτημα για λόγους κάποιας ιδιαίτερης πολιτικής σκοπιμότητας, καθώς ήταν προφανές ότι η διγλωσσία (ου μην αλλά και πολυγλωσσία) της σεφαραδικής κοινότητας δεν συνιστούσε εμπόδιο στην πλήρη αφομοίωσή της στο ελληνικό κράτος. Επιπλέον η Μαδρίτη, εμμέσως πλην σαφώς, έθετε και ζήτημα στοιχειώδους διπλωματικής ευθιξίας, καθώς από το 1928 λειτουργούσε έδρα Νεοελληνικών σπουδών στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, ενώ σε άλλη ευκαιρία είχε ήδη θέσει και το “ἡθικό ζήτημα τῆς μή ἐξαφανίσεως τῆς ἑβραιοϊσπανικῆς, ὅπως καί ἐν Παλαιᾶ Ἑλλάδι”».

Το Υπουργείο Παιδείας, με υπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου απάντησε στο αίτημα ότι «παρ, ὅτι δέν εἶχεν ἀντίρρησίν τινα, ὅπως διδάσκεται ἡ ἱσπανική γλώσσα καί φιλολογία ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀπό πανεπιστημιακῆς καθέδρας, ἐν τοῦτοις τό γέ νῦν ἔχον δέν δυνάμεθα νά πράξωμεν τοῦτο διότι ἐν τῇ Φιλολογικῇ Σχολῇ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δέν ὑπάρχει ἱδρυμένη τοιαύτη ἕδρα ἥτις εἴτε διά νόμου εἴτε διά ἀποφάσεως τῆς εἰρημμένης σχολῆς δύναται νά ἱδρυθῇ». Αλλά και όταν ο υπουργός εξωτερικών Μιχαλακόπουλος απευθύνθηκε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ζήτησε την άμεση ικανοποίηση του αιτήματος εκτός των άλλων «γιά νά προστατευτεῖ τό κῦρος τοῦ κράτους καί διότι τό ὑπουργεῖον ἦτο ἐκτεθειμένον ἔναντι τῆς πρεσβείας» έλαβε την απάντηση ότι μια τέτοια ενέργεια « θά ἀντεστρατεύετο ὀλεθρίως κατά τοῦ ἔργου τῆς ἐξελληνίσεως τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ στοιχείου τῆς Θεσσαλονίκης (…) θά ἐδέσμευε τήν ἐλευθερίαν τοῦ Πανεπιστημίου ἡ προσφερόμενη μισθοδότησις τοῦ καθηγητοῦ (… καί) δέν οφείλομεν ἰδιαιτέραν προτίμησιν πρός μίαν χώραν ἡ ὁποία πέραν τῶν συνόρων της οὐδέν συνεισέφερεν εἰς τήν ἐν τῷ πεδίῳ τῆς διανοητικῆς ἐργασίας πρόοδον τῆς οἰκουμένης».

Η εκπληκτική αυτή απάντηση εκ μέρους του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που μετρούσε πέντε χρόνια ζωής και από το 1927 στεγαζόταν στο εντυπωσιακό νεοκλασσικό κτήριο Idadié, την εμπορική σχολή που έκτισε η Νέα Αυτοκρατορική Διεύθυνση Παιδείας και προοριζόταν για την εκπαίδευση ανώτατων κρατικών στελεχών κατά τα πρότυπα του γαλλικού εκπαιδευτικού συστήματος, θα μπορούσε να θεωρηθεί μια από τις ιστορικά αυτονόητες θλιβερές εκδοχές του επιθετικού ελληνικού εθνικισμού, που στον αντισημιτισμό του βενιζελισμού έβρισκε την πιο αποτελεσματική του έκφραση, αν δεν υπήρχε ακόμη μια ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Στο πρακτικό της συνεδρίασης της Φιλοσοφικής Σχολής όπου καταγράφεται η θέση της πλειοψηφίας υπάρχει η υπογραφή του Αλέξανδρου Δελμούζου, την εποχή εκείνη καθηγητή Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και του συναδέλφου του Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Να σημειώσουμε ότι για πολλούς εκπαιδευτικούς ο Δελμούζος χαρακτηρίζεται ως «Έλληνας παιδαγωγός, αγωνιστής του ελευθέρου πνεύματος» ενώ ο Τριανταφυλλίδης, η γραμματική του οποίου διδάσκεται σήμερα στα σχολεία, ως αυτός που «εισάγοντας ουσιαστικά νεωτερισμό στην εποχή του, ενδιαφέρθηκε για τη συστηματική διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε οµογενείς και ξενόγλωσσους».

Και για μην υπάρχει καμμιά παρεξήγηση για τη συμβολή της ισπανικής γλώσσας στην πρόοδο της ανθρωπότητας, τον Δεκέμβριο του 1932, όταν η ισπανική πρεσβεία —που τώρα εκπροσωπούσε την κυβέρνηση της Iσπανικής Δημοκρατίας— και ο εβραϊκός τύπος της Θεσσαλονίκης επανέφεραν το αίτημα ίδρυσης έδρας ισπανικών, η απάντηση που δόθηκε από τον πνευματικό πυλώνα της πόλης ήταν χαρακτηριστική: «Τό πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης εὑρίσκει ἀστήρικτον καί ἀπρόσφορον νά προτείνῃ τήν ἵδρυσιν ἕδρας Ἱσπανικῆς Γλώσσης ἥτις δέν προβλέπεται ρητῶς διά τοῦ νόμου καί κατά τήν σημασίαν καί έν γένει ὑπολείπεται (ἡ ἱσπανική) τῆς γαλλικῆς, ἀγγλικῆς, γερμανικῆς γλώσσης και φιλολογίας».

Σήμερα στην ηλεκτρονική σελίδα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μπορεί κανείς να διαβάσει ότι «βρίσκεται χωροταξικά στην καρδιά της πόλης, σε μια έκταση 420.000 τμ». Μια έκταση που συμπίπτει με το χώρο όπου βρισκόταν τα εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης. Η ναζιστική θηριωδία και το Ολοκαύτωμα έδωσαν πειστικές απαντήσεις στις ανησυχίες των Ελλήνων φιλολόγων του εκπαιδευτικού διαφωτισμού για το ρόλο της ισπανικής γλώσσας στην ανθρωπότητα και το ζήτημα του εξελληνισμού του Ισραηλιτικού λαού της Θεσσαλονίκης.

ΥΓ. Σήμερα είναι η επαίτιος του Μαύρου Σάββατου όταν και ξεκίνησε το Ολοκαύτωμα με την συγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας στην Θεσσαλονίκη – η επιλογή υπήρξε να γράψω όχι για την θύμηση των φρικτών στιγμών που έχω ήδη διηγηθεί, αλλά να εξηγήσω ποια ήταν τότε η Θεσσαλονίκη και τι οφείλει να κάνει σήμερα. Για φωτογραφίες από το Μαύρο Σάββατο εδώ.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Εnglish

the jewish university after WW2, the old University building on the right/source: Yad Vashem

This blog post is simply a copy of a story by Yorgos Yannopoulos appearing in the Eneken magazine published in Salonica. It deals with the unknown pre-WW2 story of the Chair of Spanish Language and Literature of the Aristotle University of Thessaloniki, the main university of Salonica and second largest of Greece. As a fact it is of minor importance, but when viewed as an integral part of the violent de-judeofication of Salonica during 1923 and 1953, it acquires the status of a paradigm which includes the essence of the aggressive antisemitism of the city. By reading it one can understand better my thesis that the de-judeofication of Salonica was exceeding the limits of the process of national homogenization which affected every greek diversity but was a local reality which was not limited to 5 bad Venizelist supporters or 20 economic collaborators during the Occupation as proved by the names of the protagonists of today’s story Delmouzos and Triandafilidis which were leading members of the greek progressive intellectual scene. On the contrary it was a process which began with administrative and violent tactics before WW2, culminated with criminal tactics during the Shoah and was completed with violent administrative methods after the war. And still it continues, unacceptably, today.

The presence of the Aristotle University on top of jewish bones which still exist and were part of the largest Jewish cemetery of the world, is not a mere matter of ownership and compensation for the looting in which the Municipality, the Metropolis and a significant part of the Christian population took part. It is a matter of acceptance of the institutional guilt and responsibilities which derive from the fact that even today thousands of Jews still lie under the building of the University. Responsibilities which are not limited to the simple erection of a monument empty of meaning, but to the institutional incorporation of the responsibility to the preservation of the Jewish presence the Aristotle University has helped to destroy.

Jewish tomb of the 4th century CE /source: abravanel.wordpress.com

It is self-evident that the modern Aristotle University is not identified with the professors of the past which welcomed warmly the Germans and later asked for their permission to destroy the Jewish cemetery. But each organization is more than the mere sum of its contemporary members, especially when it evokes and expressly accepts its history and tradition. And it maybe explains, together with other events which are unknown to the majority of the academic world, why the logical proposition for the institution of a Chair of Jewish and Sephardic Studies is viewed with such virulent hostility by the university officials. And while it is not within the abilities of contemporary academics to change the history of the Aristotle University – it exists and the University as an institution must deal with it – it is within their ability not to be the prof.Vizoukidis or prof.Delmouzos of the future.

Read – carefully – the article by Eneken magazine and then I would like to hear propositions on what should the position of the Aristotle University be today. I would also like to hear practical  propositions which I hope we can present to the University and the Jewish Community the following months, (the use of bold characters is mine) :

…Oblivion as a tool of  power

During the summer of 1930, the spanish embassy of Athens asked the greek ministries of Education and Foreign Relations “requesting the establishment of a chair of Spanish Language and Literature, so that the just demands of the 70.000 spanish-speaking sephardim of the city me met”. The embassy stated that the expenses related with the professor-to-be-chosen would be met by the Spanish government and made clear that it did not make the demand pursuing any political goals, since it was obvious that the dual-language of the sephardic community was not a hindrance in the efforts of its full integration in the Greek state. Also Madrid, indirectly but expressly stated a matter of elementary diplomatic reciprocity, since from 1928 a chair of Modern Hellenic Studies was operational in the University of Barcelona; while in another occasion it had put the “ethical case of the non-disappearance of the judeospanish dialect as it had already happened in the Older Greece”.

The Ministry of Education with Yorgos Papandreou, grandfather of today’s Prime Minister, responded that “while it had no objections to the teaching of the spanish language and literature on an academic level in Salonica, it can not do so because there is no chair established either by law or by a decision by the university”. But when the Minister of Foreign Relations Mihalakopoulos asked the University to satisfy the spanish demand also “to protect the authority of the State because the Ministry was exposed to the spanish embassy” he received the answer that such an act “would ruinously ran against the work of hellenization of the israelitic element of the city (…) bind the freedom of the university through the offered coverage of the expenses of the professor (…and) we are not in indebted to offer any particular treatment to a country which besides its frontiers offered nothing to the field of the intellectual advancement of the world”.

This spectacular response of the University of Salonica which was only 5 years old and from 1927 it was housed in the brilliant neoclassical building named Idadiye, the higher commercial school built by the ottoman Imperial Education Directorship for the education of higher ranked officials following the french education system, could have been considered one of the historical self-evident, pathetic versions of the aggressive greek nationalism which had found in the Venizelist antisemitism its most effective interpreter should there not have been for a chilling detail. In the proceedings of the assembly of the Faculty of Philosophy where the position of the majority is expressed one can find the signatures of Alexandros Delmouzos, professor of Pedagogy and of his colleague Manolis Triandafilidis. It should be noted that Delmouzos for many greek educators is considered as “Greek pedagogist, a fighter of the free spirit”, while Triandafilidis, whose Grammar is still taught in schools, “introduced true modernism in his time and was interested in the teaching of the greek language to foreign speakers and hellenes abroad”.

As not to have any misunderstanding as to the contribution of the spanish language to the advancement of mankind, on December 1932 when the spanish embassy – which was now representing the government of the Republic of Spain – and the jewish Press repeated the request for a Chair of Spanish, the response by the intellectual pillar of the city was characteristic: “The University of Salonica finds without basis and with no meaning to propose the institution of a Chair of Spanish Language because it is not expressly provided by the law and because it is of lesser importance to the french, english, german language and literature”.

Today in the site of the Aristotle University of Thessaloniki one can read that it “geographically is located in the heart of the city, in an area of 420.000 sq.mt.”. An area which coincides with the area in which the Jewish Cemetery of Salonica stood. The nazi atrocities and the Holocaust gave convincing answers to the worries of the greek scholars of the educational enlightenment over the role of the spanish language to the humanity and the matter of the hellenization of the Jewish people of Salonica.

PS. Today is the anniversary of the Black Saturday when the Holocaust began in Greece with the infamous gathering of thousands of Jews in Liberty Square. It was a choice I made not to commemorate this day by stories I’ve already told but by explaining who was Salonica of the era and what the city should do now. For photos from the Black Saturday take a look here.

Εβραϊκές εκδηλώσεις σε Βέροια και Ρόδο/Jewish events in Veria and Rhodes

Ελληνικά (english translation follows below)

Στα τέλη Ιουλίου σε Βέροια και Ρόδο γίνονται δυο διαφορετικές εκδηλώσεις, τόσο τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων της Σοά/Ολοκαυτώματος, όσο και για την διατήρηση της εβραϊκής μνήμης σε αυτές τις πόλεις.

Βέροια

Με μια πρωτοβουλία του ιστολογίου Χανιά – Βέροια, το οποίο συγχαίρω θερμά για την ευαισθησία του, την Παρασκευή 22 Ιουλίου στις 19.30 θα διαβαστεί το καντίς, (επιμνημόσυνη δέηση), στην μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος της Κοινότητας της Βέροιας και των αγαπημένων Ιωσέφ Αρών, Νταίζη Ντανιέλ και Νταβίντ Κοέν.

Πέρα από την πράξη μνήμης, είναι ευκαιρία να επισκεφθείτε τη Συναγωγή της Βέροιας που βρίσκεται στο κέντρο της Μπαρμπούτας, πανέμορφο παράδειγμα εβραϊκού αστικού οικισμού που έμεινε άθικτος στην Ελλάδα και αναστηλώθηκε την δεκαετία του ’90.

στην φωτογραφία η Συναγωγή της Βέροιας από εδώ

Ρόδος

Η Ισραηλιτική Κοινότητα Ρόδου διοργανώνει τις ετήσιες Εκδηλώσεις Μνήμης τιμώντας τα μέλη των κοινοτήτων της Ρόδου και της Κω που χάθηκαν στην Σοά.

Από Πέμπτη 21/7 μέχρι Κυριακή 24/7 θα λάβει μέρος η προβολή 2 ταινιών, 1 συναυλίας, 1 γεύματος για το Καμπαλάτ Σαμπάτ και 3 τελετών στη Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ στο κέντρο της εβραϊκής συνοικίας Λα Τζουδερία, στο νεκροταφείο και στο Μνημείο Ολοκαυτώματος.

Η ΙΚΡ αξίζει πραγματικά συγχαρητήρια για αυτό το ετήσιο φεστιβάλ αντάξιο πολύ μεγαλύτερων κοινοτήτων και ειδικά φέτος μαθαίνω οτι προβλέπεται να έχει εξαιρετικά μεγάλη προσέλευση ντόπιων και τουριστών.

Αναλυτικό πρόγραμμα εδώ.

Στην φωτογραφία το έμβλημα του Εβραϊκού Μουσείου Ρόδου από εδώ

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Εnglish

Two different events are scheduled to take place the following weeks in the greek cities of Veria and Rhodes; their goal is to commemorate their annihilation during the Shoah, but also preserve jewish memory in these two cities.

Veria

An initiative of the blog Χανιά – Βέροια, which I warmly congratulate for its sensitivity, on Friday July the 22nd at 19.30 the kadish will be read in the memory of the victims of the Shoah and the beloved Yosef Aron, Daisy Daniel and David Cohen.

Besides this act of memory, it is an occasion to visit the Synagogue of Veria which can be found in the center of Barbouta, a beautiful example of urban jewish neighborhood which kept intact its jewish characteristics and was restored in the 90s.

in the photo the Synagogue of Veria from here

Rhodes

The Jewish Community of Rhodes organizes its yearly Memorial Days in honor of the Jews of Rhodes and Kos who perished during the Shoah.

