Abravanel, the Blog

Jewish life and not only in Greece / Εβραϊκή ζωή και όχι μόνο στην Ελλάδα

Οι πρόσφυγες με τα γυαλιά της Δύσης

Posted by Abravanel, the Blog στο 10/04/2016

Άκουσα σήμερα από έναν πρόσφυγα τούτο:Βγήκαν κυνηγημένοι σ’ένα ελληνικό νησί. Μαγαζιά, σπίτια, πόρτες, παράθυρα, έκλεισαν όλα μονομιάς. Αυτός με τη γυναίκα του μέσα στο κοπάδι. Το μωρό έξι μέρες να τραφεί· έκλαιγε, χαλνούσε τον κόσμο. Η γυναίκα παρακαλούσε για νερό. Τέλος από ένα σπίτι της αποκρίθηκαν: «Ένα φράγκο το ποτήρι». Κι ο πατέρας συνεχίζει: «Τι να κάνω, κυρ Στράτη, έφτυσα μέσα στο στόμα του παιδιού μου για να το ξεδιψάσω». πηγή

Την δεκαετία  μεταξύ 1912 και 1922 μια σειρά πολέμων μεταξύ των Βαλκανικών κρατών προκάλεσε εκατομμύρια προσφύγων. Κατά την διάρκεια αυτών των μετακινήσεων εκατοντάδες χιλιάδες πέθαναν όχι απλώς ως παράπλευρες απώλειες των πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά και καθώς προσπαθούσαν να ξεφύγουν από αυτές. Συγκεκριμένα στο Αιγαίο χιλιάδες, κυρίως Ελληνες Χριστιανοί, βρήκαν το θάνατο κατά την διάρκεια της μεταφοράς από την Μικρά Ασία προς την Ελλάδα.

Κι έτσι ήρθαμε στην Ελλάδα… Φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη, στα στρατόπεδα που μένανε παλιά οι Άγγλοι στρατιώτες στον ευρωπαϊκό πόλεμο. Εκεί πάλι, είχαν αφήσει πολεμοφόδια. Κάθε μέρα γίνονταν εκρήξεις. Πεθαίνανε παιδιά που πειράζανε ό,τι βρίσκανε. Έσκαγαν οι οβίδες και είχαμε θανάτους πολλούς. Κάποια φορά, η μητέρα με τον Ζαχαρία και οι θείοι μου γύριζαν τη Θεσσαλονίκη να νοικιάσουν σπίτι. Μα, έλεγα στη μητέρα μου μετά, στην κατάσταση που ήσασταν, βρωμεροί, τσαλακωμένοι, πατημένοι, ποιος θα σας νοίκιαζε σπίτι;
Ποιος θα εμπιστευόταν έναν πρόσφυγα; πηγή

Οι πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα αντιμετώπισαν, όχι μόνο την αδυναμία ενός ηττημένου κράτους να τους αποκαταστήσει αλλά πολλές φορές και την εχθρότητα των γηγενών Ελλήνων της Παλαιάς Ελλάδας.

Τα μέλη αυτών των συλλόγων [εθνικιστικές οργανώσεις στην Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου] ήταν στην συντριπτική πλειοψηφία πρόσφυγες, ανήκαν στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα και σε μεγάλο ποσοστό ήταν οπαδοί της βενιζελικής παράταξης.

Το βράδυ της 29ης Ιουνίου 1931, 1000 εως 2000 άτομα από το Σέδες και τις προσφυγικές συνοικίες της Τούμπας και κυρίως της Καλαμαριάς κατευθύνθηκαν με απειλητικές διαθέσεις προς το συνοικισμό Κάμπελ, τον οποίο πυρπόλησαν. πηγη

Οι ίδιοι πρόσφυγες που πέθαιναν από την δίψα στην Μακρόνησο, στην Καλαμαριά και τον Πειραιά 8 χρόνια μετά με όπλα και πυρσούς προχώρησαν σε πογκρόμ ενάντια στους γηγενείς Εβραίους της Θεσσαλονίκης με επιθέσεις σε πολλαπλούς συνοικισμούς, εμπρησμούς συναγωγών και δολοφονίες. Οι ίδιοι πρόσφυγες στους οποίους οι γηγενείς Χριστιανοί αρνιόντουσαν τα σπίτια τους, αποτέλεσαν κυρίαρχο εργαλεία επιβολής της ελληνικής κυριαρχίας στις Νέες Χώρες. Χρησιμοποιήθηκαν από και χρησιμοποίησαν το Κράτος στην εδραίωση τους εις βάρος των γηγενών πληθυσμών των οποίων τα δικαιώματα καταπατήθηκαν.

Στις 12 Δεκεμβρίου του 1941 το πλοίο Στρούμα, ιδιοκτησίας του έλληνα Ιωάννη Παντελή, ξεκίνησε από το λιμάνι της Κωστάντζας στην Ρουμανία. Επιβάτες 781 Εβραίοι Ρουμάνοι οι οποίοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν του Ολοκαυτώματος και με τελικό προορισμό την Παλαιστίνη υπο βρετανική κατοχή. Το σκάφος ήταν 74 ετών με συνεχή μηχανικά προβλήματα και ήδη από την πρώτη ημέρα έμεινε χωρίς μηχανή – μόνο όταν οι Χριστιανοί Ρουμάνοι μηχανικοί απαίτησαν και πήραν τις γαμήλιες βέρες των προσφύγων για να την επιδιορθώσουν μπόρεσαν να συνεχίσουν. Ενα επόμενο μηχανικό πρόβλημα οδήγησε στον ελλιμενισμό του στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί οι Βρετανοί πίεζαν τους Τούρκους να συλλάβουν τους Εβραίους πρόσφυγες γιατί προσπαθούσαν να εμποδίσουν την εβραϊκή μετανάστευση λόγω αραβικών απειλών για εξέγερση. Τελικά οι Τούρκοι το ρυμούλκησαν και το παράτησαν στο Βόσπορο, χωρίς να μπορεί να κινηθεί αυτόνομα. Περίπου 10 μίλια από τις ακτές έγινε στόχος επίθεσης από το σοβιετικό υποβρύχιο Щ-213 και βυθίστηκε. Πνίγηκαν 780 από τα 781 άτομα, υπήρξε η μεγαλύτερη μη-στρατιωτική ναυτική τραγωδία του Β’ΠΠ. πηγή

Οι Εβραίοι Ελληνες μετανάστευσαν κυρίως στην Παλαιστίνη υπό βρετανική κατοχή, στις ΗΠΑ και την Γαλλία. Η μετανάστευση αυτή είχε να αντιμετωπίσει την Λευκή Χάρτα, την βρετανική πολιτική που αποσκοπούσε τον περιορισμό της εβραϊκής μετανάστευσης ακριβώς την στιγμή που έκλειναν τα σύνορα σε όλους τους Εβραίους.

The objective of these settlements was to seize control of land that had been officially purchased by the KKL-JNF so to have as much Jewish-owned land as possible populated by Jews, particularly in remote areas, by establishing «facts on the ground.» (πηγή)
The village was founded on 13 September 1937 by a group of 20 immigrants from Kastoria, Greece as part of the tower and stockade settlement programme. It was named after Moshe Kofinas, a Greek MP and president of the National Zionist Organisation in the country who had funded the purchase of part of the land (funds were also offered by the Carasso family from Thessaloniki (πηγή)

Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ οδήγησε στην εισβολή της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, της Συρίας, του Ιράκ, του Λιβάνου και της Αλγερίας. Ο πόλεμος μεταξύ Ισραηλινών και των 6 αραβικών κρατών οδήγησε στην προσφυγιά εκατοντάδων χιλιάδων αράβων που έχασαν. Ως αντίποινα εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι που ζούσαν για αιώνες στις αραβικές χώρες, υποχρεώθηκαν να γίνουν και αυτοί πρόσφυγες. Στον πόλεμο αυτό έλαβαν μέρος χιλιάδες Ελληνες που είχαν μεταναστεύσει στην Παλαιστίνη.

Εντεκα μέρες μετά, ένα από τα μέλη του κομάντο, ο Οσάμα αλ Ζομάρ, συνελήφθη στο συνοριακό σταθμό των Κήπων Εβρου με 60 κιλά εκρηκτικά και χάρτες – πιστεύεται οτι σκοπός του ήταν να επαναλάβει ανάλογη επίθεση σε ελληνικό έδαφος, ενάντια σε ελληνοεβραικό στόχο. (πηγή)

Παρά την φανατικά αντι-ισραηλινή στάση της Ελλάδας επί ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του ’80, αυτό δεν απέτρεψε τον σχεδιασμό και την πραγματοποίηση τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον ελληνικών στόχων. Επιπλέον σήμερα οι φιλοπαλαιστινιακές εκδηλώσεις – συχνά με την συμμετοχή των ίδιων των Παλαιστίνιων – αποτελούν αφορμές για την έκφραση αντισημιτικού μίσους.

Διαφορετικές όψεις τις προσφυγιάς.

Διαβάζω κείμενα επί κειμένων για τους πρόσφυγες που έρχονται, με εντελώς διαφορετικές οπτικές, το ποιος φταίει και τι θα σημάνει η έλευσή τους στην Ευρώπη. Για παράδειγμα διαβάζω ότι εμείς οι Δυτικοί φταίμε για τον εμφύλιο στην Συρία, λόγω των αποικιοκρατικών μας επεμβάσεων. Ή ότι αυτοί φταίνε, που δεν πολεμάνε για την πατρίδα τους. Ότι οι πρόσφυγες θα φέρουν την τρομοκρατία. Ή ότι οι πρόσφυγες ξεφεύγουν από την τρομοκρατία. 

Ότι το Ισλάμ περνάει το Μεσαίωνα του. Η’ οτι εμείς το ονομάζουμε Μεσαίωνα λόγω της ευρωκεντρικής μας οπτικής. Ή ότι το Ισλάμ είναι το ίδιο με τον Χριστιανισμό. Ή ότι δεν μπορούν να ενσωματωθούν στη Δύση λόγω Ισλάμ. 

Οι δεξιοί φοβούνται ότι τα ευρωπαϊκά καλντερίμια θα γεμίσουν με μαντηλοφορούσες. Όσο για τις σφαγές στη Μ. Ανατολή, τις αντιμετωπίζουν σχεδόν με μια ηδονοβλεπτική ικανοποίηση, γιατί επιβεβαιώνει την εικόνα τους για το μεσαιωνικού Ισλάμ. Οι πνιγμοί στο Αιγαίο; Παράπλευρη απώλεια. 

Οι αριστεροί περιμένουν ότι θα γεμίσει η Ευρώπη πολυεθνικές γειτονιές, και έθνικ εστιατόρια με κους κους. Οι σφαγές στη Μ. Ανατολή είναι για αυτούς αναπόφευκτες συνέπειες δυτικών παρεμβάσεων. Η τρομοκρατία; Κοινός εχθρός. Υπάρχουν και άλλοι που εφαρμόζουν την ψυχανάλυση.

Κάθε ανάλυση έχει το χαρακτηριστικό οτι αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες ως εργαλεία επιβεβαίωσης των υφιστάμενων κοσμοθεωριών του καθενός. Κοινώς, προσπαθούμε να εντάξουμε περίπλοκα φαινόμενα σε μια ενοποιημένη θεωρία και “στριμώχνουμε” τα γεγονότα ώστε να χωρέσουν στο δικό μας καλούπι. Η δυστυχία όσων φτάνουν στα ελληνικά νησιά, δεν μας λέει κάτι για τους ίδιους τους πρόσφυγες,  ούτε για το τι σημαίνει για τον κόσμο μας η έλευση τους.  

Ούτε μισή λέξη δεν είδα να έχει ξοδευτεί που να αντιμετωπίζει τον εμφύλιο στην Συρία ως μια αραβική πρωτοβουλία, με κίνητρα που να αφορούν τους Άραβες και στην οποία οι «δυτικοί» να αποτελούν εργαλεία. Δεν είμαι οπαδός της «μέσης λύσης» αλλά βρίσκω απαράδεκτη την αντιμετώπιση των αραβικών πληθυσμών ως ανηλίκου (infantilization), ή ως καρικατούρας σε ευρωπαϊκές αφηγήσεις, οι οποίες αγνοούν παντελώς τι λένε οι ίδιοι οι Άραβες. Και αυτό το διαπιστώνω να εφαρμόζεται ιδιαίτερα από δυτικούς που κατηγορούν τις δυτικές κοινωνίες για ευρωκεντρισμό! Κατ’ αναλογία θα ήταν σαν οι δυτικοί να έλεγαν για την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ότι όλα έγιναν μέσω των Μεγάλων Δυνάμεων και οι Έλληνες ότι όλα έγιναν μέσω της αδάμαστης θέλησης των επαναστατημένων.

Από την δική μου, εβραϊκή σκοπιά, βρίσκω τερατώδες το γεγονός ότι τόσο μελάνι χύθηκε για να εξηγήσουν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο τη σφαγή στο Charlie Hebdo, αλλά κανείς δεν ασχολήθηκε με το τι σημαίνει η ταυτόχρονη επίθεση στο εβραϊκό σουπερμάρκετ. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό το γεγονός ότι ανθρωπιστές και (υποτίθεται πολύ meta) έξυπνοι άνθρωποι μετά τις επιθέσεις στο Βέλγιο ανεβάζουν τη σημαία του βελγικού Κογκό, ειρωνευόμενοι την δυτική υποκρισία, παρότι και οι ίδιοι είχαν προσπεράσει αδιάφορα τις δολοφονίες στο Εβραϊκό Μουσείο των Βρυξελλών, δυο χρόνια νωρίτερα. Σχολιάζουμε το γιατί λέμε jesuisκατιευρωπαϊκό και όχι jesuisankara, όταν στις επιθέσεις στο εβραϊκό σχολείο της Τουλούζης είχαν όλοι μαζί επιδείξει αδιαφορία. Γιατί θα πρέπει να πιστέψω οτι αριστεροί και δεξιοί απέκτησαν ξαφνικά ευαισθησίες, όταν γνωρίζω οτι αδιαφορούν όταν χύνεται εβραϊκό αίμα; 

Δεν έχουν όλοι οι νεκροί το ίδιο ενδιαφέρον. Εξαρτάται με το ποιος σκοτώνεται και το ποιος σκοτώνει. Στην περίπτωση των αράβων, οι δεξιοί ενδιαφέρονται μόνο αν τους σκοτώνει το ισλαμικό κράτος, οι αριστεροί μόνο αν τους σκοτώνουν οι αμερικανοί. Αρα – και με το συμπάθειο – νομίζω οτι και οι μεν και οι δε γραμμένους του έχουν τους Αραβες και απλώς βρίσκουν ευκαιρία να ξεκατινιαστούν. Το είπαμε και άλλες φορές: Το Αίμα έχει Χρώμα. Πάντα

Οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από ένα πόλεμο. Πρέπει να τους βοηθήσουμε να επιζήσουν και να μην πνίγονται στο Αιγαίο, αδιαφορώντας για το αν είναι καλοί/κακοί/δέρνουν τις γυναίκες τους/αγαπάνε τα παιδιά τους – έτσι όπως έπρεπε να βοηθήσουμε τους Μικρασιάτες το ’22 ή τους Εβραίους το ’42. Χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς καθυστερήσεις. Ακόμα και αν ο καθένας από αυτούς μισεί τους Εβραίους, πάλι πρέπει να τους βοηθήσω να να επιβιώσουν του περάσματος του Αιγαίου και της λάσπης της Ειδομένης. Και αυτό όχι επειδή “φταίω» επειδή είμαι δυτικός, αλλά επειδή έτσι πρέπει.

Παρέθεσα στην αρχή ορισμένες εικόνες από το την προσφυγική εμπειρία στην χώρα μας. Κάθε εικόνα δεν αναιρεί την άλλη αλλά όλες μαζί συνιστούν την προσφυγική εμπειρία. Αυτό που θέλω να μεταδώσω δεν είναι η απλουστευτική εικόνα του πώς το θύμα γίνεται θύτης, άποψη η οποία συνήθως έχει πολιτικές επιδιώξεις και χρησιμοποιείται για αρνηθεί στον νυν θύτη την εμπειρία του θύματος. Αντιθέτως, θέλω να μεταδώσω την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης εμπειρίας.

Από εκεί και πέρα η προτεραιότητα είναι η ανθρώπινη ζωή- από την στιγμή που επιτύχουμε το σκοπό αυτό, θα πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε και να το επικοινωνήσουμε ξεκάθαρα. Αυτό σημαίνει ξεκάθαρους όρους πρόσβασης στο κοινωνικό συμβόλαιο και ταυτόχρονη αντιμετώπιση των προσφύγων ως ανθρώπων: δηλαδή ως ατόμων με την δυνατότητα για καλό και για κακό. Και αυτό οφείλει να είναι το μόνο κριτήριο επιλογής: όχι αν φοράει μαντήλα, αλλά οι πράξεις και τα λόγια του. Αν θέλει να φοράει μαντήλα καλώς, αν θέλει να σχολιάζει τρανς γυναίκες με ψηλά τακούνια ή να βρίζει Εβραίους κακώς. Η μαντήλα οφείλει να πάψει να είναι τα γυαλιά μέσα από τα οποία κάθε δεξιός βλέπει ένα τζιχαντιστή και κάθε αριστερός βλέπει έναν αθώο βιοπαλαιστή. Αυτό μπορεί να είναι αυθαίρετο, μπορεί να είναι η επιβολή των δικών μας αξιών πάνω σε αυτούς αλλά η συμβίωση είναι μια επιλογή που έχουμε αποφασίσει – ας τους δώσουμε την ευκαιρία να την επιλέξουν και αυτοί.

Posted in greece, the world | 9 Comments »

Ο Ρίχτερ και οι εβραϊκές αποζημιώσεις

Posted by Abravanel, the Blog στο 22/02/2016

Κατάλληλο επιμύθιο της Δίκης Ρίχτερ υπήρξαν οι δηλώσεις Ρίχτερ οτι οι αποζημιώσεις τις Γερμανίας πήγαν μόνο στους Εβραίους που ψήφιζαν ΕΡΕ. Στην πραγματικότητα ο Ρίχτερ μπέρδεψε τις πολεμικές αποζημιώσεις με τις αποζημιώσεις σε θύματα φυλετικών διώξεων αλλά δεν πειράζει – για τις πολεμικές αποζημιώσεις διάβασε τον Χάγκεν Φλάισερ. Τώρα αγαπητέ αναγνώστη είναι λογικό να σκεφτείς οτι για να το λέει Γερμανός ιστορικός μάλλον κάτι παραπάνω θα ξέρει και δικό μου συμφέρον είναι να το αρνηθώ. Σε καταλαβαίνω αγαπητέ αναγνώστη, εδώ οι αγρότες θεωρούν οτι οι Εβραίοι φταίνε για την Κρίση – δύσκολα θα σε πείσω αν είσαι ήδη σίγουρος. Το μόνο που μπορώ να πω, χωρίς αυτό να είναι προφανώς τεκμηριωμένη ανάρτηση είναι ορισμένα γεγονότα, (πολλά στοιχεία από την έκθεση Μαγκλιβέρα στο ΚΙΣ):

1. Οι αποζημιώσεις του 1960 αφορούν Εβραίους και Χριστιανούς που «διώχθηκαν από τους Εθνικοσοσιαλιστές λόγω της φυλής ή της θρησκείας ή των πεποιθήσεών τους και των οποίων η ελευθερία ή η υγεία υπέστησαν βλάβη εξαιτίας αυτού του λόγου». Το ποσό ήταν 115εκ.μάρκα, μέσες άκρες 860εκ δραχμές(1). Δεν αφορούν μόνο Εβραίους και δεν ήταν πολεμικές αποζημιώσεις.

2. Αφορούν μόνο ζωντανούς και όχι κληρονόμους τους, δηλαδή μόνο όσους ήταν ζωντανοί το 1961 και όχι τους κληρονόμους αυτών που πέθαναν μεταξύ 1945 και 1961. Τα ποσά ήταν 35.000δρχ για κάθε θάνατο και 500δρχ για κάθε μήνα ομηρίας. Επίσης δεν αφορούν Ελληνες Εβραίους στο Ισραήλ στους οποίους είχε αφαιρεθεί η ιθαγένεια και αντίστοιχα εβραίους/χριστιανούς πολιτικούς πρόσφυγες στο παραπέτασμα.