From Thursday July the 21st until Sunday July the 24th one can attend 2 film projections, 1 concert, 1 dinner for the Kabalat Shabbat and 3 ceremonies in the Kahal Shalom Synagoue in the center of the jewish quarter La Juderia, in the cemetery and in the Holocaust Monument.

The J.C.Rh. is indeed worthy of congratulations for this yearly festival worthy of much bigger jewish communities and especially this year is predicted to enjoy a huge attendance by locals and tourists.

The schedule can be found here.

In the photo the emblem of the Jewish Museum of Rhodes from here

Εβραϊκά καναρίνια

“Oyes …el débil trino amarillo del canario. “

“Ακου … το αδύναμο τρεμουλιαστό κίτρινο κελάηδισμα του καναρινιού”

(Federico Garcia Lorca)

Στα ορυχεία μέχρι την δεκαετία του ’90 ήταν σύνηθες οι ανθρακωρύχοι να χρησιμοποιούν καναρίνια σε κλουβιά ως προειδοποίηση για την ύπαρξη θανατηφόρου μεθανίου ή μονοξειδίου του άνθρακα. Λόγω του μικρού τους μεγέθους ήταν εξαιρετικά ευαίσθητα στην παρουσία αυτών των αερίων και διέκοπταν το τραγούδι τους και λιποθυμούσαν ή πέθαναν, επ’ ωφέλεια των ανθρακωρύχων που μπορούσαν να απομακρυνθούν πριν επηρεαστούν και αυτοί. Η παρουσία τους ήταν τόσο διαδεδομένη ώστε η έκφραση “καναρίνι σε ανθρακωρυχείο” είναι σύνηθης στην αγγλική γλώσσα.

Αυτό το άρθρο μου ήρθε στο μυαλό σε μια φαινομενικά άσχετη στιγμή: όταν έβλεπα το γιαούρτωμα από κατοίκους της Οβριόκαστρου Κερατέας του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Θ. Πάγκαλου. Ξεκίνησα να το γράφω, το τελείωσα και μετά το άφησα θεωρώντας οτι δεν έχει νόημα να προσθέσω κάτι σε πράγματα που έχω ήδη πει ακριβώς ένα χρόνο πριν – επειδή όμως αυτό όμως το ιστολόγιο δεν λειτουργεί μόνο ως παρακαταθήκη για τα διαβάσματα μου αλλά και ως επιστολές σε αντικατάσταση συζητήσεων που πλέον, ας λειτουργήσει και ως αυθεντικό blog.

Τον ίδιο τον Θ. Πάγκαλο οφείλω να ομολογήσω οτι δεν τον συμπαθούσα, πολύ πριν γίνει εθνικό σπορ το δημόσιο φασκέλωμα του ως πράξη συλλογικού ξορκίσματος. Η συμπάθεια μου, πέρα των μεγάλων του πολιτικών επιτυχιών ως υπουργός Εξωτερικών, βασίζεται και στις προβληματικές του σχέσεις με την εβραϊκή κοινότητα. Μεταξύ των ορέων στιγμών μεταξύ του Ελληνικού Εβραϊσμού και του Θ.Πάγκαλου ξεχωρίζει η ολομέτωπη επίθεση του το 2002. Τότε είχε καλέσει την εβραϊκή κοινότητα να παραδώσει πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ώστε να μην αναγκασθεί να βρεθεί απέναντι τους, την ίδια στιγμή που η ίδια δέχονταν δεκάδες βίαιες επιθέσεις σε συναγωγές, νεκροταφείο, μνημεία με αφορμή την κατάσταση στην Μέση Ανατολή από τους ελληνορθόδοξους συμπολίτες της. Η άνευ προηγουμένου επίθεση οδήγησε σε μια απάντηση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου που για πρώτη φορά ξέφευγε από τις φοβικές απαντήσεις των προηγούμενων δεκαετιών και τότε είχε δημιουργήσει σοβαρή συζήτηση στο εσωτερικό της κοινότητας για την σοφία να λέγονται ορισμένα πράγματα ανοιχτά όπως η βοήθεια στο ΥπΕξ ή το θέμα της γενικευμένης συνεργασίας Ελλήνων Χριστιανών με Γερμανούς κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

Και όμως, αν διαβάσει κανείς την συνοπτική παρουσίαση των αντισημιτικών δημοσιευμάτων σε μεγάλες εφημερίδες, τηλεοράσεις αλλά και βίαιες επιθέσεις βλέπει κανείς και άλλα ενδιαφέροντα ονόματα.

Πχ τον Μίκη Θεοδωράκη που μιλάει για Ναζί Εβραίους και διοργανώνει συγκεντρώσεις στην Θεσσαλονίκη που κατέληξαν αναμενόμενα σε βανδαλισμούς εβραϊκών στόχων. Τότε η απλή αναφορά στον αντισημιτισμό του Μ.Θεοδωράκη αποτελούσε ανάθεμα για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας και χρειάστηκαν επίμονες προσπάθειες του ίδιου του συνθέτη και επαναλαμβανόμενες συνεντεύξεις του ώστε σήμερα να αποτελεί κοινό τόπο οτι ο λαοφιλής συνθέτης βρίσκει εβραϊκές συνωμοσίες παντού.

Αλλά και άλλα ονόματα όπως της χυδαίας Αυριανής, του σκιτσογράφου της Ελευθεροτυπίας Στάθη, του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου, του νομάρχη Χανίων Κατσανεβάκη, του Μ.Μπαρμπουνάκη και προφανώς του Γ.Καρατζαφέρη. Όλοι αυτοί μοιράζονταν ένα κοινό: οτι μπορεί να αντιπαθούσαν τους Εβραίους αλλά για κάθε επικριτή του λόγου τους υπήρξαν άλλοι 10 που τους υπερασπίστηκαν στο όνομα μιας μετα-νεωτερικής εικόνας των Εβραίων.

Η επανάληψη αυτών των γεγονότων έχει περιορισμένη αξία, έτσι και αλλιώς η βία κατά των Εβραίων αποτελούσε δευτερεύον ζήτημα στην συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των χριστιανών συμπολιτών μας ήδη πριν την Κρίση, τώρα αναμενόμενα αμφιβάλω αν υφίσταται καν ως ζήτημα. Αυτό όμως που κάποιος διαπιστώνει είναι ο διαχρονικός ρόλος των εβραϊκών κοινοτήτων ως τα κοινωνικά καναρίνια. Ακριβώς λόγω του μεγέθους τους και της πολυσχιδής τους δραστηριότητας, όσο και της αντισημιτικής χριστιανικής παράδοσης που είναι άρρηκτα μέρος της ευρύτερη ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης, αποτελούν τον αρχετυπικά ένοχο λαό ακόμα και για τους μη-θρησκευόμενους. Ιστορικά οι Εβραίοι ήταν οι πρώτοι που έπεφταν θύματα μιας όξυνσης του μίσους και της ανελευθερίας στις κοινωνίες στις οποίες ζούσαν. Επιπλέον η μη-ορατή σε πρώτο επίπεδο διάκριση των Εβραίων επιτρέπει την σαφή μέτρηση της ανεκτικότητας μας από την στιγμή που ζουν εντός της κοινωνίας και όχι σαν κοινωνικούς παρίες όπως οι Ρομά. Ειδικά στην χώρα μας, που ποτέ δε μπόρεσε να ενηλικιωθεί κοινωνικά λόγω των πολιτικών της περιπετειών, οι Εβραίοι διατηρούν ακέραιο αυτό τον ρόλο και η πρόσφατη ιστορία αποδεικνύει ακέραια την σοφία αυτής της παρατήρησης.

Πογκρόμ μεταναστών από μέλη της Χρυσής Αυγής/ πηγή:gazikapllani.blogspot.com

Πριν 3 χρόνια, όταν ακόμα δεν είχα ιδέα που θα πήγαινα με αυτό το ιστολόγιο, είχα αφιερώσει 2 κείμενα για τον ξυλοδαρμό πακιστανών στο Ρέντη: ένα για το ίδιο το γεγονός και ένα για τις αντιδράσεις για παρόμοιο γεγονός στην Ιταλία – είναι από τα λιγότερο δημοφιλή μου με 250 αναγνώσεις μόνο σε σύνολο 340.000 απηχώντας την έλλειψη δημοφιλίας της αντιμετώπισης των νέων μεταναστών με μη-οπαδικό τρόπο. Ένα χρόνο πριν έγραφα το “Βια” για την Μαρφίν και κατέληγα στο οτι η κατάσταση θα χειροτερεύσει πολύ ακόμα. Η κουλτούρα της μονολιθικότητας και της βίαιης επιβολής της είναι εμπεδωμένη σε κάθε τομέα της ελληνικής κοινωνίας.

Eγραφα ξανά και ξανά οτι η από 15ετίας αύξηση της βίας ενάντια στους Εβραίους, (ενώ ο ελληνικός μεταπολεμικός αντισημιτισμός γενικά δεν είναι βίαιος), είναι εκδήλωση της γενικότερης εκτράχυνσης της ελληνικής κοινωνίας. Οτι η σιωπή απέναντι στις δηλώσεις τερατολογίας και αντιεβραϊκού μίσους του νεοδημοκράτη τότε Γ.Καρατζαφέρη ή κομουνιστή Γ.Χουρμουζιάδη αποτελεί ένδειξη για τον διεμβολισμό του πολιτικού λόγου από ακροδεξιές απόψεις που μεταφράζονται στην επικράτηση του καινοφανούς μορφώματος της Πατριωτικής Αριστεράς/Πατριωτικού ΠΑΣΟΚ/Λαϊκής Δεξιάς – δηλαδή εκφάνσεις ενός εθνικιστικού λαϊκισμού. Οτι η μορφή που πήρε η αθώωση του αντισημίτη εξολοθρευτικής κοπής Κ.Πλεύρη αποτελούσε εκτροπή από τα όρια που η ίδια η Β’ Ελληνική Δημοκρατία έθετε στον εαυτό της και θέτει το ερώτημα το ποιός όντως κυβερνά αυτή την χώρα.

Επίθεση μεταναστών και αριστερών στην Συναγωγή στη Λάρισα /πηγή: Indymedia

Εκτοτε ήρθε η Κρίση, ήρθε η κοινωνική απελπισία, ήρθαν περιστατικά βίας που αποκτούν συμβολική σημασία στην δυσλειτουργική μας κοινωνία, ήρθε η ανάδειξη του φασισμού ως κοινωνικού εταίρου. Και ακόμα και αν δεν ήρθε η συνταγματική εκτροπή, στην συνείδηση πολλών έχει ήδη έρθει με τη λέξη “χούντα” να αποτελεί μια εύπεπτη καραμέλα. Διαβάζω, (εδώ σταματούν οι σύνδεσμοι), αναλύσεις στις εφημερίδες, διαβάζω κείμενα σε ιστολόγια και δε μπορώ να παρατηρήσω με πικρία, ομολογώ το συναίσθημα, οτι οι ίδιοι άνθρωποι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να καλλιεργήσουν την ίδια ατμόσφαιρα μίσους στο παρελθόν και να δικαιολογήσουν την κατάργηση του κράτους εν ονόματι της ιδεολογίας. Να απορρίψουν ως αβάσιμες τις προειδοποιήσεις οτι οι επιθέσεις στους Εβραίους αποτελούν το πρώτο βήμα για επιθέσεις σε άλλους. Να γράψουν κείμενα επί κειμένων προσφέροντας εξηγήσεις στα λόγια του κάθε Στάθη, να απορρίψουν την ανάγκη να αντιδράσουν στον λόγο του Καρατζαφέρη και να ανακαλύψουν το μίσος του Πλεύρη μόνο και μόνο για να υπερασπιστούν βροντοφωνάζοντας το δικαίωμα του σε αυτό πριν ακόμα το καταδικάσουν ψιθυρίζοντας. Τώρα οι ίδιοι ανακαλύπτουν τις εκτροπές που εμπεριέχονται στο “Μνημόνιο”, τρομάζουν από τις εκστρατείες εξόντωσης της Χρυσής Αυγής, από την πείνα των εξαθλιωμένων μεταναστών και οραματίζονται λύσεις. Πολλοί μαζεύονται στις πλατείες και δήλωνουν Αγανακτισμένοι απέναντι σε όλους, πλην των εαυτών τους.

Η συγγραφή κειμένων σε ένα ιστολόγιο είναι μια απασχόληση αμφίβολης αξίας, δύσκολα κάποιος θα διαβάσει ένα κείμενο και θα θελήσει πράγματι να ελέγξει τον εαυτό του έναντι των αναγιγνωσκόμενων – συνήθως διαβάζουμε κείμενα που επιβεβαιώνουν τις απόψεις μας. Και ποια η αξία βέβαια μπορεί να αναρωτηθεί κανείς – προφανέστατα καμμία πέρα της αυτιστικής ικανοποίησης του κάθε ιστολόγου οτι επιβεβαιώνεται λες και αυτό σημαίνει κάτι στην πραγματική ζωή. Απλώς όπως διαβάζω κείμενα ανθρώπων που βλέπουν το τραίνο να έρχεται, διαβάζω και αυτά τα δυο του Σραόσα (1,2) και σκέφτομαι τι νόημα έχει να γράφω αυτό το κείμενο ή σε ποια κατηγορία ανήκω. Οπότε μηδέν εις το πηλίκο πέρα του γεγονότος οτι μπορώ και απευθύνομαι στους δυο ανθρώπους που γνωρίζουν την ταυτότητα μου και την αυτιστική αυτοικανοποίηση που ανέφερα πριν.

Η ισχυρή Ελλάδα δείχνει να οδεύει πάλι προς το «χωραφάκι», «πτωχή» αλλά πλέον όχι και «τιμία» για να κλέψω μια ακόμα φράση αλλά αυτή τη φορά του Τ.Καμπύλη κλείνοντας αυτή την παρέμβαση εκτός θέματος. Εγώ ξαναγυρνάω στα εβραϊκά μου υπενθυμίζοντας οτι όλοι στην ίδια κοινωνία ζούμε και οτι το αίμα του δολοφονημένου μετανάστη Χαμίντ Νατζαφί λιπαίνει την σφαίρα που σκοτώνει τον αστυνομικό Σάββα Νεκτάριο που δίνει την σπίθα στην μολότωφ της Μαρφίν – όλοι ξεσπώντας ενάντια στο “σύστημα” ενώ είναι αναπόσπαστα μέρη του.

Εσύ διάλεξε να κάνεις το δίκιο σου πράξη.

Ο καλός, ο κακός και ο αφελής Μητροπολίτης/The good, the bad and the naive Metropolite

Ελληνικά (english translation follows below)

Η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλουμε να ομολογήσουμε οτι παρά την αυστηρή ιεραρχική της δομή ποτέ δεν μπόρεσε να επιβάλλει την σκληρή πειθαρχία που αποτελεί την βάση άλλων χριστιανικών δογμάτων. Ακριβώς για αυτό το λόγο οι προσπάθειες να κριθεί η στάση της απέναντι σε φαινόμενα όπως ο αντισημιτισμός αποτελεί μια εργασία που είναι καταδικασμένη να διαψεύδεται συνεχώς από τις διάφορες τοπικές ιδιαιτερότητες ή προσωπικότητες. Τρεις σύγχρονοι Μητροπολίτες αντιπροσωπεύουν οτι καλύτερο, ότι χειρότερο και ότι πιο αφελές έχει να παρουσιάσει η Εκκλησία της Ελλάδας τον 21ο αιώνα: ο Μητροπολίτης Δημητριάδος (Βόλος) Ιγνάτιος, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ και ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος.

Ο Καλός

o Δημητριάδος Ιγνάτιος/ πηγή:www.imd.gr

Έχω επαναλάβει συχνά οτι παρά το γεγονός οτι οι Εβραίοι στον Βόλο γίνονται συχνά στόχος ακροδεξιών και ακροαριστερών οργανώσεων με επιθέσεις στην Συναγωγή του Βόλου, ο Βόλος χαρακτηρίζεται από την διαχρονική και σθεναρή αντίσταση του σε αυτά τα ξεσπάσματα μίσους. Η ίδια η τοπική Μητρόπολη, πέρα από την βοήθεια που προσέφερε κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος στην τοπική εβραϊκή κοινότητα και για την οποία έχει τιμηθεί δεόντως, συνεχίζει διατηρεί θερμές σχέσεις με επισκέψεις και συνεργασία σε κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Αλλά αν τα ευχολόγια εναντίον του ρατσισμού είναι εύκολα, παρουσιάζει μεγαλύτερες δυσκολίες η καταδίκη του μίσους όταν προέρχεται από εξέχοντα μέλη της Εκκλησίας – ελάχιστοι δεν διστάζουν. Όταν ζητήθηκε από τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο να σχολιάσει τις δηλώσεις ακραίου αντισημιτικού μίσους του Πειραιώς Σεραφείμ τον περασμένο Δεκέμβριο αυτός δήλωσε:

Ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός, από όπου και από οποιονδήποτε και αν προέρχονται, δεν μπορούν να εκφράζουν την πίστη και την αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας. Ιδιαίτερα τούτες τις ημέρες, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί δεν λησμονούμε ότι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός γεννήθηκε Εβραίος, ενώ κανείς δεν δικαιούται να προσβάλλει τη μνήμη των 6.000.000 αθώων θυμάτων του ολοκαυτώματος. Από τη φάτνη του Θεανθρώπου που ταπεινά γεννάται στην Βηθλεέμ ανατέλλει ελπίδα και φως και όχι φόβος και συνωμοσιολογίες εναντίον του οποιουδήποτε. Η διαχρονική συνείδηση της Εκκλησίας εκφράζεται από το παράδειγμα μεγάλων ιεραρχών, όπως του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, του Ζακύνθου Χρυσοστόμου και του αειμνήστου προκατόχου μας Ιωακείμ, που ο καθένας με τον τρόπο του, και από γνήσια χριστιανικά αισθήματα παρακινούμενος, συνέβαλε στη σωτηρία χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων. Αυτή είναι η παράδοση της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αυτήν ακολουθούμε».

Όταν κάποιος καταδικάζει κάτι μπορεί να το κάνει ψιθυρίζοντας με μια γραπτή αδύναμη δήλωση που παίζει τον ρόλο του φύλλου συκής, είτε να χρησιμοποιήσει λόγια που θα ηχήσουν δυνατά. Η δήλωση του Δημητριάδος Ιγνάτιου είναι μια τέτοια δήλωση που δεν ψιθυρίζει αλλά χρησιμοποιώντας την ιδιαίτερη εκκλησιαστική φρασεολογία “φωνάζει”. Δε μπορώ παρά να συγχαρώ τον Μητροπολίτη για το θάρρος του και την αγάπη του προς τους συμπολίτες του, μια στάση η οποία του έχει ήδη κοστίσει αφού αντιμετωπίζει δριμεία κριτική από σκοταδιστικά χριστιανικά σωματεία του Βόλου αλλά και στο Διαδίκτυο.

Η ίδια η Ισραηλιτική Κοινότητα πάντως φρόντισε δημόσια να ευχαριστήσει τον Μητροπολίτη, (αν και με αυτό το ποιμενάρχης υπερέβαλε ελαφρώς):

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΒΟΛΟΥ NΠΔΔ
Πρὸς τὸν Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ κ.κ. Ἰγνάτιο
Σεβασμιότατε,
Μᾶς εἶναι φυσικὰ γνωστὸ ὅτι ἔχετε πολλὰ ἀποθέματα ἀγάπης γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Γιὰ τὴ δική Σας προσωπικότητα εἶναι ἀπολύτως φυσιολογικὴ τόσο ἡ παρέμβασή Σας γιὰ τὶς δηλώσεις τοῦ Μητροπολίτη κ. Σεραφείμ, ὅσο καὶ ἡ δημόσια στήριξή Σας, ποὺ ἐκφράστηκε στὸν Μητροπολιτικὸ Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου κατὰ τὴν κοπὴ τῆς βασιλόπιττας. Σεβασμιότατε,
Ἐπιτρέψτε μας μὲ τὸ θάρρος, ποὺ ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴν ἀγάπη Σας, νὰ Σᾶς ποῦμε ὅτι εἶστε ὁ πραγματικὸς ἐκφραστὴς τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας, τὴν ὁποία σεβόμαστε εὐλαβικά, γιατί διδάσκει ἀγάπη καὶ μόνο ἀγάπη. Γιὰ μία ἀκόμη φορά, Σᾶς ἐκφράζουμε, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς θερμές μας εὐχαριστίες, τὴν ἀγάπη καὶ τὸ σεβασμό μας ἐπιθυμώντας νὰ Σᾶς τονίσουμε ὅτι Σᾶς θεωροῦμε πραγματικὸ ποιμενάρχη μας.
Μὲ σεβασμὸ καὶ τιμὴ
Ὁ Πρόεδρος Μαρσὲλ Σολομὼν, Ὁ Γεν. Γραμματέας Βίκτωρ Φιλοσὼφ

Ο Κακός

Ο Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ μισεί τους Εβραίους. Ψέματα, όχι απλώς τους μισεί αλλά τους απεχθάνεται με ένα τρόπο που μόνο θυμίζει συντάκτη της ναζιστικής εφημερίδας Der Stürmer που πρέπει να δικαιολογήσει τον μισθό του στους αντισημίτες πελάτες του. Βέβαια στην συγκεκριμένη περίπτωση η ειρωνεία εντοπίζεται στην διαπίστωση οτι εργοδότης αυτού του δημόσιου υπάλληλου είμαι εγώ μέσω των φόρων μου, όπως χιλιάδες ακόμα Εβραίοι Ελλήνες ακυρώνοντας στην πράξη την συνταγματική επιταγή της ισονομίας. Μπορεί να έγινε διεθνώς γνωστός πριν λίγους μήνες αλλά το παρόν ιστολόγιο είχε κατά καιρούς αναφέρει δηλώσεις τόσο τερατώδεις που αν δεν ανήκαν σε υψηλόβαθμο ιεράρχη της Ελληνικής Εκκλησίας θα τις τοποθετήσει ανάμεσα σε τηλεοπτικά υποπροϊόντα όπως την Ελένη Λουκά, τον Μr.Εθνικά Μπούτια και τον Εισαγγελέα Λεωτσάκο – ρίξτε μια ματιά στο “Μητροπολίτης Σεραφείμ: κατω οι εωσφοροσιωνιστές εβραίοι”.

Οι Σιωνιστές βρίσκονται παντού αλλά ο δαιμόνιος Μητροπολίτης δεν επιτρέπει παρεξηγήσεις σε ποίους αναφέρεται: Η δϊιστορική διαστροφή των Ραββίνων και των ηγετών του Εβραϊκού έθνους λέει και συνεχίζει λάβρος κατά του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι, όργανο των αμερικανοσιωνιστών, (όρος που ιστορικά συνδέεται με την ελληνική αντισημιτική ακροδεξιά εξολοθρευτικού τύπου, ενίοτε και ναζιστικού). Πάλι καλά βέβαια, πέρσι είχε κατηγορήσει το Μέγκα και τους Εβραίους οτι ευθύνονται για τα επεισόδια μετά την δολοφονία Γρηγορόπουλου επειδή προέβαλαν την ταινία Ο Κώδικας Ντα Βίντσι.

Στις τελευταίες δηλώσεις του δηλώνει την αλληλεγγύη στον Μ.Θεοδωράκη και ξεσπαθώνει ενάντια στους Σιωνιστές που ελέγχουν πανεπιστήμια, επιχειρήσεις, το οδικό δίκτυο, τα χωράφια, το νερό, τα νοσοκομεία και ότι άλλο βάζει ο νους σας. Μόνο η ΕΒΓΑ της γειτονιάς ανθίσταται κατά τον σεβάσμιο Μητροπολίτη. Μόνη διαφορά; Η λατρεία προς τους Αγανακτισμένους που σημειώνει και ο Dikra.

Δυστυχώς ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ αποτελεί αυθεντικό εκφραστή της μακραίωνης αντισημιτικής παράδοσης της Ορθοδοξίας αλλά ξεχωρίζει για την φαντασία άνευ ορίων και την πορνογραφική μανία του με τον Σιωνισμό και τους Εβραίους. Άλλωστε προς τιμή του ο μετρητής των επισκέψεων του παρόντος ιστολογίου στην αριστερή στήλη μετράει ήδη από το 2009 “εωσφοροσιωνιστές” και όχι απλά “επισκέπτες” τιμώντας την ευρηματικότητα του Πειραιώς Σεραφείμ να εφευρίσκει νέες μορφές έκφρασης στο ίδιο αιώνιο μίσος.

Από καρδιάς του εύχομαι σύντομα ο εβραίος Στίβεν Σπίλμπεργκ να αναγνωρίσει το ταλέντο του και να τον προσλάβει σαν σεναριογράφο για την νέα του ταινία – στα δεξιά μπορείτε να δείτε την αφίσα που παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

Ο αφελής

ο Θεσσαλονίκης Ανθιμος/πηγή:agelioforos.gr

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος είναι και αυτός παλιός γνώριμος του ιστολογίου – το 2008 είχαμε αναφερθεί στις δηλώσεις του οτι τα αρχεία της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης δείχνουν ξεκάθαρα οτι κανείς Χριστιανός δεν συνεργάσθηκε με τους Γερμανούς κατακτητές στην λεηλασία των περιουσιών και της πολιτιστικής κληρονομιάς της δισχιλιετούς εβραϊκής σαλονικιώτικης κοινότητας. Στην ίδια ανάρτηση είχαμε αναφερθεί στην παλαιότερη δήλωση του ότι κανείς Εβραίος δεν έχυσε το αίμα του στο έπος του ’40 και στην ευγενική του παράκληση να ξεκουμπιστούν οι Εβραίοι από την χώρα τους και να πάνε στην πραγματική πατρίδα τους, το Ισραήλ.

Τότε είχα θεωρήσει οτι μόνο ο αντισημιτισμός θα μπορούσε να εξηγήσει τόσα μαζεμένα ψέματα και είχα ζητήσει να ανοίξει τα αρχεία της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης. Τελικά αποδείχθηκε οτι είχα βιαστεί να τον χαρακτηρίσω και οι δηλώσεις του βασίζονταν απλώς στην άγνοια για την ιστορία της πόλης, της οποίας την χριστιανική κοινότητα υπηρετεί.

Με μια κίνηση που προϋποθέτει θάρρος, λέξη θάρρος δεν χρησιμοποιείται ειρωνικά αλλά με πλήρη εκτίμηση στην πράξη του, άνοιξε τα αρχεία της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης που αφορούν τον Β’ΠΠ στον εξαιρετικό ιστορικό Β.Ριτζαλέο. Παρά το γεγονός οτι η συντριπτική πλειοψηφία των αρχείων φαίνεται να έχει αφαιρεθεί, πιθανότατα χωρίς παρέμβαση του Μητροπολίτη Άνθιμου αλλά μάλλον των προκατόχων του, αυτά που έμειναν μιλάνε για μαζική συμμετοχή της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης στην λεηλασία της εβραϊκής πολιτισμικής κληρονομιάς, κυρίως μέσω της χρήσης δεκάδων χιλιάδων σκαλισμένων ταφόπλακων στην ανακατασκευή δεκάδων εκκλησιών της πόλης χωρίς αυτό να αποκλείει την αποδοχή εβραϊκών αντικειμένων αξίας όπως πολυελαίων. Επειδή ουδείς βάζει τα χέρια του να βγάλει τα μάτια του, οφείλω να ομολογήσω οτι έσφαλλα και οι αντισημιτικές δηλώσεις του παρελθόντος δεν οφείλονται στην απέχθεια τους προς τους Εβραίους αλλά πιθανότατα στην λανθασμένη όπως αποδεικνύεται πίστη του στο ποίμνιο και την Μητρόπολη του. Παρόλα αυτά είναι ενδεικτικό της πλάνης στην οποία πιστεύουν ειλικρινά αξιωματούχοι της Εκκλησίας και οι οποίοι καταλήγουν άθελα τους να αποκαλύψουν την αμαρτωλή κληρονομιά τους.

Τρεις ιεράρχες μεταξύ τους τόσο διαφορετικοί για μια Εκκλησία της Ελλάδος που δέχεται να είναι δέσμια ενός σκοτεινού παρελθόντος, αρνούμενη να οδηγηθεί από το παράδειγμα θάρρους του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού παρά δεχόμενη να είναι υποτελής από τους αντισημίτες οπαδούς του Κοσμά του Αιτωλού.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

One must admit that despite the strict hierarchical structure of the Christian Orthodox Church of Greece, it has proven impossible to impose a strict discipline which forms the basis of other christian dogmas like the Catholic Church. This has been the reason why all efforts to emit a judgement on its stance on matters like antisemitism are doomed to failure, always influenced by local pecularities and personalities. Three contemporary Metropolites, the highest rank possible, represent all the best, all the worst and all the most naive the Church of Greece has to offer in the 21st century: the Metropolite of Volos Ignatios, the Metropolite of Piraeus Serafim and the Metropolite of Salonica Anthimos.

The good

Metropolite Ignatios/ source:www.imd.gr

I’ve often said here that despite the fact that the Jews in the city of Volos have often become targets of far-right and far-left organizations with attacks on the Synagogue of Volos, the city itself is characterized by its resistance to these outbreaks of hate. The local Metropolis, besides the help it offered during the Holocaust/Shoah and for which it has been acknowledged and honored, it continues maintaining warm relations with visits and cooperation in social and cultural events.

But if generic condemnations of racism are easy, it proves more difficult to condemn hatred if responsible are high ranking members of the Church; only a few dare not to back down. When the Metropolite of Volos, Ignatios was asked to comment on the views of extreme antisemitic hatred by fellow Metropolite of Piraeus Serafim last December he said:

Racism and antisemitism, from whoever and wherever they originate, cannot express the faith and self consciousness of the Church. Especially these days Orthodox Christians do not forget that Our Lord Jesus Christ was born a Jew and nobody is allowed to offend the memory of 6000000 innocent victims of the holocaust. From the cradle of Jesus who is being born in Bethlehem rises hope and light and not fear and conspirationism against anybody. The timeless consciousness of the Church is expressed by the example of great leader like ArchMetropolite Damaskinos, Metropolite of Zakinthos Christostomos and our predeccessor Ioakim who each one with his own way and with real christian feelings assisted in the saviour of thousands of Greek Jews. This is the tradition of the Greek Orthodox Church, this we follow.

It is a widespread practice for public figures when in need to condemn something to do it either with a weak written statement to act as a future fig leaf, or to use words which will reach the ears loud and clear. The statement of Metropolite Ignatios is such a statement and it does not whisper but shouts through its ecclesiastical phraseology. I cannot but congratulate the Metropolite for the courage and love he harbors for his townsmen; a stance that has cost him dearly since he is under heavy criticism by fundamentalist christian clubs of Volos and also receiving threats on the internet.

The local Jewish Community has thanked him profusely in public, (to an exaggerated extent perhaps) – here is the greek text of the letter:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΒΟΛΟΥ NΠΔΔ
Πρὸς τὸν Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ κ.κ. Ἰγνάτιο
Σεβασμιότατε,
Μᾶς εἶναι φυσικὰ γνωστὸ ὅτι ἔχετε πολλὰ ἀποθέματα ἀγάπης γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Γιὰ τὴ δική Σας προσωπικότητα εἶναι ἀπολύτως φυσιολογικὴ τόσο ἡ παρέμβασή Σας γιὰ τὶς δηλώσεις τοῦ Μητροπολίτη κ. Σεραφείμ, ὅσο καὶ ἡ δημόσια στήριξή Σας, ποὺ ἐκφράστηκε στὸν Μητροπολιτικὸ Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου κατὰ τὴν κοπὴ τῆς βασιλόπιττας. Σεβασμιότατε,
Ἐπιτρέψτε μας μὲ τὸ θάρρος, ποὺ ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴν ἀγάπη Σας, νὰ Σᾶς ποῦμε ὅτι εἶστε ὁ πραγματικὸς ἐκφραστὴς τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας, τὴν ὁποία σεβόμαστε εὐλαβικά, γιατί διδάσκει ἀγάπη καὶ μόνο ἀγάπη. Γιὰ μία ἀκόμη φορά, Σᾶς ἐκφράζουμε, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς θερμές μας εὐχαριστίες, τὴν ἀγάπη καὶ τὸ σεβασμό μας ἐπιθυμώντας νὰ Σᾶς τονίσουμε ὅτι Σᾶς θεωροῦμε πραγματικὸ ποιμενάρχη μας.
Μὲ σεβασμὸ καὶ τιμὴ
Ὁ Πρόεδρος Μαρσὲλ Σολομὼν, Ὁ Γεν. Γραμματέας Βίκτωρ Φιλοσὼφ

The bad

The Metropolite of Piraeus Serafim hates the Jews. To be honest he does not simply hate them but he loathes them in a manner which reminds of an editor of nazi newspaper Der Stürmer who has to justify his paycheck to his antisemitic clients. In this case the irony lies in the fact that the employer of this public official is me and all the other thousands of Greek Jews through their taxes since orthodox priests and paid by the Greek State, (but not the rabbis making a mockery of the Constitution). He may have reached international fame only some months ago but this blog has often referred to his statements that if they didn’t belong to a high ranking official of the Church they could only belong to trash-TV shows; just take a look my older post “Metropolite Serafim: down with the satanzionists Jews”.