3. Νομοθετικά διατάγματα που εξυπηρετούσαν ιδεολογικές ανάγκες, έθεσαν περιορισμούς σε αυτές τις αποζημιώσεις. Πχ αν υπήρχαν περισσότερα θύματα, τότε δεν καταβάλλονταν πλήρη αποζημίωση – στην πραγματικότητα δεν ήταν εφικτό να ξεπεράσουν τις 35.000δρχ ανά άτομο. Αυτό έγινε για να περιορισθεί το ποσό των αποζημιώσεων που θα πήγαινε σε Εβραίους που είχαν τα περισσότερα θύματα και νομοθετήθηκε κατόπιν οχλήσεων βουλευτών να μην πάνε όλα τα λεφτά στους Εβραίους.
Αλλες ιδεολογικές ανάγκες εξυπηρετούσαν τον αντικομουνιστικό αγώνα και εξαιρούσαν ρητά τα θύματα Ταγμάτων Ασφαλείας μιας και είχαν πεθάνει από Ελληνικά χέρια.

4. Δεν ξέρω πόσοι υπήρξαν οι δικαιούχοι, Εβραίοι και Χριστιανοί. Εδώ διαβάζω για 60.000 άτομα, συν 8/10.000 εκπρόθεσμες. Στο τέλος μάλιστα τα χρήματα δεν έφτασαν και αναγκάστηκαν να γυρίσουν δικαιούχοι χρήματα που είχαν λάβει προηγουμένως ώστε να λάβουν όλοι, γεγονός που ανατρέπει παντελώς τους ισχυρισμούς Ρίχτερ οτι πήραν μόνο οι Εβραίοι.

5. Να πούμε οτι ήταν 5.500 Εβραίοι το 1960; Να πω οτι ήταν 3.500 το μέγιστο νούμερο των Εβραίων που θα μπορούσαν να πάρουν αποζημιώσεις; (2) Ακόμα και έτσι το μέγιστο που θα μπορούσαν να πάρουν είναι 120εκ, δηλαδή το 14% του ποσού ενώ ο Ρίχτερ ισχυρίζεται οτι οι Εβραίοι πήραν το 25%. Αν δεχθούμε τους ισχυρισμούς Ρίχτερ και αποδεχθούμε οτι μόνο οι Εβραίοι της ΕΡΕ πήραν αποζημιώσεις, τότε το μέγιστο εβραϊκό ποσοστό πέφτει στο 10%, (με 70% δεξιά ψήφο ενώ μάλλον είναι σημαντικά χαμηλότερη). Μια μόνο εξαίρεση: υπήρξαν 20/30 επιζώντες ιατρικών πειραμάτων, αυτοί έπαιρναν επιδόματα απευθείας από την γερμανική κυβέρνηση – ένας από αυτούς ήταν ο Θείος Σαμ.

Ο Ρίχτερ βέβαια έχει ένα δίκιο γιατί μεγάλα ποσά φαγώθηκαν στις κρατικές επιτροπές που επιδίκαζαν τις αποζημιώσεις, γιατί η χρηματοδότηση τους γίνονταν από το ίδιο κονδύλι των 115εκ DM. Εκεί όντως υπήρξε η κυριαρχία του πελατειακού κράτους της ΕΡΕ, μιας και μέλη διορίστηκαν δικοί τους. Βέβαια αν ο Ρίχτερ εννοούσε αυτό, βρίσκω ενδιαφέρον οτι τον ενδιαφέρει η κατασπατάληση των πόρων αλλά όχι οτι μεγάλες μερίδες του πληθυσμού που δεν υπήρξαν δικαιούχοι λόγω του χαμηλού γερμανικού ποσού. Είναι εξαιρετικά περίεργο το πώς μιλάει αναλυτικά για τα 115εκ και δεν αναφέρει τίποτα για τα 200εκ δάνειο που δόθηκαν μετά από πιέσεις να τερματισθούν για πάντα οι διώξεις των ναζιστικών εγκλημάτων, (για την υπόθεση Μέρτεν ξανά Φλάϊσερ). Και αν η «καλπάζουσα αμνησικακία» για την οποία μίλησε ο Τσιριμώκος επιρρίπτει μεγαλύτερες ευθύνες στην Ελλάδα από ότι θέλουν ομολογούν οι Χριστιανοί συμπολίτες μας, δε μπορώ να δεχτώ να αποτελεί φύλο συκής για τις γερμανικές ευθύνες της ελλιπούς αποναζιστικοποίησης της ΟΔΓ .

richter

Από το «Οι Πόλεμοι της Μνήμης», Χ.Φλάισερ

Επίσης ενδιαφέρον είναι ο ισχυρισμός του ότι μόνο οι Εβραίοι που ψήφιζαν ΕΡΕ πήραν αποζημιώσεις και μάλιστα το 25% από αυτές. Ενώ ξέρω κουτσομπολιά για την διαφθορά κοινοτικών εβραίων αξιωματούχων, ποτέ δεν άκουσα για μεροληψίες εναντίων αριστερών όπως ήταν η οικογένεια μου, όσο αφορά τις αποζημιώσεις. Αλλά ακόμα και να δεχθώ οτι ο Ρίχτερ ξέρει πράγματα που εμείς οι απλοί Εβραίοι δεν γνωρίζουμε, αναρωτιέμαι την αξία 4000 ψήφων την εποχή που η ΕΡΕ αν ήθελε μπορούσε να βάλει να ψηφίζουν και τα δένδρα, ενώ ταυτόχρονα εκβίαζε την εκλογική συμπεριφορά των Εβραίων υποχρεώνοντας τους να ψηφίζουν σε ξεχωριστά εκλογικά τμήματα πχ στην Θεσσαλονίκη. Είναι εντυπωσιακό οτι ο Ρίχτερ ισχυρίζεται οτι αυτές οι ψήφοι ήταν τόσο ισχυρές ώστε το κράτος να προσφέρει το 25% των 115εκ για να τις πάρουν.

Οπότε το ερώτημα είναι: ο Ρίχτερ πρώτον ισχυρίζεται οτι τα 115εκ μάρκα είναι πολεμικές αποζημιώσεις ενώ δεν είναι. Ισχυρίζεται οτι ξέρει που πήγαν τα 115εκ μάρκα, όταν εγώ λέω οτι δεν μπορεί να ξέρει. Ισχυρίζεται οτι 25% το πήραν οι Εβραίοι, ενώ αριθμητικά δεν βγαίνει αυτό το νούμερο. Ισχυρίζεται οτι τα λεφτά αυτά τα πήραν συγκεκριμένοι Εβραίοι λόγω του πελατειακού ψήφου τους στην ΕΡΕ και όχι επειδή οι συμπατριώτες του δολοφόνησαν το 90% από εμάς. Αυτό το πιστεύει παρά το γεγονός οτι οι Εβραίοι ζούσαν σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον που δεν μπορούσαν καν να πάρουν πίσω ούτε καν τα σπίτια τους, όπως διαφαίνεται από τις πενιχρές ιδιοκτησίες του ΟΠΑΙΕ. Συμφωνα με τον Ρίχτερ μπορούσαν να πάρουν λεφτά από το ελληνικό κράτος με το ετσιθέλω, όταν την ίδια εποχή ζήτησαν να επιστραφεί το νεκροταφείο τους και δεν μπόρεσαν να εκδικαστεί η υπόθεση παρά 40 χρόνια μετά. Γιατί τα ισχυρίζεται αυτά;

Ακόμα και αν δεχθούμε οτι άνθρωπος είναι και έκανε ένα λάθος, ο Ρίχτερ δεν συνειδητοποιεί οτι εμφανίζει τους Εβραίους της Ελλάδας ως λαμόγια και όχι ως θύματα. Στην βιάση του να καταδικάσει τους Ελληνες του «πελατειασμού» (sic) γενικά, προσπερνάει κάθε γερμανική ευθύνη ακόμα στο εβραϊκό ζήτημα. Αυτό θέτει άλλα ζητήματα που αμφιβάλω αν είναι έτοιμος να τα υποστηρίξει σε ένα γερμανικό κοινό. Προφανώς δεν θεωρώ οτι ο Ρίχτερ εμπνέεται της ναζιστικής ιδεολογίας, αλλά βρίσκω ενδιαφέρον οτι τον προβολέα τον φωτίζει πάντα με τέτοιο τρόπο ώστε οι γερμανικές ευθύνες να μένουν πάντα στην σκιά. Εθνικό είναι το αληθές και αυτό ισχύει είτε αναλαμβάνει ο Ρίχτερ το ρόλο του ιστορικού, είτε τον ρόλο του γερμανού πατριώτη που υπερασπίζεται τα εθνικά δίκαια έναντι των βαρβάρων.

υγ. Εξαιρετική η ανακοίνωση του ΚΙΣ, δε μας έφτανε ο Καμμένος που λέει οτι δεν πληρώνουμε φόρους, αποκτήσαμε και Γερμανούς πατριώτες. Βέβαια απαντάει κυρίως στο ανυπόγραφο άρθρο της Καθημερινής που είτε γράφτηκε από έναν/μια ανίκανο δημοσιογράφο ή από εμπαθή που προσπάθησε να δημιουργήσει κλίμα μιας ο Ρίχτερ δεν ισχυρίστηκε οτι οι Εβραίοι «έφαγαν».
υγ2. Ο Βίκτωρ Ελιέζερ έγραψε κάτι καλό, (αν και τονίζω οτι μιλώ για το επιχείρημα και όχι για τον ίδιο τον Ρίχτερ), οτι τέτοια επιχειρήματα ανήκουν στην ναζιστική ιδεολογία που ισχυρίζεται οτι οι Εβραίοι λειτουργούν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

(1)υπολογίζω 4DM για κάθε 1$ το 1960 σύμφωνα με αυτό. Και υπολογίζω 30δρχ για κάθε δολάριο.
(2)τα νούμερα δεν είναι τυχαία, βασίζομαι σε πίνακες ηλικιών.

Posted in greece | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Γιατί οι Εβραίοι Λογοκρίνονται; Μερικές σκέψεις.

Posted by Abravanel, the Blog στο 17/01/2016

Τα Χρονικά είναι το περιοδικό του εκδίδει το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος/ΚΙΣ τα τελευταία περίπου 40 χρόνια και παραδοσιακά χαρακτηρίζονταν από χαμηλούς τόνους προβάλλοντας πολιτισμικά θέματα που ενώνουν και τονίζουν τους δεσμούς ΕλληνοΧριστιανών και ΕλληνοΕβραίων στην κοινή τους πατρίδα. Τις τελευταίες δεκαετίες περιέχει ένα άρθρο γνώμης στην κύρια σελίδα, που διαπραγματεύεται ένα τρέχον θέμα με τόνους συμβιβαστικούς γνωρίζοντας οτι απευθύνεται κυρίως σε Χριστιανούς. Στην τελευταία έκδοση, (Σεβάτ 5775, Κισλέβ 5776 δηλαδή Ιανουαρίου, Δεκεμβρίου 2015), περιείχε ένα κύριο άρθρο που στηλίτευε την υποκρισία που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία στην οποία το μίσος ενάντια στους εβραίους βαφτίζεται πράξη ιδεολογικού θάρρους ωσάν η Ελλάδα να μην ήταν η πλεον αντισημιτική χώρα του δυτικού κόσμου, ενώ ένα φιλοεβραϊκό άρθρο θα πρέπει πρώτα να αποκηρύξει μετά βδελυγμίας το Ισραήλ για να μην θεωρηθούν ως πράκτορες της Πρεσβείας. Σημείωνε – με ανέλπιστη διορατικότητα – οτι χρειάζεται καλή θέληση και αναγνώριση λαθών, που υπερβαίνει την απλή εφαρμογή των νόμων.

Με άλλα λόγια ήταν ένα καλό άρθρο, ίσως όχι συμβιβαστικό αλλά τουλάχιστον απέφευγε τα συστηματικά ψεύδη που λέμε για να μην δυσαρεστήσουμε τους Χριστιανούς συμπολίτες μας. Σίγουρα ήταν περισσότερο ήπιο από ότι θα έγραφα εγώ και σίγουρα περισσότερο ήπιο από την κατάσταση που περιγράφουν διεθνείς οργανισμοί για τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα μας.

Το άρθρο αυτό αποσύρθηκε.

Δε μπορώ να ξέρω γιατί αποσύρθηκε. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από την λήψη μια απόφασης και το σύνολο των προκλήσεων αντιμετωπίζουν. Ας δούμε όμως μια άλλη περίπτωση στην οποία μια οργανωμένη έκφραση του ελληνικού εβραϊσμού, η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να σιωπήσει. Αφορά τον σταθμό του μετρό για τον οποίο είχα γράψει πριν 8 χρόνια – οι εργασίες θα περνούσαν από την πανεπιστημιούπολη που είχε κτισθεί πάνω στο Παλαιό Εβραϊκό Νεκροταφείο και ήταν σίγουρο, όπως και συνέβη, οτι θα αποκάλυπταν εβραϊκούς τάφους. Το γεγονός που ήταν γνωστό στους τεχνικούς κύκλους όπως αποδεικνύεται από το άρθρο του Κώστα Θεολόγου που είχε γράψει ένα σχετικό βιβλίο στην Αυγή.

Γιατί αποδέχονταν κάτι που αντιβαίνει στις στοιχειώδεις ευαισθησίες του ακόμα και πιο άθεου Εβραίου; Η απάντηση βρίσκεται στην μυστική αναφορά της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Ελλάδα που περιέγραφε στους αξιωματούχους του State Department την πρόοδο στο θέμα. Το ενδιαφέρον της Πρεσβείας οφείλονταν στις έντονες πιέσεις που δέχονταν από αμερικανοεβραϊκές θρησκευτικές οργανώσεις που στόχευαν στην διάσωση εβραϊκών νεκροταφείων σε όλο τον κόσμο ως υψίστη θρησκευτική επιταγή, (μιτσβά) – αυτές είχαν και την στήριξη αμερικανών βουλευτών που είχαν καταγωγή από την Θεσσαλονίκη.

Στην αναφορά, που εντάσσεται στα έγγραφα που διέρρευσαν μέσω Wikileaks το 2010, διαβάζουμε οτι ενώ είναι σίγουρο οτι οι εργασίες θα περάσουν μέσα από νεκροταφείο η ΙΚΘ το έχει αποδεχθεί ως τετελεσμένο γεγονός. Γιατί όμως εξέφρασαν την αντίθεση τους ιδιωτικά και δεν αντιτάχθηκαν δημόσια αφού είχαν το ηθικό και νομικό δίκιο με το μέρος τους;

«Saltiel and Thessaloniki Rabbi Shitrit have expressed dismay to GoG authorities over the excavation but have not tried to block it, since such an effort would be impractical and highly unpopular with the majority of residents. «

Στο τηλεγράφημα διαβάζουμε και για ορισμένα άλλα γεγονότα όπως το γεγονός οτι η ΙΚΘ είχε καταθέσει αγωγή ήδη από το 1961 και η οποία για 37 (!) χρόνια βολόδερνε στα δικαστήρια. Οταν τελικά το 1998, λόγω Κτηματολογίου, αναγκάστηκε η δικαιοσύνη να κινηθεί δημιούργησε μεικτή επιτροπή Δημοσίου/ΙΚΘ για να εξετάσει την εύρεση συμβιβασμού. Ακόμα και αυτή αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την ιδιοκτησία της ΙΚΘ σε τουλάχιστον 50 από τα 350 στρέμματα. Τελικά η ΙΚΘ δέχθηκε, (η λέξη χρησιμοποιείται καταχρηστικά και αξίζει να σημειωθεί οτι προκάλεσε την παραίτηση του μισού Κοινοτικού Συμβουλίου), να δεχθεί αποζημίωση για 7 στρέμματα πάνω στα οποία κτίστηκε το ΑΧΕΠΑ και να χαρίσει στο Δημόσιο τα υπόλοιπα 43 και να μην διεκδικήσει και τα υπόλοιπα 300. Για αυτά τα 7 στρέμματα δέχθηκε μια πληρωμή 9,9εκ σε ομόλογα του ελλ.δημοσίου. Και πάνω από όλα δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τους Χριστιανούς συμπολίτες της.

Στην αναφορά διαβάζουμε και την εχθρική στάση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και του Πρύτανη Μάνθου, αλλά σε αυτά θα ασχοληθούμε σε μελλοντική ανάρτηση.

Οπότε ανακεφαλαιώνοντας: έχουμε ένα εβραϊκό νεκροταφείο με 350.000 τάφους σε βάθος 18 αιώνων. Τουλάχιστον 50 από τα 350 στρέμματα είχαν σύγχρονους τίτλους ιδιοκτησίας και τα υπόλοιπα ήταν διεκδικήσημα. Το 1942 η Χριστιανική ελίτ της πόλης αιτείται στους Γερμανούς για την άδεια καταστροφής του νεκροταφείου. Το 1944 το ελληνικό κράτος το προσαρτά ως «εγκατελειφθέν». Μετά τον πόλεμο Δημόσιο/Δήμος/ΑΠΘ/Χριστιανική κοινωνία συνεχίζουν να το καταστρέφουν και να το λεηλατούν. Το 1961 η ΙΚΘ ζητάει επίσημα την επιστροφή του από αυτούς που το έκλεψαν. Για 38 χρόνια δεν γίνεται τίποτα. Στο τέλος η ΙΚΘ αποζημιώνεται για 7 στρέμματα, χαρίζει 243 στο Κράτος που την είχε κλέψει ενώ οι ίδιοι φορείς που πρωταγωνίστησαν στην καταστροφή συνεχίζουν να είναι εχθρικοί. Αν σας φαίνονται παρανοϊκά και οι Εβραίοι καταλήγουν και κερατάδες και δαρμένοι ξαναεπιστρέφω στο πώς το εξηγούν οι Εβραίων: «highly unpopular«.

quote-any-fool-can-turn-a-blind-eye-but-who-knows-what-the-ostrich-sees-in-the-sand-samuel-beckett-43-8-0892

Οι Εβραίοι στην Ελλάδα βρίσκονται σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη κατάσταση. Πλεον – τα τελευταία 20 χρόνια – δεν υπάρχουν ανοικτές πολιτικές διακρίσεων όπως η απαγόρευση πρόσληψη σε δημόσια σχολεία ή οι ταυτότητες, παρά ανεπίσημα σε χώρους όπως ο Στρατός. Αντίθετα είναι επιτυχημένα ενταγμένοι στην κοινωνία και απολαμβάνουν συνήθως επαγγελματικής επιτυχίας. Ο αντισημιτικός λόγος είναι δεδομένος και διαδεδομένος, αλλά αυτό δεν μεταφράζεται σε πράξεις βίας εναντίων Εβραίων παρά μόνο ενάντια σε συναγωγές και νεκροταφεία. Σε αντάλλαγμα όμως αποτελεί σιωπηρή παραδοχή εντός της εβραϊκής κοινότητας, οτι πρέπει να κρατά χαμηλό προφίλ και να «μην προκαλεί». Αυτό μεταφράζεται στην μη-διεκδίκηση, στην προσπάθεια κατευνασμού και χαμηλής ορατότητας. Εξαίρεση είναι οι Εβραίοι που θα φορέσουν μαγκέν νταβίντ στο λαιμό ανοικτά, χωρίς να το βάζουν μέσα από την φανέλα. Οπως λέει έμμεσα το άρθρο στα Χρονικά, ο «καλός Εβραίος» είναι ο Εβραίος που αρνείται την εβραϊκότητα του και ο «καλός Χριστιανός φιλο-εβραίος» αυτός που πρώτα αποκηρύττει τους κακούς Εβραίους. Η συγκεκριμένη στάση δεν είναι απλά ένα σύνδρομο καταδίωξης αλλά μια απαραίτητη στρατηγική επιβίωσης – οι πρόσφατες βίαιες επιθέσεις ενάντια σε Χριστιανούς πολέμιους του αντισημιτισμού δείχνουν οτι η βια καραδοκεί.

Μπροστά σε μια κοινωνία στην οποία ο χυδαίος αντισημιτισμός διεμβολίζει κοινωνικά στρώματα και πολιτικούς χώρους ξεκινώντας από τους παράφρονες αναγνώστες της Ελεύθερης Ωρας, μέχρι τους προοδευτικούς μορφωμένους αντισημίτες αρθρογράφους της Αυγής η ευκολία άρθρωσης ειλικρινούς λόγου είναι περιορισμένη. Ακριβώς για αυτό δε μπορώ παρά να θεωρήσω μετά λύπης μου ως απαράδεκτο και προσβλητικό το άρθρο του κ. Δημητρά στο Books Journal στο οποίο εκφέρεται με περιφρόνηση και εμφανή έλλειψη αλληλεγγύης απέναντι στους ανθρώπους που υποχρεώνονται σε σιωπή. Τιμώ τον κ.Δημητρά του οποίου το έργο στο θέμα του αντισημιτισμού είναι ανεκτίμητης αξίας, αλλά απορρίπτω μετά βδελυγμίας ένα άρθρο που βασίζεται σε αλαζονεία. Αναρωτιέμαι αν θα τολμούσε να εκφραστεί με περιφρόνηση απέναντι σε κακοποιημένες γυναίκες που αρνούνται να καταγγείλουν τους συζύγους τους, αντί να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει για να βοηθήσει.