The Zionists are everywhere but the laborious Metropolite does not leave room for any misunderstandings of who he really means: “The historical perversion of the Rabbis and the leaders of the Jewish People” he says and continues against the greek tv station Skai which “is an organ of the americanozionists”, (a term which traditionally has been used by the antisemitic far-right and the greek neonazis). To tell the truth in this occasion one might claim that he was even moderate; in another occasion he has accused another greek tv station of the widespread riots that shook Athens last year after the murder of a 15yr old child by a policeman because it has transmitted the movie “The DaVinci Code”.

In his most recent statements he  proclaims his solidarity to known antisemite composer M.Theodorakis, he denounces the Zionists who control the universities, the businesses, the road network, the farming fields, the water, the hospitals and whatever else you can think of. Only the local 9-11 is resisting the zionist takeover if one is to believe the Metropolite. Their only difference ? His new found love for the Aganaktismeni movement which has invaded the greek squares lately, as Dikra notes.

Unfortunately the Metropolite of Piraeus Serafim is an authentic representative of of the centuries-old antisemitic tradition of the Christian Orthodox world but what truly makes him special is his pornographic mania with Zionism and the Jews. In his honor the visitors counter in the left counter of the blog reads since 2009 “satanozionists” instead of “visitors” in order to honor his inventiveness in finding new ways to express the same timeless hatred.

I can only wish him from the bottom of my heart that the jew Steven Spielberg soon recognizes his talent and hires him as a script writer for his new movie – to your right you can see the poster which appears for the first time.

The naive

The Metropolite of Salonica, Anthimos/ source: agelioforos.gr

The Metropolite of Salonica, Anthimos is an old acquaintance of the this blog – back in 2008 I had written a brief piece on his statements that the Archives of the Metropolis show that no Christian was involved in the looting of the assets and cultural heritage of the 2000 year old salonican jewish community and none had collaborated with the Germans. In the same post I linked to older statements of his, that claimed that the Greek Jews has not fought with the Greek Army during WW2 and his less-than-cordial invitation to leave their homes and go to their true homeland, Israel.

At the time I had considered antisemitism as the only possible explanation for so many lies bundled up together and I had asked him to open the archives of the Metropolis. As it turns out my judgement was premature and his statements were based simply on the ignorance of the story of the city whose christian community he serves.

With a gesture that demands courage, a word which I do not use as an irony but with appreciation, he opened up the Archives of the Metropolis of Salonica concerning WW2 to the excellent historian V.Ritzaleos. Despite the fact that the vast majority of the relevant files have been removed, probably not by Anthimos but by his predecessors, those who remain speak of mass collaboration of the Metropolis of Salonica in the looting of the jewish cultural heritage; mainly with the use of tenths of thousands of jewish tombstones for the renovation of the city’s churches without excluding the acceptance of valuable jewish property like chandeliers. Because I do not believe that anyone is willing to commit political suicide, I must admit that I was wrong and his antisemitic statements are not to be attributed to his hatred for the Jews but to his erroneous faith to his flock and his Metropolis. Still, this is indicative of the vast and deep ignorance which pervades Church officials who believe so much in their benevolence that they unwillingly contribute to their self-incrimination.

Three Metropolites so different among them but all members of the same Orthodox Church of Greece who accepts being kept captive by a dark past, refusing to be illuminated by the virtuous example of ArchMetropolite Damaskinos who fought for the survival of Jews during WW2 but accepting to be slave to the mindless antisemitic fans of Cosmas the Aetolian figure.

Νέα αντισημιτικά συνθήματα στη Συναγωγή του Βόλου *updated/Antisemitic graffiti (again) in Synagogue of Volos *updated

Ελληνικά (english translation follows below)

Εβραίοι Θα Πεθάνεται (sic)/πηγή: Ταχυδρόμος (c)

“Εβραίοι Θα Πεθάνεται” (sic), “Εβραίοι Κουφάλες Ερχονται Κρεμάλες“, “Εδώ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ“, ζωγραφιές από κρεμάλες και άλλα τέτοια ωραία υπήρξαν η καινούργια σοδιά από τα συνθήματα που άγνωστοι έγραψαν στους τοίχους της Συναγωγής και των γραφείων της κοινότητας στον Βόλο το βράδυ του Σαββάτου.

Το φαινόμενο δεν είναι νέο και συχνά γράφονται διάφορα στους εξωτερικούς τοίχους της αυλής του οικοπέδου που περιλαμβάνει την Συναγωγή του Βόλου και κοινοτικά γραφεία, (η πιο διάσημη περίπτωση υπήρξε πριν 1,5 χρόνο όταν ρατσιστές του αριστερού χώρου στοχοποίησαν τους Εβραίους του Βόλου με αυτόν τον τρόπο, χωρίς να ξέρουν καν οτι οι Εβραίοι Βολιώτες μιλάνε ελληνικά).

Ποιό το νέο; Οτι αυτή τη φορά δεν περιορίστηκαν στον εξωτερική μεριά που βλέπει στον δρόμο, αλλά πήδηξαν τον ψηλό εξωτερικό τοίχο και προχώρησαν στην αναγραφή απειλών και σε μικροβανδαλισμούς στο εσωτερικό των εγκαταστάσεων αδιαφορώντας για τα επιπλέον μέτρα ασφαλείας που έχει πάρει η Ισραηλιτική Κοινότητα Βόλου από την προηγούμενη φορά. Τις απειλές συμπλήρωσαν η εθνικοπρεπής διαγραφή θρησκευτικών συμβόλων όπως τα Μαγκέν Δαυίδ/Αστρων του Δαυίδ, ζωγράφισμα χριστιανικών σταυρών και αναγραφή του “Ελλάς”.

Εβραίοι Κουφάλες Ερχονται Κρεμάλες/πηγή: Ταχυδρόμος (c)

Η παρούσα κλιμάκωση των απειλών γεννά απορίες μιας και ο Βόλος, μέχρι πρόσφατα, υπήρξε ένα πετυχημένο παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης που ξεκινούσε με την ύπαρξη σπουδαίων βολιώτων πολιτικών πριν τον πόλεμο όπως ο Μαυρίκιος Κοφινάς ή την συνεισφορά της σιωνιστικής σοσιαλιστικής οργάνωσης Εργάτες της Σιών στο τοπικό Εργατικό Κίνημα. Συνεχίστηκε με την βοήθεια των Χριστιανών του Βόλου κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος, ενώ σήμερα συνεχίζεται με πολλές εκδηλώσεις αλλά και κοινωνικό ακτιβισμό της Κοινότητας όπως οι πρόσφατες υποτροφίες σε φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, (ρίξτε μια ματιά στον σύνδεσμο αξίζει να τον διαβάσετε). Δεν είναι τυχαίο οτι οτι 5 οδοί στον Βόλο έχουν εβραικές ονομασίες που καλύπτουν το σύνολο της δημόσιας συνεισφοράς της τοπικής εβραϊκής κοινότητας : η οδός Μωυσέως που στεγάζεται η Συναγωγή, η οδός Παλαιστίνης προς τιμή του σιωνιστικού κινήματος, η οδός Αβραάμ Μπεναρόγια τιμώντας την εβραϊκή συμβολή στην δημιουργία της ελληνικής Αριστεράς, την οδό ραβίνου Μωυσή Σ.Πέσσαχ τιμώντας την συμβολή του στους εθνικούς αγώνες και πρόσφατα η οδός Μαυρίκιου Κοφινά που προσέφερε τόσα πολλά στον Βόλο.

Η Ισραηλιτική Κοινότητα Βόλου κατέθεσε μήνυση κατά αγνώστων και μαζί με την ίδια την Πόλη του Βόλου θα φροντίσει ώστε η ρητορική της βίας να μείνει ρητορική και να μην κλιμακωθεί σε πράξεις βίας όπως αυτές που έχουμε δει στα Χανιά, την Κέρκυρα, την Βέροια, την Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα.

Περισσότερα, όπως και δηλώσεις στελεχών της Κοινότητας στο ρεπορτάζ της εφημερίδας Ταχυδρόμος από την οποία άντλησα τις φωτογραφίες, ενώ ευχαριστώ την κ.Arbelaez δημοσιογράφο του “Desde Grecia, akí Salónika/Από την Ελλάδα, Εδώ Θεσσαλονίκη“. για τον εντοπισμό του ρεπορτάζ.

UPDATE 15:00 έφτασαν με το ταχυδρομείο περισσότερες φωτογραφίες από τους ίδιους τους Βολιώτες και τους οποίους ευχαριστώ, (μπορείτε να τις δείτε και εδώ).

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

Jews You Will Die/source: Tachidromos (c)

“Jews you will die”, “Jewish assholes, the gallows are coming” “Here is PASOK and Nea Dimokratia”, pictures of the gallows and other similar niceties are the latest crop of antisemitic graffiti unknown perpetrators sprayed on the walls of the Synagogue of the greek city of Volos, home to a tiny Jewish community, on Saturday night.

Similar episodes occur frequently with antisemitic graffiti written on the exterior wall of the compound which houses the Synagogue and communal offices, (the most famous was one of 1,5 years ago, when leftist racists targetted the city’s Jews, without even knowing that the Jews of Volos speak Greek).

What are the real news ? That this time they didn’t limit themselves to simply defacing the outer wall but climbed the tall walls and proceeded to writing threats, antisemitic insults and inflicting minor vandalisms inside the premises showing complete indifference to the added security measures the community had adopted since last time. The threats were accompanied by nationalistic slogans like crossing out of religious symbols like Magen Davids/Stars of David, the painting of christian crosses and the writing of the word Greece.

"Jewish Assholes the Gallows Are Coming/source: Τachidromos (c)

This escalation of threats and boldness generates questions since Volos, until recently, has been a successful example of peaceful cohabitation which began with the presence of important voliote politicians like Mavrikios Kofinas or the contribution of the socialist zionist Workers of Zion to the local Workers Movements. It continued with the help of many Christians during the Shoah, while today it continues with many events and social activism on behalf of the Community like the recent scholarships it awarded to students of the local University of Thessaly, (take a look at the link, it’s worth your time). It’s no wonder that the city has 5 streets with Jewish names covering all aspects of the Jewish public contribution to Volos: Moses street where the Synagogue is, Palestine street honoring the Zionist cause, Avraam Benaroya street honoring the Jewish contribution to the creation of the Greek Left, the rabbi Moses Pessah street for his contribution to national causes and recently the Mavrikiou Kofina street who offered so much to the city of Volos.

The Jewish Community of Volos filed a lawsuit and together with the City of Volos will make sure that hate speech does not degenerate into hate violence like the one we have seen in Chania, Corfu, Veria, Salonica and Ioannina the past 3 years.

More, including statements of communal executives in the report of local newspaper Tachidromos from where the photos originate, while I thank mrs.Arbelaez reporter of “Desde Grecia, akí Salónika/Από την Ελλάδα, Εδώ Θεσσαλονίκη“ for pinpointing to the report.

UPDATE 15:00 More photos from the Volos community have arrived which I thank them personally, (you can also see them above inserted in the greek text or here).

“Η ονοματολογία των Εβραίων της Ελλάδος” του Α.Μωυσή/”The onomatology of the Jews of Greece” by A.Moisis

Ελληνικά (english translation follows below)

Το 1973 ο Ασέρ Μωυσής, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Ελληνικού Εβραϊσμού του 20ου αιώνα, έγραψε ένα βιβλίο για την προέλευση των ονομάτων των Εβραίων στην Ελλάδα, το “Η ονοματολογία των Εβραίων της Ελλάδος”. Κατά ένα περίεργο τρόπο αυτό έπεσε στα χέρια εθνικιστικών οργανώσεων που ανακάλυψαν μια μέθοδο για να αναγνωρίζουν τον Οβριό που κυκλοφορεί ανάμεσα τους και την σκάναραν και κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο εδώ και αρκετά χρόνια. Οπότε αυτή δεν είναι παρά μια η γνωστή έκδοση στην οποία έχω απλώς αφαιρέσει τα λογότυπα και συνδέσμους προς τους ιστότοπους τους.

Το ίδιο το βιβλίο είναι αξιόλογο και αξίζει να βρίσκεται στις βιβλιοθήκες σας, αν μη τι άλλο γιατί επιτρέπει να μάθει κάποιος την σημασία του “χριστιανικού” του ονόματος που είναι εβραϊκής προέλευσης την πλειοψηφία των περιπτώσεων. Επίσης αντανακλά τις διαφορετικές φάσεις στην ιστορία του Ελληνικού Εβραϊσμού και αποτελεί μια καλή αρχή για όσους επιθυμούν να προχωρήσουν σε μια γενεαλογική έρευνα, έχοντας υπόψιν οτι ο Α.Μωυσής δεν ήταν γλωσσολόγος και το βιβλίο έχει ορισμένα λάθη.

English

In 1973 Asher Moisis, one of the key figures of 20th century Greek Jewry, wrote this book on the origin of the names of Jews in Greek called “The onomatology of the Jews of Greece”. By a strange way this book ended in the hands of nationalistic elements who found out the ultimate way to discover the Jewz among them and scanned it and uploaded to circulate freely for many years. So this text is nothing but the already well known edition cleansed from their logos and links.

As far as the book is concerned it is quite good and certainly worth of a place on your bookshelves, if not for anything else for the possibility of one to learn of the meaning of his “christian” name which in most cases is of Jewish origin. Also it reflects the different phases of the Greek Jewry and is a good start for those interested in a genealogical research keeping in mind that A.Moisis was not a linguist and the book does contain mistakes.

View this document on Scribd

Μασεμέχα ή οι ασκενάζι “παστρικιές”/Masemejas or the case of askenazi prostitution

Ελληνικά (english translation follows below)

ιερόδουλες στην περιοχή Ρεζί Βαρδάρ το 1917 * / με άσπρη φορεσιά ζουάβος (;)

Την λέξη “μασεμέχα” την είχα ακουστά, κυρίως μέσω λαογραφικών εργασιών, μόνο ως ιστορική αναφορά αλλά στο φετεινό Σέντερ είχα την ευκαιρία να την ακούσω ξανά από μια κυρία αναφερόμενη σε μια φίλη της, όχι εξαιρετικά πιστή στον οικογενειακό βωμό. Η συγκεκριμένη λέξη είναι μέρος της αργκό των σεφαραδιτών της Ελλάδας και πιστεύω οτι αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε την ιστορία της ως μια περίπτωση κοινωνικού ρατσισμού, αλλά και ενδεικτική της διαχρονικής μοίρας των μεταναστών μιας και μου θυμίζει έντονα την ιστορία της λέξης “παστρικιά”.

Η προέλευση της εντοπίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα όταν τα συνεχιζόμενα πογκρομ στην Ανατολική Ευρώπη ώθησαν εκατομμύρια Εβραίους να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ, στην Δυτική Ευρώπη αλλά και αρκετές χιλιάδες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και κυρίως στην Θεσσαλονίκη και Παλαιστίνη που ήταν τα κέντρα του Εβραϊσμού της Ανατολής.