Θα σας πρότεινα να κατεβάσετε το -μη λογοκριμένο – τεύχος των Χρονικών που περιέχει εξαιρετικά άρθρα για την εβραϊκή κοινότητα Σουφλίου από τον Θρασύμβουλο Παπαστράτη, ένα κύκλωμα υιοθεσιών από τον Λεόν Σαλτιέλ και από τους κ. Βατόπουλο, Ρηγόπουλο και Βενέτη. Και μιας και είστε εκεί διαβάστε και το άρθρο που το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο δεν θέλει να διαβάσετε. Και αφού το διαβάσετε μπορείτε να πείτε την άποψη σας, αν το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο έχει δίκιο να φοβάται οτι το άρθρο σας προσβάλει.

Posted in antisemitism, greece, greek please | 7 Comments »

Ηλιθιότητα, μια θανάσιμη εβραϊκή αμαρτία

Posted by Abravanel, the Blog στο 25/10/2015

Ολοι μας κρύβουμε έναν ηλίθιο μέσα μας – κατά προτίμηση βγαίνει όταν σαχλαμαρίζουμε με την γάτα μας ή όταν έχουμε κατεβάσει κάποιο κρασί επιπλέον. Στην πραγματικότητα υπάρχουν πολλά είδη ηλιθιότητας, ακριβώς τόσα όσα οι άνθρωποι μιας και εκτός των (εβραίων) Βουλκανιάνων στο Σταρ Τρεκ όλοι οι υπόλοιποι δεν ζούμε σύμφωνα με την λογική.

dilbert_demons_800x600

Το περασμένο δεκαήμερο είχα την τύχη να δω μια ηλιθιότητα και μισή στον εβραϊκό κόσμο. Η πρώτη αφορούσε τον ισραηλινό πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου ο οποίος θεώρησε καλή ιδέα να αποδώσει στον παλαιστίνιο άραβα ηγέτη Μούφτη της Ιερουσαλήμ Μωχάμεντ Αμίν αλ-Χουσεϊνί  την ευθύνη για την έμπνευση του Χίτλερ να εξοντώσει τους Εβραίους. Λέω «θεώρησε» γιατί όντας γιός διάσημου ιστορικού και όντας μορφωμένος, ξέρει οτι το πώς φτάσαμε στον εξοντωτικό αντισημιτισμό του Χίτλερ είναι εδώ και δεκαετίες πεδίο ερευνών στο οποίο δεν έχουμε φτάσει σε σαφή απάντηση και σε καμία περίπτωση δεν φταίει ο Μούφτης της Ιερουσαλήμ.

Pappas-fesi[Αυτό δε σημαίνει οτι ο συγκεκριμένος Μούφτης δεν συμμετείχε στο Ολοκαύτωμα και δεν ήταν εγκληματίας πολέμου, αντιθέτως η σύνδεση των Παλαιστινίων Αράβων και της Ναζιστικής Γερμανίας είναι γνωστή και δεν περιορίζονταν απλά στην ηγεσία τους, όπως έγραψα το 2014.
Επίσης όντως η σημερινή παλαιστινιακή κοινωνία χαρακτηρίζεται από ένα υψηλό ποσοστό θαυμαστών του Χίτλερ – αυτό φαίνεται τόσο από τις αποκαλύψεις φιλο-ισραηλινών ιστολογίων για φιλοχιτλερικούς παλαιστίνιους δασκάλους, όσο και από την συνύπαρξη των Παλαιστινίων στην Ελλάδα με νεοναζιστές. Αλλά αυτό δεν εμφανίζει οργανική συνέχεια με την συμμαχία με την Ναζιστική Γερμανία κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ και επίσης δε σημαίνει οτι ο σύγχρονος παλαιστινιακός αντισημιτισμός, που μπορεί να αποδωθεί και σε απλό εθνικιστικό μίσος, έχει οποιαδήποτε σχέση με την ιστορική πορεία του ναζισμού, τα λέει καλύτερα από μένα η Ρόζα Ρούσου στον ιστότοπο του Ζαν Κοέν.]

Γιατί το έκανε; Δεν είμαι στο κεφάλι του αλλά κατά πάσα πιθανότητα θέλησε να κερδίσει μερικούς πόντους καθώς προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει το παλαιστινιακό κύμα δολοφονιών. Οπότε αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το ιστορικό γεγονός του Ολοκαυτώματος κάνοντας ανύπαρκτες ιστορικές αναλογίες, για πολιτικό όφελος. Αυτό ονομάζεται εργαλειοποίηση του Ολοκαυτώματος και είναι μια μορφή σχετικοποίησης του, που αποτελεί αντισημιτισμό. Δε μπορώ παρά να εκφράσω την οργή μου τόσο για την προσβολή στην ιστορική μνήμη των οικογενειών μας, όσο και για την αδιαφορία του για τα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί στους Εβραίους εκτός Ισραήλ.

Παλεύουμε ενάντια σε δεξιούς που οι μισοί μισο-αμφισβητούν το Ολοκαύτωμα και οι άλλοι μισοί προσπαθούν να ονομάσουν γενοκτονία κάθε ελληνική τραγωδία ωσάν είναι διαγωνισμός θυματοποίησης. Παλεύουμε ενάντια σε αριστερούς που οι μισοί θεωρούν οτι οι Εβραίοι υπερ-αποζημιώθηκαν για το Ολοκαύτωμα και οι άλλοι μισοί θεωρούν οτι το Ισραήλ είναι οι χειρότεροι Ναζί που υπήρχαν και η Γάζα είναι σπαρμένη με κρεματόρια. Και έρχεται ο Βενιαμίν Νετανιάχου να ρίξει νερό στον ιδεολογικό μύλο και των δυο !

Δεν με απασχολεί τόσο ότι και οι δυο ελληνικές αντισημιτικές φυλές βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν την υποκρισία τους – έχω μάθει οτι οι αντιδράσεις τους είναι οι ίδιες ανεξαρτήτως των εβραϊκών πράξεων. Με ενοχλεί όμως σε προσωπικό επίπεδο οτι στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουν δίκιο και ότι δε μπορώ να επισημάνω την βαθύτατη υποκρισία τους, γιατί μοιάζει σαν να δικαιολογώ κάτι που δεν θέλω να δικαιολογήσω.

Για την πρώτη ηλιθιότητα αφιέρωσα αρκετό χώρο γιατί της άξιζε. Για την μισή ηλιθιότητα θέλω μόνο να πω οτι η ηλιθιότητα είναι απευκταία, αλλά η ιδιοτέλεια είναι θανάσιμη αμαρτία. Το λέω αυτό γιατί μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω τον ξαφνικό έρωτα ομοθρήσκου μου με τον Άδωνη Γεωργιάδη, έναν άνθρωπο που έχει κερδίσει μια μόνιμη θέση σε αυτό το ιστολόγιο. Ο Άδωνης Γεωργιάδης είναι ένας πολιτικός που στρατεύτηκε στην λαϊκή ακροδεξιά και στην συνέχεια μεταπήδησε στην Νέα Δημοκρατία όταν αυτή έκανε μια εθνικιστική στροφή με τον Α.Σαμαρά. Η συντηρητική ακροδεξιά είναι ο φυσικός του χώρος και αυτό, όχι η προβολή των βιβλίων του Πλεύρη, είναι η θανάσιμη αμαρτία του. Είναι η στράτευση του σε ένα χώρο που ο αντισημιτισμός είναι απαραίτητη προϋπόθεση εισόδου, πχ κείμενο του για Εβραίους που κλέβουν το ελληνικό αλφάβητο. Επίσης υπάρχει διαφορά με το να συνεργάζεσαι υποχρεωτικά μαζί του για την επίτευξη ενός εβραϊκού σκοπού και την συμβολή σου στο ξέπλυμα του βρώμικου παρελθόντος που μόνο κακό κάνει στους Εβραίους.

Αν πραγματικά θέλει να τιμά το όνομα του παππού του, όπως ισχυρίζεται, ας σκεφτεί οτι ο Αδωνης Γεωργιάδης είναι ένας πολιτικός που χαρακτηρίζεται από τις κωλοτούμπες και μπορεί τώρα να εμφανίζεται μπροστά σε μνημεία Ολοκαυτώματος αλλά αύριο αν χρειαστεί θα βάλει και την Χρυσή Αυγή στην κυβέρνηση. Επίσης δέχομαι οτι στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις, αλλά όταν θα πάει στο Πνευματικό Κέντρο και πει οτι ο Αδωνης ή ο Βορίδης δηλώνουν φιλο-εβραίοι ας είναι έτοιμος να τον πάρουν με άψητα χαμινάδος. Ακριβώς όπως κάνουμε για τους «φίλους» μας που δηλώνουν αριστεροί αντιρατσιστές αλλά δοξάζουν την βία ενάντια σε εβραίους. Απίθανο; Ετσι λέγαμε και για τον Σύριζα και κατέληξε με τους αντισημίτες εθνικιστές των ΑνΕλ. Τότε – όταν το όνομα του θα έχει συνδεθεί με αυτόν τον πολιτικό – τι όνομα θα παραδώσει στα δικά του εγγόνια;

israaidrefugeerescue

Εβραίοι και Χριστιανοί στην διάσωση Μουσουλμάνων προσφύγων στην Λέσβο/ πηγή: http://www.israel21c.org/to-the-refugees-it-doesnt-matter-that-were-israeli/

Και για τους δυο θέλω να ζητήσω ταπεινά συγνώμη από τους φίλους μας Χριστιανούς που στηρίζουν τον Ελληνικό Εβραϊσμό βασιζόμενοι στην ανάγκη να καθαρίσουμε την Ελλάδα από την μισαλλοδοξία και στην ανάγκη σεβασμού του συνανθρώπου μας ανεξαρτήτως θρησκείας/εθνικότητας/φύλλου/σεξουαλικών προτιμήσεων. Επίσης για κάθε ηλίθιο ισραηλινό υπάρχουν πολλοί περισσότεροι όπως η ισραηλινή αποστολή της IsraAid στα ελληνικά νησιά που ήρθαν για την προσφυγική κρίση. Οι πολλές εικόνες από Εβραίους Ελληνες και (Εβραίους+Αραβες) Ισραηλινούς και Χριστιανούς Έλληνες να δουλεύουν μαζί στην υποδοχή Μουσουλμάνων προσφύγων (κυρίως από την Συρία)  αποτελούν μια αισιόδοξη παρακαταθήκη για το μέλλον.

Posted in greece, the world | Με ετικέτα: , | 14 Comments »

Antisemitism in Greece 2015, an overview of the surveys

Posted by Abravanel, the Blog στο 02/09/2015

‘There are three kinds of lies: lies, damned lies, and statistics.»

Disraeli has famously said this amusing aphorism or at least Marc Twain has claimed he did. There are many ways a survey can go sour – sample size, sample pooling etc; university professor Lila Leontidou addresses some in an article on a Eurobarometre survey on racism in 2001. It is a good article and one should take special care into taking these momentary snapshots of public opinion all too seriously, especially when the researcher can photoshop this image quite easily. Still 14 years later one cannot but deduce that the article de facto proved utter nonsense and it is a prime example of the denialism rampant in Greece when it comes to racism. The occasion for the article you’re reading now is the 2015 ADL Global Survey which confirms Greece as a champion of antisemitism and can be found here. This is not going to be a meta-study but more like a historical review of Jew-related surveys and a brief discussion  on their meaning today.

The earliest reports come from a brilliant piece by Daniel Perdurant (1,2) in the early 90s. In details, (relative sources in the footnotes of the aforementioned article), he writes:

The earliest reports I could find were of 1986, Hellenobarometer, a survey conducted in the greater Athens area every six months, painted a grim picture. 57% of Greeks said that they did not trust the Jews; while 41% would avoid having a Jewish boss; 43% would avoid a Jewish doctor; and 49% would not vote for a Jewish candidate for Parliament.50 Similarly, a December 1988 Hellenobarometer poll found that 71% of Greeks had a “somewhat or strongly unfavorable” opinion of the Jews.51 A full year later, in November of 1989, the European Commission published a report on racism and xenophobia based on opinion polls conducted in each country in the European Economic Community. ICAP Hellas conducted the polling in Greece. 17% of Greeks (the third highest percentage in the EEC) reported being bothered by the presence of people of other races, religions, or nationalities; 44% were in favor of restrictions on the rights of immigrants. The questions included in the EEC’s Eurobarometer poll were far broader in scope and content in order to cover issues applicable to all twelve countries, and did not include questions about specific minority groups.52

A common question that surveys place is whether would one would readily accept a Jew as a neighbor. I must admit that this question penalizes Greece in respect to european countries where such blatant racism is not politically-correct. In my humble opinion this fact does not invalidate the results but actually enhances their value because it allows Greeks to express themselves more freely, than their european counterparts.

Commemorative photo of desecration of Jewish cemetery in Larissa so

«Commemorative» photo of desecration of the Jewish cemetery in Larissa source: https://enantiastonantisimitismo.wordpress.com/2015/01/27/larissa-after-the-desecration-the-boast/

In 2011  a survey by ICAP stated that 33% did not want «homosexuals» as neigbours, 33% did not want AIDS patients, 29% Muslims, 25% Eastern Europeans or blacks and 17% Americans. The survey noted a correlation between educational level and dislike of non-christian/non-greek neighbours, (I feel the need here to note that correlation does not equal causation).

A joint survey by University of Ulster and Queensland had tried earlier to place this question in a global context. The result closely mirrored the previous study with homosexuals being the least desirable neighbors 27%, the Jews and Muslims following with 19% and 21% respectively and other categories trailing by 14%. It is important to note that Greece again placed among the most bigoted countries in all categories.

A Eurobarometer study of 2008 shows that while about a 15% to 30% rejection rate was still valid, it was in line with European Union’s average. In the same study a question whether one would accept non-white-male-christians in positions of power, proved to be more illuminating. While the numbers are not really important for the scope of the article, it is important to not a vast difference between greek and european averages in the homosexual and different ethnic origin category. In fairness I must include that religion was not allegedly a differentiating factor, although at the same time I must point out that Jewish Greeks are perceived by Christian Greeks as being ethnically different rather than Greeks holding a different different religion so in this case we still have the same outcome.

The year 2014 brought two important studies, the first one conducted by the american Anti-Defamation League and the second one by a team of greek researchers. Both were important in their own right: the first one tried to answer how much antisemitism exists and tried to place that number in a global context. The second one, which merits its own post which will follow, tried to explain why and how Greeks are prone to embracing antisemitism.

Volos_stoa4

antisemitic graffiti in Volos synagogue in 2009 source: https://abravanel.wordpress.com/2009/11/28/what-language-do-jews-speak/

The ADL survey asked 11 key questions on typical antisemitic stereotypes and went on to elaborate in areas like the Holocaust, Israel and general attitudes towards other religions etc. I understand that many people, without trying to be intellectually dishonest, cannot understand how and why the affirmative response to these questions constitutes antisemitism. Unfortunately this is the result of the discourse about racism in Greece, firmly anchored around notions which have been debated in the ’60s and 70s in the rest of Europe. In the greek case the debate about the modern definition of antisemitism is useless given the widespread acceptance and form which have already been researched on; in other words we do not need to discuss «new» issues such as privilege/new-antisemitism because greek antisemitism is antiquated and appears in forms already known.

Greeks – and when we say Greeks we talk about 93% self-identified Christians and 4% atheists in the ADL survey – generally do not think highly of the Jews. While around 30% freely admits that he/she does not like them, more indicative is the fact that 60% claim that they know many people who dislike Jews; the aggregate results show that the answer to this question is in strong correlation to the overall levels of antisemitism. On the questions about antisemitic stereotypes, like Jews having too much power over global finance, I am not surprised by the findings which show that Greeks are overwhelmingly in favor of conspiracy theories. But it should be noted in their defence that more subtle questions would yield the same results for Greece but probably much higher in the rest of Europe; this being the result of political-correctness which as I said before is a non-existent notion in Greece. For example Norway scores only 15% which is not in line with recent events on antisemitism.

norwaycreditcard

Credit card in Norway with antisemitic portrait /source: http://www.israelhayom.com/site/newsletter_article.php?id=28007

But I do not wish to delve deeper into the survey because I concur with many of its critics that we can debate on the methodology or whether the affirmative responses constitute antisemitism. What I think are the two major merits of this survey?

  1. It agrees completely with previous findings of all younger surveys. While we can disagree on the exact numbers, in every european or global survey Greece appears with horrifyingly high percentages of antisemitism which place it constantly on top of global rankings.
  2. It provides a context in which to judge the findings. Antisemitism is ubiquitous and a constant part of the european landscape for the past 20 centuries, Greece is an integral part of Europe and does not escape this historical fact. Greeks can debate on how much antisemitism exists in Greece but what they do need to understand is that it exists much more than anywhere else.

Again I wish to stress that saying that «70% of Greeks are antisemites» is nonsense – numbers are just numbers and they change according to definitions and ephemeral events like a flare in mid-eastern violence or a terrorist attack against Jewish targets. But what does one can surmise from the study and the ones before them?

Greece is the most antisemitic country in Europe, if not of the whole world if we exclude the muslim countries and this has been consistently true for the past 30 years.

I don’t know how many Greek are antisemites. What I do know is that antisemitism does not only exist but it thrives, in levels unthinkable for a modern western society. I do know that Jews are afraid to admit it, presumably because their Christian neighbours do not take gladly to criticism. The fact that we have consistently the same results in surveys for years but there isn’t a single organization in Greece which admits that antisemitism is a core aspect of greek racism is indicative the truth of Perdurant’s finding that antisemitism is embedded in the society.

So yes:

  1. Antisemitism exists in Greece.
  2. Antisemitism in Greece is not a marginal phenomenon.
  3. Antisemitism in Greece is not linked to muslim immigrants.
  4. Antisemitism in Greece is not widely condemned.
  5. Antisemitism in Greece can be violent.
  6. Antisemitism in Greece used to be poorly documented but for the past decade there is meticulous documentation.
  7. While differences exist, nobody is exempt; neither rich or poor, educated or uneducated, progressive or conservative
  8. No major antiracist/human rights organization in Greece considers antisemitism being a major problem in Greece – they are part of the problem.

But more on this next time…

Posted in antisemitism, greece | Με ετικέτα: , | 6 Comments »

Εσύ Εβραίε, τι πιστεύεις για το Ισραήλ;

Posted by Abravanel, the Blog στο 13/08/2015

Υπάρχουν ορισμένες εμπειρίες που είναι κοινές στους Εβραίους στην Ελλάδα. Μερικές είναι αυτονόητες όπως το να φτιάχνεις χανουκίες με ξυλόκολλα και καπάκια στο εβραϊκό δημοτικό, τα τραγούδια στην Κατασκήνωση ή το σοφάρ στο Γιομ Κιπούρ. Αλλες όχι τόσο αυτονόητες όπως η υπενθύμιση να βγάλεις την κιππά όταν βγεις από την συναγωγή ή η ερώτηση από πού είσαι. Αυτό που θέλω να επικεντρωθώ όμως είναι η ερώτηση που πραγματικά φοβάται κάθε Εβραίος:

εσύ για το Ισραήλ τι γνώμη έχεις ;

Η ερώτηση είναι φαινομενικά απλή και αθώα για τον Χριστιανό. Για τον Εβραίο όμως είναι και περίπλοκη και επικίνδυνη. Γιατί – άλλωστε στην Ελλάδα ζούμε – ο ερωτών έχει ήδη διαμορφώσει μια άποψη, οπότε για η ερώτηση είναι ουσιαστικά ένα τεστ για τον Εβραίο. Αν ο Χριστιανός είναι συντηρητικός/πατριώτης δεξιός θεωρεί οτι το Ισραήλ οτι είναι μια μηχανή που αλέθει Μουσουλμάνους και άρα περιμένει να ακούσει από εσένα οτι είσαι φιλο-ισραηλινός για να απαντήσει οτι και αυτός είναι και θαυμάζει το ισραηλινό κράτος, (που είναι ανάχωμα στον μουσουλμανικό εξτρεμισμό). Αν ο Χριστιανός είναι προοδευτικός/αριστερός κοσμοπολίτης θεωρεί οτι το Ισραήλ είναι μια μηχανή που αλέθει Παλαιστίνιους και άρα περιμένει να ακούσει από εσένα οτι πρέπει το Ισραήλ να σταματήσει να τους καταπιέζει για να απαντήσει οτι και αυτός είναι υπερ μιας δίκαιης λύσης, (που είναι η αναγνώριση οτι όλο το Ισραήλ είναι παράνομα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη). Παραλλαγή των δυο είναι ο Εβραίος να απαντήσει οτι είναι υπέρ μιας δίκαιης λύσης, οπότε και ο ερωτών τον πιέζει για να δει ποια δίκαιη λύση εννοεί.

Ο Εβραίος φοβάται γιατί ξέρει οτι στην πραγματικότητα η ερώτηση δεν είναι ερώτηση, αλλά είναι ένα τεστ στο οποίο πάντα υπάρχει μια σωστή απάντηση σύμφωνα με αυτόν που ρωτάει. Ο Εβραίος δεν επιτρέπεται να μην έχει γνώμη, δεν επιτρέπεται να μην τον ενδιαφέρει ή απλά να μην ξέρει επειδή προτιμά να βλέπει Μενεγάκη όπως η πλειοψηφία των συμπολιτών του. Βέβαια δεν ρισκάρει το ίδιο και στις δυο περιπτώσεις: η λάθος απάντηση για τον συντηρητικό/πατριώτη δεξιό δε σημαίνει και πολλά γιατί έτσι και αλλιώς δε σε θεωρεί Ελληνα και δεν το παίρνει κατάκαρδα. Για τον προοδευτικό/αριστερό κοσμοπολίτη όμως η λάθος απάντηση είναι μια τραγωδία γιατί δε μπορεί να δεχθεί το πώς μπορείς να δικαιολογείς μια γενοκτονία. Αντίθετα περιμένει από εσένα να έχεις το θάρρος να καταγγείλεις «τους δικούς σου» και να μην τους δικαιολογείς μόνο και μόνο επειδή είναι Εβραίοι. Και αυτό στο λέει γιατί αυτός δεν είναι αντισημίτης και έχει πολλούς φίλους Εβραίους.

Παραλλαγές αυτής της ερώτησης υπάρχουν κάθε φορά που η εβραϊκότητα κάποιου αναδύεται στην συζήτηση σε κάποια νέα ομάδα ή όταν αναζωπυρώνεται η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών. Ο Εβραίος μπορεί να την αντιμετωπίσει όταν βγει για καφέ, για να γιορτάσει κάποια γενέθλια, στο σχολείο μεταξύ συμμαθητών ή όταν η ίδια η δασκάλα συζητά μαζί του μπροστά σε όλη την τάξη, στο στρατό ή μετά από μια τελετή μνήμης για το Ολοκαύτωμα. Ποτέ δεν είναι μια λάθος στιγμή για να ασχοληθείς με το τι πιστεύει ο Εβραίος για μια χώρα μακριά, αντί να ασχοληθείς με το τι πιστεύει ο Εβραίος για την χώρα στην οποία και οι δυο ζείτε. Οπότε και ο Εβραίος μαθαίνει, δια της πρακτικής άσκησης, να μένει όσο το δυνατόν πιο ασαφής μπορεί ή να προσαρμόζει την απάντηση ανάλογα με τον κίνδυνο που διαισθάνεται

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, (που είναι το συντονιστικό όργανο των ανεξάρτητων εβραϊκών κοινοτήτων της Αθήνας/Θεσσαλονίκης/Λάρισας/Βόλου/Κέρκυρας/Ιωαννίνων/Χαλκίδας/Τρικάλων/Ρόδου), για την δολοφονία ενός παλαιστίνιου βρέφους κατά τον εμπρησμό σπιτιού από ισραηλινούς εξτρεμιστές. Κατά την γνώμη πολλών Εβραίων, το ΚΙΣ δεν είχε κανένα λόγο να βγάλει ανακοίνωση για ακόμα ένα περιστατικό βίας – είμαστε Ελληνες Εβραίοι, όχι ισραηλινοί-εν-Διασπορά. Στην πραγματικότητα όμως η πράξη του ΚΙΣ ήταν σοφή αν κανείς θελήσει ρεαλιστικά να αντιμετωπίσει την ελληνική πραγματικότητα – η αναζωπύρωση των συγκρούσεων οδηγεί νομοτελειακά στο να θεωρούνται οι Εβραίοι στην Ελλάδα υπόλογοι. Αυτό εκφράζεται είτε μέσω της καλλιέργειας του αντισημιτισμού στον δημόσιο λόγο, είτε μέσω των άμεσων πράξεων βίας ενάντια σε εβραϊκά σπίτια/συναγωγές και νεκροταφεία. (1, 2, 3 και πολλά άλλα)

Αυτός ο ελληνοεβραϊκός αντανακλαστικός φόβος φάνηκε πιο καθαρά όταν κατά την διάρκεια του Pride της Ιερουσαλήμ υπερορθόδοξος Εβραίος μαχαίρωσε και δολοφόνησε διαδηλώτρια. Παρά το γεγονός οτι η επίθεση ήταν ένα ξεκάθαρο έγκλημα μίσους, παρά το γεγονός οτι εντός της ελληνοεβραϊκής κοινότητας σηκώθηκε ένα κύμα αγανάκτησης ενάντια στον εβραϊκό φανατισμό, το ΚΙΣ έμεινε σιωπηλό. Αραγε ενδιαφέρονταν περισσότερο για ένα παλαιστινιακό θύμα, από ότι για ένα ισραηλινό; Οχι, απλά κυνικά και ρεαλιστικά ήξερε οτι οι Χριστιανοί Ελληνες ενδιαφέρονται αποκλειστικά όταν θα θύματα είναι Παλαιστίνιοι και οι θύτες Ισραηλινοί – οι νεκροί Παλαιστίνιοι στην Συρία δεν ενδιαφέρουν τους Ελληνες γιατί σκοτώνονται από Μουσουλμάνους, οι νεκροί Εβραίοι στο Ισραήλ δεν ενδιαφέρουν τους Ελληνες γιατί σκοτώνονται από Ισραηλινούς. Το αίμα έχει χρώμα. Πάντα.

Pistopoiitiko_2

Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων της Λιλής Μπενδαβίδ/ πηγή: Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Καταλαβαίνω την δυσκολία του καλοπροαίρετου Χριστιανού αναγνώστη να δεχθεί οτι μπορεί να είναι μέρος μιας κοινωνίας που εκφοβίζει Εβραίους – άλλωστε ο ίδιος αναγνωρίζει το Ολοκαύτωμα, μισεί την Χρυσή Αυγή, έχει φίλους Εβραίους, δεν είναι αντισημίτης και στο τέλος, τέλος δεν είναι και πολύ Χριστιανός ή είναι και άθεος. Οταν όμως λέμε οτι ο αντισημιτισμός είναι εμπεδωμένος στην ελληνική κοινωνία – όταν λέμε οτι η Ελλάδα είναι η πλεον αντισημιτική χώρα πλην των μουσουλμανικών σημαίνει οτι ο αντισημιτισμός δεν είναι μόνο η Χρυσή Αυγή. Είναι μια κοινωνία που μπορεί να απαιτεί από τους Ελληνες Εβραίους δηλώσεις πολιτικών φρονημάτων, για να την εξευμενίσουν. Είναι οτι ρωτάς τον Εβραίο το τι πιστεύει για το Ισραήλ, αλλά δεν τον ρωτάς το γιατί τα Εβραϊκά σχολείο έχουν ένοπλες φρουρές και συρματοπλέγματα. Είναι οτι τον ρωτάς για το Ισραήλ την Ελληνική Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Είναι οτι ξέρεις τα πάντα για «Τα Κατεχόμενα», αλλά δεν ξέρεις τίποτα για αυτά που η Ελλάδα κέρδισε με τα όπλα. Οτι θεωρείς δεδομένο οτι η γνώμη του Εβραίου επηρεάζεται από την εβραϊκή του καταγωγή, αλλά αρνείσαι να δεχθείς οτι και η δική σου γνώμη επηρεάζεται από την δική σου χριστιανική. Οτι βλέπεις την βια μόνο όταν είναι του χρώματος του αντίπαλου κόμματος. Όλοι βλέπουν τον δομικό ρατσισμό όταν βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά αλλά σχεδόν κανείς όταν είναι δίπλα του.

Δεν έχω την ψευδαίσθηση οτι ο κόσμος θα διαβάσει αυτή την ανάρτηση και ξαφνικά θα δει οτι ο δομικός ρατσισμός είναι αυτός ο ίδιος. Αποτελεί απλά μια δήλωση αξιοπρέπειας, όταν ακούω Ελληνες Χριστιανούς να μιλάνε για ρατσισμό στις ΗΠΑ, ισλαμοφοβία στην Ευρώπη και άλλα παρόμοια ωστε να μην χρειάζονται να ασχοληθούν με δυσάρεστα θέματα στο ίδιο τους το σπίτι. Ακόμα και όταν ενδιαφέρονται για Ελλάδα, το κάνουν αποκλειστικά για ομάδες που μπορεί να κηδεμονεύσουν και να εντάξουν στην δική του πολιτική κοσμοθεωρία. Οι μετανάστες είναι χρήσιμοι ως δυνητικό άφωνο προλεταριάτο, ενώ οι γυναίκες/εβραίοι/λοαδ/μακεδόνες/μουσουλμάνοι όχι.

Και μια τελευταία παρατήρηση, κυρίως για τους Εβραίους αναγνώστες: αντισημιτισμός δεν σημαίνει να μπορείς να ζεις ελεύθερος μια καθημερινότητα αρκεί να μην φαίνεται δημόσια οτι είσαι Εβραίος – να έχεις ένοπλες φρουρές στα σχολεία σου – να είσαι υποχρεωμένος να λες συγκεκριμένα πράγματα για το Ισραήλ – να αποδέχεσαι την εκδοχή του Ολοκαυτώματος οτι «μας έσωσαν» – να φοβάσαι να πεις οτι η Ελλάδα είναι χώρα που βρίθει αντισημιτισμού – να χρειάζεται να διακηρύσσεις πόσο Ελληνας είσαι και να χρειάζεται να δίνεις πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων.  Εχε το θάρρος να πεις δημόσια, αυτό που λες entre mosotros.

Posted in antisemitism, greece | Με ετικέτα: , , , , | 15 Comments »

Major Update: Church comes against Shoah Monument, Mayor accuses Jews

Posted by Abravanel, the Blog στο 19/05/2015

A major update on the beleaguered Holocaust Memorial of the city of Kavala. A monument that initially was decided in 2004, took 11 years to sail through heavy protests and when finally announced, was canceled when the Star of David was considered aesthetically ugly by the Mayor Dimitra Tsanaka, (here is the statement by the Central Board of Jewish Communities of Greece).

The day the canceled unveiling was supposed to take place, a silent protest was organized by the main speaker Vasilis Ritzaleos. Many Jews, but many more Christians, showed up to manifest their solidarity and resolve to respect their own city history. Some were old-timers who remembered their Jewish friends, others were members from antifascist organizations who opposed Holocaust-denial. Another group was a highschool class which was accompanied by their teacher. There were also Jews from Israel who’s parents were from Kavala and had come especially for the inauguration.

KAVALA MONUM

The proposed Holocaust Monument at Kavala/ source:V.Ritzaleos

We have a detailed report by maior rishon, which I thank, which contradicts completely the report by the Athens News Agency (ΑΠΕ). I cannot know why ΑΠΕ’s report is misleading but it should be known the V.Lollidis was the correspondent for ΑΠΕ and contemporaneously works for the Press Office of the Municipality of Kavala; it certainly is legal but certainly a major breach of journalistic ethics not to disclose their direct relationship.

DSC_0814

Groups of Israelis of Kavaliote origin who traveled for the inauguration/ source:mayor rishon

Anyway we have the full, unedited, speech by Mayor Tsanaka which you can read (unfortunately only in Greek, but do read the blog post by kavaliote journalist S.Christoforidou which also attended) in the link. Here’s the rundown:
The Mayor never apologized to the Jews. She only expressed her personal regret and apologies for those who came from away and may not be able to come again for financial reasons.
The Mayor blamed the Jews and especially the vice-president of the Jewish Central Board mr.Magrizos, for the cancellation.
The Mayor claimed that her own political group turned against her and needs the help from groups from the opposition to pass through the motion.
The Mayor admitted she canceled the event to protect the civil peace, after threats she received.
The Mayor admitted she asked for the Star of David removed or placed in the back or under the monument.

The Mayor said many things. She said she never had any problems, until she was forced to admit she was lying by opposition leader Verros. She claimed the Jews canceled it out of spite, despite that again she was called out for having announced the cancellation on Alpha Radio the same day ! She certainly claimed a lot of things, falling to continuous contradictions and being supported by lackeys who were trying to boo out the protesters who accused her of racism. In the end she offered to retract her initial statement and accept the monument – possible date June, 7th.

DSC_0824

Protesters, Christians and Jews, in front of the Municipal Hall of Kavala/source: mayor rishon

In the meantime the international outcry had two distinct effects: mainstream political parties, (with the exception of the nazi Golden Dawn and the Communist Party of Greece), issued strong statements in favor of the monument and greek media followed along; a columnist jokingly remarked that Mayor Tsanaka singlehandedly united the political spectrum. On the other hand, one by one, the major opponents of the monument have come out publicly in a last minute effort to abort the inauguration:
1. The president of the municipal counsil Giorgos Grammenos stated on the radio that he is against the monument (in that place) because of his religious beliefs. He also asked for vice-mayor Lichounas, who is a major advocate for the monument, to resign because he no longer enjoys the trust of their political group. He is probably one of the 2 councilmen the Mayor mentioned as major opponents of the monument.
2. The Metropolis of Kavala made an announcement which practically pits herself against the monument, (source the local newspaper Χρονόμετρο). It denies the uniqueness of the Holocaust. It says that the Holocaust did not happen in Kavala (suggesting in other words, that it does not concern Kavala), although she says that more urgent is heightening the visibility for the «equally horrible genocides» of greeks which happened during the greco-turkish wars in Asia Minor ! She also claims the monument is not needed to keep the memory alive. Indicative is how the Star of David is perceived: it is an «ideological» symbol which is placed along the five-pointed satanic star !
This announcement confirms the rumors that the Metropolis played a major role in the delay from 2004 to 2015.

I would have liked to claim that this is an isolated incident but unfortunately it is not. Last year there was an effort to remove Thessaloniki’s Holocaust Monument which was thwarted by a combined effort by the Jewish Community and the Mayor Boutaris who had to pivot around members of his own administration. The uniqueness of Kavala is the protagonists were honest and managed to give us a clear view of greek antisemitism: the very existence of Jewish symbols is not to be tolerated on religious grounds, the Jews still conspire against us through Israel, we Christians have suffered just as much, the Holocaust did not happen here, it is not unique and does not concern us. The Orthodox Church still exerts a huge influence over greek politicians and unfortunately religious antisemitism remains a major part of her culture. And unfortunately we still need to be told by others that racism and antisemitism is not accepted by the rest of the world.

DSC_0822

Christian students in support of the monument/ source:mayor rishon

I believe the Monument will go through. I am also certain that it will be vandalized, although this was to be expected in any case. What I am afraid is that the monument will remain orphan and orphans are quickly disposed off; with the Church and the Municipality against it, I do not find it unfathomable to move it in a year or two to a more obscure location because eg the pavement needs to be re-done. What I am afraid is that Courage in Greece is scarce and it bodes ill the fact that even dead, Jews cannot be welcome.  Still there were children that Sunday morning in front of the Municipality and these children had chosen to wear that yellow Magen David which everyone hated; so perhaps not all is lost. The Righteous were always few but our gratitude immense; may these boys and girls serve to redeem the sins of the fathers.

Posted in antisemitism, greece, Kavala | Με ετικέτα: , , , | 7 Comments »

Greek mayor rejects Holocaust Memorial; Star of David persecuted again

Posted by Abravanel, the Blog στο 16/05/2015

By now you’ll have probably heard that the Municipality of Kavala, a medium sized city in the northern part of Greece, rejected a Holocaust Memorial which was to be unveiled in 3 days time. The Mayor was frank: the Star of David was unfit for the public because it is the sign of the Jewish religion. This candid confession might appear surprising for the average western reader who is used to a less overt antisemitism, but it is normal in Greece which is the most antisemitic non-Muslim country in the world and a modern nazi party is currently the 3rd strongest in the greek parliament. This article aims to provide a concise explanation to what happened, why it happened and what lessons we’re to learn; each segment can be read independently and if it seems long jump to the 3rd segment where all the substance lies.

THE JEWS IN KAVALA BEFORE WW2:
Kavala home to a Jewish community since the biblical era, although the real boom was with the arrival of Jews fleeing Spain in 1492. They thrived and became an essential part of the economic and cultural life with prominent rabbis and western-style schools; roughly speaking they lived in harmony with Greek Christians and Turkish Muslims. When Kavala became greek in 1913 the Jews quickly accepted the new state and incorporated the greek language in the curriculum, while the State granted civil liberties and a considerable degree of autonomy. The defeat of Greece in the greco-turkish war in 1923 led to an influx of Asia Minor Christian Greeks and the change of the demography led to a worsening of living conditions and rise of antisemitism. Central was the blood libel in 1930 when a Jew was accused of murdering a christian child, Jewish shops smashed and a pogrom only narrowly averted. Still, the dictatorial regime of Metaxas in 1936 squashed the antisemitic groups and in 1940 Jews flocked to join the Greek army in numbers never before seen.

THE HOLOCAUST IN KAVALA AND JEWS AFTER THE WAR
The deportation of Jews from Kavala in March 1943 by the BulgariansKavala during WW2 was occupied by Bulgaria which was allied to Hitler’s Germany and Mussolini’s Italy. Bulgaria planned an ambitious plan of ethnic cleansing which would force part of the local greek population to self-declare bulgarian, another part to emigrate and those who denied to be exterminated. The Jews were considered Greek and the Greek Jews themselves refused to self-declare as «Bulgarians». This led to Bulgarians enforcing Nuremberg-style antisemitic laws and eventually rounding them up and handing them over to the Germans to be exterminated in german death camps. It should be noted that Bulgaria refused to hand over the Bulgarian Jews and it has garnered international acclaim for their saviour, for more information click on dr.Hagouel’s work here.
So the Jews of Kavala were murdered by the Germans because they were Jews and the Bulgaria helped them because she considered them Greek.
The totality of the Jews of Kavala were exterminated and only a handful survived. In the ’70s the last Jews either died or left for the bigger communities of Athens and Salonica. Nominally the community exists to take care of the cemetery and the property which still controls. The community has also made several gifts to the city by donating buildings, schools and indicative are events like president Victor Venouziou donating 300kgs of food for the needy Christians of the city.

THE HOLOCAUST MEMORIAL MONUMENT
Jews are not considered «real Greeks» by a large part of the Greek Christians and the Holocaust is not seen as part of the greek suffering during WW2; for many decades, as late as 2006, it was not even mentioned in the schools. The city of Kavala was no exception and despite systematic efforts by the surviving Jews of Kavala, the city refused to commemorate the murder of their families. In 2004 when the last survivors died a decision was made to erect some kind of monument; at the time the decision was highly controversial and accusations were flung abKAVALA MONUMout the secret agenda of the Jewz. In 2014 the Municipality finally condescended to erecting a simple plaque which was to be paid by the Jews themselves of course. The text was vetted by the municipality beforehand and it included the biblical verse «Remember and not forget» and beneath a Star of David «The Municipality of Kavala and its citizens in memory of their 1484 compatriots which were arrested on March, 4rd 1943 deported and exterminated in the death camps by the Nazis and their allies».

Three days before the ceremony, while invitations were sent and descendants of Kavaliot Jews were coming from Israel and the States, the mayor of Kavala Dimitra Tsanaka decided to cancel the ceremony. The reason was simple: the monument was not pleasing aesthetically and in specific the Star of David was deemed problematic because it is a sign of the Jewish religion. She also added that public display of Jewish symbols ensures vandalism. The Mayor telephoned the Central Board of the Jewish Communities (KIS) and asked for its removal as a requisite to accepting a Holocaust Memorial. The KIS vehemently rejected the proposal and made a furious announcement, denouncing the Mayor as insulting both of the Jewish religion and the memory of the Holocaust victims.