Όπως έχουμε ξαναπεί τα επαγγέλματα της θάλασσας ήταν αποκλειστικά εβραϊκά και το λιμάνι ακολουθούσε τα εβραϊκά ωράρια και έκλεινε το Σαμπάτ/Σάββατο. Οπότε όταν αυτές οι καραβιές εξαθλιωμένων εβραίων έφταναν στο λιμάνι, μπορεί να συναντούσαν ομόθρησκους τους αλλά αδυνατούσαν να συνομιλήσουν μαζί τους λόγω της γλώσσας – οι μεν ήξεραν γίντις/γερμανοεβραϊκά και οι δε λαντίνο/ισπανοεβραϊκά. Μόνη κοινή γλώσσα ήταν λίγα, όχι παραπάνω από μερικές λέξεις, αρχαία εβραϊκά που ήξεραν οπότε συνήθως ρωτούσαν: Μα σεμ σελάχ ;/Μα σεμέχα ;/? מה השם שלך ή κάτι παρόμοιο που σημαίνει “Ποιό είναι το όνομα σου ;” .

Εβραίοι ψαράδες και μαουνιέρηδες

Γυρνώντας οι ψαράδες και οι χαμάληδες σπίτια τους πληροφορούσαν οτι άλλη μια καραβιά από μασεμέχας, παραφθορά αυτής της ερώτησης στα εβραϊκά, είχε φτάσει εκείνη την ημέρα. Ετσι αυτή η λέξη έφτασε να χαρακτηρίζει το σύνολο των Ασκεναζίτων τα τέλη του 19ου αιώνα, αν και παρέμενε στην σφαίρα της αργκό με ελαφρά υποτιμητική έκφανση, ενώ τα γίντις ονομάζονταν μασεμέσκο δηλαδή ακαταλαβίστικα.

Οι νέοι αυτοί πρόσφυγες όμως αντιμετώπισαν τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι έλληνες πρόσφυγες που θα έφταναν μισό αιώνα μετά: αδυναμία προσαρμογής, προβληματικές αρχές υποδοχής και κοινωνικό ρατσισμό. Οφείλουμε βέβαια να αναγνωρίσουμε οτι τότε η έννοια του κράτους πρόνοιας δεν υπήρχε και οι κοινοτικοί εβραϊκοί θεσμοί, αν και ανεπαρκείς, αποτελούσαν ότι πιο προηγμένο είχε να προσφέρει η Οθωμανική Αυτοκρατορία της εποχής. Προβλέποντας αυτά τα προβλήματα η Εβραϊκή Κοινότητα φροντίζει στην αρχή να μοιράσει τόσο είδη πρώτης ανάγκης αλλά κυρίως να φροντίσει την εγκατάσταση τους σε διάφορα μέρη της πόλης ώστε να προσαρμοστούν ευκολότερα αποφεύγοντας την γκετοποίηση και μαθαίνοντας την γλώσσα της πόλης. Δυστυχώς όμως η πυρκαγιά του 1890 έπαιξε σημαντικό ρόλο στην διακοπή αυτών των προσπαθειών μιας και πλεον ολόκληρη η πόλη χρειάζονταν άμεση βοήθεια.

ιερόδουλες στην περιοχή Ρεζί Βαρδάρ το 1917 *

Με την πάροδο των ετών ενώ οι ασκενάζι πρόσφυγες κατάφεραν να ενταχθούν στην κοινωνία της πόλης, η λέξη “μασεμέχα” διατηρήθηκε αν και στο τέλος εκφυλίστηκε ώστε στην Θεσσαλονίκη των επόμενων δεκαετιών του 20ου αίωνα να σημαίνει τον φτωχό και ταλαιπωρημένο άνθρωπο. Αυτή είναι και η ερμηνεία που δίνει ο Ι.Νεχαμά στο Ισπανοεβραϊκό-Γαλλικό σαλονικιώτικο λεξικό του αλλά μια μικρή προσωπική έρευνα μιλάει για μια επιπλέον ερμηνεία που ο Νεχαμά, ίσως από σεμνοτυφία, αποφεύγει να αναφέρει.

Αναμενόμενα μέρος των γυναικών προσφύγων αναγκάζονταν να καταφύγει στην πορνεία για να επιβιώσει, (το οτι η Θεσσαλονίκη ήταν εβραϊκή πόλη σημαίνει οτι και οι εκδιδόμενες γυναίκες αλλά και τα δίκτυα διακίνησης τους ήταν εβραϊκά) και από την στιγμή που η πλεον οικονομική πηγή νέων γυναικών ήταν οι μάζες της ανατολικής Ευρώπης η ασκενάζι προέλευση ταυτίσθηκε με την πορνεία. Η προκατάληψη ήταν τέτοια που όταν ένας από τους “πατριάρχες” του σύγχρονου Ισραήλ Νταβίντ Μπεν Γκουριόν επισκέφθηκε την Θεσσαλονίκη το 1911 για να πάρει το πτυχίο Νομικής αλλά και να καταλάβει το πώς μια σύγχρονη εβραϊκή πόλη μπορεί να συγκροτηθεί, αντιμετώπισε προβλήματα όχι μόνο ως σιωνιστής ή ως αρνούμενος να μάθει ισπανικά, αλλά και ως ασκενάζι και άρα ύποπτος για εμπόριο λευκής σαρκός.

Ετσι ο όρος “μασεμέχα” διατηρήθηκε όχι μόνο ως ενδεικτικό ανθρώπου φτωχού και ταλαιπωρημένου αλλά κατέληξε σε κάποια στιγμή να σημαίνει την εκδιδόμενη γυναίκα σεφαραδίτισσα ή ασκεναζίτισσα. Η υπόθεση μου είναι οτι η ταύτιση μασεμέχα και ιερόδουλων οφείλεται στην ασκενάζι καταγωγή λόγω των συνθηκών που περιέγραψα και όχι στον χαρακτηρισμό τους ως ταλαίπωρες γυναίκες, αλλά μπορεί και να ξεκίνησε με την πρώτη ερμηνεία και να κατέληξε στην δεύτερη καθώς εξελίσσονταν ο ίδιος ο όρος. Δυστυχώς αυτή η ερμηνεία βασίζεται στις σύγχρονες μαρτυρίες 2 μόνο ισπανόφωνων γυναικών της εποχής και δεν έχω την δυνατότητα επιβεβαίωσης στις εβραϊκές σατιρικές εφημερίδες της Παρασκευής που πιθανότατα να ανέφεραν τον όρο. Πάντως από ότι φαίνεται συνεχίζει να είναι ένας ζωντανός όρος που εξελίσσεται και έχει καταλήξει να χαρακτηρίζει, τουλάχιστον για την φίλη μου, τις άπιστες γυναίκες στην Ελλάδα του 21ου δείχνοντας οτι το παρελθόν μας ίσως να μην είναι τόσο χαμένο όσο φοβόμασταν. :-)

*οι φωτογραφίες προέρχονται από το “Ζαφείρης Χρ., Παπατζήκας Αρ., Εν Θεσσαλονίκη 1900-1960, εκδ. Εξάντας” μέσω του Παιδαγωγικού Εργαστηρίου του ΑΠΘ.

** μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παράλληλη ιστορία για την εβραϊκή πορνεία στην Αργεντινή με Εβραίες από την Ανατολική Ευρώπη εδώ.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

prostitutes in the Regie Vardar Quarter in 1917 * / zouave with the white uniform (?)

I knew of the term “masemeja” (j as in echad) mainly through folkloristic testimonies but in this year’s Sedder I had the occasion of hearing it again by a friend of mine who was referring to a less-than-faithful wife. The specific word is part of the greek sephardic slang vocabulary and I think that a small post on its origin is worth the effort given it’s value not only as indicative of social racism and timeless fate of refugees but also because of the similarities it shares with the greek word “pastrikia“.

Its origin can be traced in the end of the 19th century and to the continuing pogroms in Eastern Europe which forced millions of Jews to emigrate to the USA,  Western Europe but also several thousands to the Ottoman Empire and mainly to Salonica and Palestine which constituted the centers of Eastern Jewry.

As we’ve said before the professions of the sea were almost exclusively held by Jews and the Port followed the jewish timetable closing for the Sabbath. So when these shiploads of poor refugees arrived they may have had the opportunity to meet fellow Jews but they could not speak to them since the first spoke Yiddish and the latter Ladino. Their only means of communication were some, few words, of Hebrew so they usually asked: “Ma shem selach?/Ma shemecha?/? מה השם שלך “ or something similar which means “What is your name ?” .

Jewish fishermen and roarmen

Returning to their homes, the fishermen and the hamals informed that another shipload of masemejas, a corruption of this question in Hebrew, had arrived. So a time arrived that the totality of the Ashkenazim in the 19th century were defined as such, albeit the word remaining slang and with a derogatory meaning while masemesko meant  unintelligible gibberish ie yidish.

These new refugees faced the same problems as the Greek refugees that arrived half a century later: problems in adjusting, problematic reception by the authorities and social racism. We must admit that at that era the notion of a welfare state did not exist and the jewish communal institutions, albeit inadequate, were the most advanced in the Ottoman Empire. Anticipating such problems the Jewish Community in the beginning supplied the refugees with means of first necessity  but the main focus of its efforts was settling them in various parts of the city in order to blend in with the population, learn the language used in Salonica and avoid the creation of a degraded ashkenazi ghetto. Unfortunately the fire of 1890 halted these efforts since the entire city was in need of assistance.

prostitutes in the Regie Vardar Quarter in 1917 *

The end result was that while ashkenazi refugees managed to integrate in the society of the city, the term “masemeja” survived although it ended up in becoming during the next decades of the 20th century Salonica a synonym for a poor and wretched man. This is the definition and etymology that J.Nehama presents in his French-DjudeoEspaniol salonican dictionary but some personal research has led me to believe that there is another definition that Nehama, perhaps out of victorian sense of decency, failed to mention.

Faced with such problems it is to be expected that a large number of women was forced to resort to prostitution to survive, (Salonica being a jewish city means that the prostitutes but also their traffickers were Jews) and since the cheapest supply of women was Eastern Europe the ashkenazi origin was identified with prostitution. The prejudice was such that when one of the “patriarchs” of modern Israel David Ben Gurion visited the city in 1911 to obtain a law degree and see how a modern jewish city could function, he encountered problems not only as a Zionist or for refusing to learn Ladino but also as an ashkenazi ergo suspect for women trafficking.

So the term masemeja was maintained not only as a synonym for a poor man but at some point ended up defining all prostitutes, sephardic or ashkenazi. My hypothesis is that the identification of masemeja with prostitution is linked with the ashkenazi origin for the reasons mentioned above and not because of the destitute nature of these women, although it could have began with the first interpretation and ended up with the second as the term evolved. Unfortunately this is mere guesswork since I am basing myself to the contemporary testimonies of two ladino-speaking women of that era and cannot be confirmed from published sources, namely the jewish satirical newspapers of Friday which probably would have mentioned the term. Still it appears to be alive as a term and have evolved into being used, or at least used by my friend, for the unfaithful wives in 21st century Greece showing that our past may not be all lost as feared. :-)

*the photographs come from “Ζαφείρης Χρ., Παπατζήκας Αρ., Εν Θεσσαλονίκη 1900-1960, εκδ. Εξάντας” through the Pedagogic Workshop of the A.U.Th.

** an extremely interesting parallel story about Jewish prostitution in Argentina of Eastern European Jewish women can be found here.

Καλωσήρθε το σέκελ – Κρήτη/ Welcome shekel – Crete

Ελληνικά (for english scroll down)

"H Κρήτη κινδυνεύει - από τον Εβραιο Αμερικάνικο σκοτεινό Σιωνισμό και Ιμπεριαλισμό"

Εδώ και πολλά χρόνια ακούω για την εισβολή των Εβραίων στην Ελλάδα, (προφανώς απουσιάζουν από την Ελλάδα τα τελευταία 2300 χρόνια). Την ακούω για την Θεσσαλονίκη από θιασωτές των θεωριών οτι οι εβραίοι κάνουν ανθρωποθυσίες με χριστιανόπουλα, την ακούω στα αριστερά για την Κρήτη από το νομάρχη Κατσανεβάκη, την ακούω στα δεξιά για τα ελληνικά νησιά από αντισημιτικές φυλλάδες. Μέχρι και η νεοναζιστική εφημερίδα Στόχος ανησυχεί με προχθεσινό άρθρο: οι Εβραίοι αποβιβάζονται στην Κω και ανάβουν κεριά το βράδυ !

Τελικά στην Κρήτη αυτό που δεν κατάφεραν χρόνια δικών μου αναρτήσεων, αυτό που δεν κατάφεραν οι αγώνες των ίδιων των τίμιων κρητικών που πολεμούν την άγνοια, το κατάφεραν 400 κιλά ψάρια : ένα ανθρώπινο ρεπορτάζ.

Εβραίοι στην Κρήτη για το Πάσχα

Της Άννας Κωνσταντουλάκη

Εκατοντάδες Εβραίοι από όλο τον κόσμο βρίσκονται τις ημέρες αυτές στην Κρήτη, για να γιορτάσουν το Πάσχα κι έχουν φέρει μαζί τους μάγειρες, σερβίτσια, αλλά και τρόφιμα και ποτά, κοσέρ, τρόφιμα δηλαδή που ανταποκρίνονται στους εβραϊκούς διαιτητικούς κανόνες.

Πεντακόσιοι Εβραίοι από όλο τον κόσμο φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο Βene Palace στην Πλάκα που άνοιξε το Πάσχα γι’ αυτό το σκοπό.

Όπως μας είπε ο διευθυντής του ξενοδοχείου Θ. Φράγκος, η μονάδα ανοίγει επισήμως στις 29 Απριλίου, ωστόσο άνοιξε νωρίτερα για να υποδεχθεί το συγκεκριμένο γκρουπ.

Μεγάλος αριθμός Εβραίων φιλοξενείται ακόμη σε πολυτελές ξενοδοχείο στον Άγιο Νικόλαο αλλά και σε ξενοδοχεία στο Ρέθυμνο και τα Χανιά, ενώ σε 2 μονάδες της Aldemar έχουν καταλύσει περίπου 500 άτομα.

Γαλλοεβραίοι κοσέρ έχουν κάνει όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες για να τηρήσουν τα έθιμά τους το Πάσχα στην Κρήτη, όπως μας είπε ο εμπορικός διευθυντής της Αldemar Β. Φραγκουλάκης, ο οποίος σημείωσε ότι έχουν φέρει δικούς τους μάγειρες, υλικά και ποτά.

Έφεραν ένα τριαξονικό με τρόφιμα και σερβίτσια

Ο σεφ της Aldemar κ. Αγάλου, είπε στην “Π”: “Έφεραν ένα τριαξονικό με τρόφιμα, σερβίτσια και ποτήρια, ενώ ήλθαν μαζί τους και 7 μάγειρες, για να προετοιμάσουν τα εορταστικά γεύματα και τα δείπνα.

Αγόρασαν 400 κιλά ντόπια φρέσκα ψάρια

Για την κάλυψη των αναγκών του γκρουπ αγοράστηκαν 400 κιλά φρέσκα ψάρια, τσιπούρες, λαβράκια και πέστροφες, αλλά και ντόπια λαχανικά και φρούτα.

Το κρέας, δηλαδή μοσχάρι, αρνί και φουά γκρα δεν το προμηθεύτηκαν από την Κρήτη αλλά το έφεραν μαζί τους.

Τι είναι τα τρόφιμα κοσέρ

Tα τρόφιμα κοσέρ είναι αυτά που να ανταποκρίνεται στους εβραϊκούς διαιτητικούς νόμους, ή kashrut, η οποία προέρχεται από την εβραϊκή λέξη για το “πρέπον”ή “καλό”. Όλα τα τρόφιμα μπορεί να λέγονται κοσέρ εάν συμμορφούται προς τον εβραϊκό νόμο, ή halacha. Αντίθετα, τα τρόφιμα που θεωρούνται γενικά «εβραϊκά» δεν είναι απαραίτητα κοσέρ.

Η λέξη “κοσέρ» δεν χρησιμοποιείται μόνο για τα τρόφιμα . Κοσέρ βασικά σημαίνει ότι κάτι ακολουθεί όλες τις εβραϊκές νομικές οδηγίες. Η λέξη έχει ακόμη αποκτήσει μια θέση στην αργκό . Αντί να πεί κανείς «αυτό δεν είναι σωστό», θα μπορούσε κανείς να πει “αυτό δεν είναι κοσέρ.”

Το κρέας, το γάλα και τα αυγά από ορισμένα είδη ζώων επιτρέπονται προς κατανάλωση, ενώ άλλα είναι απαγορευμένα. Επιπλέον, μια σειρά νόμων διέπουν τον τρόπο τον οποίο το ζώο θα πρέπει να θανατωθεί και ποια τμήματα του ζώου μπορεί να καταναλωθούν. Το κρέας και το γάλα ποτέ δεν συνδυάζονται. Χωριστά σκεύη χρησιμοποιούνται για τον καθένα, και μια περίοδος αναμονής παρατηρείται μεταξύ της κατανάλωσης τους. Φρούτα, λαχανικά και δημητριακά είναι βασικά πάντα κοσέρ . Το κρασί ή ο χυμός σταφυλιού, ωστόσο, πρέπει να πιστοποιείται ότι είναι κοσέρ. Δεδομένου ότι ακόμη και ένα μικρό ίχνος μιας ουσίας μη κοσέρ μπορεί να καταστήσει ένα τρόφιμο μη κοσέρ, όλα τα μεταποιημένα τρόφιμα και οι διατροφικές εγκαταστάσεις απαιτούν πιστοποίηση από έναν αξιόπιστο ραβίνο ή kashrut δηλ οργανισμό εποπτείας.

Τα ζώα της ξηράς είναι κοσέρ. Αν έχει οπλές και μασάει την τροφή του. Θα πρέπει να έχει δύο σημεία κοσέρ.. Παραδείγματα: αγελάδες, πρόβατα, αίγες και ελάφια κοσέρ, ενώ οι χοίροι, τα κουνέλια, σκίουροι, αρκούδες, σκύλοι, γάτες, καμήλες και άλογα δεν είναι.

Υπάρχουν 24 μη κοσέρ είδη πτηνών – βασικά όλα τα αρπακτικά πουλιά . Παραδείγματα κοσέρ πουλιά είναι τα εγχώρια είδη πάπιες κοτόπουλα, χήνες, γαλοπούλες και τα περιστέρια.

Θαλασσινά: Ένα πλάσμα του νερού είναι κοσέρ μόνο αν έχει πτερύγια και τις κλίμακες. Παραδείγματα: σολομός, τόνος, τούρνα, καλκάνι, κυπρίνος και η ρέγκα είναι κοσέρ, ενώ το γατόψαρο, ο οξύρρυγχος, ξιφίας, καραβίδες, όστρακα, καβούρια και όλων των θηλαστικών του νερού δεν είναι.

Όλα τα ερπετά, αμφίβια, τα σκουλήκια και έντομα – με εξαίρεση τέσσερις τύπους ακρίδων – δεν είναι κοσέρ ζώα.

Με μια πρόχειρη αναζήτηση των άρθρων της εφημερίδας “Πατρίς” της Κρήτης δεν βρήκα πάνω από ένα ή δυο άρθρα που να αναφέρονται στους συμπολίτες τους ως ανθρώπους και όχι ως ιστορική αναφορά ή πράκτορες του Σατανά στην μεγαλόνησο. Αναφορές σε Πάσχα αναμενόμενα, Β’ΠΠ όταν θέλουν να τονίσουν τα δεινά της Κρήτης, οτι θέλουν να κλέψουν την Μακεδονία μας με τους γυφτοσκοπιανούς, Τούρκοι (πάντα κολλάνε οι Εβραίοι με τον οχτρό – έκαψαν την Σμύρνη και για χάρη τους σύμφωνα με άρθρο), οτι οι εβραίοι προκαλούν όλους τους πολέμους για να πουλάνε όπλα, για εβραίους τραπεζίτες που μας πίνουν το αίμα και προφανώς χυδαία αντισημιτικά άρθρα με αφορμή την Μέση Ανατολή. Επιπλέον αναφέρουν συνέχεια τους ισραηλινούς ως εβραίους, αλλά την μια φορά που μιλάνε άθελα τους για ένα αντισημιτικό έθιμο που κατέληγε σε μινι-πογκρόμ, σαν αυτά που περιγράφει ο ίδιος ο Καζαντζάκης στο Καπετάν Μιχάλης, αναφέρονται σε ισραηλινούς ! Και όμως η δημοσιογράφος Άννα Κωνσταντουλάκη κατάφερε να κάνει αυτό που δεκάδες άλλοι συνάδερφοι της αξιότιμης εφημερίδος “Πατρίς” απέτυχαν: να τους δει ως ανθρώπους και να ρίξει μια ματιά στο Διαδίκτυο ώστε να ξεκολλήσει από τις κλασικές αντισημιτικές προκαταλήψεις τόσο τυπικές των ελληνικών εφημερίδων και που δεν είχε αποφύγει η ίδια η “Πατρίς” μέχρι σήμερα όπως έδειξα.

Το άρθρο που παρέθεσα μπορεί να έχει τα λαθάκια του αλλά έχει μια τεράστια διαφορά σε σχέση με την συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων : η δημοσιογράφος, την οποία συγχαίρω μόνο και μόνο που έκανε το αυτονόητο, χωρίς να χρειαστεί να κάνει κάποια υπέρβαση φρόντισε να έχει μια ιδέα περί Εβραϊσμού και θέλησε να μεταδώσει αυτές τις πληροφορίες ορθά στους αναγνώστες της. Ξέρω οτι δεν μίλησε με κάποιο τοπικό εβραίο αλλιώς θα έλεγε μιλούσε για κασέρ και όχι κοσέρ, αλλά άνοιξε μια διαολεμένη Wikipedia και ξεστραβώθηκε. Οι αναγνώστες από αυτό το άρθρο μαθαίνουν οτι σύμφωνα με την Ά.Κωνσταντουλάκη οι Εβραίοι έχουν τα δικά τους έθιμα, τους δικούς τους διατροφικούς κανόνες που λέγονται κασρούτ άρα το κατσικάκι το κρητικό δεν το ακουμπάνε αλλά τρώνε όλα τα υπόλοιπα σαν εμάς βρε αδερφέ. Επιπλέον οτι η εβραϊκή προέλευση δεν ταυτίζεται με την θρησκευτική συμμόρφωση και στο τέλος τέλος σκέψου ποιος τυχερός ανέλαβε να τους προμηθεύσει μισό τόνο φαί, οπότε κοιτάχτε να ξεστραβωθείτε αναγνώστες ώστε όταν θα σας έρθουν εβραίοι στο μαγαζί να μην χάσκετε ωρε κοπέλια.

Καθώς οι ισραηλινοί τουρίστες περνούνε από μερικές δεκάδες χιλιάδες σε εκατοντάδες χιλιάδες, την στιγμή που μια γενναία Θεσσαλονίκη του Γ.Μπουτάρη απευθύνεται με πράξεις στη σαλονικιώτικη ομογένεια στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ προσπαθώντας να βγει από το τέλμα της αποβιομηχάνισης, οι χριστιανοί συμπολίτες μας κοιτούν στο πατάρι για τα ασημικά της οικογενείας που είχαν ξεχάσει.

Καλωσήρθε το σέκελ.

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

"Crete is in danger by the dark American-Jewish Zionism"

Since I was little I’ve been hearing about the Jewish invasion of Greece, (apparently they have absent from Greece the past 2300 years). I heard it from everyone like by the people who advocate that Jews sacrifice christian children about Salonica or from the elected leftist Prefect Katsanevakis about Crete, without lacking the usual antisemitic tirades from right wing tabloids about the greek islands in toto. Even the neonazi newspaper Stochos is worried with an article a couple of days ago: the Jews have invaded the island of Kos and are lighting candles !

In the end, at least in Crete, what my posts or the struggles by honest Cretans who fight against hatred have not accomplished, was made possible by 400 kilos of fish : an honest-to-God newspaper article.

Εβραίοι στην Κρήτη για το Πάσχα

Της Άννας Κωνσταντουλάκη

Εκατοντάδες Εβραίοι από όλο τον κόσμο βρίσκονται τις ημέρες αυτές στην Κρήτη, για να γιορτάσουν το Πάσχα κι έχουν φέρει μαζί τους μάγειρες, σερβίτσια, αλλά και τρόφιμα και ποτά, κοσέρ, τρόφιμα δηλαδή που ανταποκρίνονται στους εβραϊκούς διαιτητικούς κανόνες.

Πεντακόσιοι Εβραίοι από όλο τον κόσμο φιλοξενούνται στο ξενοδοχείο Βene Palace στην Πλάκα που άνοιξε το Πάσχα γι’ αυτό το σκοπό.

[...]

Now, I’m not going to translate the whole article, (you can Google Translate it here), but the gist is that some hundreds of Jews arrived to Crete for the Pessach and they were accompanied by chefs for the kosher meals but they bought lots of cretan food like 400 kgs of fresh fish. The latter half of the article talks about the kashrut laws in detail showing at least some nominal proper research by the journalist.

With a cursory research of the newspaper “Patris” from the island of Crete, on which the article appeared, I did not find more than one or two articles dealing with their fellow countrymen as persons and not as historical figures or Satan personified. References to Easter are to be expected, WW2 when willing to emphasize Cretes’ suffering but also stuff like the information that Jews want to steal our Macedonia with the filthy Skopje, Turks pawns of the Jews (the Jews are notorious for always siding with the enemies of Greece – according to the article Smyrna was burned also because of them), that Jews are responsible for the wars because they want to sell arms, on Jewish bankers sucking our blood and quite a lot of vulgar antisemitism on the Middle East of course. They keep referring to Israelis as Jews but when talking inadvertently about an antisemitic rite that usually ended in makeshift pogroms as mentioned by famous author Kazantzakis himself in his Kapetan Mihalis novel, they refer to israelis ! Still the reporter Anna Konstandoulaki managed to accomplish what dozens of its colleagues at the respectable newspaper Patris failed to do: to see them as persons, open the Internet and disassociate herself from the mindless repetition of the antisemitic prejudices so typical of greek newspapers that Patris herself hasn’t managed to avoid insofar.

The article mentioned may have its share of minor errors but it has a fundamental difference in respect to the vast majority of the articles: the reporter, that I vividly congratulate for doing the self evident, without having the need to become an expert on Judaism, learned a thing or two and wished to convey this information correctly to her readers. I know that she did not speak to any local Jew because she speaks about kòsher and not kasèr as we say in Greece, but she read up a damned Wikipedia and learned about it. The readers of her post learn that according to A.Constandoulaki the Jews have customs of their own, that their dietary laws are called kashrut may not allow them to eat our cretan lambs but they eat all the rest like us normal people. That Jewish recipes not necessarily make a food kosher and in the end imagine what lucky fellow managed to snatch the mandate for supplying them with half a ton of food, so go on and study the article brothers so that when the Jews come you don’t remain with your mouth open wondering what to feed them.

As israeli tourists are transforming from a tenths of thousands reality to one of hundreds of thousands, the moment a brave Salonica led by mayor Boutaris addresses with deeds the vast salonican diaspora to Israel and the USA trying to exit the unemployment crisis of the city, our christian countrymen look at the attic for the family jewels they had long forgotten about.

Welcome shekel.

Στέλνοντας την μπάλα στα μνήματα – τοπογραφία/Sending the ball to the graves – topography

Ελληνικά (english translation follows below)

Γρυλε Καλησπερα 1ον ο Παμπλο πρωτη φορα εστειλε την μπαλα στα μνηματα στο προπερσινο παιχνιδι με τον Βαζελο μετα την αποβολη του απο τον κασιδα επειτα απο το δολοφονικο τακλιν του σιμαο.
πηγή

βουλευτές έτοιμοι για όλα προκειμένου να εξυπηρετήσουν συμφέροντα ή να συγκεντρώσουν τα φώτα της τηλεόρασης, ηγέτες, που ο ένας το έχει ρίξει στον ακτιβισμό, ο άλλος προτιμά την εξαφάνιση, ο τρίτος προκαλεί τρικυμία στο ποτήρι και η τέταρτη έχει αποφασίσει να πετάει τη μπάλα στα μνήματα για να μην ενοχλήσει την κυβέρνηση
πηγή

τοπογραφικό Δήμου Θεσσαλονίκης/πηγή:In Memoriam

Αυτά τα δύο σύγχρονα παραδείγματα αποτελούν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση επιβίωσης της εβραϊκής μνήμης στο λεξιλόγιο της σύγχρονης Θεσσαλονίκης παρά το γεγονός οτι τα μνήματα στα οποία αναφέρονται υπάρχουν μόνο κάτω από τα κτίρια της σύγχρονης πανεπιστημιούπολης και οι ταφόπλακες παρά φαντάσματα που διαφαίνονται μόνο σε γωνίες της σύγχρονης πόλης ως οικοδομικά υλικά σε σπίτια, εκκλησίες και πλατείες.

Αντιγράφοντας από ένα εξαιρετικό λήμμα του slang.gr, (δικαιούμαι ελπίζω μιας και μια από τις φωτογραφίες του λήμματος είναι δική μου) :

1. τη μπάλα στα μνήματα

Κραυγή της ποδοσφαιρικής κερκίδας (και της αλάνας) με ρίζες στη Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

Λέγεται κυρίως ως προτροπή προς παίκτη της δικιάς μας ομάδας να διώξει τη μπάλα όσο πιο μακριά μπορεί – εκτός αγωνιστικού χώρου ή και εκτός γηπέδου, αν είναι δυνατόν – με σκοπό είτε να αποσοβηθεί ο άμεσος κίνδυνος να φάμε γκολ είτε, συνηθέστερα, να κερδηθεί χρόνος και να κρατήσουμε το προβάδισμα στο σκορ ή να διαφυλάξουμε το βαθμό της ισοπαλίας.

Λέγεται, σπανιότερα, και ως σχόλιο όταν ένα άτεχνο σουτ στέλνει τη μπάλα απελπιστικά άουτ.

Εκτός ποδοσφαίρου, η φράση χρησιμοποιείται περιορισμένα, νομίζω, κυρίως ως παρότρυνση για κωλυσιεργία.

H "Χολέρα" πριν μετατραπεί σε γήπεδο του ΠΑΟΚ

Η προέλευση της φράσης “έστειλε την μπάλα στα μνήματα” σχετίζεται με την γειτονία των 2 κυριότερων γηπέδων της πόλης, (του Ηρακλή και του ΠΑΟΚ), με το εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης – τότε το μεγαλύτερο εβραϊκό νεκροταφείο του κόσμου έκτασης 350 στρεμμάτων με 350.000 σωρούς. Το γήπεδο του Ηρακλή βρίσκονταν παράλληλα με την σημερινή οδό Εθνικής Αμύνης και βόρεια της Σχολής Μεκτεμπί Ινταντιέ, γνωστής σήμερα ως “Παλαιά Φιλοσοφική”, στον χώρο της σημερινής Πλατείας Χημείου – είχε παραχωρηθεί στον Ηρακλή το 1915 μετά την επίταξη του δικού του γηπέδου από την ελληνική Στρατιωτική Διοίκηση. Το γήπεδο του ΠΑΟΚ βρίσκονταν πίσω από το κτίριο του Ασύλου του Παιδιού, παράλληλα με μια διαγώνια τότε Εγνατία στο χώρο περίπου της Θεολογικής Σχολής. Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι το γεγονός οτι το γήπεδο του ΠΑΟΚ είχε κτιστεί μερικώς πάνω από ένα κομμάτι του νεκροταφείου που ονομάζονταν Χολέρα και στο οποίο είχαν θαφτεί οι εβραίοι θύματα της επιδημίας χολέρας του 1911/1913 - ξεκίνησε, δε να χρησιμοποιείται το 1928.

Έχοντας υπόψιν αυτή την γειτονία δεν είναι δύσκολο κανείς να φανταστεί οτι η φράση “στέλνω την μπάλα στα μνήματα” είχε απλά κυριολεκτική σημασία στην προπολεμική αλλά και μεταπολεμική Θεσσαλονίκη !