Indicative is the fact that she accused the former mayor Kostis Simitzis, which objected to her actions, of being a stooge of the Jews. «The Central Jewish Board told me the same things. What is your relation to them ?» were her exact words, which play fertile ground to the conspiracy theories which Greeks are so fond of.

Although the mayor alluded to external pressure, she did not specify their origins. A prime example would be people like rabid pro-Palestinian Christos Melidis, who considers the monument as an afront to Gaza victims. His mixture of antisemitism, antizionism, anti-islamic, anti-german, anti-turkish a good example of the populism which pervades greek politicians from all the parts of the political spectrum. Still, one should not forget that the Mayor was elected under the conservative Nea Dimokratia which is infiltrated by traditional far-Right extremists and bona fide cannot be considered a typical western conservative party but a populist nationalistic one.

Kavala-cemetery-vandalism-june-2010

Antisemitic graffiti appears when the tension in the M.East rises. Here on the walls of the Jewish Cemetery in 2010.

For the casual reader it might seem incongruous to be pro-Palestinian and anti-Islamic but in real-life-greece Palestine and Israel are code names for hating Jews and hating Islam. Under this premise one can understand better the reactions of known antisemitic politicians like Voridis and Georgiadis which supported the monument and condemned the mayor actions: we do not like Jews but we like a rich Israel which can fight Muslims for our sake. Why create problems with a small monument when no Jews exist in the city, as to make real concessions?

Similarly hypocritical appear the protests of some leftist organizations which engage regularly in Holocaust-relativism and were indifferent to instances of antisemitism in the city. It is not so long ago when the progressive leftist area attacked the Star of David in Larisa’s synagogue or defaced Holocaust monuments in cities like Thessaloniki.

HDP_0227

Jews-Murders reads this graffiti on the entrance of the port of Kavala

Still not all protests are politically motivated. Professor Vasilis Ritzaleos organized the event and leads now the protests in a Facebook page. University professors like Angelos Palikidis, prominent citizens like Kyriakos Lykourinos, politicians like Michalis Lichounas have expressed their sharp opposition and are the moral backbone of the city. Also the Secretary of Religious Affairs Kalantzis made a clear statement which leaves me totally satisfied as far as the Greek Government is concerned; hopefully he’ll repeat it when members of his own party defile a monument. Many more expressed their outrage in the social media and many plan to stage a more massive protest.

What will happen?
Well, on Sunday a protest will be staged. It is unknown whether the Mayor will back down but my guess is that she will. The incident has turned international, (even the American Jewish Congress blasted them) and her candid admission that she does not like seeing symbols of the Jewish religion is too much, even for greek antisemitic standards.

The plaque will be erected, probably broken within a few months and then regularly defaced every time the tension in the Middle East rises.

And the Jews of Kavala who died as Jews and as Greeks will remain an anonymous paragraph to be inserted in the next tourist guide which will say of the multi-cultural heritage and how tolerant the city is. Perhaps if the Jews are stupid enough, they will give more money and buy some event which will show of how good the modern citizens of Kavala are. Who knows? If Venouziou throws more money and more food they will even express sincere dismay in antisemitic graffiti appearing on the walls around the city.

Posted in antisemitism, greece, Kavala | 8 Comments »

Ενα συγνώμη στον Αδωνη τον Γεωργιάδη, η Αριστερά με έκανε να δω το φως

Posted by Abravanel, the Blog στο 23/02/2015

αδονισ

Και μορφωμένος, και τρέντυ και ωραίος !

Οφείλω να ομολογήσω οτι μέχρι τώρα υπήρξα σκληρός με τον Αδωνη τον Γεωργιάδη. Το 2007 έγραφα οτι υπήρξε τηλεπωλητής και ευαγγελιστής ενός βιβλίου που προωθούσε τον εξολοθρευτικό αντισημιτισμό, παρέθετα και άρθρα προς τους εκδοροσφαγείς του Ιού που μιλούσαν για αυτόν. Το 2010 τον θεωρούσα τον ελάχιστο παρονομαστή που κρίνει πόσο ηλίθια μπορεί να είναι μια αντισημιτική φήμη – εαν μέχρι και ο Αδωνης την θεωρεί ηλίθια τότε είναι πραγματικά ηλίθια. Το 2011 σήκωνα συναγερμό ενάντια της υπουργοποίησης του – ανέφερα τα αντισημιτικά του σχόλια, θεωρούσα οτι πιθανά θα βοηθούσε τον δάσκαλο του Πλεύρη και αναρωτιόμουν αν κινδύνευε ο Εβραϊσμός στην Ελλάδα. Το 2012 συνέχιζα και αντισημίτη υπουργό τον χαρακτήριζα και βοήθησα ώστε σε κάθε συνέντευξη να τον ρωτάνε για τον ρατσισμό του παρελθόντος – το ξέρω γιατί έχω δει referrals από το εσωτερικό δίκτυο του ΒΒC.

Ομολογώ οτι υπήρξα κορόιδο.

Οχι γιατί έκανα κάπου λάθος, (εκτός από την εκτίμηση οτι ήταν τόσο επικίνδυνος, εκεί ειλικρινά mea culpa), αλλά γιατί θεωρούσα οτι το μέτωπο ενάντια στον αντισημιτισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία οφείλει να είναι αρραγές και χωρίς εκπτώσεις. Που να το ήξερα οτι όλοι οι σύντροφοι – με τους οποίους μιλούσα στο Διαδίκτυο αλλά βρισκόμουν και σε πορείες και σε Αντιρατσιστικά – θα αποφάσιζαν οτι το Μνημόνιο είναι πιο σημαντικό από τον Ρατσισμό και θα καλωσόριζαν ομοφοβικούς, αντισημίτες, εθνικιστές όχι απλά ως συνεργάτες σε μια κυβέρνηση αλλά και ως κομματικούς συντρόφους.

Για να είμαι ειλικρινής η πολιτική είναι η Τέχνη του Εφικτού και θα μπορούσα να δεχτώ τον πολιτικό κυνισμό που επιτάσσει ως λόγω ύπαρξης ενός πολιτικού σχηματισμού την κατάληψη της εξουσίας. Αλλά δεν μπορώ και δεν θέλω να ανέχομαι την προσπάθεια να διατηρούν το οποιοδήποτε moral highground, να προτάσσουν την ηθική στην χάραξη πολιτικής. Και ούτε μπορώ και ούτε θέλω να ανέχομαι την προσπάθεια να καταπιώ τον φασισμό με τον οποίον αυτοί συμμάχησαν και αυτοί επωφελούνται και εμένα βλάπτει, στο όνομα κάποιου γενικού καλού.

Αν  τολμούσε βουλευτής τολμούσε να βγει να πει καραγκιόζηδες όσους είχαν κατέβει στους δρόμους για την δολοφονία του Φυσσα, τι θα είχε γίνει; Αν τολμούσε βουλευτής να μιλήσει για Ευρώπη των σκατοεαμοβούλγαρων, τι θα είχε γίνει; Αν τολμούσε βουλευτής να μιλήσει οτι οι συριζαίοι δε πληρώνουν φόρους στο κράτος αλλά στον σύριζα, τι θα είχε γίνει; Θα ήθελα να ρωτούσα τι θα γίνονταν αν βουλευτής ψήφιζε υπέρ της Χρυσής Αυγής και μετά πήγαινε να χτυπήσει τατουάζ χρυσαυγίτικης τεχνοτροπίας, αλλά ξέρω: με προσωπική παρέμβαση Τσίπρα θα έμπαινε στον ΣΥΡΙΖΑ και θα σάρωνε στις εκλογές.

Μπορεί να μην ξέρω τι θα γίνονταν αν οι δικοί σας στοχοποιούνταν, αλλά ξέρω τι γίνεται όταν στόχος γίνονται Εβραίοι και Ομοφυλόφυλοι (ΛΟΑΔ). Εκεί ζητάμε υπομονή, προσπαθούμε να βαφτίσουμε τους φασίστες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ως λαϊκούς αντιμνημονιακούς και το ακροδεξιό κόμμα των ΑνΕλ ως «συντηρητική αριστερά» ή «συντηρητικούς σοσιαλιστές».

Οχι

Δεν είμαι μηδενιστής και δεν θεωρώ οτι μια δεξιά συγκυβέρνηση με φασίστες, είναι το ίδιο με μια αριστερή συγκυβέρνηση με φασίστες. Δυστυχώς η Ελλάδα είναι μια συντηρητική χώρα και χωρίς συμμάχους στην ακροδεξιά δε μπορείς να κατακτήσεις την εξουσία. Αυτό όμως που με τρομάζει σύντροφοι είναι η άρνηση σας να ονομάσετε τον φασισμό «φασισμό», τον αντισημιτισμό «αντισημιτισμό», την ομοφοβία «ομοφοβία». Θα μπορούσα να δεχτώ την αναγκαιότητα, το κάλεσμα σε υπομονή αλλά όχι όταν διαπιστώνω οτι τα ζητήματα αυτά απλά δεν υπάρχουν και απλά δε σας ενδιαφέρουν.

syrizalaos

O ένας είναι φασίστας και ο άλλος αντιφασίστας. Ποιός είναι ποιός; ΕΣΥ αποφασίζεις !

Αδωνη σε ζητώ συγνώμη, έπρεπε και εγώ να δείξω τον ίδιο πραγματισμό. Άλλωστε και εσύ και τον Πλεύρη αποκήρυξες και τον αντισημιτισμό καταδίκασες και το Ισραήλ στήριξες – τι άλλο θα έπρεπες να κάνεις; Αλλά φευ… Επρεπε να έρθει η Ραχήλ Μακρή, οι εβραιοφάγοι αντισιωνιστές του σύριζα και τα εθνίκια των Ανεξάρτητων Ελλήνων για να σε εκτιμήσω.

Φίλε Αριστερέ (και δεν εννοώ εσένα φίλε πασοκτζή που είδες φως και μπήκες – απευθύνομαι στους αναρχοκομουνιστές): όταν γεμίζεις από δίκαια οργή ενάντια στην αδιαφορία των νοικοκυραίων για τους μετανάστες στο πάτο του Αιγαίου, όταν γεμίζεις από δίκαια οργή ενάντια στα αφεντικά που πυροβολούν μετανάστες στην Μανωλάδα, όταν γεμίζεις από δίκαια οργή από την σύμπραξη ΜΑΤ και Χρυσής Αυγής – πιες μια βαλεριάνα. Θα με βρεις δίπλα σου γιατί αυτά είναι τα ιδανικά μου αλλά αν κοιταχτείς στον καθρέπτη και εσύ ένας νοικοκυραίος είσαι. Προφανώς είμαι και εγώ, αλλά η διαφορά μας είναι οτι εγώ δεν πουλάω αριστεροσύνη.

Αδωνη αν θες μια συμβουλή για το επόμενο άλογο στο οποίο να ποντάρεις; Σε δυο τέρμινα από τώρα θα έρθει μια Λεπέν στην Ελλάδα – δε ξέρω πώς θα μοιάζει – ποια θα είναι – τι πολιτική θα πρεσβεύει. Αλλά έρχεται.

Posted in Greek Left, greek please | Με ετικέτα: , | 5 Comments »

Is Germany responsible for the rise of the Nazi party in Greece ?

Posted by Abravanel, the Blog στο 09/02/2015

During the joint press conference between the greek and german Finance ministers, greek minister Varoufakis said that on his return to Athens he would have to face a Nazi party being the 3rd most popular in Greece. As BBC pointed out «[…]The subtext (of mentioning the N word): pursue your demand for budget cuts and the nightmare you dealt with will continue to spread in Athens.».

Although the question does seem provocative, it actually emerged during the talks about the future of greek austerity between Greece and its creditors, albeit a better description would be between an imperial Germany and an impertinent Greece. And while drawing comparisons between todays Bundesrepublik and the 3rd Reich was limited to bar-talks and tabloid journalism; recently it escalated into full blown comparisons between human-soap-making, crematoria-loving Nazis and modern Germans appearing in the official newspaper of the governing Syriza party. So the question remains ? Is the rise of a modern Nazi party a consequence of german-insisted austerity?

This is a question which no Greek and no German does actually want to tackle – despite hastily assembled answers. Because the answer to this question would need to address the founding-myths of each country. First that Greece is immune to racism and second that the modern Bundesrepublik was founded on the complete and utter rejection of Nazi Germany. Both assertions while nominally challenged, (many greeks believe that racism in greece is rampant and many germans questioned the role of their fathers during the nazi era), they may be the basis of the modern states but are also means to distance from accepting full responsibility. I understand that the concept is complex to develop in a single blog post so I will try to evidence through the use of two paradigms and a final comment on Tsipras visit to the Kessariani Shooting Range.

avghi-holocaust-trivialization

Holocaust trivialization and anti-german hate. A despicable cartoon on the govermental newspaper Avghi. «We insist on the soap from your body fat. We can discuss on the fertilizer from your ashes»

Greece has always claimed to be a country immune to racism. The official mantra of greek governments from the Evrigenis report in the ’80s to the Plevris Trials in the 00’s was complete denial that greeks had even the capacity of becoming racists. Even a minority faction in the Left which challenged the notion, it did little to address racism and it included it in a class-struggle narrative. Indicative is the perception that racism existed only in the case of immigrants while religious and ethnic minorities, gays (lgbt) and even sexism were relegated at best in the little league of leftist partys’ priorities. Even with the rise of the neo-nazi Golden Dawn party, initially they tried to blame the crisis and then they simply wrote them off, qualifying them as Nazis as to never be obliged to ask hard questions about their voters.

A good example of this ignorance at best, hypocrisy at worst would be Varoufakis himself. While I do believe he was sincere at the press conference where he uttered the N-word in front of an irritated Schauble, one must then wonder how he accepts being a part in a government where antisemitism runs rampant. And I don’t mean only the Independent Greeks (ANEL) junior coalition member; I intend parliamentarians like Rahil Makri. A former ANEL MP, she was hand-picked by Prime Minister Tsipras himself as the new Syriza rising star. Rahil Makri did not only characterize as a buffoon a pro-Jewish Christian mayor for sporting the yellow star during the entrance of nazi members after municipal elections, but also voted against the indictment of Golden Dawn parliamentarians. She even went to tattoo herself with a spartan helmet which is perceived as code-symbol for greek supremacists and favorite among Golden Dawn hard core nazi members. But still her greek-supremacism and antisemitism were downplayed in front of her steadfast opposition to german inspired austerity measures.

makri-greek-supremacist

Tattoo design popular among greek supremacists – also among this Syriza parliamentarian/source: http://bit.ly/16H5jM5

On the other hand while Germany has unequivocally rejected the Nazi past, they seem less ready to reject the notion that the foundations of the Bundesrepublik carry the echo of Horst-Wessel-Lied. And I don’t mean recognition and acceptance of nazi atrocities; the recent visit of Bundesprasident Joachim Gauck was filled with sincere sorrow and acknowledgment of the nazi historical burden modern Germany carries. I mean the first decades in which modern Germany payed nominal lip-service to the Holocaust and WW2 massacres and tried consistently to shield Nazi criminals from justice.

The most famous example is the butcher of Salonica, Max Merten who supervised the deportation to Auschwitz of tenths of thousands of Greek Jews and enabled Christians to plunder a cultural heritage of a 2000 year old community. Merten survived the war and became a high-ranking member of the new german Bundesrepublik, although he remained a wanted man by Greek Justice. He was eventually arrested by a prosecutor of integrity by the name of Andreas Tousis. Despite being convicted, the West German Bundesrepublik campaigned for his release and eventually bought him out by offering new loans and pressuring on NATO solidarity. They even shadow-wrote a piece of legislation which immediately halted the search and indictment of german war criminals, while privately doing everything to erase responsibility. German professor Hagen Fleischer has documented these efforts in his book about Public History which I reviewed here.

merten

Max Merten, a german war criminal who escaped Greek Justice in exchange for West-German loans from a Bundesrepublik eager to protect their own.

This mutual hypocrisy can be viewed best with Tsipras visit to Kesariani Shooting Range, where Germans executed 200 greek prisoners in retaliation to acts of the Greek Resistance. The visit was geared both towards the interior market nodding to leftist voters but also towards Germany reminding her of her past and present duties. The act might had been a clever photo opportunity before the start of negotiations, but proved counter-productive by causing anger among the Germans who already in 1987 had publicly accepted blame during the visit of another Bundespresidant. The hypocrisy of Tsipras was all-too apparent when a few days later published the stereotypical statement of Holocaust Memorial day through the greek State Department, following the greek tradition of treating Jews as foreign nationals and using the Shoah only as a means to gain points abroad.

On the other hand one cannot but feel unease with the German reaction. Even if Tsipras visit was only for political expediency, he could plausibly deny it as such. Even if conceding it was petty politics, Germany should have bowed its head in front of German atrocities. Failure to do so brings into question the benignity of german political dominance in Europe and raises eyebrows whether Germany has shed the imperial arrogance of past wars and accepts the responsibilities it bestows or considers it part of a past which can be bought off with money.

I’m already at 1100 words but I feel that the contexts I’m describing are vital if the will of the German and Greek State is to eradicate the Nazi threat which I, as a Jew, feel direct and immediate. In the 2012 article «How the Greek crisis breeds antisemitism», (english translation at the end of the link) I believe I provided a model on how Golden Dawn took foot: VIANEX is the leading greek pharmaceutical company which reaped in the years of the fat cows, but has encountered serious problems by the austerity measures which have also resulted in a humanitarian crisis of the greek society. Feeling persecuted – but also decidedly refusing to accept any mismanagement – has decided to invest in greek antisemitism as means of battling those who have tried to clean a corrupt National Health System. The crisis here did nothing to create antisemitism – it was already there. It simply created an opportunity for it to be used as a specter which threatens Greeks. Read the post; I admit it is weak as an example but I’m more interested in the dynamics described, rather than the actual weight of the incident .

Germany is not responsible for the existence of Golden Dawn – it is a wholesome greek product which breeds on the racism and antisemitism which is tolerated by the greek society. Holocaust trivialization and gross antisemitism can be seen both in parties of the Left and Right. Many Greeks would argue that this is not true, but this denial would be just another symptom of the antisemitism embedded in the society.

On the other hand Germany is responsible for providing the opportunity for the virus it helped create, to rise again. Even the most strict german moralist acknowledges the austerity in a deflationistic environment is economically counter-productive after 5 years of Μemorandum. Also the Germans themselves are losing their moral high-ground when harboring greek economic criminals like Christoforakos. Greek Nazis thrive on the hypocrisy of Germans protecting economic criminals as they protected war criminals – they also thrive on an overwhelming feeling of the Greeks being victimized. Even if we concede to every German accusation, this will not change the horrible toll the austerity has taken on this society.

Germany herself suffered greatly at the end of WW1. The peoples of Europe attributed the fault to the Germans themselves and were indifferent to a german society crumbling. This did not create Adolph Hitler – he too was a wholesome product of german tradition – but it did help him rise to Reichkanzler. After the war the peoples of Europe understood that Germany should both recover and be cleansed and – even having to wait for a generation – modern Germany is an example of a State where human rights and the wellfare of its citizens protected. The same thing can happen to Greece or it can be left adrift in a raft constructed by victimization amidst a sea of racism, torn by the blasts of economic downturn. Where it will end up is Germany’s choice and I believe the make-or-break of European Union.

It acknowledge that handing the ball to the Germans for a problem they did not create, is unfair. But the power is in Bundeskanzelrin Merkel’s hand, not in a bankrupt Greece. And she alone will be judged as a Clemanceau «Père la Victoire» or a Clemanceau «Père la Paix». If she wants to ask how it’s done, just ask her parents.

Posted in Golden Dawn, greece, Greek Left | 8 Comments »

Tsipras Wins, what can Jews in Greece and abroad expect?

Posted by Abravanel, the Blog στο 24/01/2015

The results of the greek elections are in and it appears that the left party of Syriza has won. The following wants to serve as article which tries to reconcile  how the new government is both better and worse than the previous conservative government of Samaras which had included prominent antisemites and how a leftist anti-racist government can take as junior partners the far-right antisemitic party of Anexartiti Ellines (ANEL).

tsipras kef3

Tsipras during anti-Israel demonstration sporting a palestinian keffiyeh/source:in.gr

Who is Syriza and Alexis Tsipras? They are the unlikely result of 5 years of unprecedented austerity which has led to Greece shedding 25% of its GDP, achieving a 35% of unemployment, suffering immense social hardships and a huge brain drain of its youngest and brightest. An austerity originating from decades of misgovernance, black economy & squandering but also horribly managed by a European Union motivated by the wellbeing of private banks and german petty election politics. A small party collocated in the area between euro-communism and a leftist socialdemocracy which struggled to achieve the election threshold, has emerged as the only hope against a decline deemed as a failure of traditional parties which ruled Greece for the past 40 years, (mainly the socialists of PASOK which is with one foot in the grave).