Ο χάρτης στην αρχή του άρθρου αποτελεί μεγέθυνση τοπογραφικού πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στον οποίο απεικονίζονται στην κάτω αριστερή γωνία το Κτίριο του Ασύλου του Παιδιού, βορειότερα το κτίριο του Πανεπιστημίου να εφάπτεται το γήπεδο του Ηρακλή και ανατολικά το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Τα κτίρια που εμφανίζονται εντός του νεκροταφείου δεν υπάρχουν αφού οι τάφοι συνεχίζουν να υφίστανται εκείνη την εποχή, αλλά απεικονίζουν την σχεδιαζόμενη μελλοντική επέκταση του Αριστοτελείου – εδώ για την πλήρη εικόνα με ενδιαφέρουσα ανάλυση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της περιοχής.

Στα αριστερά μπορούμε να δούμε μια αεροφωτογραφία του 1938, (πηγή Κτηματολόγιο μέσω του λευκώματος για τον Γ.Σ.Μακαμπή του κ.Ζάικου), στην οποία φαίνεται η βορειοανατολική Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών. Οι σημειώσεις είναι δικές μου και αφορούν τα σημαντικότερα κτίσματα του 1938 – επιτρέπουν τον προσανατολισμό στην σημερινή Θεσσαλονίκη – μπορείτε να κλικάρετε για την εικόνα σε πλήρη μεγέθυνση.

πηγή: Δήμος Θεσσαλονίκης

Μια καλύτερη εικόνα εχουμε με αυτή την έγχρωμη  φωτογραφία, όπου βλέπουμε την Θεσσαλονίκη από μια σπάνια γωνία, (μάλλον από τα λατομεία του Αγίου Παύλου μέρος των οποίων διακρίνουμε στο κάτω μέρος της φωτογραφίας). Αριστερά διακρίνεται η οθωμανική Σχολή Μεκτεμπί Ινταντιέ/Παλαιά Φιλοσοφική, ενώ δεξιά το γήπεδο του Ηρακλή/Πλατεία Χημείου. Κεντρικά το τζαμί Χορτατζή Εφέντη/Ροτόντα της οποίας ο μιναρές είναι ο μόνος που ξέφυγε της υποχρεωτικής κατεδάφισης των μιναρέδων της πόλης. Στα δεξιά το σύμπλεγμα της οθωμανικής Σχολής Έφιππου Χωροφυλακής/Νοσοκομείο Γεννηματάς. Μεταξύ της χαράδρας των λατομείων και του γηπέδου του Ηρακλή βρίσκεται το δυτικό μέρος του νεκροταφείου και διακρίνουμε μερικές δεκάδες σύγχρονων τάφων, κρίνοντας από την τεχνοτροπία που είναι αυτή της κατασκευής με τούβλα και μαρμάρινης πλάκας που υιοθετείται τον 18ο αιώνα και συνεχίζεται να χρησιμοποιείται σχεδόν απαράλλακτη μέχρι σήμερα. Αν και η φωτογραφία πρέπει να λήφθηκε μεταξύ 1915 και 1917, (μετά την δημιουργία του γηπέδου και πριν την Πυρκαγιά του 1917), δεν απέχει πολύ από το πώς θα έμοιαζε η περιοχή τις επόμενες δεκαετίες – προσέξτε επίσης τα πολεμικά πλοία στον κόλπο του Θερμαϊκού.

Όσο για την πατρότητα της φράσης συνεχίζουμε με το λήμμα του slang.gr:

Σε ό,τι αφορά την προέλευση της φράσης, την βρίσκουμε σε μια ενδιαφέρουσα τομή της ποδοσφαιρικής και της εθνοτικής γεωγραφίας της Θεσσαλονίκης.

Μέχρι τα τέλη του ’50, τα γήπεδα του ΠΑΟΚ και του Ηρακλή γειτόνευαν. Το γήπεδο του ΠΑΟΚ, από το 1930 μέχρι το 1959 που εγκαινιάσθηκε η Τούμπα, βρισκόταν στο λεγόμενο Συντριβάνι, πλάι στην έκθεση και εκεί που σήμερα είναι η Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Το γήπεδο του Ηρακλή ήταν 500 μέτρα πιο πάνω, εκεί που σήμερα είναι η πλατεία του Χημείου. Τώρα, ανάμεσα στα δυο γήπεδα ήταν το νεκροταφείο της Ισραηλιτικής Κοινότητας, γνωστό στους Θεσσαλονικείς ως τα «Εβραίικα Μνήματα», ΒΔ από το γήπεδο του ΠΑΟΚ και ΝΑ από το γήπεδο του Ηρακλή. Ε, και όταν ένας παίκτης έστελνε τη μπάλα έξω από το γήπεδο, είτε το ένα είτε το άλλο γήπεδο, λέγανε οι φίλαθλοι – κατ’ απόλυτη κυριολεξία – ότι έστειλε τη μπάλα στα μνήματα. Ο παππούς μου, ο οποίος ήταν Παοξής, ορκιζόταν, βέβαια, ότι η πατρότητα της φράσης ανήκε στους Ηρακλειδείς φιλάθλους. Κατά τον παππού μου, οι παίκτες του Ηρακλή τις εποχές εκείνες ήταν τέτοιοι ξυλοκόποι που το βασικό τους gameplan ήταν να στέλνουν τη μπάλα στα μνήματα.

Διακρίνεται η Φιλοσοφική μπροστά με εκατοντάδες ταφόπλακες διάσπαρτες - αριστερά το γήπεδο του Ηρακλή (;)/πηγή: Γιαντ Βασέμ

Δεν έχει πολλά να προσθέσω πέρα μαρτυριών οτι στους τοίχους των γηπέδων τότε τοποθετούσαν σπασμένα γυαλιά ώστε να αποτρέπουν τους θεατές που ήθελαν να αποφύγουν την πληρωμή του εισιτηρίου, οπότε προσπαθούσαν να δουν έστω και κάτι ανεβασμένοι πάνω σε τάφους που ήταν ψηλοί λόγω κάποιου μνημείου ή στα γιαπιά του ΑΠΘ αργότερα. Περισσότερα για τα δύο αυτά γήπεδα μπορεί κάποιος να διαβάσει σε πολλά κείμενα των Αναστασιάδη/Χεκίμογλου όπως το “Η χαμένη γοητεία των γηπέδων” του Γ.Αναστασιάδη εδώ. Η ιστορία του χώρου σύμφωνα με την οπτική του Αριστοτελείου εδώ.

Σταδιακά αυτή η περιοχή μετατράπηκε σε μια κακόφημη περιοχή γεμάτη από μαρμάρινες ταφόπλακες μαζεμένες σε ντάνες έτοιμες να χρησιμοποιηθούν σε οικοδομικές εργασίες, από ανοιγμένους τάφους είτε για τον κρυμμένο χρυσό των εβραίων είτε για τον χρυσό των δοντιών τους και από ιερόδουλες που ικανοποιούσαν την πελατεία τους δίπλα από τα ξυπόλητα παιδάκια του διπλανού προσφυγικού συνοικισμού της Αγίας Φωτεινής όπως περιγράφει ο σαλονικιός συγγραφέας Αντώνης Σουρούνης εδώ. Αλλά αυτές οι ιστορίες αποτελούν υλικό για μια άλλη ανάρτηση.

Θα κλείσω όμως με μια φωτογραφία, (πάλι από το λεύκωμα του κ.Ζάικου), που είναι ιστορική για πολλούς λόγους. Δείχνει την αθλητική παρέλαση που πραγματοποιήθηκε το 1945 εορτάζοντας την απελευθέρωση, στο γήπεδο του Ηρακλή. Αναμενόμενη η συμμετοχή της παλαιότερης ομάδας της πόλης: του Γυμναστικού Συλλόγου Μακαμπή με σημαιοφόρο τον πανελλήνιο πρωταθλητή πυγμαχίας Ντίνο Ουζιέλ. Η φωτογραφία δείχνει και την μορφή του γηπέδου λίγο πριν δώσει την θέση του στην Πλατεία Χημείου, ενώ από πίσω φαίνονται οι τζαμπατζήδες θεατές ανεβασμένοι στο γιαπί της Φυσικομαθηματικής που είχε αρχίσει να χτίζεται πριν τον πόλεμο.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

Cricket hello, first Pablo sent for the first time the ball to the graves in the game with Panathinaikos two years ago[...]
source

[...] has decided to send the ball to the graves as not to disturb the goverment
source

τοπογραφικό Δήμου Θεσσαλονίκης/πηγή:In Memoriam

These two examples constitute an interesting example on the survival of Jewish memory in the vocabulary of contemporary Thessaloniki despite the fact that the graves that they’re referring to are burried underneath the campus of the University and its tombstones are but phantoms to be seen in corners of today’s city as building material in houses, churches and squares.

Copying from the excellent laymans’ entry at slang.gr, (I hope that there is no problem since they already use a photograph of mine in the entry) :

1. the ball to the graves

Cry of the football crowd with roots in interwar and early post-war Salonica.

It is said as a exhortation to a player of our team to send the ball as far as possible – outside the boundaries or even the field if possible as to remove any danger of an immediate goal or, more often, to buy time and keep the lead or to preserve the tie.

It is said also more sparingly as a comment when a crude shoot misses its target by a couple of miles.

Outside the football field the phrase has limited use, mainly as an exhortation to stall.

"Cholera" before becoming the PAOK field

The origin of the phrase “to send the ball to the graves” is related to the vicinity of the two main athletic fields of the city, (of Iraklis and PAOK), with the Jewish cemetery; then the largest cemetery in the world with 350.000 bodies over 350 sq.mt. The field of Iraklis was parallel to today Ethnikis Aminis Str and to the north of the Mektebi Idadiye School known today as Palia Filosofiki, in the area of what today is Chimiou Square.; it was assigned to Iraklis SC after his original field was seized by the greek Military Authorities in 1915. The field of PAOK was next to the Asylo tu Pediu Organizations, parallel to a then diagonal Egnatia Str in the area of what today is the Faculty of Theology. An interesting detail is the fact that the PAOK field was built partially on the part of the jewish cemetery called Cholera where the victims of the cholera plagues of 1911/1913 were buried; it began being used in 1928.

Having that in mind it’s not hard to imagine that the phrase “send the ball to the graves” has a quite literal meaning in inter-war and post-war Salonica !

The image in the beginning of the article is a enhancement of the topographic map drawn before WW2 and it shows on the bottom left corner the Asylo tou Pediou building, to the north the University building adjacent to the field of Iraklis more to the north, while to the east is the PAOK field. The buildings shown inside the cemetery do not exist since the graves still stand, but depict the plans for the expansion of the Aristotle University - click here for the full map with an interesting analysis over the ownership of the plots.

To the left one can see an aerial photograph of 1938, (the source is Ktimatologio through the Maccabi SC album by prof.Zaikos), where one can see the north-east Salonica extra-muros. The notes are mine and depict the most important buildings of 1938 and allow the orientation in modern Salonica – one can click the image to see it in full scale.

source: Municipality of Salonica

A better picture one can have with this color photograph where one can see Salonica from a rather rare angle, (most likely the Agios Pavlos Quarry, part of which we see in the picture on the bottom part). On the left one can see the ottoman Mektebi Idadiye School/Palea Filosofiki, while to the right the field of Iraklis SC/Chimiou Sq. Centrally one see the Hortadji Efendi Mosque/Rotunda whose minaret is the only one who survived the forceful demolition of all Salonican minarets. To the right one sees the complex of the ottoman Mounted Gendarmerie School/Genimatas Hospital. Between the ravine and the Iraklis field the western part of the cemetery is visible with modern graves judging from the brick/marble plaque style adopted in the 18th century and is still used today with only minor variations. Although the photograph must have been taken between 1915 and 1917, (between the assignment of the field to Iraklis in 1917 and the Great Fire of 1917), the area must have looked very similar to this in the following decades; also note the battleships in the Thermaikos Gulf.

As far as the inventor of the phrase we continue with slang.gr:

As far as the origin of the phrase, it is found in an interesting cross section of the football and nationality geography of Thessaloniki.

Until the end of the 50′s, the Iraklis and PAOK fields were neighbors. The PAOK field from 1930 until 1959 when Toumba Stadium was inaugurated, it was found in Sindrivani, next to the International Fair where the Faculty of Theology lies today. The field of Iraklis was 500mt to the north where Chimiou Sq is today. In between those two fields was the cemetery of the Israelite Community known to the Salonicans as Evreika Mnimata/Jewish Graves SW from the PAOK field and SE from the Iraklis one. So, when a player sent the ball outside the field, either one or the other, the fans would literally say that he sent the ball to the graves. My grandfather who was a PAOK fan swore that the Iraklis fans coined the phrase because their players were so terrible that their main gameplan was to send the ball to the graves. 

The Palia Filosofiki is visible among hundred of broken gravestones - on the left the Iraklis field (?)/ source: Yad Vashem

I can not add more, other than testimonies that the walls of the fields were filled with broken glass as to deny the freeloaders from evading the ticket, so those tried either to climb upon graves tall enough because of some monument or to the buildings of the University who were being built. More on these two fields one can read in greek in many texts by Anastasiadis/Hekimoglu like “The lost charm of the fields” by Y.Anastasiadis here. The history of the area according the Aristotle University’s perspective in greek here.

Gradually this area became an ill-reputed area full of stacked tombstones ready to be used in constructions, with open graves in order to find the jewish gold or the golden fillings of jewish sculls and with prostitutes which served their clientele next to barefoot wandering children from the refugee/settler  borough of Agia Fotini as salonican writer Antonis Sourounis describes here. But this story is part of another post.

I will end with a photograph, (again through prof.Zaikos album), which is historic for many reasons. It shows an athletic parade in 1945 celebrating the Liberation, in the field of Iraklis. As expected the oldest club of the city, Maccabi SC is also parading with the greek boxing champion Dino Ouziel as his flag bearer. The photograph not only shows the appearance of the stadium from within before giving way to the Chimiou Square but also the freeloaders mentioned before on top of the Physics/Math Faculty building which had started to be built before the war.

Νέος εμπρησμός στη Συναγωγή της Κέρκυρας/New arson attack on the Corfu Synagogue

Ελληνικά (english translation follows below)

πηγή: εφημερίδα "Ενημέρωση"

Μετά τους εμπρησμούς των Συναγωγών Βέροιας και Χανίων, τους βανδαλισμούς στις Συναγωγές Βόλου και Λάρισας, ήρθε η σειρά της Συναγωγής της Κέρκυρας, γνωστής ως Scuola Greca να δεχθεί εμπρηστική επίθεση σήμερα χαράματα.

Άγνωστοι έσπασαν την πόρτα, διέρρηξαν το εχάλ (το μέρος που συγκεντρώνονται τα αρχαία χειρόγραφα) και έβαλαν φωτιά στα Σέφερ Τορά μαζί με απλά προσευχητάρια. Από ότι φαίνεται δεν έκλεψαν κάτι μιας και ήθελαν να δώσουν ένα μήνυμα καίγοντας τα βιβλία και την κληρονομιά της κοινότητας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της τοπικής εφημερίδας “Ενημέρωση” οι καπνοί εντοπίστηκαν από αστυνομικούς που περιπολούσαν και οι οποίοι κάλεσαν αμέσως την Πυροσβεστική μην επιτρέποντας την φωτιά να επεκταθεί.

Οι ζημιές στο κτίριο εμφανίζονται μικρές αλλά η ζημιά από τα καμμένα Σεφερ Τορά είναι τεράστια αφού είναι αρχαία χειρόγραφα με μέγιστη θρησκευτική, ιστορική και λαογραφική αξία με επιπλέον στολισμούς και ιδιαιτερότητες που συνδέονται με την κερκυραϊκή κοινότητα και δεν αντικαθίστανται προφανώς. Η δε στοχοποίηση τους αποτελεί σαφές μήνυμα μιας και ξεφεύγει από τις απλές “τραμπουκικές” επιθέσεις που είχαν προηγηθεί σε συναγωγές και νεκροταφεία στην Ελλάδα και θυμίζει τις βεβηλώσεις των σωρών στο εβραϊκό νεκροταφείο των Ιωαννίνων πριν λίγους μήνες.

Εδώ ένα βίντεο ξανά από το enimerosi.com

Και κάτι επιπλέον: η Κέρκυρα έχει την ιδιαιτερότητα να διαθέτει μια υπεραιωνόβια βίαιη αντισημιτική παράδοση που κορυφώθηκε με τα αιματηρά πογκρόμ του 1891 και την συνεργασία με τους Γερμανούς κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος/Σοά. Θεωρώ όμως λάθος να ταυτίζουμε την σύγχρονη Κέρκυρα με αυτή την αιματηρή παράδοση και αντίθετα είμαι σίγουρος οτι θα καταφέρει να αντιμετωπίσει δημόσια και με θάρρος αυτή την επίθεση στον ίδιο της τον εαυτό. Το πρόσφατο συνέδριο για τον διάσημο κερκυραίο συγγραφέα Αλμπέρ Κοέν που έφυγε μετά το πογκρόμ του 1891 είναι ενδεικτικό οτι μπορεί, θέλει και θα τα καταφέρει να προχωρήσει μπροστά χωρίς φαντάσματα.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

source: "Enimerosi" newspaper

After the arson attacks against the Synagogues of Veria and Chania, the vandal acts against the Synagogues of Volos and Larisa, it is time for the Synagogue of Corfu known as Scuola Greca to fall victim to an arson attack today at dawn.

Unknown individuals broke the door, opened violently the echal (where all the manuscripts are kept) and torched the Sefer Torah’s together with simple prayer books. It appears that they didn’t steal anything and they wished to send a message burning books and the heritage of the community. According to local newspaper “Enimerosi” patrolling police officers saw the smokes coming out of the Synagogue and notified the Fire Department which swiftly extinguished the fire.

The damage to the building appears small but the damage by the burned Sefer Torah’s is huge since they are ancient manuscripts of immense religious, historical and folklorist value with added adornments and peculiarities specific to the corfiote community. Their targeting sends out a specific message since it escapes the boundaries set by simple “hoodlum” attacks and reminds of the desecration of the bodies in the Jewish cemetery of Ioannina some months ago.

Here is the video by enimerosi.com

And something more: Corfu has the particularity to have enjoyed a violent antisemitic tradition which culminated with the bloody pogrom of 1891 and the collaboration with Nazi Germany during the Holocaust/Shoah. But I feel it is wrong to identify Corfu with such a bloody tradition and I feel that contemporary Corfu shall manage to deal publicly and with courage with this attack against its own self. The recent congress of famous Corfiot Jew writer Alber Cohen whose family fled after the 1891 pogrom is evident that it can, it wants and it shall move forwards without skeletons in the closet.

Η σαλονικιώτικη Αγκαδά του 1955/The 1955 salonican Haggadah

Ελληνικά / English translation follows below

ח  וְהִגַּדְתָּ לְבִנְךָ, בַּיּוֹם הַהוּא לֵאמֹר:  בַּעֲבוּר זֶה, עָשָׂה יְהוָה לִי, בְּצֵאתִי, מִמִּצְרָיִם.

Και θα πεις στον γιό σου εκείνη την ημέρα, λέγοντας: Είναι εξαιτίας αυτού που ο Κύριος έκανε για μένα όταν βγήκα έξω από την Αίγυπτο.

Αύριο, (Δευτέρα 18 Απριλίου), το βράδυ σε κάθε εβραϊκό σπίτι στην Ελλάδα θα μαζευτεί η οικογένεια, φίλοι και συγγενείς για να γιορτάσουν το Πέσσαχ, την εβραϊκή γιορτή κατά την οποία θυμόμαστε την έξοδο από την Αίγυπτο. Το τελετουργικό δείπνο που θα ακολουθήσει ονομάζεται  Σέντερ του Πέσσαχ και κατά την διάρκεια του διαβάζουμε την ιστορία της Εξόδου από το βιβλίο που ονομάζεται Αγκαδά του Πέσσαχ.

Αντιγράφοντας από την ιστοσελίδα διδασκαλίας του Γιαντ Βασέμ στα ελληνικά:

“Πέσσαχ (εβραϊκό Πάσχα)
Είναι μια από τις τρεις προσκυνηματικές εορτές που αναφέρονται στην Τορά.
Το όνομα της γιορτής προέρχεται από μια εβραϊκή λέξη που σημαίνει «προσπερνώ» και παραπέμπει στη χειρότερη από τις δέκα πληγές του Φαραώ, τη θανάτωση όλων των πρωτότοκων αρσενικών παιδιών. Ο θεός «προσπέρασε» τα σπίτια των γιών του Ισραήλ, σώζοντάς τους από την πληγή που χτύπησε τα σπίτια των αιγυπτίων.
Το Πέσσαχ εορτάζεται τον εβραϊκό μήνα Νισσάν (που συμπίπτει με τα τέλη Μαρτίου, αρχές Απριλίου) σε ανάμνηση της απελευθέρωσης του εβραϊκού έθνους από τη σκαβιά στην Αίγυπτο.
Την παραμονή του Πέσσαχ, στο σπίτι γίνεται μια ειδική τελετή, που ονομάζεται Σέντερ και σημαίνει «σειρά» στα εβραϊκά. Κατά τη διάρκεια του Σέδερ διαβάζεται η Αγκαδά, ένα κείμενο που αφηγείται την ιστορία της εξόδου από την Αίγυπτο και συνοδεύεται από τραγούδια και τελετουργικές πράξεις που σκοπό έχουν να θυμίσουν τα γεγονότα της Εξόδου. Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του Σέδερ είναι το εορταστικό τραπέζι, με φαγητά που έχουν συμβολικό νόημα. Το Πέσσαχ διαρκεί επτά ημέρες, κατά τις οποίες απαγορεύεται η κατανάλωση ψωμιού. Αντί για ψωμί, τις μέρες του Πέσσαχ τρώνε Ματσά, δηλαδή άζυμο άρτο, από ζυμάρι που δε φούσκωσε. Αυτό γίνεται σε ανάμνηση της βιασύνης με την οποία οι εβραίοι έφυγαν από την Αίγυπτο, που ήταν τόση, ώστε δεν είχαν χρόνο να αφήσουν το ψωμί να φουσκώσει.
Το Πέσσαχ είναι επίσης η γιορτή της άνοιξης. Αυτή την εποχή το κριθάρι είναι έτοιμο για θερισμό στη Γη του Ισραήλ. Κατά την εποχή του Ναού (ο Ναός βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ και ήταν το θρησκευτικό και τελετουργικό κέντρο του έθνους του Ισραήλ από τον δέκατο αιώνα π.Χ. ως τον πρώτο αιώνα μ.Χ.), οι Ισραηλίτες έφερναν στο ναό κριθάρι από την πρώτη σοδειά.”

Το 1954 ενώ η πλειοψηφία των επιζώντων από τα στρατόπεδα ακόμα ζούσε σε παραπήγματα και η εβραϊκή Θεσσαλονίκη καταστρέφονταν με γοργούς ρυθμούς, ζητήθηκε η συνδρομή επιφανών Σαλονικιών ώστε να εκδοθεί μια Αγκαδά ως μέρος της προσπάθειας επιστροφής σε μια φυσιολογική εβραϊκή ζωή. Αποτέλεσμα είναι η σαλονικιώτικη Αγκαδά του 1955 που τυπώθηκε κάτω από δύσκολες συνθήκες στο τυπογραφείο “Γκατένιο” του Λεών Χάγουελ στην Θεσσαλονίκη. Η παράδοση των σαλονικιώτικων Αγκαντότ είναι από τις πλεον μακρές στον εβραϊκό χώρο και ξεκινάει από την πρώτη Αγκαδά στα λαντίνο το 1567 που τυπώθηκε στα εβραϊκά τυπογραφεία της πόλης και συνεχίζει με διάσημες εκδόσεις που φτάνουν μέχρι την “αριστερή” Αγκαδά του 1935.

Η γλώσσα της έκδοσης του 1955 ακολουθεί τις εξελίξεις και τυπώνεται με το εβραϊκό κείμενο, την μετάφραση στα ισπανοεβραϊκά και την μετάφραση στα ελληνικά – ακριβώς για αυτό η Αγκαδά μπορεί να διαβαστεί ξεφυλίζοντας από τα δεξιά προς τα αριστερά σύμφωνα με την ελληνική γραφή, όσο και από τα αριστερά προς τα δεξιά ακολουθώντας την εβραϊκή γραφή – οι κηλίδες κρασιού είναι από ατυχήματα κατά την διάρκεια του Σέντερ στο σπίτι μου. :-)

Σκοπός μου είναι να ανέβουν και οι εκδόσεις της ΙΚΘ του 1970, του Ασσέρ Μωυσή, η πρόσφατη εξαιρετική της ΙΚΑ και διάφορες από την ελληνική ομογένεια στο εξωτερικό.

View this document on Scribd

Σας αφήνω με μια πραγματικά υπέροχη εκδοχή του γνωστού τραγουδιού Un Cavretico, (γνωστό και ως Had Gadia), το οποίο είδαμε και εδώ. Στην συγκεκριμένη ακολουθεί τους μη-ελληνικούς σεφαραδίτικους στίχους μιας και στην Ελλάδα λέμε por dos az bari αντί για το por dos levanim, (ευχαριστώ τον Ιακώβ Σ. που μου το προώθησε).

Χαγκ Πέσσαχ σαμέαχ βε κασσέρ / Χαρούμενη γιορτή και καλό Πέσσαχ σε όλους, αυτούς κοντά αλλά κυρίως σε εσένα μακρυά

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

English

ח וְהִגַּדְתָּ לְבִנְךָ, בַּיּוֹם הַהוּא לֵאמֹר: בַּעֲבוּר זֶה, עָשָׂה יְהוָה לִי, בְּצֵאתִי, מִמִּצְרָיִם.
8 And thou shalt tell thy son in that day, saying: It is because of that which the LORD did for me when I came forth out of Egypt.

Tomorrow, (Monday the 18th), night in every Jewish home in Greece families, friends and relatives will gather to celebrate Pessah, the jewish holiday in which we remember the Exodus from Egypt. The ritual dinner that follows is called Sedder of Pessah and during which we read the story of the Exodus from the book called Haggadah of Pessah.

Copying from the Jewish Virtual Library:

“Pessah, (jewish Passover)
based on the Hebrew root meaning “pass over”. The holiday is also referred to as Chag he-Aviv (the Spring Festival), Chag ha-Matzoth (the Festival of Matzahs), and Zeman Herutenu (the Time of Our Freedom).
Probably the most significant observance related to Passover involves the removal of chametz from our homes. This commemorates the fact that the Jews leaving Egypt were in a hurry, and did not have time to let their bread rise. It is also a symbolic way of removing the “puffiness” (arrogance, pride) from our souls.
The grain product we eat during Passover is called matzah. Matzah is unleavened bread, made simply from flour and water and cooked very quickly. This is the bread that the Jews made for their flight from Egypt.
On the first night of Passover (first two nights for traditional Jews outside Israel), we have a special family meal filled with ritual to remind us of the significance of the holiday. This meal is called a seder, from a Hebrew root word meaning “order.” It is the same root from which we derive the word “siddur” (prayer book). There is a specific set of information that must be covered in a specific order. This is the seder.

In 1954 while the majority of the survivors still lived in sacks and the jewish Salonica was being destroyed at a fast pace, it was asked that prominent Saloniklis contribute towards the printing of a Haggadah as part of an effort to return to a normal Jewish life. The result was the 1955 salonican Haggadah printed under tremendous hardships in the “Gattegno” printery by Leon Hagouel. The tradition behind the salonican Haggadot goes back to 1567 with the first ladino Haggadah printed in the salonican presses and reaching to the “leftist” 1935 Haggadah.

The 1955 edition follows the evolution of the language having besides the Hebrew text, the DjudeoEspanyol version and the Greek version; that’s why the Haggadah can be read both from right to left following the greek text and from left to right following the hebrew text – the wine stains are from accidents during the Sedder in my home. :-)

My purpose is to digitize also the 1970 edition by the Salonica Community, the Asher Moisis edition, the recent excellent work by the Athens Community and others from the greek diaspora abroad.

View this document on Scribd

I leave you with a great version of the famous song Un Cavretico, (known also as Had Gadia), which we saw here. In this particular piece it follows the non-greek sephardic lyrics since in Greece we use to say por dos az bari instead of por dos levanim, (I thank Iacov S. for forwarding it to me).

Hag Pessah sameah ve kasher / A merry holiday to all and a good Pessah, to those near but mainly to you far away

Διάλειμμα /Break

Ελληνικά (english translation follows below)

Όπως μερικοί παρατηρήσατε τις τελευταίες 3 βδομάδες δεν συμμετείχα στο ιστολογίο και στις συζητήσεις, (δυσάρεστη παρενέργεια υπήρξε οτι περίπου 15 μηνύματα κατακρατήθηκαν αυτόματα από την WordPress και δημοσιεύθηκαν σήμερα που επέστρεψα – ζητώ συγνώμη στους σχολιαστές).

Ο πρώτος λόγος είναι οτι έχω αναλάβει ορισμένες υποχρεώσεις στην Πραγματική Ζωή που απαιτούν την προσήλωση μου, εκτός και αν θέλω να βρεθώ άνεργος. Ο δεύτερος είναι η ολοκλήρωση της Δίκης Πλεύρη – μια δίκη που μαζί με την ανάδειξη μιας κουλτούρας βίας στην ελληνική κοινωνία της οποίας μερική έκφραση είναι το όργιο της αντισημιτικής βίας των τελευταίων 2 ετών, σηματοδοτεί την πιο σκοτεινή ώρα του Ελληνικού Εβραϊσμού μετά το 1949. Αν στο μέλλον θα λέμε οτι το πιο έντονο σκοτάδι ήταν πριν την αυγή ή οτι αποτέλεσε το συμβολικό τέλος του Ελληνικού Εβραϊσμού δεν το ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι οτι η πολιτική των τελευταίων 60 ετών μπορεί να είχε την χρησιμότητα της αλλά σήμερα αποτυγχάνει οικτρά, η ελληνική κοινωνία δε μας θέλει και το Ελληνικό Κράτος είναι απρόθυμο να σεβαστεί τις βασικές αλλά και άρρητες υποχρεώσεις του. Ήρθε η ώρα να στοχαστούμε το τι θέλουμε σαν Εβραίοι και αν είμαστε απλώς δεξαμενή ολίμ για Aλιγιά ή πιστεύουμε στις κοινότητες μας.

Για αυτούς τους λόγους, τόσο λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων όσο και την ανάγκη αναπροσδιορισμού των στόχων μου ως ιστολόγος, θα κάνω ένα μικρό διάλειμμα ελπίζοντας οτι δεν θα έχουμε ανάγκη κάποιας επείγουσας αναφοράς.  Αν θέλετε να ενημερωθείτε όταν επανέλθω σε κανονικούς ρυθμούς σας συμβουλεύω να εγγραφείτε στην λίστα ενημέρωσης στα δεξιά προσθέτοντας το email σας ή ακολουθώντας τον λογαριασμό μου στο twitter ή το προφίλ στο Facebook ή απλά στέλνοντας μου μήνυμα στο abravanel τελεία gr παπάκι gmail τελεία com.

Hasta la vista, που έλεγε και ο Αρνολντ.

English

As some of you might have noticed for the past 3 weeks I have not been active in the blog and in the comments, (an unwanted side-effect was that about 15 comments were withheld automatically by WordPress for moderation and were authorized today that I got back – I apologize to the commenters).

The first reason is that I have assumed some responsibilities in my Real Life which require my fulltime commitment, unless I want to find myself unemployed. The second is the end of the Plevris Trials – a trial which is accompanied by the prevalence of a culture of violence in the greek society whose partial expression is the orgy of antisemitic violence of the last 2 years and marks the darkest hour of Greek Jewry since 1949. If in the future we shall say that the darkest moment was just before dawn or that it signified the symbolic death of the Greek Jewry I do not know. The only thing that I know is that the policy of the last 60 years may have had its uses but today is failing miserably; the greek society does not want us and the Greek State is unwilling to respect its basic but unspoken obbligations towards an ancient religious minority. It is time to ponder whether we are simply a tank to draw new olim for Αliya or we do we actually believe in our communities.

For these reasons, both because of my professional obligations but also need to re-determine my goals as the blogger abravanel, I shall make a small break hoping that we shall not have the need for any urgent posts. If you would like to be informed of when this blog will get back to its normal pace I urge you to subscribe  by filling your email on the top right corner or follow my twitter account or facebook profile or by simply sending me a message at abravanel DOT gr AT gmail DOT com.

Hasta la vista, as Arnold would say.