This sudden enlargement should be kept in mind when discussing about Tsipras and Syriza; we still do not know how it will evolve and how a by-definition non-governance political party of 4% will act under the burden of responsibility. But we do know the core leadership and we can make educated guesses based on how they have handled the absorption of new political cadres who belonged to other parties beforehand.

Syriza – and his predecessor Synaspismos – were consistently the least antisemitic political party in Greece. This dubious praise makes sense if one takes into account that Greece is the most antisemitic country in Europe, if not in the whole non-muslim world. Although after WW2 antisemitism never took the violent forms that plagued other countries like France, hate speech is rampant, omnipresent and totally unopposed. While seldomly having faced physical violence, Jews are forced into complete invisibility to avoid harassment and psychologically coerced into denying that what they experience is antisemitism. Still Syriza was the only party which consistently issued declarations against the periodical vandalisms of Jewish buildings, albeit weak ones. It also consistently gave homage to the Shoah and publicly opposed neo-nazis. Plus it always advocated the separation between State and the Orthodox Church which plays a major role in maintaining religious antisemitism. On the other hand Syriza heavily invested in a virulent anti-Israel retoric which in Greece regularly employs antisemitic tropes and often reverses into straightforward antisemitism against Greek who happen to profess the Jewish faith.

Syriza under Alexis Tsipras has maintained this orientation, although he has softened considerably his anti-Church rhetoric and his progressive stance on civil rights issues such as gay issues. Whether it is a ploy to attract conservative voters is to be seen but it should be noted that these openings did not include Israel; and if you’re wondering why I mention Israel, it is because as I mentioned earlier anti-Israel sentiment directly reverses on Greek Jews whether they like it or not. Although Tsipras nominally supports the two-states solution, he strongly advocates a return to traditional pro-Palestinian greek foreign policy and opposes the Greece-Israel rapprochement of recent years despite paying lip service to keeping open channels with everyone.

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - 1

Local Syriza leaders like T.Mitafidis have consistently payed homage to the memory of Holocaust./source: Avghi http://bit.ly/18cJjK7

So what can Greek Jews expect? On the bright side they can expect a marked improvement on the inclusion of the Shoah in the national historiography; I would even expect it becoming a major pillar in the effort to drive the neonazi party of Golden Dawn off schools. I also expect a stronger police and government response against the regular acts of violence against jewish institutions, (throwing of molotov cocktails, antisemitic graffiti, synagogue arsons). Plus the neonazis would face serious political threat, unlike the half-hearted effort of Samaras who sends of one man to jail them and sends another to negotiate with them.

Unfortunately Tsipra’s/Syriza’s radicalism stops right about there. While wholeheartedly sympathetic to dead Jews, he is not particularly interested in the ones alive. In an interview given to me back in 2008 Tsipras denied any measure to financially help the Jewish communities to the extent the Greek States aids the Orthodox Church. At that time his reasoning was that aid to religious organizations should cease altogether; given his recent pro-Church declarations it is highly unlikely happen so non-equal treatment probably is going to continue. A tangible example is how Syriza’s elder statesman Manolis Glezos handles WW2 reparations: while demanding the restitution of a forced greek loan to Nazi Germany and additional reparations, Glezos has specifically excluded any application of his justice in his own home. This being of course because it would involve the question of Thessaloniki where Greek Christians collaborated and plundered on a scale resembling the sack of Rome.

Still these are petty concerns that Greek Jews have learned to live by. More concerning is the virulent antisemitism of many of his senior parliamentarians and local cadres disguised under the veil of antizionism. Being Greece of course this veil is pretty thin and it should not be confused with legitimate antizionism which although deplorable is a real political stance. In Greece antizionism regularly employs antisemitic tropes such as blood libel (israelis stealing organs of the palestinians), world domination (the US is the puppet of Israel), Christ-Killer (israelis kill sheiks of Hamas) and equating Jewish Israelis to Nazis. And as I said with antisemitism being present in levels unthinkable for any western society, this always reverses on Greek Jews. This means that, as in recent past, leftists will hold anti-Jewish demonstrations like the ones in Thessaloniki which trapped Jews in their communal offices or regularly vandalize Shoah memorials at times of heightened tension in the Middle East. Indicative is a post I wrote in 2009 about antisemitism during the ’09 Cast Lead Operation; Greek Jews were forced to cancel events, suffer vandalisms and close synagogues while leftists and nazis ran rampant in anti-Israel demonstrations.

Even worse it has just been announced that Tsipras will form a coalition government with the far-right party Anexartiti Ellines (ANEL).  The ANEL leader Panos Kamenos is a known fan of conspiracy theories and recently declared «Greek Jews do not pay taxes» causing a furious response by the Central Board of Jewish Communities. And even if the opposition to austerity would warrant a bit of nose-tapping, it can hardly explain the organic absorption of virulent antisemites like ex-ANEL parliamentarian Rahil Makri which opposes even Shoah remembrance and got elected under Syriza. Although the recent alliance should be attributed to electoral needs, it also serves as sign of Tsipras kowtowing to Greece’s worst antisemitic populistic self. 

ραχηλμακρή

Rahil Makri, parliamentarian calls «Vulgarly ridiculous» Salonika mayor for sporting a yellow star in opposition to nazis appearing in city counsil. Rahil Makri is considered anti-Jewish by local Jewish communities and is a recent tranfer from a far-Right party; a personal choice by Tsipras.

So to wrap things up :

A Tsipras government is a good thing if you’re a dead Jew: your memory is cherished and you will probably enjoy more respect and greater recognition. If you’re an alive Jew things will probably will stay the same: even if Tsipras probably personally likes you, he is not to calm the antisemitic sea amidst the one you’re sailing in; I doubt whether this would be possible even if he wanted to. Perhaps he’ll ease the problems Jewish schools and Jewish museums face by a largely indifferent and sometimes hostile State. Still he will steadfastly deny any real request like restitution of stolen properties, recognition of Christian collaboration in Thessaloniki, financial support of Jewish clergy like the Christian one or support of Jewish schools. Also hate-speech is not going to be affected judging from his alliance with the antisemitic Far-Right and lack of solidarity during the Jewish struggle against Shoah revisionists.

But most importantly, pray. Pray to Adonai Eloenu that things stay calm in the Middle East, because if they’re not Greece under Tsipras is going to be a hotbed of state-sanctioned antisemitism. Although swearing they hate Israel and not Jews, the reality is when Syriza goes marching down the street shouting for zionist murderers the synagogues and Jewish clubs close. The enlargement of his government through the inclusion of the antisemitic ANEL, in the name of anti-austerity politics, serves a testament to the fact that antisemitic credentials are necessary for every political party with credible aspirations to governing Greece.

Seventy-two years have passed since Soviet troops liberated Auschwitz and among them my family. 72 years afterwards I have to deal with the fact that around 400.000 greeks are die-hard neonazis and the political force opposing them in the government is indifferent to antisemitism when it does not sport a swastika. Jews in Greece had no need to tighten security after the muslim attacks on Jews and Charlie Hebdo; they already live in incognito and in fortified synagogues. Still it leaves a bitter taste to find out my illusions about an anti-antisemitic Greek Left which I have voted for in the past is just that: illusions. Welcome to Greece.

PS. Yo Israel ? I know that things with Cyprus and Greek-Americans are going extremely well but all good things must come to an end. The Greek (Christian) Left hates your guts: it thinks you’re living in a stolen land, using Palestinians as slaves in an apartheid regime and considers your state is a historical abomination. This is not a fringe minority but a solid majority with the top echelons having invested for decades in antizionist rhetoric with antisemitic undertones. Syriza parliamentarians have already participated in «freedom flotillas» and I expect Greece aligning with Arab states, inserting more anti-Israel bias inside the European Union and generally treating any cultural partnerships as leper-infested.

Posted in greece | Με ετικέτα: , , , | 15 Comments »

Το αίμα έχει διαφορετικά χρώματα. Πάντα.

Posted by Abravanel, the Blog στο 11/01/2015

Μερικοί ισχυρίζονται οτι το αίμα πάντα κυλάει κόκκινο. Αυτό είναι ψέμα: το αίμα είναι κόκκινο, αλλά εμείς πάντα το βλέπουμε με διαφορετικό χρώμα. Μάλιστα το χρώμα το αποκτά μόνο την στιγμή που το βλέπουμε και αντανακλά το δικό μας χρώμα, όχι των ίδιων των θυμάτων και ανάλογα συγκινούμαστε ή όχι.

Είμαι Ελληνας Εβραίος και άρα η απειλή βίας – εν προκειμένω μουσουλμανικής προέλευσης – δεν είναι ένας θεωρητικός κίνδυνος για μένα. Την δεκαετία του ’80 Παλαιστίνιοι στοχοποίησαν συγκεκριμένα τον Ελληνικό Εβραϊσμό και μας ανάγκασαν έκτοτε να ζούμε με ένοπλες φρουρές στην θρησκευτική και κοινοτική μας ζωή – ενώ οι Χριστιανοί συμπολίτες εκδήλωναν τον αντισημιτισμό τους θεωρώντας οτι καλά κάνουν οι Παλαιστίνιοι να γαζώνουν με καλάσνικοφ Εβραίους στην Ευρώπη και να σκοτώνουν τα παιδιά τους. Μπορεί στην Ελλάδα να γλυτώσαμε μέχρι τώρα αλλά εβραϊκό αίμα χύνεται σε όλες τις γειτονικές χώρες: την Ιταλία, την Βουλγαρία και την Τουρκία.

Στην Ελλάδα του 2015, τα εβραϊκά σχολεία έχουν ένοπλους φρουρούς. Τα εβραϊκά μουσεία έχουν αλεξίσφαιρα τζάμια. Οι εβραϊκές λέσχες έχουν τσιμεντένιους ογκόλιθους αντι-καμικάζι. Μετά από τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι οι ελληνοεβραϊκές εκδηλώσεις σε ανοικτούς χώρους θα αποφεύγονται, οι σχολικές εκδρομές θα περιορισθούν και η υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας, επανδρωμένη αποκλειστικά από μέλη των κοινοτήτων, θα ενισχυθεί. Δεν είναι η πρώτη φορά – παρόμοια μέτρα ενεργοποιούνται κάθε φορά που ξεσπάει πόλεμος στην Μ.Ανατολή και η ελληνική πολιτική στήριξη υπέρ των Παλαιστινίων εκφράζεται με πράξεις των Χριστιανών εναντίων των Εβραίων στην Ελλάδα.

Δε μπορώ παρά να παρατηρήσω οτι όλοι αυτοί που που προσπερνούν το θέμα της μουσουλμανικής βίας και ενδιαφέρονται για «ισλαμοφοβία» όταν ακόμα δεν έχουν θαφτεί οι νεκροί, το καλοκαίρι αγαλίαζαν όταν έβλεπαν Μουσουλμάνους στο Παρίσι να ανοίγουν εβραϊκά κεφάλια και να καίνε εβραϊκά μαγαζιά στο όνομα της «αντιφασιστικής αλληλεγγύης». Τρομάζω που τους έχω για συμπατριώτες μου στην Ελλάδα και τρομάζω οτι αυτοί εκφράζουν το αντιρατσιστικό κίνημα.

muslimkills

O συγκεκριμένος Μουσουλμάνος δολοφόνησε 4 Εβραίους γιατί ήταν Εβραίοι.  Μαζί με αυτόν πολλοί άλλοι είχαν ήδη φωνάξει Je m’appelle arabe, africaine révolte armée barbare salafiste. Je suis né le 13 février 2006 à Sainte-Geneviève-des-Bois και γεμίσει τους δρόμους του Παρισιού με αντισημιτική βία/πηγή: Algemeiner

Είμαι Ελληνας Εβραίος και άρα ξέρω οτι ένα κλίμα βίας και τρομοκρατίας περιμένει τους Μουσουλμάνους στην Γαλλία. Οτι θα χρειάζονται να παραδίδουν πιστοποιητικά πολιτικής νομιμοφροσύνης στον κάθε γάλλο Χριστιανό. Το πώς κάθε πράξη ομόθρησκου τους σε χώρες χιλιάδες χιλιόμετρα θα χρεώνεται σε αυτούς – το πώς κάθε μουσουλμάνα μάνα θα φοβάται για το παιδί της που θα χρειάζεται συνεχώς να αμύνεται στους δημόσιους χώρους – το πώς θα είναι αναγκασμένοι να αποδέχονται το μίσος σιωπηλά γιατί αλλιώς θα τους υπενθύμιζαν οτι είναι φιλοξενούμενοι παρά την γαλλική υπηκοότητα. Το πώς είναι να κρίνεται με βάση το θρήσκευμα του.

Το ξέρω γιατί σαν Εβραίος ξέρω πώς είναι να είσαι μια μειονότητα και να βλέπεις να απελευθερώνεται το κύμα μίσους που μέχρι τώρα το ένιωθες υπόκωφα. Το πώς οι Μουσουλμάνοι, όπως οι Εβραίοι, θα είναι αναγκασμένοι να κρύβουν την ταυτότητα τους. Το πώς θα αλλάζουν τα ονόματα τους για να μην καταλαβαίνουν οι συμπατριώτες τους οτι είναι μειονοτικοί, το πώς θα αποφεύγουν να φοράνε σύμβολα της πίστης τους και να εκλογικεύουν τις διακρίσεις που δέχονται.

muslimsaves

O συγκεκριμένος Μουσουλμάνος έσωσε τις ζωές 6 Εβραίων ενώ ένας άλλος Μουσουλμάνος προσπαθούσε να τους σκοτώσει. Ηταν υπάλληλος στο κασέρ παντοπωλείο στο Παρίσι. /πηγή:Le Parisien

Είμαι Ελληνας Εβραίος και ομολογώ οτι φοβάμαι. Ξέρω οτι είμαι στόχος Μουσουλμάνων, όχι για αυτό που κάνω αλλά για αυτό που είμαι. Ξέρω οτι *και* οι Μουσουλμάνοι της Γαλλίας θα γίνουν στόχος για αυτό που είναι. Ξέρω οτι στο όνομα της υπεράσπισης του λόγου του Charlie, θα αφαιρεθεί η ελευθερία του λόγου στους Μουσουλμάνους – το ξέρω γιατί η απαίτηση να συνταχθώ με την εθνική πολιτική ορθοδοξία γίνεται και σε μένα. Ξέρω το πώς ο ισλαμοφοβικός λόγος θα ονομάζει «ελευθερία του λόγου» την προβολή ζωωδών ενστίκτων πάνω σε μειονοτικές ομάδες – άλλωστε ο, σήμερα, εκδότη της μεγαλύτερης ελληνικής εφημερίδας πριν μερικά χρόνια κορόιδευε τους Εβραίους οτι είναι ψητά φούρνων ολοκαυτώματος στην «τολμηρή» Ελευθεροτυπία. Ξέρω όμως οτι δε μπορώ να βασιστώ σε αυτούς τους Μουσουλμάνους γιατί δεν κλείνω τα μάτια μπροστά στο γεγονός οτι η ανοχή σε πράξεις βίας είναι επιλογή μιας μειοψηφίας αλλά αυτό το κομμάτι είναι εξαιρετικά ευμεγεθές και ανεκτό εντός των ευρωπαϊκών μουσουλμανικών κοινοτήτων. Ξέρω οτι οι Γάλλοι Εβραίοι γίνονται ξανά πρόσφυγες γιατί ένα κύμα δολοφονιών/βιασμών/επιθέσεων έχει κυριαρχήσει στην Γαλλία και για αυτό ευθύνεται κυρίως η μουσουλμανική κοινότητα της χώρας. Ξέρω οτι αυτή η βίαιη μειοψηφία δε σημαίνει οτι όλοι οι Μουσουλμάνοι είναι αντισημίτες: Μουσουλμάνοι Γάλλοι πέθαναν για να προστατεύσουν το περιοδικό και οι Εβραίοι στο κασέρ παντοπωλείο γλύτωσαν χάρη στον Μουσουλμάνο υπάλληλο.
Ομως με τρομάζουν αυτοί που αδιαφορούν για την βία που θα δεχθούν αδιάκριτα όλοι οι Μουσουλμάνοι. Με τρομάζουν αυτοί που θεωρούν οτι η μουσουλμανική βία είναι αναμενόμενη, λόγω της δυτικής βίας. Με τρομάζουν αυτοί που γράφουν άρθρα καταδικάζοντας την σφαγή με 2 προτάσεις και αφιερώνοντας 45 ουσιαστικά μειώνοντας την σημασία της. Με τρομάζουν οι Χριστιανοί συμπολίτες μου που καταφεύγουν σε ξενοφοβικούς πολιτικούς – βλέπε Σαμαρά και Λε Πεν – έτοιμοι να θυσιάσουν τους μειονοτικούς συμπολίτες τους.  Με τρομάζει εμένα σαν Εβραίο οτι όχι μόνο αναγκαζόμαστε να κοιτάξουμε οδούς διαφυγής μακρυά από την Ευρώπη, αλλά και οτι πάλι οι Χριστιανοί συμπολίτες μας ανέχονται την βία ενάντια μας.

Ξαναδιαβάζω το κείμενο και καταλαβαίνω οτι ο μέσος Χριστιανός αναγνώστης δε βγάζει εύκολα νόημα. Η ευρωπαϊκή κοινωνία είναι δομημένη σύμφωνα με τη δυτική κοσμοθεωρία και δε χρειάζεται να αντιμετωπίζει τις αντικρουόμενες και συνυπάρχουσες πραγματικότητες που μόλις περιέγραψα. Για αυτούς είναι απλά: αν είσαι δεξιός η επίθεση είναι απόδειξη ισλαμικής βαρβαρότητας, αν είσαι αριστερός η επίθεση είναι αναμενόμενη μπροστά στην ιμπεριαλιστική βια της Δύσης και οι μουσουλμάνοι θύματα του αποκλεισμού και της ισλαμοφοβίας. Παραλείπω τους Εβραίους, έτσι και αλλιώς και οι δύο τους βλέπουν σαν εργαλεία και αδιαφορούν για την δική τους αιματηρή εμπειρία.
Με άλλα λόγια με τρομάζει που όλοι καταδικάζουν τα πάντα, αλλά στην πραγματικότητα όλοι μας βλέπουμε διαφορετικά χρώματα στο αίμα – παρά τους δακρυσμένους όρκους μας οτι βλέπουμε μόνο κόκκινο. Οχι δεν είστε #JeSuisCharlie, #JeSuisAchmed, #JeSuisJuif : αυτοί είμαστε εμείς, τα θύματα. Αν θέλετε να πάψουμε να είμαστε hashtags στην επόμενη επίθεση εναντίων μας, ανοίξτε τα αυτιά σας και ακούστε μας.

evraikosxoleio

Πως πηγαίνουν στο Δημοτικό οι Εβραίοι στην Ελλάδα: με αλεξίσφαιρα τζάμια, ένοπλη φρουρά και τσιμεντένια φράγματα αντι-καμικάζε. /πηγή: Google Maps

υγ. Δε μπορώ παρά να προσθέσω οτι δυο υπήρξαν οι πλεον εμετικές τοποθετήσεις: ο Σαμαράς με το φράχτη και η Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό με μια σειρά φασιστικών άρθρων. Αντισημιτικά σκουπίδια και οι δυο τους, ενώ και οι δυο φουσκώνουν σαν γαλοπούλες από selfrighteous περηφάνια. Απομονώστε τους πριν προλάβει το μίσος τους να κατακλύσει την ελληνική κοινωνία.

Posted in greece | 9 Comments »

Οι έλληνες αντισημίτες αντιφασίστες

Posted by Abravanel, the Blog στο 27/12/2014

Ο Βολταίρος είχε κάποτε αστειευτεί οτι η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι ούτε άγια, ούτε ρωμαϊκή και ούτε αυτοκρατορία. Παραφράζοντας τον κάποιος μπορεί να ισχυριστεί οτι το ελληνικό αντιφασιστικό κίνημα δεν είναι ούτε αντιφασιστικό και ούτε κίνημα – παραδέχομαι όμως οτι είναι ελληνικό. Βαθύτατα ελληνικό.

Ενα πρόσφατο δημοσίευμα, από μόνο του ασήμαντο, με έκανε να βγω από την σιωπή μου:
Οπως διαπίστωσε ο Μιχάλης Δασκαλάκης-Γιόντης στο GrassrootReuter, πρόσφατα η οργάνωση «Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό/ΚΑΡ» αναδημοσίευσε ένα άρθρο για τον πατέρα του βουλευτή Αλεξόπουλου, που κατηγορείται για συνεργασία με τους Γερμανούς Ναζί. Σε αυτό το άρθρο η ατιμωρησία των δοσιλόγων οφείλεται στους Εβραίους που προτίμησαν να σιωπήσουν ώστε να πραγματοποιήσουν τα άλλα τους σχέδια. Ποια σχέδια; Δε γνωρίζουμε αλλά το γεγονός ότι η πηγή του κειμένου ήταν ο ναζιστικός Στόχος μας επιτρέπει να φανταστούμε.

“Μας προκαλεί εντύπωση πως το σύστημα δεν γνωρίζει αυτή την ιστορία. Κι εντάξει το σύστημα, οι Εβραίοι της Λάρισας που δεν είναι και μετρημένοι στα δάχτυλα, δεν γνώριζαν; Ή όλοι αυτοί γνώριζαν αλλά η συγκεκριμένη ιστορία δεν ταίριαζε με το σχέδιο τους και για αυτό την απέκρυψαν; Τι να πει και τι να αναρωτηθεί και να αναλογιστεί; Το μόνο σίγουρο είναι ότι… όχι δεν έχει πιάσει πάτο… Πάει ακόμα παρακάτω!”

Το εντυπωσιακό εδώ δεν ήταν οτι αναπαρήγαγαν Στόχο – λάθη γίνονται και έκτοτε άλλαξαν την σελίδα, άσχετα αν αυτό έγινε σιωπηλά χωρίς το θάρρος να παραδεχτούν το λάθος τους δημόσια. Το εντυπωσιακό ήταν η αδυναμία τους να εντοπίσουν στοιχειώδη αντισημιτισμό – χρυσαυγίτικης κοπής – όταν τον βλέπουν κατάματα. Και δεν εννοώ το σύγχρονο αντιεβραϊκό μίσος που έχει αλλάξει, (όπως ακριβώς άλλαζε σε ύφος από το judenhas του 18ου αιώνα στο antisemitismus του 19ου) και είναι δύσκολο να εντοπιστεί από κάποιον που αγνοεί συνολικά το φαινόμενο. Εννοώ την παλιά καλή παραδοσιακή πρακτορολογία και κρυφά εβραϊκά σχέδια – αυτά αποτελούν παλιές εκφάνσεις του αντισημιτισμού που επιζούν πλεον σε ελάχιστες χώρες ως mainstream αντισημιτικός λόγος και υποτίθεται αποτελούν γνωστοί παλιοί εχθροί του ευρωπαϊκού αντιφασιστικού κινήματος.

Αυτά τα χαρακτηριστικά του ελληνικού αντιφασιστικού κινήματος – η έλλειψης στοιχειώδους μόρφωσης, η αλαζονεία, ο παραδοσιακός αντισημιτισμός, η πρακτορολογία – φάνηκαν περισσότερο σε μια περίοδο κρίσης το καλοκαίρι που μας πέρασε με τον πόλεμο Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Μαζί με την πλημμύρα αναρτήσεων ενάντια στο Ισραήλ, η ΚΑΡ ανέβασε ένα κείμενο δικής της έμπνευσης στην οποία σχολίαζε την επίθεση φιλοπαλαιστίνιων Χριστιανών Γάλλων και μεταναστών Μουσουλμάνων Γάλλων ενάντια στη συναγωγή Ροκέτ στο Παρίσι.

Την ώρα που αντισημιτικές επιθέσεις ακολουθούσαν την μια μετά την άλλη στη Γαλλία, τα θύματα μεταμορφώθηκαν σε «φασίστες» που έδερναν αθώους μετανάστες που κατά τύχη βρέθηκαν μπροστά από μια συναγωγή γεμάτη με Εβραίους/Εβραίες και παιδιά. Η συγκεκριμένη επίθεση αποτέλεσε θέμα εκτεταμένου σχολιασμού και άγχους στο εσωτερικό της ελληνικής εβραϊκής κοινότητας, γιατί η συναγωγή ήταν το κέντρο της Σαλονικιώτικης Διασποράς στη Γαλλία. Αντίστοιχα σχολιάστηκε και η παρέμβαση ΚΑΡ, για το τι μας περιμένει αν γίνουμε αντικείμενο ανοικτών επιθέσεων πέρα των εμπρησμών και βανδαλισμών σε κτίρια.

Δεν απαιτώ να ενδιαφέρει το ΚΑΡ ο αντισημιτισμός. Αυτό όμως που απαιτώ από ανθρώπους που υιοθετούν τον όρο «αντιρατσιστές» είναι να έχουν στοιχειώδεις γνώσεις του τι είναι ρατσισμός, τι είναι αντισημιτισμός και το γιατί είναι πάρα πολύ κακή ιδέα να επικρίνεις την όποια μειονοτική ομάδα όταν γίνεται αντικείμενο βίας. Οπως ακριβώς εμετικά ήταν τα νεοδημοκρατικά σκουπίδια που αναρωτιόνται αν ο μετανάστης που βιάστηκε από τον λιμενικό ήταν νόμιμος, άλλο τόσο εμετικά είναι τα συριζαϊκά σκουπίδια που αναρωτιούνται για τα πολιτικά φρονήματα των Εβραίων που γίνονται αντικείμενο βίας.

Σε επόμενη ανάρτηση η ΚΑΡ εξέφρασε την έκπληξη της για την έκρηξη μου. Η έκπληξη της ομοιάζει με την έκπληξη Σαμαρά όταν το World Jewish Congress του είπε οτι ο Βορίδης είναι αντισημίτης. Σε αυτό που όμως διαφέρουν με τον Σαμαρά είναι οτι ο μέσος δεξιός αδιαφορεί για την κατηγορία του αντισημιτισμού. Ομως ο μέσος αριστερός είναι πεπεισμένος για την αγιοσύνη του και όχι απλά προσπερνάει την κατηγορία αλλά αισθάνεται προσβεβλημένος και επιτίθεται στον μειονοτικό που τολμάει να αμφισβητεί την εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Σκοπός του είναι να αποδείξει οτι ξέρει καλύτερα από το θύμα ρατσιστικής βίας, το αν είναι ρατσιστής ή όχι. Για αυτό άλλωστε και στα πανηγύρια που ονομάζονται Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ μιλάνε ουσιαστικά λευκοί, ετερόφυλοι, Χριστιανοί, Ελληνες «αντιρατσιστές».

Οπότε ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα: δε με ενδιαφέρει να πείσω την Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό ότι όζει αντισημιτισμό – αυτό προβλέπει επιμόρφωση και αυτοκριτική, γεγονός που η ενηλικίωση τους μέσα στην ελληνορθόδοξη κοινωνία και η αλαζονεία τους δεν επιτρέπει να πραγματοποιήσουν.
Αλλά η κοροϊδία οτι ενδιαφέρονται για τον αντισημιτισμό πρέπει να σταματήσει: οι Εβραίοι τους ενδιαφέρουν μόνο ως νεκροί του Ολοκαυτώματος, οι ζωντανοί τους είναι μια ενόχληση που διαψεύδει την αγιογραφία του εαυτού τους. Ναι, η οργάνωση Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό δεν διαθέτει τα γνωστικά εφόδια για να αναγνωρίσει τον αντισημιτισμό, παρά το γεγονός οτι αποτελεί κυρίαρχο φαινόμενο στην Ελλάδα – για αυτό δε συνειδητοποιεί τον χρυσαυγίτικο λόγο όπως στο συγκεκριμένο άρθρο. Ακόμα χειρότερα αδιαφορεί για τα θύματα και αμφισβητεί την εμπειρία τους – πιθανώς γιατί αυτή έχει πολιτικό κριτήριο που εμείς δεν έχουμε.

Αρνούμαι πλεον να σιωπώ όταν ακούω αντισημιτικό λόγο, επειδή κάποιος είναι αμόρφωτος όσο αφορά τον ρατσισμό μεν – θεωρητικά αντιρατσιστής δε. Αρνούμαι να δεχτώ οτι οι ισραηλιτικές κοινότητες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Βόλο ακυρώνουν εκδηλώσεις όταν κάνετε τις «φιλοπαλαιστινιακές» σας εκδηλώσεις. Αρνούμαι να δεχτώ οτι εσείς μπορείτε να λέτε σε μένα, αν αυτό που βιώνω από εσάς είναι αντισημιτισμός ή όχι. Αρνούμαι να θεωρώ οτι επαρκεί μια καταδίκη της Χρυσής Αυγής, για να πιστέψω οτι δεν είστε μέρος μιας κοινωνίας που εξαναγκάζει τους Εβραίους να ελληνοποιούν τα ονόματα τους, να σκύβουν το κεφάλι, να λένε ψέματα στα ίδια τους τα παιδιά για να έχουν μια «κανονική» ζωή.

Θα βρεθώ μαζί σας στον αγώνα για τον αφγανό λαθρομετανάστη, την βουλγάρα καθαρίστρια, τον έλληνα ομοφυλόφυλο – σε αντίθεση με σας αναγνωρίζω την ανάγκη να πολεμήσω την ρατσιστική σαπίλα μέσα στην ίδια μου την κοινότητα. Αλλά στο τέλος αυτού του κειμένου αναρωτηθείτε για το τι είστε, σας απαντώ: είστε άνθρωποι που θεωρούν οτι η βία ενάντια σε Εβραίους στην Ευρώπη επιτρέπεται υπό όρους – αμόρφωτοι ανθρώποι που βλέπουν χρυσαυγίτικη προπαγάνδα και δεν την αναγνωρίζουν – άνθρωποι που θεωρούν οτι μπορούν αυτοί να υποδεικνύουν το τι πρέπει να αισθάνονται οι Εβραίοι. Με άλλα λόγια είστε Ελληνες Αντιφασίστες.

Κακοί Αντισημίτες

Κακοί αντισημίτες στο Εβραϊκό Νεκροταφείο Λάρισσας /πηγή:Desde Grecia

Καλοί αντισημίτες

Καλοί αντισημίτες στο ΑΠΘ (Παλιό  Εβραϊκό Νεκροταφείο Θεσσαλονίκης)/ πηγή:Μιχάλης Λόγγος via thess.gr

/
/
/
/
/
/
/
/
/
/
/
/
/
/
/
/
/

Διαβάστε επίσης το Γιατί όταν ο αντισιωνισμός μιλάει για το Ισραήλ στοχεύει τους Εβραίους και Μια κριτική στα πρόσωπα του Αντισημιτισμού

Posted in antisemitism, greece, Greek Left, Larisa, thessaloniki | 26 Comments »

Η Παλαιστίνη, το φέσι του Χρήστου Παππά και φαινόμενα μαζικής τύφλωσης

Posted by Abravanel, the Blog στο 01/07/2014

Ποτέ δεν ζήτησα από τους Χριστιανούς συμπολίτες μου να καταδικάσουν τον αντισημιτισμό παντού και πάντα, πχ ποτέ δεν ζήτησα να απορρίψουν την Χαμάς επειδή στο καταστατικό της υιοθετεί τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και προωθεί αντισημιτικές δοξασίες. Καταλαβαίνω οτι ο αντισημιτισμός της φάνταζε ασήμαντος μπροστά σε αυτό που θεωρούσαν το μεγάλο έγκλημα εναντίον των Παλαιστινίων. Αντίθετα ήξερα οτι θα ήταν αντιπαραγωγικό γιατί το εύκολο σχόλιο ήταν περί «καραμέλας του αντισημιτισμού με ευκαιρία το Παλαιστινιακό». Και ας ήξερα εγώ οτι ένα τέτοιο σχόλιο θα μπορούσε να έχει μια βάση στις ΗΠΑ, όχι στην Ελλάδα – την πλεον αντισημιτική χώρα του κόσμου. Ετσι και αλλιώς είχε τόσο αντισημιτισμό σε άλλα θέματα με το οποία να απασχοληθώ.

Αλλά έκτοτε ήρθε η Χρυσή Αυγή και η ξαφνική συνειδητοποίηση – από τους Χριστιανούς προοδευτικούς συμπολίτες μας – οτι οπαδοί ενός δολοφονικού ρατσισμού δεν είναι μόνο οι γίοι και κόρες των ταγματασφαλητών, αλλά ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων. Ηρθαν και μια έρευνα μετά την άλλη – το Ευρωβαρόμετρο, το Pew Research, το Πανεπιστήμιο του Κουισνλαντ, του ΑDL – που συμφωνούν οτι η Ελλάδα είναι άρρωστη και μισεί τους Εβραίους περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στο δυτικό κόσμο. Πίστεψα οτι επιτέλους οι Χριστιανοί συμπολίτες μας – άθεοι προοδευτικοί ή θρήσκοι δεξιοί – θα αποφάσιζαν να μην κάνουν τα στραβά μάτια όπως έκαναν οι γονείς τους και οι παππούδες τους.

Δυστυχώς διαψεύστηκα.

Η έρευνα της ADL έμεινε ουσιαστικά άγνωστη. Σχεδόν κανείς μη-Εβραίος, πέρα από μερικούς γνωστούς ύποπτους δεν την κοινοποίησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γράφηκαν 2/3 ρεπορτάζ και 5/6 άρθρα γνώμης – ίσως αναμενόμενα σε κάποια άλλη στιγμή, αλλά όχι όταν ένας στους δέκα χριστιανούς έλληνες στηρίζει μια ομάδα που θέλει να με βρει στο φούρνο. Και πάνω απ’ολα μια εντυπωσιακή σιγή από τον αντιρατσιστικό χώρο. Καμία αυτοκριτική για την αδιαφορία τους – για τον αντισημιτισμό που συνεχίζουν να ανέχονται στις συνελεύσεις, στις πορείες, τα πανεπιστήμια και τους κοινωνικούς τους χώρους. Μια αχρωματοψία όταν τα θύματα είναι Εβραίοι και οι θύτες δε φοράνε σβάστικα.

Ευκαιρία για αυτή την πικρή διαπίστωση είναι η εύγλωττη σιωπή που συνόδευσε τις νέες φωτογραφίες του ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής Χρήστου Παππά, που δημοσιεύτηκαν από την ομάδα του Ιού στην Εφημερίδα των Συντακτών. Και ενώ η φωτογραφία με το φέσι προκάλεσε ερωτήματα, ούτε ένας άνθρωπος δεν σχολίασε την στολή που συμπεριλαμβάνει και μια ενδιαφέρουσα μπλούζα που κυριολεκτικά  απουσιάζει παντελώς από όλες τις αναφορές. Mέχρι τη στιγμή που το συγκεκριμένο άρθρο γράφηκε, ούτε μισό σχόλιο δεν ξοδεύτηκε για το πώς η διαμάχη Ισραήλ/Αραβικών κρατών χρησιμοποιείται ως πρόφαση για την έκφραση ενός διαχρονικού μίσους. Τέτοια μαζική τυφλότητα εντυπωσιάζει μέχρι και εμένα.

Pappas-fesi

Waffen-SS, 13. Gebirgs-Div. "Handschar"

Waffen-SS, 13. Gebirgs-Div. «Handschar» πηγή: Bunderarchiv

Αλλά πρώτα ας ενημερώσουμε για την στολή του υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής. Δεν φοράει «φέσι» αλλά το καπέλο της 13ης Ορεινής Μεραρχίας των Ες Ες «Χαντσάρ», το ένοπλο στρατιωτικό τμήμα των Ες Ες που ευθύνεται με εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ενάντια σε Σέρβους Ορθόδοξους και Εβραίους. Μέλη της ήταν κυρίως Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, αλλά και μικρός αριθμός Κροατων Καθολικών και εθνοτικά γερμανών της Γιουκοσλαβίας. Μαζί τους είχαν και τουλάχιστον 100 Παλαιστίνιους Μουσουλμάνους που είχαν αιχμαλωτιστεί ως μέρος του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος και οι οποίοι αυτομόλησαν για να πολεμήσουν μαζί με τον Χίτλερ υπό την ηγεσία του Μεγάλου Μούφτη της Ιερουσαλήμ, (μια εξαιρετικά αναλυτική παρουσίαση του Παλαιστινιακού Συντάγματος από εμένα το 2012). Η μπλούζα που φοράει γράφει «Uprising for an independent Palestine» και αποτελεί τον τίτλο του ανακοινωθέντος της 9ης Διάσκεψης Ισλαμικών Κρατών για την Δεύτερη Ιντιφάντα το 2001 επί Αραφάτ και Σαρόν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Χρυσή Αυγή στηρίζει δυναμικά των αγώνα των Παλαιστινίων: το 2009 έγραφα για τις διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων στην Αθήνα και τις κραυγές στο δελτίο του Μέγκα «Τσεκούρι και Φωτιά στα Εβραϊκά Σκυλιά». Αλλά κατά ένα αστείο τρόπο η Χρυσή Αυγή ήταν το μικρότερο των προβλημάτων μας τον Ιανουάριο του 2009 όταν ένα κύμα ανεπανάληπτης αντισημιτικής βίας χτύπησε 9 ελληνικές πόλεις. Συναγωγές βανδαλίστηκαν, τάφοι συλλήθηκαν, απειλές έγιναν και πρωταγωνιστές ήταν κυρίως ο «προοδευτικός χώρος». Αλλά ο φιλοπαλαιστινιακός χώρος δεν ευθύνεται για τους οπαδούς του – άλλωστε το απέδειξε η ομάδα του Ιού όταν έκανε το όντως εξαιρετικό ρεπορτάζ για τους ακροδεξιούς «φίλους του Ισραήλ». Κατά έναν εντυπωσιακό τρόπο ένα παρόμοιο ρεπορτάζ δε μπόρεσε να κάνει για τους «φίλους της Παλαιστίνης» – δε πειράζει, άλλωστε ο αντισημιτισμός είναι ένα περιθωριακό φαινόμενο της δεξιάς στην Ελλάδα όπως αποδείχτηκε.

Την επόμενη φορά όμως που θα χρειαστούν να ερμηνεύσουν κάποιο φέσι με την νεκροκεφαλή των Ες Ες να ξέρουν οτι έχουμε στην Ελλάδα έναν εξαιρετικό άνθρωπο με διαπαραταξιακή αποδοχή που μπορεί να τους βοηθήσει:

Οντως εξαιρετικός γιατί δε νομίζω να υπάρχει κανένας άνθρωπος στην Ελλάδα που μπορεί να ισχυριστεί οτι έχει κοινούς φίλους την Σοφίας Σακοράφα/τον Τάσο Κουράκη/τον Αποστολο Κακλαμάνη και ταυτόχρονα τον Κωνσταντίνο Πλεύρη/τον Ζαφειρόπουλο ή τον Δήμτσα της ΜΚΟ Αλληλεγγύη. Κανένας άνθρωπος να κάνει εκδηλώσεις που αναφέρονται με κολακευτικά λόγια τόσο από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, όσο και η Εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος.
Κανένας εκτός από τον Ναντέρ αλ Αμπάντλα, προέδρου της ΕλληνοΠαλαιστινιακής Φιλίας. Εναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε στο Καράβι για τη Γάζα και έχει στενές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Εναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε σε αντισημιτικές εκδηλώσεις της Πρεσβείας του Ιράν στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Πλεύρης.

Ο κ.Αμπαντλα είναι και γιατρός. Ισως αυτός μπορεί να δικαιολογήσει το ανεπανάληπτο φαινόμενο μαζικής τύφλωσης στα καπέλα του Παππά και των φίλων του. Γιατί πλεον εγώ δε το δικαιολογώ. Αν ελπίζει ο αντιφασιστικός χώρος να κερδίσει ποτέ την αξιοπρέπεια του ας αρχίσει τουλάχιστον ανοίγοντας τα μάτια. Ισως – αφού εξαφανιστούν και οι τελευταίοι Εβραίοι – να αποφασίσει να δράσει κιόλας.

Γιατί αρνητής του Ολοκαυτώματος δεν είναι μόνο ο Πλεύρης. Είναι και το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών που ανεβάζει την Ημέρα Μνήμης συνεχείς αναρτήσεις για την Παλαιστίνη. Είναι το ΝΑΡ που μιλάει για Εβραϊκά Σκυλιά. Είναι το ΚΚΕ που κάνει διαδηλώσεις ενάντια στους Εβραίους. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που αρνείται να παρευρεθεί σε Ημέρες Μνήμης. Είναι οι ΑΚ που εκφοβίζουν τους Εβραίους του Βόλου γράφοντας στις συναγωγές τους. Είναι το Indymedia. Και δεν είναι ρητορική υπερβολή ο χαρακτηρισμός ως αντισημίτες – είναι η σκληρή πραγματικότητα που εμείς ζούμε και εσείς προσπαθείτε να εκλογικεύσετε.

Posted in greece | 22 Comments »

Βιβλιοκριτική: «Το μπεστ σέλερ του Μίσους. Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών στην Ελλάδα»

Posted by Abravanel, the Blog στο 25/12/2013

Οι ιδρυτικοί μύθοι αποτελούν απαραίτητο συστατικό κάθε συλλογικότητας και η αμφισβήτησης τους συχνά εκλαμβάνεται ως πράξη αμφισβήτησης της υλικής ύπαρξης της ίδιας της συλλογικότητας. Ειδικά στην Ελλάδα μια τέτοια στάση είναι ακόμα περισσότερο επικίνδυνη, μιας και για διάφορους λόγους, αποτελεί έναν μοναχικό δρόμο δεδομένης της μονολιθικότητας της σκέψης της ελληνικής κοινωνίας σε ορισμένα θέματα.

Ακριβώς για αυτό το λόγο το έργο της δημοσιογραφικής ομάδας «Ιός της Ελευθεροτυπίας» αποτέλεσε όχι μόνο υπόδειγμα δημοσιογραφικής εργασίας αλλά και μια ιδιότυπη πράξη θάρρους. Ακριβώς για αυτό το λόγο περίμενα με ανυπομονησία το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρά «Τα μπεστ σέλερ του μίσους. Τα Πρωτόκολλα ων Σοφών της Σιών στην Ελλάδα, 1920 – 2013». Αξίζει να σημειωθεί ήδη από το 1995 ο Ιός είχε κάνει ένα αφιέρωμα στα Πρωτόκολλα και επί χρόνια αποτελούσε την καλύτερη, αν και προφανώς με προβλήματα, διαδικτυακή παραπομπή στην Ελληνική γλώσσα για το θέμα.

Οι φωτογραφίες είναι δικές μου :)

Εισαγωγή

Το βιβλίο χωρίζεται σε 13 κεφάλαια, 2 παραρτήματα, βιβλιογραφία και ευρετήριο. Τα ονόματα των κεφαλαίων είναι περιγραφικά της διαδρομής που προσπαθεί να ακολουθήσει ο συγγραφέας.

psaras1. Εισαγωγή. Η ελληνική διαδρομή των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών
2. Η δημιουργία και η διάδοση των Πρωτοκόλλων. Τσαρική Ρωσία, Ευρώπη, ΗΠΑ 1902 – 1920
3. Οι Ελληνες στα πογκρόμ. Τσαρική Ρωσία 1821 – 1917
4. Από την Ρωσία με μίσος. Αθήνα 1920 – 1932
5. Το πογκρόμ μετακομίζει στην Ελλάδα. Θεσσαλονίκη 1928 – 1933
6. Η φαιά δεκαετία. Από την δικτατορία στην κατοχή 1936 – 1945
7. Η ανάπηρη αποναζιστικοποίηση. Από τον εμφύλιο στην δικτατορία 1946 – 1966
8. Η μεταμφίεση του αντισημιτισμού. Δικτατορία 1967 – 1974
9. Ο εξελληνισμός των Πρωτοκόλλων. Αριστερός και δεξιός «αντισιωνισμός» 1974 – 1989
10. Η συνωμοσία του 21ου αιώνα. Το Ισραήλ, ο εκσυγχρονισμός και ο Αντίχριστος 1990 – 2013
11. Τα αίτια της παγκόσμιας διάδοσης. Η συνωμοσία των συνωμοσιών
12. Η βίβλος ενός ανάδελφου έθνους. Η γοητεία των Πρωτοκόλλων στην Ελλάδα
13. Επίλογος. Ο αιώνας του Ανδρόνικου.
Παράρτημα 1 Τα Πρωτόκολλα στην Ελληνική βιβλιογραφία (δημοσιεύσεις του κειμένου ή εκτενείς αναφορές σε αυτό)
Παράρτημα 2 Λογοκλόποι της λογοκλοπής (σημειώσεις για τις ελληνικές μεταφράσεις των Πρωτοκόλλων)

Παρουσίαση

mix

O Νικόλαος Ψαρουδάκης, ιστορικός ηγέτης του κόμματος Χριστιανική Δημοκρατία υπήρξε εκδότης των Πρωτοκόλλων, όπως και άλλων αντισιωνιστικών βιβλίων.
Το 1985 εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ, ως προσωπική επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου.

Στα πρώτα κεφάλαια ο συγγραφέας ακολουθεί τις πρώτες εμφανίσεις των Πρωτοκόλλων, όπως και τα βιβλία που είχαν προηγηθεί αυτών. Εξετάζει την δαιδαλώδη δημιουργία τους στα πλαίσια της εποχής, όπως και τις πρώτες αντιφάσεις των υποστηρικτών της γνησιότητας τους.
Κάνει μια απαραίτητη παρένθεση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ελλήνων χριστιανών της Οδησσού στα πρώτα οργανωμένα πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας. Αυτοί μαζί με τους ρώσους «λευκούς» εμιγκρέδες αποτελούν την διαδρομή, με εξέχοντα αντιπρόσωπο τον ιατρό, διπλωματικό υπάλληλο και φιλόσοφο Αριστείδη Ανδρόνικο.
Η αποδοχή τους προοδεύει χέρι-χέρι με τα την εντατικοποίηση του αγώνα κατά του κομουνισμού. Παρά την σταθερή παρουσία τους στο δημόσιο λόγο, (πχ εφημερίδες Ελεύθερος Τύπος, Σκριπ κοκ) παραμένουν περιθωριακά.

Στο 5ο κεφάλαιο, (με τον ατυχή τίτλο Τα Πογκρόμ μετακομίζουν στην Ελλάδα – ατυχής μιας και τα Πογκρόμ της Κέρκυρας και της Ρόδου είχαν προηγηθεί), μιλάει για την πορεία των Πρωτοκόλλων στη Θεσσαλονίκη. Ακολουθεί τις πρωτοβουλίες της εφημερίδας Μακεδονίας αλλά επιλέγει να αγνοεί την βενιζελική και προσφυγική φύση του αντισημιτισμού της πόλης.

Το κομμάτι που μιλάει για την αποδοχή των Πρωτοκόλλων μέσα στην Ελληνική Εκκλησία είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και περιέχει λεπτομέρειες που ήταν άγνωστες μέχρι και σε μένα. Ξεκινάει από πριν τον πόλεμο, τις φιλογερμανικές αποκλίσεις πολλών μητροπολιτών και την υιοθέτηση τους μετά τον πόλεμο όταν το ελληνοχριστιανικό ιδεώδες αποτέλεσε την ραχοκοκαλιά του ελληνικού μετεμφυλιακού καθεστώτος.

Αναμενόμενα το βιβλίο βελτιώνεται πολύ κατά την διάρκεια της εξέτασης της μεταδικτατορικής περιόδου. Αναφέρεται τόσο στην ερμηνεία της Δικτατορίας μέσω των Πρωτοκόλλων, όσο και τον αριστερό αντισημιτισμό εμπνευσμένο από την Σοβιετική Ένωσή. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το κομμάτι για τον σοσιαλιστικό χριστιανισμό των Ψαρουδάκη et al. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά στην συνεχόμενη προώθηση τους από την Εκκλησία της Ελλάδος μέσω διαφόρων μητροπολιτών ή των βιβλιοπωλείων της. Αναλυτική είναι η αναφορά στις σύγχρονες αναφορές, την εισαγωγή στον ελληνικό πολιτικό λόγο όπως και την επικύρωση της αξίας τους από το ελληνικό δικαστικό σύστημα.

Κλείνει προσπαθώντας να ερμηνεύσει την γοητεία των Πρωτοκόλλων και των συνωμοσιών στην ευρύτερη κοινωνία. Δεν παραλείπει να παραθέσει τα προβλήματα στην απομυθοποίηση τους τόσο όσο αφορά το κοινό, όσο και τους ίδιους τους απομυθοποιητές. Κλείνει με μια σύντομη παρουσίαση του αντισημιτισμού στην Ελλάδα και την συνωμοσιολαγνείας που διακρίνει την Ελλάδα.

Κριτική

Παρά το γεγονός οτι στην Ελλάδα ούτε έλειψαν πογκρόμ, ούτε γεγονότα ιστορικών διαστάσεων όπως η μεταπολεμική λεηλασία της Θεσσαλονίκης υπάρχει μια απόλυτη ένδεια στην μελέτη του ελληνικού αντισημιτισμού. Το καλύτερο βιβλίο συνεχίζει να αποτελεί μια μελέτη της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου το 1998,  που ασχολείται έμμεσα με το θέμα μιας και ασχολείται με την εικόνα του Εβραίου στην ελληνική λογοτεχνία. Την τελευταία δεκαετία όμως υπήρξε μια σειρά μεταφρασμένων βιβλίων, κυρίως του Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ – που δημιούργησαν ένα ελάχιστο υπόστρωμα στο οποίο μπορεί να υπάρξει μια συζήτηση επί του θέματος.

ΤΟ 90% ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ

ΤΟ 90% ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ. Θεσσαλονίκη 2008 από https://abravanel.wordpress.com/2009/08/16/surrealism/

Το βιβλίο του Δ. Ψαρρά αποτελεί μια απαραίτητη, όσο και ικανή εισαγωγή για το θέμα. Προϊόν όχι μόνο επισκόπησης του ογκώδους ξενόγλωσσου corpus, αλλά και προσωπικής έρευνας του συγγραφέα αποκαλύπτει πτυχές που είναι άγνωστες ακόμα και σε ειδικούς επί του θέματος. Είναι ιδιαίτερα ικανό στην παρουσίαση της ιστορικής διαδρομής τους και των συνθηκών που οδήγησαν στην αποδοχή τους. Προφανώς το θεωρητικό τμήμα δεν είναι το κυρίαρχο, αν και αυτό αναμενόμενα δεν είναι ο σκοπός του βιβλίου. Ειδικά το κομμάτι που αφορά τη σύγχρονη εποχή είναι εξαιρετικής ποιότητας και ορθά αξιολογεί τα Πρωτόκολλα όχι απλά ως ένα (πλεον αρχαίο) κομμάτι προπαγάνδας αλλά ως το blueprint πάνω στο οποίο έχει δομηθεί η ελληνική συνωμοσιολογία.

Ανάφερα πριν οτι ορισμένα κομμάτια για τη Θεσσαλονίκη πάσχουν αλλά αυτές οι ερμηνευτικές επιλογές, (γιατί ο Ψαρράς αναφέρει τους Δώδο/Τσιρώνη/Μόλχο στη βιβλιογραφία, άρα γνωρίζει περί της βενιζελικής προσφυγικής υφής του σαλονικιώτικου αντισημιτισμού), δεν δημιουργούν πρόβλημα γιατί είναι περιφερειακής αξίας όσο αφορά το αντικείμενο του βιβλίου. Επίσης λείπουν μερικές σημαδιακές στιγμές όπως η απόφαση του Πρωτοδικείου Ηρακλείου το 1984 που ανέφερε οτι οι μάρτυρες του Ιεχωβά αποσκοπούν την δημιουργία μιας παγκόσμιας Σιωνιστικής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Προσωπικά πιστεύω οτι θα άξιζε να αναφέρει την κεντρική θέση των Πρωτοκόλλων στο κόμμα της Χριστιανική Δημοκρατία του Ψαρουδάκη και την προσέγγιση τους από το ΠΑΣΟΚ, (υπήρξε προσωπική επιλογή του Α.Παπανδρέου και έγινε βουλευτής Επικρατείας). Από την άλλη δε διστάζει να μιλήσει ξεκάθαρα για τον οξύ αντισημιτισμό της ΕΣΣΔ και του αραβικού κόσμου που επηρέασε την εγχώρια Αριστερά. Αλλά εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αδυναμία του βιβλίου.

Περιοδικά σαν το Αρδην με το ένα χέρι απορρίπτουν την γνησιότητα των Πρωτοκόλλων & με το άλλο υιοθετούν την ρητορική τους εκσυγχρονίζοντας τον Μύθο

Ο Δ.Ψαρράς μιλάει για την κεντρική θέση του «αντισιωνισμού» ως κεντρική θέση της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ενωσης και των αραβικών κρατών, που συνεχίζουν την παράδοση του αντισημιτισμού και αντλούν από κλασικά αντισημιτικά στερεότυπα. Μάλιστα αναγνωρίζει την επίδραση τους στην ελληνική Αριστερά αλλά και στη Χρυσή Αυγή. Αλλά ενώ το βιβλίο αναφέρει χωρίς δισταγμό την πραγματικότητα, ξαφνικά σωπαίνει όταν είναι να αναφερθεί σε εγχώρια παραδείγματα. Ενώ δεν είναι φειδωλό σχολίων σε ότι αφορά το σύγχρονο ακροδεξιό χώρο ή την Εκκλησία όσο αφορά την διείσδυση των Πρωτοκόλλων, δεν αναφέρει ούτε ένα σύγχρονο παράδειγμα της επικράτησης της συνωμοσιολογίας σε όλο το φάσμα του ιδεολογικού χώρου, συμπεριλαμβανομένης και της αντιφασιστικής Αριστεράς. Και αν το αντισημιτικό ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80 είναι δύσκολο να διερευνηθεί, (δύσκολο μιας και η Αυριανή βρίθει δηλώσεων – ειδικά την εποχή του πολέμου του Λιβάνου), βρίσκω αδιανόητο το γεγονός από τα χιλιάδες δημοσιεύματα της εποχής του Διαδικτύου δε μπόρεσε να βρει παραδείγματα όταν ακόμα και ο ίδιος ο Ιος έχει αναφέρει περιπτώσεις στο παρελθόν. Ούτε καν η ιδεολογική αλληλεγγύη μπορεί να εξηγήσει το γεγονός γιατί αμφιβάλλω αν η «πατριωτική Αριστερά» του  Καραμπελιά είναι ανάμεσα στις συμπάθειες του Δ.Ψαρρά.

Πάνω στο ίδιο θέμα απορίες γεννά η αναφορά στις αντισημιτικές «παρέες» πολιτικών του δεξιού χώρου όπως τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής Σιούφα αλλά όχι στον σοσιαλιστικό ή αριστερό κόσμο. Στα πλαίσια του αντικειμένου του βιβλίου δε δικαιολογείται η αποσιώπηση αλληλοτέμνοντων κύκλων, πχ τα ίδια άτομα να συμμετέχουν σε αντισιωνιστική ημερίδα της Ιρανικής Πρεσβείας για την «Ημέρα της Ιερουσαλήμ» με ομιλητή τον ναζιστή Κωνσταντίνο Πλεύρη και  και ταυτόχρονα είναι ομιλητές σε αντισιωνιστική ημερίδα για «Ιερουσαλήμ, πρωτεύουσα του Αραβικού Πολιτισμού» που μιλάνε οι αριστεροί Κουράκης/Σακοράφα/Κακλαμάνης et al.

Τελικά συμπεράσματα

agoravivlion_cl

Τα Πρωτόκολλα των Σοφών, Το ξεσκέπασμα του Ταλμούδ, ο Διεθνής Εβραίος, Σιωνισμός.
Δεν είναι από έκθεση βιβλίου της Χρυσής Αυγής αλλά απλή βιβλιοαγορά στην Αθήνα το 2011 με δεξιά κόμιξ του Αρκά, αριστερά μπεστ σέλλερ της Ζυράνας Ζατέλη, το Κομουνιστικό Μανιφέστο εικονογραφημένο και κάτι πραγματείες για τον Καστοριάδη.

Το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά «Το μπεστ σέλερ του μίσους» είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που είναι αναντικατάστατο για τους μελετητές του Εβραϊσμού στην Ελλάδα. Προσωπικά πιστεύω οτι είναι ακόμα περισσότερο απαραίτητο είναι σε αυτούς που επιθυμούν όχι απλά να απορρίψουν αλλά να κατανοήσουν το φαινόμενο του ρατσισμού και της μαγικής σκέψης.

Οσο αφορά το αντικείμενο του είναι ένα βιβλίο που καλύπτει με επάρκεια την ιστορική διαδρομή των Πρωτοκόλλων, τους λόγους της επιτυχίας των, τις ελληνικές ιδιαιτερότητες και διαδρομές όπως και τη σύγχρονη επίδραση τους. Δεν είναι ένα opus magnum για όλες τις αναφορές σε αυτά αλλά σε μια τέτοια περίπτωση δε ξέρω κατά πόσο το βιβλίο θα αποκτούσε χαρακτηριστικά ακαδημαϊκού συγγράμματος που θα απομάκρυναν πολλούς αναγνώστες. Αντίθετα οι 393 (μεσαίου μεγέθους) σελίδες του το καθιστούν πλήρες στα θέματα που αντιμετωπίζει αλλά ταυτόχρονα ευκολοδιάβαστο.

Εκεί βρίσκεται όμως και η αδυναμία του. Η αξία των Πρωτοκόλλων έγκειται στη διαβρωτική επίδραση τους στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, είτε αυτό οδηγεί σε απευθείας αντισημιτισμό, είτε στην επικράτηση της συνωμοσιολαγνείας. Δυστυχώς όμως εγχώρια παραδείγματα αυτής της διαπολιτισμικής και διαπαραταξιακής επίδρασης απουσιάζουν πλήρως, όταν ανήκουν στον προοδευτικό αριστερό χώρο. Χωρίς την εμφατική συνειδητοποίηση οτι τα Πρωτόκολλα συνεχίζουν να αποτελούν πρώτη ύλη που μεταλλάσσεται σύμφωνα με τις πολιτικές πεποιθήσεις των προσλαμβάνοντων, ακυρώνει την εξαιρετική θεωρητική προσέγγιση ολόκληρου του βιβλίου. Ετσι μένουμε με την ιδέα οτι αποτελούν προϊόν μιας μακρινής εποχής και φέουδο της Εκκλησίας, της Χρυσής Αυγής και ακροδεξιών συνωμοσιολάγνων στυλ Χαρδαβέλλα και Λιακόπουλου.

Το συνιστώ σε κάθε αναγνώστη που θέλει να μάθει πώς λειτουργεί η σκέψη των συνωμοσιολόγων, την προσαρμοστικότητα των μύθων και τον αντισημιτισμό του Δεξιού και Χριστιανικού χώρου που λειτουργεί με όρους της δεκαετίας του ΄30. Αυτός που θα θελήσει να έχει μια πλήρη εικόνα των Πρωτοκόλλων στην σύγχρονη Ελλάδα θα χρειαστεί να περιμένει μια δεύτερη έκδοση του βιβλίου με 1 ή 2 κεφάλαια επιπλέον αντί για των υπάρχοντων 13.

Εγώ πάντως το αγόρασα για δώρο και το ίδιο συμβουλεύω και για σας.

klika

Πότε είπαμε οτι μπήκε ο Σαμαράς στην Νέα Δημοκρατία;

Διαβάστε:
1. Ακραίος αντισημιτισμός, άκρα σιωπή του Σταύρου Ζουμπουλάκη

2. O συνωμοσιολογικός λόγος στο ελληνικό πολιτικό σύστημα της Αναστασίας Ηλιαδέλη

3.  Ο Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ μιλάει για την εβραιοφοβία

4. Ταγκιέφ κατά Ντάν Μπράουν

5. Πάρα πολλές ορθόδοξες ομάδες τα πουλάνε (Ιερά Μονή Παντοκράτορος), αλλά βρήκα και μερικές να τα αμφισβητούν (ΟΟΔΕ)

6. Συλλογή βιβλιοκριτικών από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο. Εχω την εντύπωση οτι ελάχιστοι το διάβασαν προσεκτικά – μου δίνουν την εντύπωση οτι είδαν Ψαρράς και ήξεραν ήδη τι να γράψουν.

7. Αμφιλεγόμενα ή πλαστά; Εξαρτάται από το ακροατήριο

8. Η ΝΔ του Σαμαρά προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί αλλά οι ψηφοφόροι/σχολιαστές διαφωνούν

9. Newsbomb της οικογένειας Γιαννακόπουλου συνεχίζει τα αντισημιτικά άρθρα

και

η έκδοση του 1928 και αυτή του Βελώνη στο ψηφιακό αποθετήριο του Πανεπιστημίου Κρήτης

Posted in antisemitism, Books and stuff, greece | 11 Comments »

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 890 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: