Abravanel, the Blog

Jewish life and not only in Greece / Εβραϊκή ζωή και όχι μόνο στην Ελλάδα

Major Update: Church comes against Shoah Monument, Mayor accuses Jews

Posted by Abravanel, the Blog στο 19/05/2015

A major update on the beleaguered Holocaust Memorial of the city of Kavala. A monument that initially was decided in 2004, took 11 years to sail through heavy protests and when finally announced, was canceled when the Star of David was considered aesthetically ugly by the Mayor Dimitra Tsanaka, (here is the statement by the Central Board of Jewish Communities of Greece).

The day the canceled unveiling was supposed to take place, a silent protest was organized by the main speaker Vasilis Ritzaleos. Many Jews, but many more Christians, showed up to manifest their solidarity and resolve to respect their own city history. Some were old-timers who remembered their Jewish friends, others were members from antifascist organizations who opposed Holocaust-denial. Another group was a highschool class which was accompanied by their teacher. There were also Jews from Israel who’s parents were from Kavala and had come especially for the inauguration.


The proposed Holocaust Monument at Kavala/ source:V.Ritzaleos

We have a detailed report by maior rishon, which I thank, which contradicts completely the report by the Athens News Agency (ΑΠΕ). I cannot know why ΑΠΕ’s report is misleading but it should be known the V.Lollidis was the correspondent for ΑΠΕ and contemporaneously works for the Press Office of the Municipality of Kavala; it certainly is legal but certainly a major breach of journalistic ethics not to disclose their direct relationship.


Groups of Israelis of Kavaliote origin who traveled for the inauguration/ source:mayor rishon

Anyway we have the full, unedited, speech by Mayor Tsanaka which you can read (unfortunately only in Greek, but do read the blog post by kavaliote journalist S.Christoforidou which also attended) in the link. Here’s the rundown:
The Mayor never apologized to the Jews. She only expressed her personal regret and apologies for those who came from away and may not be able to come again for financial reasons.
The Mayor blamed the Jews and especially the vice-president of the Jewish Central Board mr.Magrizos, for the cancellation.
The Mayor claimed that her own political group turned against her and needs the help from groups from the opposition to pass through the motion.
The Mayor admitted she canceled the event to protect the civil peace, after threats she received.
The Mayor admitted she asked for the Star of David removed or placed in the back or under the monument.

The Mayor said many things. She said she never had any problems, until she was forced to admit she was lying by opposition leader Verros. She claimed the Jews canceled it out of spite, despite that again she was called out for having announced the cancellation on Alpha Radio the same day ! She certainly claimed a lot of things, falling to continuous contradictions and being supported by lackeys who were trying to boo out the protesters who accused her of racism. In the end she offered to retract her initial statement and accept the monument – possible date June, 7th.


Protesters, Christians and Jews, in front of the Municipal Hall of Kavala/source: mayor rishon

In the meantime the international outcry had two distinct effects: mainstream political parties, (with the exception of the nazi Golden Dawn and the Communist Party of Greece), issued strong statements in favor of the monument and greek media followed along; a columnist jokingly remarked that Mayor Tsanaka singlehandedly united the political spectrum. On the other hand, one by one, the major opponents of the monument have come out publicly in a last minute effort to abort the inauguration:
1. The president of the municipal counsil Giorgos Grammenos stated on the radio that he is against the monument (in that place) because of his religious beliefs. He also asked for vice-mayor Lichounas, who is a major advocate for the monument, to resign because he no longer enjoys the trust of their political group. He is probably one of the 2 councilmen the Mayor mentioned as major opponents of the monument.
2. The Metropolis of Kavala made an announcement which practically pits herself against the monument, (source the local newspaper Χρονόμετρο). It denies the uniqueness of the Holocaust. It says that the Holocaust did not happen in Kavala (suggesting in other words, that it does not concern Kavala), although she says that more urgent is heightening the visibility for the «equally horrible genocides» of greeks which happened during the greco-turkish wars in Asia Minor ! She also claims the monument is not needed to keep the memory alive. Indicative is how the Star of David is perceived: it is an «ideological» symbol which is placed along the five-pointed satanic star !
This announcement confirms the rumors that the Metropolis played a major role in the delay from 2004 to 2015.

I would have liked to claim that this is an isolated incident but unfortunately it is not. Last year there was an effort to remove Thessaloniki’s Holocaust Monument which was thwarted by a combined effort by the Jewish Community and the Mayor Boutaris who had to pivot around members of his own administration. The uniqueness of Kavala is the protagonists were honest and managed to give us a clear view of greek antisemitism: the very existence of Jewish symbols is not to be tolerated on religious grounds, the Jews still conspire against us through Israel, we Christians have suffered just as much, the Holocaust did not happen here, it is not unique and does not concern us. The Orthodox Church still exerts a huge influence over greek politicians and unfortunately religious antisemitism remains a major part of her culture. And unfortunately we still need to be told by others that racism and antisemitism is not accepted by the rest of the world.


Christian students in support of the monument/ source:mayor rishon

I believe the Monument will go through. I am also certain that it will be vandalized, although this was to be expected in any case. What I am afraid is that the monument will remain orphan and orphans are quickly disposed off; with the Church and the Municipality against it, I do not find it unfathomable to move it in a year or two to a more obscure location because eg the pavement needs to be re-done. What I am afraid is that Courage in Greece is scarce and it bodes ill the fact that even dead, Jews cannot be welcome.  Still there were children that Sunday morning in front of the Municipality and these children had chosen to wear that yellow Magen David which everyone hated; so perhaps not all is lost. The Righteous were always few but our gratitude immense; may these boys and girls serve to redeem the sins of the fathers.

Posted in antisemitism, greece, Kavala | Με ετικέτα: , , , | 7 Comments »

Greek mayor rejects Holocaust Memorial; Star of David persecuted again

Posted by Abravanel, the Blog στο 16/05/2015

By now you’ll have probably heard that the Municipality of Kavala, a medium sized city in the northern part of Greece, rejected a Holocaust Memorial which was to be unveiled in 3 days time. The Mayor was frank: the Star of David was unfit for the public because it is the sign of the Jewish religion. This candid confession might appear surprising for the average western reader who is used to a less overt antisemitism, but it is normal in Greece which is the most antisemitic non-Muslim country in the world and a modern nazi party is currently the 3rd strongest in the greek parliament. This article aims to provide a concise explanation to what happened, why it happened and what lessons we’re to learn; each segment can be read independently and if it seems long jump to the 3rd segment where all the substance lies.

Kavala home to a Jewish community since the biblical era, although the real boom was with the arrival of Jews fleeing Spain in 1492. They thrived and became an essential part of the economic and cultural life with prominent rabbis and western-style schools; roughly speaking they lived in harmony with Greek Christians and Turkish Muslims. When Kavala became greek in 1913 the Jews quickly accepted the new state and incorporated the greek language in the curriculum, while the State granted civil liberties and a considerable degree of autonomy. The defeat of Greece in the greco-turkish war in 1923 led to an influx of Asia Minor Christian Greeks and the change of the demography led to a worsening of living conditions and rise of antisemitism. Central was the blood libel in 1930 when a Jew was accused of murdering a christian child, Jewish shops smashed and a pogrom only narrowly averted. Still, the dictatorial regime of Metaxas in 1936 squashed the antisemitic groups and in 1940 Jews flocked to join the Greek army in numbers never before seen.

The deportation of Jews from Kavala in March 1943 by the BulgariansKavala during WW2 was occupied by Bulgaria which was allied to Hitler’s Germany and Mussolini’s Italy. Bulgaria planned an ambitious plan of ethnic cleansing which would force part of the local greek population to self-declare bulgarian, another part to emigrate and those who denied to be exterminated. The Jews were considered Greek and the Greek Jews themselves refused to self-declare as «Bulgarians». This led to Bulgarians enforcing Nuremberg-style antisemitic laws and eventually rounding them up and handing them over to the Germans to be exterminated in german death camps. It should be noted that Bulgaria refused to hand over the Bulgarian Jews and it has garnered international acclaim for their saviour, for more information click on dr.Hagouel’s work here.
So the Jews of Kavala were murdered by the Germans because they were Jews and the Bulgaria helped them because she considered them Greek.
The totality of the Jews of Kavala were exterminated and only a handful survived. In the ’70s the last Jews either died or left for the bigger communities of Athens and Salonica. Nominally the community exists to take care of the cemetery and the property which still controls. The community has also made several gifts to the city by donating buildings, schools and indicative are events like president Victor Venouziou donating 300kgs of food for the needy Christians of the city.

Jews are not considered «real Greeks» by a large part of the Greek Christians and the Holocaust is not seen as part of the greek suffering during WW2; for many decades, as late as 2006, it was not even mentioned in the schools. The city of Kavala was no exception and despite systematic efforts by the surviving Jews of Kavala, the city refused to commemorate the murder of their families. In 2004 when the last survivors died a decision was made to erect some kind of monument; at the time the decision was highly controversial and accusations were flung abKAVALA MONUMout the secret agenda of the Jewz. In 2014 the Municipality finally condescended to erecting a simple plaque which was to be paid by the Jews themselves of course. The text was vetted by the municipality beforehand and it included the biblical verse «Remember and not forget» and beneath a Star of David «The Municipality of Kavala and its citizens in memory of their 1484 compatriots which were arrested on March, 4rd 1943 deported and exterminated in the death camps by the Nazis and their allies».

Three days before the ceremony, while invitations were sent and descendants of Kavaliot Jews were coming from Israel and the States, the mayor of Kavala Dimitra Tsanaka decided to cancel the ceremony. The reason was simple: the monument was not pleasing aesthetically and in specific the Star of David was deemed problematic because it is a sign of the Jewish religion. She also added that public display of Jewish symbols ensures vandalism. The Mayor telephoned the Central Board of the Jewish Communities (KIS) and asked for its removal as a requisite to accepting a Holocaust Memorial. The KIS vehemently rejected the proposal and made a furious announcement, denouncing the Mayor as insulting both of the Jewish religion and the memory of the Holocaust victims.

Indicative is the fact that she accused the former mayor Kostis Simitzis, which objected to her actions, of being a stooge of the Jews. «The Central Jewish Board told me the same things. What is your relation to them ?» were her exact words, which play fertile ground to the conspiracy theories which Greeks are so fond of.

Although the mayor alluded to external pressure, she did not specify their origins. A prime example would be people like rabid pro-Palestinian Christos Melidis, who considers the monument as an afront to Gaza victims. His mixture of antisemitism, antizionism, anti-islamic, anti-german, anti-turkish a good example of the populism which pervades greek politicians from all the parts of the political spectrum. Still, one should not forget that the Mayor was elected under the conservative Nea Dimokratia which is infiltrated by traditional far-Right extremists and bona fide cannot be considered a typical western conservative party but a populist nationalistic one.


Antisemitic graffiti appears when the tension in the M.East rises. Here on the walls of the Jewish Cemetery in 2010.

For the casual reader it might seem incongruous to be pro-Palestinian and anti-Islamic but in real-life-greece Palestine and Israel are code names for hating Jews and hating Islam. Under this premise one can understand better the reactions of known antisemitic politicians like Voridis and Georgiadis which supported the monument and condemned the mayor actions: we do not like Jews but we like a rich Israel which can fight Muslims for our sake. Why create problems with a small monument when no Jews exist in the city, as to make real concessions?

Similarly hypocritical appear the protests of some leftist organizations which engage regularly in Holocaust-relativism and were indifferent to instances of antisemitism in the city. It is not so long ago when the progressive leftist area attacked the Star of David in Larisa’s synagogue or defaced Holocaust monuments in cities like Thessaloniki.


Jews-Murders reads this graffiti on the entrance of the port of Kavala

Still not all protests are politically motivated. Professor Vasilis Ritzaleos organized the event and leads now the protests in a Facebook page. University professors like Angelos Palikidis, prominent citizens like Kyriakos Lykourinos, politicians like Michalis Lichounas have expressed their sharp opposition and are the moral backbone of the city. Also the Secretary of Religious Affairs Kalantzis made a clear statement which leaves me totally satisfied as far as the Greek Government is concerned; hopefully he’ll repeat it when members of his own party defile a monument. Many more expressed their outrage in the social media and many plan to stage a more massive protest.

What will happen?
Well, on Sunday a protest will be staged. It is unknown whether the Mayor will back down but my guess is that she will. The incident has turned international, (even the American Jewish Congress blasted them) and her candid admission that she does not like seeing symbols of the Jewish religion is too much, even for greek antisemitic standards.

The plaque will be erected, probably broken within a few months and then regularly defaced every time the tension in the Middle East rises.

And the Jews of Kavala who died as Jews and as Greeks will remain an anonymous paragraph to be inserted in the next tourist guide which will say of the multi-cultural heritage and how tolerant the city is. Perhaps if the Jews are stupid enough, they will give more money and buy some event which will show of how good the modern citizens of Kavala are. Who knows? If Venouziou throws more money and more food they will even express sincere dismay in antisemitic graffiti appearing on the walls around the city.

Posted in antisemitism, greece, Kavala | 8 Comments »

Ενα συγνώμη στον Αδωνη τον Γεωργιάδη, η Αριστερά με έκανε να δω το φως

Posted by Abravanel, the Blog στο 23/02/2015


Και μορφωμένος, και τρέντυ και ωραίος !

Οφείλω να ομολογήσω οτι μέχρι τώρα υπήρξα σκληρός με τον Αδωνη τον Γεωργιάδη. Το 2007 έγραφα οτι υπήρξε τηλεπωλητής και ευαγγελιστής ενός βιβλίου που προωθούσε τον εξολοθρευτικό αντισημιτισμό, παρέθετα και άρθρα προς τους εκδοροσφαγείς του Ιού που μιλούσαν για αυτόν. Το 2010 τον θεωρούσα τον ελάχιστο παρονομαστή που κρίνει πόσο ηλίθια μπορεί να είναι μια αντισημιτική φήμη – εαν μέχρι και ο Αδωνης την θεωρεί ηλίθια τότε είναι πραγματικά ηλίθια. Το 2011 σήκωνα συναγερμό ενάντια της υπουργοποίησης του – ανέφερα τα αντισημιτικά του σχόλια, θεωρούσα οτι πιθανά θα βοηθούσε τον δάσκαλο του Πλεύρη και αναρωτιόμουν αν κινδύνευε ο Εβραϊσμός στην Ελλάδα. Το 2012 συνέχιζα και αντισημίτη υπουργό τον χαρακτήριζα και βοήθησα ώστε σε κάθε συνέντευξη να τον ρωτάνε για τον ρατσισμό του παρελθόντος – το ξέρω γιατί έχω δει referrals από το εσωτερικό δίκτυο του ΒΒC.

Ομολογώ οτι υπήρξα κορόιδο.

Οχι γιατί έκανα κάπου λάθος, (εκτός από την εκτίμηση οτι ήταν τόσο επικίνδυνος, εκεί ειλικρινά mea culpa), αλλά γιατί θεωρούσα οτι το μέτωπο ενάντια στον αντισημιτισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία οφείλει να είναι αρραγές και χωρίς εκπτώσεις. Που να το ήξερα οτι όλοι οι σύντροφοι – με τους οποίους μιλούσα στο Διαδίκτυο αλλά βρισκόμουν και σε πορείες και σε Αντιρατσιστικά – θα αποφάσιζαν οτι το Μνημόνιο είναι πιο σημαντικό από τον Ρατσισμό και θα καλωσόριζαν ομοφοβικούς, αντισημίτες, εθνικιστές όχι απλά ως συνεργάτες σε μια κυβέρνηση αλλά και ως κομματικούς συντρόφους.

Για να είμαι ειλικρινής η πολιτική είναι η Τέχνη του Εφικτού και θα μπορούσα να δεχτώ τον πολιτικό κυνισμό που επιτάσσει ως λόγω ύπαρξης ενός πολιτικού σχηματισμού την κατάληψη της εξουσίας. Αλλά δεν μπορώ και δεν θέλω να ανέχομαι την προσπάθεια να διατηρούν το οποιοδήποτε moral highground, να προτάσσουν την ηθική στην χάραξη πολιτικής. Και ούτε μπορώ και ούτε θέλω να ανέχομαι την προσπάθεια να καταπιώ τον φασισμό με τον οποίον αυτοί συμμάχησαν και αυτοί επωφελούνται και εμένα βλάπτει, στο όνομα κάποιου γενικού καλού.

Αν  τολμούσε βουλευτής τολμούσε να βγει να πει καραγκιόζηδες όσους είχαν κατέβει στους δρόμους για την δολοφονία του Φυσσα, τι θα είχε γίνει; Αν τολμούσε βουλευτής να μιλήσει για Ευρώπη των σκατοεαμοβούλγαρων, τι θα είχε γίνει; Αν τολμούσε βουλευτής να μιλήσει οτι οι συριζαίοι δε πληρώνουν φόρους στο κράτος αλλά στον σύριζα, τι θα είχε γίνει; Θα ήθελα να ρωτούσα τι θα γίνονταν αν βουλευτής ψήφιζε υπέρ της Χρυσής Αυγής και μετά πήγαινε να χτυπήσει τατουάζ χρυσαυγίτικης τεχνοτροπίας, αλλά ξέρω: με προσωπική παρέμβαση Τσίπρα θα έμπαινε στον ΣΥΡΙΖΑ και θα σάρωνε στις εκλογές.

Μπορεί να μην ξέρω τι θα γίνονταν αν οι δικοί σας στοχοποιούνταν, αλλά ξέρω τι γίνεται όταν στόχος γίνονται Εβραίοι και Ομοφυλόφυλοι (ΛΟΑΔ). Εκεί ζητάμε υπομονή, προσπαθούμε να βαφτίσουμε τους φασίστες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ως λαϊκούς αντιμνημονιακούς και το ακροδεξιό κόμμα των ΑνΕλ ως «συντηρητική αριστερά» ή «συντηρητικούς σοσιαλιστές».


Δεν είμαι μηδενιστής και δεν θεωρώ οτι μια δεξιά συγκυβέρνηση με φασίστες, είναι το ίδιο με μια αριστερή συγκυβέρνηση με φασίστες. Δυστυχώς η Ελλάδα είναι μια συντηρητική χώρα και χωρίς συμμάχους στην ακροδεξιά δε μπορείς να κατακτήσεις την εξουσία. Αυτό όμως που με τρομάζει σύντροφοι είναι η άρνηση σας να ονομάσετε τον φασισμό «φασισμό», τον αντισημιτισμό «αντισημιτισμό», την ομοφοβία «ομοφοβία». Θα μπορούσα να δεχτώ την αναγκαιότητα, το κάλεσμα σε υπομονή αλλά όχι όταν διαπιστώνω οτι τα ζητήματα αυτά απλά δεν υπάρχουν και απλά δε σας ενδιαφέρουν.


O ένας είναι φασίστας και ο άλλος αντιφασίστας. Ποιός είναι ποιός; ΕΣΥ αποφασίζεις !

Αδωνη σε ζητώ συγνώμη, έπρεπε και εγώ να δείξω τον ίδιο πραγματισμό. Άλλωστε και εσύ και τον Πλεύρη αποκήρυξες και τον αντισημιτισμό καταδίκασες και το Ισραήλ στήριξες – τι άλλο θα έπρεπες να κάνεις; Αλλά φευ… Επρεπε να έρθει η Ραχήλ Μακρή, οι εβραιοφάγοι αντισιωνιστές του σύριζα και τα εθνίκια των Ανεξάρτητων Ελλήνων για να σε εκτιμήσω.

Φίλε Αριστερέ (και δεν εννοώ εσένα φίλε πασοκτζή που είδες φως και μπήκες – απευθύνομαι στους αναρχοκομουνιστές): όταν γεμίζεις από δίκαια οργή ενάντια στην αδιαφορία των νοικοκυραίων για τους μετανάστες στο πάτο του Αιγαίου, όταν γεμίζεις από δίκαια οργή ενάντια στα αφεντικά που πυροβολούν μετανάστες στην Μανωλάδα, όταν γεμίζεις από δίκαια οργή από την σύμπραξη ΜΑΤ και Χρυσής Αυγής – πιες μια βαλεριάνα. Θα με βρεις δίπλα σου γιατί αυτά είναι τα ιδανικά μου αλλά αν κοιταχτείς στον καθρέπτη και εσύ ένας νοικοκυραίος είσαι. Προφανώς είμαι και εγώ, αλλά η διαφορά μας είναι οτι εγώ δεν πουλάω αριστεροσύνη.

Αδωνη αν θες μια συμβουλή για το επόμενο άλογο στο οποίο να ποντάρεις; Σε δυο τέρμινα από τώρα θα έρθει μια Λεπέν στην Ελλάδα – δε ξέρω πώς θα μοιάζει – ποια θα είναι – τι πολιτική θα πρεσβεύει. Αλλά έρχεται.

Posted in Greek Left, greek please | Με ετικέτα: , | 3 Comments »

Is Germany responsible for the rise of the Nazi party in Greece ?

Posted by Abravanel, the Blog στο 09/02/2015

During the joint press conference between the greek and german Finance ministers, greek minister Varoufakis said that on his return to Athens he would have to face a Nazi party being the 3rd most popular in Greece. As BBC pointed out «[…]The subtext (of mentioning the N word): pursue your demand for budget cuts and the nightmare you dealt with will continue to spread in Athens.».

Although the question does seem provocative, it actually emerged during the talks about the future of greek austerity between Greece and its creditors, albeit a better description would be between an imperial Germany and an impertinent Greece. And while drawing comparisons between todays Bundesrepublik and the 3rd Reich was limited to bar-talks and tabloid journalism; recently it escalated into full blown comparisons between human-soap-making, crematoria-loving Nazis and modern Germans appearing in the official newspaper of the governing Syriza party. So the question remains ? Is the rise of a modern Nazi party a consequence of german-insisted austerity?

This is a question which no Greek and no German does actually want to tackle – despite hastily assembled answers. Because the answer to this question would need to address the founding-myths of each country. First that Greece is immune to racism and second that the modern Bundesrepublik was founded on the complete and utter rejection of Nazi Germany. Both assertions while nominally challenged, (many greeks believe that racism in greece is rampant and many germans questioned the role of their fathers during the nazi era), they may be the basis of the modern states but are also means to distance from accepting full responsibility. I understand that the concept is complex to develop in a single blog post so I will try to evidence through the use of two paradigms and a final comment on Tsipras visit to the Kessariani Shooting Range.


Holocaust trivialization and anti-german hate. A despicable cartoon on the govermental newspaper Avghi. «We insist on the soap from your body fat. We can discuss on the fertilizer from your ashes»

Greece has always claimed to be a country immune to racism. The official mantra of greek governments from the Evrigenis report in the ’80s to the Plevris Trials in the 00’s was complete denial that greeks had even the capacity of becoming racists. Even a minority faction in the Left which challenged the notion, it did little to address racism and it included it in a class-struggle narrative. Indicative is the perception that racism existed only in the case of immigrants while religious and ethnic minorities, gays (lgbt) and even sexism were relegated at best in the little league of leftist partys’ priorities. Even with the rise of the neo-nazi Golden Dawn party, initially they tried to blame the crisis and then they simply wrote them off, qualifying them as Nazis as to never be obliged to ask hard questions about their voters.

A good example of this ignorance at best, hypocrisy at worst would be Varoufakis himself. While I do believe he was sincere at the press conference where he uttered the N-word in front of an irritated Schauble, one must then wonder how he accepts being a part in a government where antisemitism runs rampant. And I don’t mean only the Independent Greeks (ANEL) junior coalition member; I intend parliamentarians like Rahil Makri. A former ANEL MP, she was hand-picked by Prime Minister Tsipras himself as the new Syriza rising star. Rahil Makri did not only characterize as a buffoon a pro-Jewish Christian mayor for sporting the yellow star during the entrance of nazi members after municipal elections, but also voted against the indictment of Golden Dawn parliamentarians. She even went to tattoo herself with a spartan helmet which is perceived as code-symbol for greek supremacists and favorite among Golden Dawn hard core nazi members. But still her greek-supremacism and antisemitism were downplayed in front of her steadfast opposition to german inspired austerity measures.


Tattoo design popular among greek supremacists – also among this Syriza parliamentarian/source: http://bit.ly/16H5jM5

On the other hand while Germany has unequivocally rejected the Nazi past, they seem less ready to reject the notion that the foundations of the Bundesrepublik carry the echo of Horst-Wessel-Lied. And I don’t mean recognition and acceptance of nazi atrocities; the recent visit of Bundesprasident Joachim Gauck was filled with sincere sorrow and acknowledgment of the nazi historical burden modern Germany carries. I mean the first decades in which modern Germany payed nominal lip-service to the Holocaust and WW2 massacres and tried consistently to shield Nazi criminals from justice.

The most famous example is the butcher of Salonica, Max Merten who supervised the deportation to Auschwitz of tenths of thousands of Greek Jews and enabled Christians to plunder a cultural heritage of a 2000 year old community. Merten survived the war and became a high-ranking member of the new german Bundesrepublik, although he remained a wanted man by Greek Justice. He was eventually arrested by a prosecutor of integrity by the name of Andreas Tousis. Despite being convicted, the West German Bundesrepublik campaigned for his release and eventually bought him out by offering new loans and pressuring on NATO solidarity. They even shadow-wrote a piece of legislation which immediately halted the search and indictment of german war criminals, while privately doing everything to erase responsibility. German professor Hagen Fleischer has documented these efforts in his book about Public History which I reviewed here.


Max Merten, a german war criminal who escaped Greek Justice in exchange for West-German loans from a Bundesrepublik eager to protect their own.

This mutual hypocrisy can be viewed best with Tsipras visit to Kesariani Shooting Range, where Germans executed 200 greek prisoners in retaliation to acts of the Greek Resistance. The visit was geared both towards the interior market nodding to leftist voters but also towards Germany reminding her of her past and present duties. The act might had been a clever photo opportunity before the start of negotiations, but proved counter-productive by causing anger among the Germans who already in 1987 had publicly accepted blame during the visit of another Bundespresidant. The hypocrisy of Tsipras was all-too apparent when a few days later published the stereotypical statement of Holocaust Memorial day through the greek State Department, following the greek tradition of treating Jews as foreign nationals and using the Shoah only as a means to gain points abroad.

On the other hand one cannot but feel unease with the German reaction. Even if Tsipras visit was only for political expediency, he could plausibly deny it as such. Even if conceding it was petty politics, Germany should have bowed its head in front of German atrocities. Failure to do so brings into question the benignity of german political dominance in Europe and raises eyebrows whether Germany has shed the imperial arrogance of past wars and accepts the responsibilities it bestows or considers it part of a past which can be bought off with money.

I’m already at 1100 words but I feel that the contexts I’m describing are vital if the will of the German and Greek State is to eradicate the Nazi threat which I, as a Jew, feel direct and immediate. In the 2012 article «How the Greek crisis breeds antisemitism», (english translation at the end of the link) I believe I provided a model on how Golden Dawn took foot: VIANEX is the leading greek pharmaceutical company which reaped in the years of the fat cows, but has encountered serious problems by the austerity measures which have also resulted in a humanitarian crisis of the greek society. Feeling persecuted – but also decidedly refusing to accept any mismanagement – has decided to invest in greek antisemitism as means of battling those who have tried to clean a corrupt National Health System. The crisis here did nothing to create antisemitism – it was already there. It simply created an opportunity for it to be used as a specter which threatens Greeks. Read the post; I admit it is weak as an example but I’m more interested in the dynamics described, rather than the actual weight of the incident .

Germany is not responsible for the existence of Golden Dawn – it is a wholesome greek product which breeds on the racism and antisemitism which is tolerated by the greek society. Holocaust trivialization and gross antisemitism can be seen both in parties of the Left and Right. Many Greeks would argue that this is not true, but this denial would be just another symptom of the antisemitism embedded in the society.

On the other hand Germany is responsible for providing the opportunity for the virus it helped create, to rise again. Even the most strict german moralist acknowledges the austerity in a deflationistic environment is economically counter-productive after 5 years of Μemorandum. Also the Germans themselves are losing their moral high-ground when harboring greek economic criminals like Christoforakos. Greek Nazis thrive on the hypocrisy of Germans protecting economic criminals as they protected war criminals – they also thrive on an overwhelming feeling of the Greeks being victimized. Even if we concede to every German accusation, this will not change the horrible toll the austerity has taken on this society.

Germany herself suffered greatly at the end of WW1. The peoples of Europe attributed the fault to the Germans themselves and were indifferent to a german society crumbling. This did not create Adolph Hitler – he too was a wholesome product of german tradition – but it did help him rise to Reichkanzler. After the war the peoples of Europe understood that Germany should both recover and be cleansed and – even having to wait for a generation – modern Germany is an example of a State where human rights and the wellfare of its citizens protected. The same thing can happen to Greece or it can be left adrift in a raft constructed by victimization amidst a sea of racism, torn by the blasts of economic downturn. Where it will end up is Germany’s choice and I believe the make-or-break of European Union.

It acknowledge that handing the ball to the Germans for a problem they did not create, is unfair. But the power is in Bundeskanzelrin Merkel’s hand, not in a bankrupt Greece. And she alone will be judged as a Clemanceau «Père la Victoire» or a Clemanceau «Père la Paix». If she wants to ask how it’s done, just ask her parents.

Posted in Golden Dawn, greece, Greek Left | 8 Comments »

Tsipras Wins, what can Jews in Greece and abroad expect?

Posted by Abravanel, the Blog στο 24/01/2015

The results of the greek elections are in and it appears that the left party of Syriza has won. The following wants to serve as article which tries to reconcile  how the new government is both better and worse than the previous conservative government of Samaras which had included prominent antisemites and how a leftist anti-racist government can take as junior partners the far-right antisemitic party of Anexartiti Ellines (ANEL).

tsipras kef3

Tsipras during anti-Israel demonstration sporting a palestinian keffiyeh/source:in.gr

Who is Syriza and Alexis Tsipras? They are the unlikely result of 5 years of unprecedented austerity which has led to Greece shedding 25% of its GDP, achieving a 35% of unemployment, suffering immense social hardships and a huge brain drain of its youngest and brightest. An austerity originating from decades of misgovernance, black economy & squandering but also horribly managed by a European Union motivated by the wellbeing of private banks and german petty election politics. A small party collocated in the area between euro-communism and a leftist socialdemocracy which struggled to achieve the election threshold, has emerged as the only hope against a decline deemed as a failure of traditional parties which ruled Greece for the past 40 years, (mainly the socialists of PASOK which is with one foot in the grave).

This sudden enlargement should be kept in mind when discussing about Tsipras and Syriza; we still do not know how it will evolve and how a by-definition non-governance political party of 4% will act under the burden of responsibility. But we do know the core leadership and we can make educated guesses based on how they have handled the absorption of new political cadres who belonged to other parties beforehand.

Syriza – and his predecessor Synaspismos – were consistently the least antisemitic political party in Greece. This dubious praise makes sense if one takes into account that Greece is the most antisemitic country in Europe, if not in the whole non-muslim world. Although after WW2 antisemitism never took the violent forms that plagued other countries like France, hate speech is rampant, omnipresent and totally unopposed. While seldomly having faced physical violence, Jews are forced into complete invisibility to avoid harassment and psychologically coerced into denying that what they experience is antisemitism. Still Syriza was the only party which consistently issued declarations against the periodical vandalisms of Jewish buildings, albeit weak ones. It also consistently gave homage to the Shoah and publicly opposed neo-nazis. Plus it always advocated the separation between State and the Orthodox Church which plays a major role in maintaining religious antisemitism. On the other hand Syriza heavily invested in a virulent anti-Israel retoric which in Greece regularly employs antisemitic tropes and often reverses into straightforward antisemitism against Greek who happen to profess the Jewish faith.

Syriza under Alexis Tsipras has maintained this orientation, although he has softened considerably his anti-Church rhetoric and his progressive stance on civil rights issues such as gay issues. Whether it is a ploy to attract conservative voters is to be seen but it should be noted that these openings did not include Israel; and if you’re wondering why I mention Israel, it is because as I mentioned earlier anti-Israel sentiment directly reverses on Greek Jews whether they like it or not. Although Tsipras nominally supports the two-states solution, he strongly advocates a return to traditional pro-Palestinian greek foreign policy and opposes the Greece-Israel rapprochement of recent years despite paying lip service to keeping open channels with everyone.


Local Syriza leaders like T.Mitafidis have consistently payed homage to the memory of Holocaust./source: Avghi http://bit.ly/18cJjK7

So what can Greek Jews expect? On the bright side they can expect a marked improvement on the inclusion of the Shoah in the national historiography; I would even expect it becoming a major pillar in the effort to drive the neonazi party of Golden Dawn off schools. I also expect a stronger police and government response against the regular acts of violence against jewish institutions, (throwing of molotov cocktails, antisemitic graffiti, synagogue arsons). Plus the neonazis would face serious political threat, unlike the half-hearted effort of Samaras who sends of one man to jail them and sends another to negotiate with them.

Unfortunately Tsipra’s/Syriza’s radicalism stops right about there. While wholeheartedly sympathetic to dead Jews, he is not particularly interested in the ones alive. In an interview given to me back in 2008 Tsipras denied any measure to financially help the Jewish communities to the extent the Greek States aids the Orthodox Church. At that time his reasoning was that aid to religious organizations should cease altogether; given his recent pro-Church declarations it is highly unlikely happen so non-equal treatment probably is going to continue. A tangible example is how Syriza’s elder statesman Manolis Glezos handles WW2 reparations: while demanding the restitution of a forced greek loan to Nazi Germany and additional reparations, Glezos has specifically excluded any application of his justice in his own home. This being of course because it would involve the question of Thessaloniki where Greek Christians collaborated and plundered on a scale resembling the sack of Rome.

Still these are petty concerns that Greek Jews have learned to live by. More concerning is the virulent antisemitism of many of his senior parliamentarians and local cadres disguised under the veil of antizionism. Being Greece of course this veil is pretty thin and it should not be confused with legitimate antizionism which although deplorable is a real political stance. In Greece antizionism regularly employs antisemitic tropes such as blood libel (israelis stealing organs of the palestinians), world domination (the US is the puppet of Israel), Christ-Killer (israelis kill sheiks of Hamas) and equating Jewish Israelis to Nazis. And as I said with antisemitism being present in levels unthinkable for any western society, this always reverses on Greek Jews. This means that, as in recent past, leftists will hold anti-Jewish demonstrations like the ones in Thessaloniki which trapped Jews in their communal offices or regularly vandalize Shoah memorials at times of heightened tension in the Middle East. Indicative is a post I wrote in 2009 about antisemitism during the ’09 Cast Lead Operation; Greek Jews were forced to cancel events, suffer vandalisms and close synagogues while leftists and nazis ran rampant in anti-Israel demonstrations.

Even worse it has just been announced that Tsipras will form a coalition government with the far-right party Anexartiti Ellines (ANEL).  The ANEL leader Panos Kamenos is a known fan of conspiracy theories and recently declared «Greek Jews do not pay taxes» causing a furious response by the Central Board of Jewish Communities. And even if the opposition to austerity would warrant a bit of nose-tapping, it can hardly explain the organic absorption of virulent antisemites like ex-ANEL parliamentarian Rahil Makri which opposes even Shoah remembrance and got elected under Syriza. Although the recent alliance should be attributed to electoral needs, it also serves as sign of Tsipras kowtowing to Greece’s worst antisemitic populistic self. 


Rahil Makri, parliamentarian calls «Vulgarly ridiculous» Salonika mayor for sporting a yellow star in opposition to nazis appearing in city counsil. Rahil Makri is considered anti-Jewish by local Jewish communities and is a recent tranfer from a far-Right party; a personal choice by Tsipras.

So to wrap things up :

A Tsipras government is a good thing if you’re a dead Jew: your memory is cherished and you will probably enjoy more respect and greater recognition. If you’re an alive Jew things will probably will stay the same: even if Tsipras probably personally likes you, he is not to calm the antisemitic sea amidst the one you’re sailing in; I doubt whether this would be possible even if he wanted to. Perhaps he’ll ease the problems Jewish schools and Jewish museums face by a largely indifferent and sometimes hostile State. Still he will steadfastly deny any real request like restitution of stolen properties, recognition of Christian collaboration in Thessaloniki, financial support of Jewish clergy like the Christian one or support of Jewish schools. Also hate-speech is not going to be affected judging from his alliance with the antisemitic Far-Right and lack of solidarity during the Jewish struggle against Shoah revisionists.

But most importantly, pray. Pray to Adonai Eloenu that things stay calm in the Middle East, because if they’re not Greece under Tsipras is going to be a hotbed of state-sanctioned antisemitism. Although swearing they hate Israel and not Jews, the reality is when Syriza goes marching down the street shouting for zionist murderers the synagogues and Jewish clubs close. The enlargement of his government through the inclusion of the antisemitic ANEL, in the name of anti-austerity politics, serves a testament to the fact that antisemitic credentials are necessary for every political party with credible aspirations to governing Greece.

Seventy-two years have passed since Soviet troops liberated Auschwitz and among them my family. 72 years afterwards I have to deal with the fact that around 400.000 greeks are die-hard neonazis and the political force opposing them in the government is indifferent to antisemitism when it does not sport a swastika. Jews in Greece had no need to tighten security after the muslim attacks on Jews and Charlie Hebdo; they already live in incognito and in fortified synagogues. Still it leaves a bitter taste to find out my illusions about an anti-antisemitic Greek Left which I have voted for in the past is just that: illusions. Welcome to Greece.

PS. Yo Israel ? I know that things with Cyprus and Greek-Americans are going extremely well but all good things must come to an end. The Greek (Christian) Left hates your guts: it thinks you’re living in a stolen land, using Palestinians as slaves in an apartheid regime and considers your state is a historical abomination. This is not a fringe minority but a solid majority with the top echelons having invested for decades in antizionist rhetoric with antisemitic undertones. Syriza parliamentarians have already participated in «freedom flotillas» and I expect Greece aligning with Arab states, inserting more anti-Israel bias inside the European Union and generally treating any cultural partnerships as leper-infested.

Posted in greece | Με ετικέτα: , , , | 15 Comments »

Το αίμα έχει διαφορετικά χρώματα. Πάντα.

Posted by Abravanel, the Blog στο 11/01/2015

Μερικοί ισχυρίζονται οτι το αίμα πάντα κυλάει κόκκινο. Αυτό είναι ψέμα: το αίμα είναι κόκκινο, αλλά εμείς πάντα το βλέπουμε με διαφορετικό χρώμα. Μάλιστα το χρώμα το αποκτά μόνο την στιγμή που το βλέπουμε και αντανακλά το δικό μας χρώμα, όχι των ίδιων των θυμάτων και ανάλογα συγκινούμαστε ή όχι.

Είμαι Ελληνας Εβραίος και άρα η απειλή βίας – εν προκειμένω μουσουλμανικής προέλευσης – δεν είναι ένας θεωρητικός κίνδυνος για μένα. Την δεκαετία του ’80 Παλαιστίνιοι στοχοποίησαν συγκεκριμένα τον Ελληνικό Εβραϊσμό και μας ανάγκασαν έκτοτε να ζούμε με ένοπλες φρουρές στην θρησκευτική και κοινοτική μας ζωή – ενώ οι Χριστιανοί συμπολίτες εκδήλωναν τον αντισημιτισμό τους θεωρώντας οτι καλά κάνουν οι Παλαιστίνιοι να γαζώνουν με καλάσνικοφ Εβραίους στην Ευρώπη και να σκοτώνουν τα παιδιά τους. Μπορεί στην Ελλάδα να γλυτώσαμε μέχρι τώρα αλλά εβραϊκό αίμα χύνεται σε όλες τις γειτονικές χώρες: την Ιταλία, την Βουλγαρία και την Τουρκία.

Στην Ελλάδα του 2015, τα εβραϊκά σχολεία έχουν ένοπλους φρουρούς. Τα εβραϊκά μουσεία έχουν αλεξίσφαιρα τζάμια. Οι εβραϊκές λέσχες έχουν τσιμεντένιους ογκόλιθους αντι-καμικάζι. Μετά από τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι οι ελληνοεβραϊκές εκδηλώσεις σε ανοικτούς χώρους θα αποφεύγονται, οι σχολικές εκδρομές θα περιορισθούν και η υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας, επανδρωμένη αποκλειστικά από μέλη των κοινοτήτων, θα ενισχυθεί. Δεν είναι η πρώτη φορά – παρόμοια μέτρα ενεργοποιούνται κάθε φορά που ξεσπάει πόλεμος στην Μ.Ανατολή και η ελληνική πολιτική στήριξη υπέρ των Παλαιστινίων εκφράζεται με πράξεις των Χριστιανών εναντίων των Εβραίων στην Ελλάδα.

Δε μπορώ παρά να παρατηρήσω οτι όλοι αυτοί που που προσπερνούν το θέμα της μουσουλμανικής βίας και ενδιαφέρονται για «ισλαμοφοβία» όταν ακόμα δεν έχουν θαφτεί οι νεκροί, το καλοκαίρι αγαλίαζαν όταν έβλεπαν Μουσουλμάνους στο Παρίσι να ανοίγουν εβραϊκά κεφάλια και να καίνε εβραϊκά μαγαζιά στο όνομα της «αντιφασιστικής αλληλεγγύης». Τρομάζω που τους έχω για συμπατριώτες μου στην Ελλάδα και τρομάζω οτι αυτοί εκφράζουν το αντιρατσιστικό κίνημα.


O συγκεκριμένος Μουσουλμάνος δολοφόνησε 4 Εβραίους γιατί ήταν Εβραίοι.  Μαζί με αυτόν πολλοί άλλοι είχαν ήδη φωνάξει Je m’appelle arabe, africaine révolte armée barbare salafiste. Je suis né le 13 février 2006 à Sainte-Geneviève-des-Bois και γεμίσει τους δρόμους του Παρισιού με αντισημιτική βία/πηγή: Algemeiner

Είμαι Ελληνας Εβραίος και άρα ξέρω οτι ένα κλίμα βίας και τρομοκρατίας περιμένει τους Μουσουλμάνους στην Γαλλία. Οτι θα χρειάζονται να παραδίδουν πιστοποιητικά πολιτικής νομιμοφροσύνης στον κάθε γάλλο Χριστιανό. Το πώς κάθε πράξη ομόθρησκου τους σε χώρες χιλιάδες χιλιόμετρα θα χρεώνεται σε αυτούς – το πώς κάθε μουσουλμάνα μάνα θα φοβάται για το παιδί της που θα χρειάζεται συνεχώς να αμύνεται στους δημόσιους χώρους – το πώς θα είναι αναγκασμένοι να αποδέχονται το μίσος σιωπηλά γιατί αλλιώς θα τους υπενθύμιζαν οτι είναι φιλοξενούμενοι παρά την γαλλική υπηκοότητα. Το πώς είναι να κρίνεται με βάση το θρήσκευμα του.

Το ξέρω γιατί σαν Εβραίος ξέρω πώς είναι να είσαι μια μειονότητα και να βλέπεις να απελευθερώνεται το κύμα μίσους που μέχρι τώρα το ένιωθες υπόκωφα. Το πώς οι Μουσουλμάνοι, όπως οι Εβραίοι, θα είναι αναγκασμένοι να κρύβουν την ταυτότητα τους. Το πώς θα αλλάζουν τα ονόματα τους για να μην καταλαβαίνουν οι συμπατριώτες τους οτι είναι μειονοτικοί, το πώς θα αποφεύγουν να φοράνε σύμβολα της πίστης τους και να εκλογικεύουν τις διακρίσεις που δέχονται.


O συγκεκριμένος Μουσουλμάνος έσωσε τις ζωές 6 Εβραίων ενώ ένας άλλος Μουσουλμάνος προσπαθούσε να τους σκοτώσει. Ηταν υπάλληλος στο κασέρ παντοπωλείο στο Παρίσι. /πηγή:Le Parisien

Είμαι Ελληνας Εβραίος και ομολογώ οτι φοβάμαι. Ξέρω οτι είμαι στόχος Μουσουλμάνων, όχι για αυτό που κάνω αλλά για αυτό που είμαι. Ξέρω οτι *και* οι Μουσουλμάνοι της Γαλλίας θα γίνουν στόχος για αυτό που είναι. Ξέρω οτι στο όνομα της υπεράσπισης του λόγου του Charlie, θα αφαιρεθεί η ελευθερία του λόγου στους Μουσουλμάνους – το ξέρω γιατί η απαίτηση να συνταχθώ με την εθνική πολιτική ορθοδοξία γίνεται και σε μένα. Ξέρω το πώς ο ισλαμοφοβικός λόγος θα ονομάζει «ελευθερία του λόγου» την προβολή ζωωδών ενστίκτων πάνω σε μειονοτικές ομάδες – άλλωστε ο, σήμερα, εκδότη της μεγαλύτερης ελληνικής εφημερίδας πριν μερικά χρόνια κορόιδευε τους Εβραίους οτι είναι ψητά φούρνων ολοκαυτώματος στην «τολμηρή» Ελευθεροτυπία. Ξέρω όμως οτι δε μπορώ να βασιστώ σε αυτούς τους Μουσουλμάνους γιατί δεν κλείνω τα μάτια μπροστά στο γεγονός οτι η ανοχή σε πράξεις βίας είναι επιλογή μιας μειοψηφίας αλλά αυτό το κομμάτι είναι εξαιρετικά ευμεγεθές και ανεκτό εντός των ευρωπαϊκών μουσουλμανικών κοινοτήτων. Ξέρω οτι οι Γάλλοι Εβραίοι γίνονται ξανά πρόσφυγες γιατί ένα κύμα δολοφονιών/βιασμών/επιθέσεων έχει κυριαρχήσει στην Γαλλία και για αυτό ευθύνεται κυρίως η μουσουλμανική κοινότητα της χώρας. Ξέρω οτι αυτή η βίαιη μειοψηφία δε σημαίνει οτι όλοι οι Μουσουλμάνοι είναι αντισημίτες: Μουσουλμάνοι Γάλλοι πέθαναν για να προστατεύσουν το περιοδικό και οι Εβραίοι στο κασέρ παντοπωλείο γλύτωσαν χάρη στον Μουσουλμάνο υπάλληλο.
Ομως με τρομάζουν αυτοί που αδιαφορούν για την βία που θα δεχθούν αδιάκριτα όλοι οι Μουσουλμάνοι. Με τρομάζουν αυτοί που θεωρούν οτι η μουσουλμανική βία είναι αναμενόμενη, λόγω της δυτικής βίας. Με τρομάζουν αυτοί που γράφουν άρθρα καταδικάζοντας την σφαγή με 2 προτάσεις και αφιερώνοντας 45 ουσιαστικά μειώνοντας την σημασία της. Με τρομάζουν οι Χριστιανοί συμπολίτες μου που καταφεύγουν σε ξενοφοβικούς πολιτικούς – βλέπε Σαμαρά και Λε Πεν – έτοιμοι να θυσιάσουν τους μειονοτικούς συμπολίτες τους.  Με τρομάζει εμένα σαν Εβραίο οτι όχι μόνο αναγκαζόμαστε να κοιτάξουμε οδούς διαφυγής μακρυά από την Ευρώπη, αλλά και οτι πάλι οι Χριστιανοί συμπολίτες μας ανέχονται την βία ενάντια μας.

Ξαναδιαβάζω το κείμενο και καταλαβαίνω οτι ο μέσος Χριστιανός αναγνώστης δε βγάζει εύκολα νόημα. Η ευρωπαϊκή κοινωνία είναι δομημένη σύμφωνα με τη δυτική κοσμοθεωρία και δε χρειάζεται να αντιμετωπίζει τις αντικρουόμενες και συνυπάρχουσες πραγματικότητες που μόλις περιέγραψα. Για αυτούς είναι απλά: αν είσαι δεξιός η επίθεση είναι απόδειξη ισλαμικής βαρβαρότητας, αν είσαι αριστερός η επίθεση είναι αναμενόμενη μπροστά στην ιμπεριαλιστική βια της Δύσης και οι μουσουλμάνοι θύματα του αποκλεισμού και της ισλαμοφοβίας. Παραλείπω τους Εβραίους, έτσι και αλλιώς και οι δύο τους βλέπουν σαν εργαλεία και αδιαφορούν για την δική τους αιματηρή εμπειρία.
Με άλλα λόγια με τρομάζει που όλοι καταδικάζουν τα πάντα, αλλά στην πραγματικότητα όλοι μας βλέπουμε διαφορετικά χρώματα στο αίμα – παρά τους δακρυσμένους όρκους μας οτι βλέπουμε μόνο κόκκινο. Οχι δεν είστε #JeSuisCharlie, #JeSuisAchmed, #JeSuisJuif : αυτοί είμαστε εμείς, τα θύματα. Αν θέλετε να πάψουμε να είμαστε hashtags στην επόμενη επίθεση εναντίων μας, ανοίξτε τα αυτιά σας και ακούστε μας.


Πως πηγαίνουν στο Δημοτικό οι Εβραίοι στην Ελλάδα: με αλεξίσφαιρα τζάμια, ένοπλη φρουρά και τσιμεντένια φράγματα αντι-καμικάζε. /πηγή: Google Maps

υγ. Δε μπορώ παρά να προσθέσω οτι δυο υπήρξαν οι πλεον εμετικές τοποθετήσεις: ο Σαμαράς με το φράχτη και η Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό με μια σειρά φασιστικών άρθρων. Αντισημιτικά σκουπίδια και οι δυο τους, ενώ και οι δυο φουσκώνουν σαν γαλοπούλες από selfrighteous περηφάνια. Απομονώστε τους πριν προλάβει το μίσος τους να κατακλύσει την ελληνική κοινωνία.

Posted in greece | 6 Comments »

Οι έλληνες αντισημίτες αντιφασίστες

Posted by Abravanel, the Blog στο 27/12/2014

Ο Βολταίρος είχε κάποτε αστειευτεί οτι η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι ούτε άγια, ούτε ρωμαϊκή και ούτε αυτοκρατορία. Παραφράζοντας τον κάποιος μπορεί να ισχυριστεί οτι το ελληνικό αντιφασιστικό κίνημα δεν είναι ούτε αντιφασιστικό και ούτε κίνημα – παραδέχομαι όμως οτι είναι ελληνικό. Βαθύτατα ελληνικό.

Ενα πρόσφατο δημοσίευμα, από μόνο του ασήμαντο, με έκανε να βγω από την σιωπή μου:
Οπως διαπίστωσε ο Μιχάλης Δασκαλάκης-Γιόντης στο GrassrootReuter, πρόσφατα η οργάνωση «Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό/ΚΑΡ» αναδημοσίευσε ένα άρθρο για τον πατέρα του βουλευτή Αλεξόπουλου, που κατηγορείται για συνεργασία με τους Γερμανούς Ναζί. Σε αυτό το άρθρο η ατιμωρησία των δοσιλόγων οφείλεται στους Εβραίους που προτίμησαν να σιωπήσουν ώστε να πραγματοποιήσουν τα άλλα τους σχέδια. Ποια σχέδια; Δε γνωρίζουμε αλλά το γεγονός ότι η πηγή του κειμένου ήταν ο ναζιστικός Στόχος μας επιτρέπει να φανταστούμε.

“Μας προκαλεί εντύπωση πως το σύστημα δεν γνωρίζει αυτή την ιστορία. Κι εντάξει το σύστημα, οι Εβραίοι της Λάρισας που δεν είναι και μετρημένοι στα δάχτυλα, δεν γνώριζαν; Ή όλοι αυτοί γνώριζαν αλλά η συγκεκριμένη ιστορία δεν ταίριαζε με το σχέδιο τους και για αυτό την απέκρυψαν; Τι να πει και τι να αναρωτηθεί και να αναλογιστεί; Το μόνο σίγουρο είναι ότι… όχι δεν έχει πιάσει πάτο… Πάει ακόμα παρακάτω!”

Το εντυπωσιακό εδώ δεν ήταν οτι αναπαρήγαγαν Στόχο – λάθη γίνονται και έκτοτε άλλαξαν την σελίδα, άσχετα αν αυτό έγινε σιωπηλά χωρίς το θάρρος να παραδεχτούν το λάθος τους δημόσια. Το εντυπωσιακό ήταν η αδυναμία τους να εντοπίσουν στοιχειώδη αντισημιτισμό – χρυσαυγίτικης κοπής – όταν τον βλέπουν κατάματα. Και δεν εννοώ το σύγχρονο αντιεβραϊκό μίσος που έχει αλλάξει, (όπως ακριβώς άλλαζε σε ύφος από το judenhas του 18ου αιώνα στο antisemitismus του 19ου) και είναι δύσκολο να εντοπιστεί από κάποιον που αγνοεί συνολικά το φαινόμενο. Εννοώ την παλιά καλή παραδοσιακή πρακτορολογία και κρυφά εβραϊκά σχέδια – αυτά αποτελούν παλιές εκφάνσεις του αντισημιτισμού που επιζούν πλεον σε ελάχιστες χώρες ως mainstream αντισημιτικός λόγος και υποτίθεται αποτελούν γνωστοί παλιοί εχθροί του ευρωπαϊκού αντιφασιστικού κινήματος.

Αυτά τα χαρακτηριστικά του ελληνικού αντιφασιστικού κινήματος – η έλλειψης στοιχειώδους μόρφωσης, η αλαζονεία, ο παραδοσιακός αντισημιτισμός, η πρακτορολογία – φάνηκαν περισσότερο σε μια περίοδο κρίσης το καλοκαίρι που μας πέρασε με τον πόλεμο Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Μαζί με την πλημμύρα αναρτήσεων ενάντια στο Ισραήλ, η ΚΑΡ ανέβασε ένα κείμενο δικής της έμπνευσης στην οποία σχολίαζε την επίθεση φιλοπαλαιστίνιων Χριστιανών Γάλλων και μεταναστών Μουσουλμάνων Γάλλων ενάντια στη συναγωγή Ροκέτ στο Παρίσι.

Την ώρα που αντισημιτικές επιθέσεις ακολουθούσαν την μια μετά την άλλη στη Γαλλία, τα θύματα μεταμορφώθηκαν σε «φασίστες» που έδερναν αθώους μετανάστες που κατά τύχη βρέθηκαν μπροστά από μια συναγωγή γεμάτη με Εβραίους/Εβραίες και παιδιά. Η συγκεκριμένη επίθεση αποτέλεσε θέμα εκτεταμένου σχολιασμού και άγχους στο εσωτερικό της ελληνικής εβραϊκής κοινότητας, γιατί η συναγωγή ήταν το κέντρο της Σαλονικιώτικης Διασποράς στη Γαλλία. Αντίστοιχα σχολιάστηκε και η παρέμβαση ΚΑΡ, για το τι μας περιμένει αν γίνουμε αντικείμενο ανοικτών επιθέσεων πέρα των εμπρησμών και βανδαλισμών σε κτίρια.

Δεν απαιτώ να ενδιαφέρει το ΚΑΡ ο αντισημιτισμός. Αυτό όμως που απαιτώ από ανθρώπους που υιοθετούν τον όρο «αντιρατσιστές» είναι να έχουν στοιχειώδεις γνώσεις του τι είναι ρατσισμός, τι είναι αντισημιτισμός και το γιατί είναι πάρα πολύ κακή ιδέα να επικρίνεις την όποια μειονοτική ομάδα όταν γίνεται αντικείμενο βίας. Οπως ακριβώς εμετικά ήταν τα νεοδημοκρατικά σκουπίδια που αναρωτιόνται αν ο μετανάστης που βιάστηκε από τον λιμενικό ήταν νόμιμος, άλλο τόσο εμετικά είναι τα συριζαϊκά σκουπίδια που αναρωτιούνται για τα πολιτικά φρονήματα των Εβραίων που γίνονται αντικείμενο βίας.

Σε επόμενη ανάρτηση η ΚΑΡ εξέφρασε την έκπληξη της για την έκρηξη μου. Η έκπληξη της ομοιάζει με την έκπληξη Σαμαρά όταν το World Jewish Congress του είπε οτι ο Βορίδης είναι αντισημίτης. Σε αυτό που όμως διαφέρουν με τον Σαμαρά είναι οτι ο μέσος δεξιός αδιαφορεί για την κατηγορία του αντισημιτισμού. Ομως ο μέσος αριστερός είναι πεπεισμένος για την αγιοσύνη του και όχι απλά προσπερνάει την κατηγορία αλλά αισθάνεται προσβεβλημένος και επιτίθεται στον μειονοτικό που τολμάει να αμφισβητεί την εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Σκοπός του είναι να αποδείξει οτι ξέρει καλύτερα από το θύμα ρατσιστικής βίας, το αν είναι ρατσιστής ή όχι. Για αυτό άλλωστε και στα πανηγύρια που ονομάζονται Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ μιλάνε ουσιαστικά λευκοί, ετερόφυλοι, Χριστιανοί, Ελληνες «αντιρατσιστές».

Οπότε ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα: δε με ενδιαφέρει να πείσω την Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό ότι όζει αντισημιτισμό – αυτό προβλέπει επιμόρφωση και αυτοκριτική, γεγονός που η ενηλικίωση τους μέσα στην ελληνορθόδοξη κοινωνία και η αλαζονεία τους δεν επιτρέπει να πραγματοποιήσουν.
Αλλά η κοροϊδία οτι ενδιαφέρονται για τον αντισημιτισμό πρέπει να σταματήσει: οι Εβραίοι τους ενδιαφέρουν μόνο ως νεκροί του Ολοκαυτώματος, οι ζωντανοί τους είναι μια ενόχληση που διαψεύδει την αγιογραφία του εαυτού τους. Ναι, η οργάνωση Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό δεν διαθέτει τα γνωστικά εφόδια για να αναγνωρίσει τον αντισημιτισμό, παρά το γεγονός οτι αποτελεί κυρίαρχο φαινόμενο στην Ελλάδα – για αυτό δε συνειδητοποιεί τον χρυσαυγίτικο λόγο όπως στο συγκεκριμένο άρθρο. Ακόμα χειρότερα αδιαφορεί για τα θύματα και αμφισβητεί την εμπειρία τους – πιθανώς γιατί αυτή έχει πολιτικό κριτήριο που εμείς δεν έχουμε.

Αρνούμαι πλεον να σιωπώ όταν ακούω αντισημιτικό λόγο, επειδή κάποιος είναι αμόρφωτος όσο αφορά τον ρατσισμό μεν – θεωρητικά αντιρατσιστής δε. Αρνούμαι να δεχτώ οτι οι ισραηλιτικές κοινότητες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Βόλο ακυρώνουν εκδηλώσεις όταν κάνετε τις «φιλοπαλαιστινιακές» σας εκδηλώσεις. Αρνούμαι να δεχτώ οτι εσείς μπορείτε να λέτε σε μένα, αν αυτό που βιώνω από εσάς είναι αντισημιτισμός ή όχι. Αρνούμαι να θεωρώ οτι επαρκεί μια καταδίκη της Χρυσής Αυγής, για να πιστέψω οτι δεν είστε μέρος μιας κοινωνίας που εξαναγκάζει τους Εβραίους να ελληνοποιούν τα ονόματα τους, να σκύβουν το κεφάλι, να λένε ψέματα στα ίδια τους τα παιδιά για να έχουν μια «κανονική» ζωή.

Θα βρεθώ μαζί σας στον αγώνα για τον αφγανό λαθρομετανάστη, την βουλγάρα καθαρίστρια, τον έλληνα ομοφυλόφυλο – σε αντίθεση με σας αναγνωρίζω την ανάγκη να πολεμήσω την ρατσιστική σαπίλα μέσα στην ίδια μου την κοινότητα. Αλλά στο τέλος αυτού του κειμένου αναρωτηθείτε για το τι είστε, σας απαντώ: είστε άνθρωποι που θεωρούν οτι η βία ενάντια σε Εβραίους στην Ευρώπη επιτρέπεται υπό όρους – αμόρφωτοι ανθρώποι που βλέπουν χρυσαυγίτικη προπαγάνδα και δεν την αναγνωρίζουν – άνθρωποι που θεωρούν οτι μπορούν αυτοί να υποδεικνύουν το τι πρέπει να αισθάνονται οι Εβραίοι. Με άλλα λόγια είστε Ελληνες Αντιφασίστες.

Κακοί Αντισημίτες

Κακοί αντισημίτες στο Εβραϊκό Νεκροταφείο Λάρισσας /πηγή:Desde Grecia

Καλοί αντισημίτες

Καλοί αντισημίτες στο ΑΠΘ (Παλιό  Εβραϊκό Νεκροταφείο Θεσσαλονίκης)/ πηγή:Μιχάλης Λόγγος via thess.gr


Διαβάστε επίσης το Γιατί όταν ο αντισιωνισμός μιλάει για το Ισραήλ στοχεύει τους Εβραίους και Μια κριτική στα πρόσωπα του Αντισημιτισμού

Posted in antisemitism, greece, Greek Left, Larisa, thessaloniki | 23 Comments »

Η Παλαιστίνη, το φέσι του Χρήστου Παππά και φαινόμενα μαζικής τύφλωσης

Posted by Abravanel, the Blog στο 01/07/2014

Ποτέ δεν ζήτησα από τους Χριστιανούς συμπολίτες μου να καταδικάσουν τον αντισημιτισμό παντού και πάντα, πχ ποτέ δεν ζήτησα να απορρίψουν την Χαμάς επειδή στο καταστατικό της υιοθετεί τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και προωθεί αντισημιτικές δοξασίες. Καταλαβαίνω οτι ο αντισημιτισμός της φάνταζε ασήμαντος μπροστά σε αυτό που θεωρούσαν το μεγάλο έγκλημα εναντίον των Παλαιστινίων. Αντίθετα ήξερα οτι θα ήταν αντιπαραγωγικό γιατί το εύκολο σχόλιο ήταν περί «καραμέλας του αντισημιτισμού με ευκαιρία το Παλαιστινιακό». Και ας ήξερα εγώ οτι ένα τέτοιο σχόλιο θα μπορούσε να έχει μια βάση στις ΗΠΑ, όχι στην Ελλάδα – την πλεον αντισημιτική χώρα του κόσμου. Ετσι και αλλιώς είχε τόσο αντισημιτισμό σε άλλα θέματα με το οποία να απασχοληθώ.

Αλλά έκτοτε ήρθε η Χρυσή Αυγή και η ξαφνική συνειδητοποίηση – από τους Χριστιανούς προοδευτικούς συμπολίτες μας – οτι οπαδοί ενός δολοφονικού ρατσισμού δεν είναι μόνο οι γίοι και κόρες των ταγματασφαλητών, αλλά ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων. Ηρθαν και μια έρευνα μετά την άλλη – το Ευρωβαρόμετρο, το Pew Research, το Πανεπιστήμιο του Κουισνλαντ, του ΑDL – που συμφωνούν οτι η Ελλάδα είναι άρρωστη και μισεί τους Εβραίους περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στο δυτικό κόσμο. Πίστεψα οτι επιτέλους οι Χριστιανοί συμπολίτες μας – άθεοι προοδευτικοί ή θρήσκοι δεξιοί – θα αποφάσιζαν να μην κάνουν τα στραβά μάτια όπως έκαναν οι γονείς τους και οι παππούδες τους.

Δυστυχώς διαψεύστηκα.

Η έρευνα της ADL έμεινε ουσιαστικά άγνωστη. Σχεδόν κανείς μη-Εβραίος, πέρα από μερικούς γνωστούς ύποπτους δεν την κοινοποίησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γράφηκαν 2/3 ρεπορτάζ και 5/6 άρθρα γνώμης – ίσως αναμενόμενα σε κάποια άλλη στιγμή, αλλά όχι όταν ένας στους δέκα χριστιανούς έλληνες στηρίζει μια ομάδα που θέλει να με βρει στο φούρνο. Και πάνω απ’ολα μια εντυπωσιακή σιγή από τον αντιρατσιστικό χώρο. Καμία αυτοκριτική για την αδιαφορία τους – για τον αντισημιτισμό που συνεχίζουν να ανέχονται στις συνελεύσεις, στις πορείες, τα πανεπιστήμια και τους κοινωνικούς τους χώρους. Μια αχρωματοψία όταν τα θύματα είναι Εβραίοι και οι θύτες δε φοράνε σβάστικα.

Ευκαιρία για αυτή την πικρή διαπίστωση είναι η εύγλωττη σιωπή που συνόδευσε τις νέες φωτογραφίες του ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής Χρήστου Παππά, που δημοσιεύτηκαν από την ομάδα του Ιού στην Εφημερίδα των Συντακτών. Και ενώ η φωτογραφία με το φέσι προκάλεσε ερωτήματα, ούτε ένας άνθρωπος δεν σχολίασε την στολή που συμπεριλαμβάνει και μια ενδιαφέρουσα μπλούζα που κυριολεκτικά  απουσιάζει παντελώς από όλες τις αναφορές. Mέχρι τη στιγμή που το συγκεκριμένο άρθρο γράφηκε, ούτε μισό σχόλιο δεν ξοδεύτηκε για το πώς η διαμάχη Ισραήλ/Αραβικών κρατών χρησιμοποιείται ως πρόφαση για την έκφραση ενός διαχρονικού μίσους. Τέτοια μαζική τυφλότητα εντυπωσιάζει μέχρι και εμένα.


Waffen-SS, 13. Gebirgs-Div. "Handschar"

Waffen-SS, 13. Gebirgs-Div. «Handschar» πηγή: Bunderarchiv

Αλλά πρώτα ας ενημερώσουμε για την στολή του υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής. Δεν φοράει «φέσι» αλλά το καπέλο της 13ης Ορεινής Μεραρχίας των Ες Ες «Χαντσάρ», το ένοπλο στρατιωτικό τμήμα των Ες Ες που ευθύνεται με εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ενάντια σε Σέρβους Ορθόδοξους και Εβραίους. Μέλη της ήταν κυρίως Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, αλλά και μικρός αριθμός Κροατων Καθολικών και εθνοτικά γερμανών της Γιουκοσλαβίας. Μαζί τους είχαν και τουλάχιστον 100 Παλαιστίνιους Μουσουλμάνους που είχαν αιχμαλωτιστεί ως μέρος του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος και οι οποίοι αυτομόλησαν για να πολεμήσουν μαζί με τον Χίτλερ υπό την ηγεσία του Μεγάλου Μούφτη της Ιερουσαλήμ, (μια εξαιρετικά αναλυτική παρουσίαση του Παλαιστινιακού Συντάγματος από εμένα το 2012). Η μπλούζα που φοράει γράφει «Uprising for an independent Palestine» και αποτελεί τον τίτλο του ανακοινωθέντος της 9ης Διάσκεψης Ισλαμικών Κρατών για την Δεύτερη Ιντιφάντα το 2001 επί Αραφάτ και Σαρόν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Χρυσή Αυγή στηρίζει δυναμικά των αγώνα των Παλαιστινίων: το 2009 έγραφα για τις διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων στην Αθήνα και τις κραυγές στο δελτίο του Μέγκα «Τσεκούρι και Φωτιά στα Εβραϊκά Σκυλιά». Αλλά κατά ένα αστείο τρόπο η Χρυσή Αυγή ήταν το μικρότερο των προβλημάτων μας τον Ιανουάριο του 2009 όταν ένα κύμα ανεπανάληπτης αντισημιτικής βίας χτύπησε 9 ελληνικές πόλεις. Συναγωγές βανδαλίστηκαν, τάφοι συλλήθηκαν, απειλές έγιναν και πρωταγωνιστές ήταν κυρίως ο «προοδευτικός χώρος». Αλλά ο φιλοπαλαιστινιακός χώρος δεν ευθύνεται για τους οπαδούς του – άλλωστε το απέδειξε η ομάδα του Ιού όταν έκανε το όντως εξαιρετικό ρεπορτάζ για τους ακροδεξιούς «φίλους του Ισραήλ». Κατά έναν εντυπωσιακό τρόπο ένα παρόμοιο ρεπορτάζ δε μπόρεσε να κάνει για τους «φίλους της Παλαιστίνης» – δε πειράζει, άλλωστε ο αντισημιτισμός είναι ένα περιθωριακό φαινόμενο της δεξιάς στην Ελλάδα όπως αποδείχτηκε.

Την επόμενη φορά όμως που θα χρειαστούν να ερμηνεύσουν κάποιο φέσι με την νεκροκεφαλή των Ες Ες να ξέρουν οτι έχουμε στην Ελλάδα έναν εξαιρετικό άνθρωπο με διαπαραταξιακή αποδοχή που μπορεί να τους βοηθήσει:

Οντως εξαιρετικός γιατί δε νομίζω να υπάρχει κανένας άνθρωπος στην Ελλάδα που μπορεί να ισχυριστεί οτι έχει κοινούς φίλους την Σοφίας Σακοράφα/τον Τάσο Κουράκη/τον Αποστολο Κακλαμάνη και ταυτόχρονα τον Κωνσταντίνο Πλεύρη/τον Ζαφειρόπουλο ή τον Δήμτσα της ΜΚΟ Αλληλεγγύη. Κανένας άνθρωπος να κάνει εκδηλώσεις που αναφέρονται με κολακευτικά λόγια τόσο από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, όσο και η Εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος.
Κανένας εκτός από τον Ναντέρ αλ Αμπάντλα, προέδρου της ΕλληνοΠαλαιστινιακής Φιλίας. Εναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε στο Καράβι για τη Γάζα και έχει στενές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Εναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε σε αντισημιτικές εκδηλώσεις της Πρεσβείας του Ιράν στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Πλεύρης.

Ο κ.Αμπαντλα είναι και γιατρός. Ισως αυτός μπορεί να δικαιολογήσει το ανεπανάληπτο φαινόμενο μαζικής τύφλωσης στα καπέλα του Παππά και των φίλων του. Γιατί πλεον εγώ δε το δικαιολογώ. Αν ελπίζει ο αντιφασιστικός χώρος να κερδίσει ποτέ την αξιοπρέπεια του ας αρχίσει τουλάχιστον ανοίγοντας τα μάτια. Ισως – αφού εξαφανιστούν και οι τελευταίοι Εβραίοι – να αποφασίσει να δράσει κιόλας.

Γιατί αρνητής του Ολοκαυτώματος δεν είναι μόνο ο Πλεύρης. Είναι και το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών που ανεβάζει την Ημέρα Μνήμης συνεχείς αναρτήσεις για την Παλαιστίνη. Είναι το ΝΑΡ που μιλάει για Εβραϊκά Σκυλιά. Είναι το ΚΚΕ που κάνει διαδηλώσεις ενάντια στους Εβραίους. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που αρνείται να παρευρεθεί σε Ημέρες Μνήμης. Είναι οι ΑΚ που εκφοβίζουν τους Εβραίους του Βόλου γράφοντας στις συναγωγές τους. Είναι το Indymedia. Και δεν είναι ρητορική υπερβολή ο χαρακτηρισμός ως αντισημίτες – είναι η σκληρή πραγματικότητα που εμείς ζούμε και εσείς προσπαθείτε να εκλογικεύσετε.

Posted in greece | 20 Comments »

Βιβλιοκριτική: «Το μπεστ σέλερ του Μίσους. Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών στην Ελλάδα»

Posted by Abravanel, the Blog στο 25/12/2013

Οι ιδρυτικοί μύθοι αποτελούν απαραίτητο συστατικό κάθε συλλογικότητας και η αμφισβήτησης τους συχνά εκλαμβάνεται ως πράξη αμφισβήτησης της υλικής ύπαρξης της ίδιας της συλλογικότητας. Ειδικά στην Ελλάδα μια τέτοια στάση είναι ακόμα περισσότερο επικίνδυνη, μιας και για διάφορους λόγους, αποτελεί έναν μοναχικό δρόμο δεδομένης της μονολιθικότητας της σκέψης της ελληνικής κοινωνίας σε ορισμένα θέματα.

Ακριβώς για αυτό το λόγο το έργο της δημοσιογραφικής ομάδας «Ιός της Ελευθεροτυπίας» αποτέλεσε όχι μόνο υπόδειγμα δημοσιογραφικής εργασίας αλλά και μια ιδιότυπη πράξη θάρρους. Ακριβώς για αυτό το λόγο περίμενα με ανυπομονησία το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρά «Τα μπεστ σέλερ του μίσους. Τα Πρωτόκολλα ων Σοφών της Σιών στην Ελλάδα, 1920 – 2013″. Αξίζει να σημειωθεί ήδη από το 1995 ο Ιός είχε κάνει ένα αφιέρωμα στα Πρωτόκολλα και επί χρόνια αποτελούσε την καλύτερη, αν και προφανώς με προβλήματα, διαδικτυακή παραπομπή στην Ελληνική γλώσσα για το θέμα.

Οι φωτογραφίες είναι δικές μου :)


Το βιβλίο χωρίζεται σε 13 κεφάλαια, 2 παραρτήματα, βιβλιογραφία και ευρετήριο. Τα ονόματα των κεφαλαίων είναι περιγραφικά της διαδρομής που προσπαθεί να ακολουθήσει ο συγγραφέας.

psaras1. Εισαγωγή. Η ελληνική διαδρομή των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών
2. Η δημιουργία και η διάδοση των Πρωτοκόλλων. Τσαρική Ρωσία, Ευρώπη, ΗΠΑ 1902 – 1920
3. Οι Ελληνες στα πογκρόμ. Τσαρική Ρωσία 1821 – 1917
4. Από την Ρωσία με μίσος. Αθήνα 1920 – 1932
5. Το πογκρόμ μετακομίζει στην Ελλάδα. Θεσσαλονίκη 1928 – 1933
6. Η φαιά δεκαετία. Από την δικτατορία στην κατοχή 1936 – 1945
7. Η ανάπηρη αποναζιστικοποίηση. Από τον εμφύλιο στην δικτατορία 1946 – 1966
8. Η μεταμφίεση του αντισημιτισμού. Δικτατορία 1967 – 1974
9. Ο εξελληνισμός των Πρωτοκόλλων. Αριστερός και δεξιός «αντισιωνισμός» 1974 – 1989
10. Η συνωμοσία του 21ου αιώνα. Το Ισραήλ, ο εκσυγχρονισμός και ο Αντίχριστος 1990 – 2013
11. Τα αίτια της παγκόσμιας διάδοσης. Η συνωμοσία των συνωμοσιών
12. Η βίβλος ενός ανάδελφου έθνους. Η γοητεία των Πρωτοκόλλων στην Ελλάδα
13. Επίλογος. Ο αιώνας του Ανδρόνικου.
Παράρτημα 1 Τα Πρωτόκολλα στην Ελληνική βιβλιογραφία (δημοσιεύσεις του κειμένου ή εκτενείς αναφορές σε αυτό)
Παράρτημα 2 Λογοκλόποι της λογοκλοπής (σημειώσεις για τις ελληνικές μεταφράσεις των Πρωτοκόλλων)



O Νικόλαος Ψαρουδάκης, ιστορικός ηγέτης του κόμματος Χριστιανική Δημοκρατία υπήρξε εκδότης των Πρωτοκόλλων, όπως και άλλων αντισιωνιστικών βιβλίων.
Το 1985 εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ, ως προσωπική επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου.

Στα πρώτα κεφάλαια ο συγγραφέας ακολουθεί τις πρώτες εμφανίσεις των Πρωτοκόλλων, όπως και τα βιβλία που είχαν προηγηθεί αυτών. Εξετάζει την δαιδαλώδη δημιουργία τους στα πλαίσια της εποχής, όπως και τις πρώτες αντιφάσεις των υποστηρικτών της γνησιότητας τους.
Κάνει μια απαραίτητη παρένθεση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ελλήνων χριστιανών της Οδησσού στα πρώτα οργανωμένα πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας. Αυτοί μαζί με τους ρώσους «λευκούς» εμιγκρέδες αποτελούν την διαδρομή, με εξέχοντα αντιπρόσωπο τον ιατρό, διπλωματικό υπάλληλο και φιλόσοφο Αριστείδη Ανδρόνικο.
Η αποδοχή τους προοδεύει χέρι-χέρι με τα την εντατικοποίηση του αγώνα κατά του κομουνισμού. Παρά την σταθερή παρουσία τους στο δημόσιο λόγο, (πχ εφημερίδες Ελεύθερος Τύπος, Σκριπ κοκ) παραμένουν περιθωριακά.

Στο 5ο κεφάλαιο, (με τον ατυχή τίτλο Τα Πογκρόμ μετακομίζουν στην Ελλάδα – ατυχής μιας και τα Πογκρόμ της Κέρκυρας και της Ρόδου είχαν προηγηθεί), μιλάει για την πορεία των Πρωτοκόλλων στη Θεσσαλονίκη. Ακολουθεί τις πρωτοβουλίες της εφημερίδας Μακεδονίας αλλά επιλέγει να αγνοεί την βενιζελική και προσφυγική φύση του αντισημιτισμού της πόλης.

Το κομμάτι που μιλάει για την αποδοχή των Πρωτοκόλλων μέσα στην Ελληνική Εκκλησία είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και περιέχει λεπτομέρειες που ήταν άγνωστες μέχρι και σε μένα. Ξεκινάει από πριν τον πόλεμο, τις φιλογερμανικές αποκλίσεις πολλών μητροπολιτών και την υιοθέτηση τους μετά τον πόλεμο όταν το ελληνοχριστιανικό ιδεώδες αποτέλεσε την ραχοκοκαλιά του ελληνικού μετεμφυλιακού καθεστώτος.

Αναμενόμενα το βιβλίο βελτιώνεται πολύ κατά την διάρκεια της εξέτασης της μεταδικτατορικής περιόδου. Αναφέρεται τόσο στην ερμηνεία της Δικτατορίας μέσω των Πρωτοκόλλων, όσο και τον αριστερό αντισημιτισμό εμπνευσμένο από την Σοβιετική Ένωσή. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το κομμάτι για τον σοσιαλιστικό χριστιανισμό των Ψαρουδάκη et al. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά στην συνεχόμενη προώθηση τους από την Εκκλησία της Ελλάδος μέσω διαφόρων μητροπολιτών ή των βιβλιοπωλείων της. Αναλυτική είναι η αναφορά στις σύγχρονες αναφορές, την εισαγωγή στον ελληνικό πολιτικό λόγο όπως και την επικύρωση της αξίας τους από το ελληνικό δικαστικό σύστημα.

Κλείνει προσπαθώντας να ερμηνεύσει την γοητεία των Πρωτοκόλλων και των συνωμοσιών στην ευρύτερη κοινωνία. Δεν παραλείπει να παραθέσει τα προβλήματα στην απομυθοποίηση τους τόσο όσο αφορά το κοινό, όσο και τους ίδιους τους απομυθοποιητές. Κλείνει με μια σύντομη παρουσίαση του αντισημιτισμού στην Ελλάδα και την συνωμοσιολαγνείας που διακρίνει την Ελλάδα.


Παρά το γεγονός οτι στην Ελλάδα ούτε έλειψαν πογκρόμ, ούτε γεγονότα ιστορικών διαστάσεων όπως η μεταπολεμική λεηλασία της Θεσσαλονίκης υπάρχει μια απόλυτη ένδεια στην μελέτη του ελληνικού αντισημιτισμού. Το καλύτερο βιβλίο συνεχίζει να αποτελεί μια μελέτη της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου το 1998,  που ασχολείται έμμεσα με το θέμα μιας και ασχολείται με την εικόνα του Εβραίου στην ελληνική λογοτεχνία. Την τελευταία δεκαετία όμως υπήρξε μια σειρά μεταφρασμένων βιβλίων, κυρίως του Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ – που δημιούργησαν ένα ελάχιστο υπόστρωμα στο οποίο μπορεί να υπάρξει μια συζήτηση επί του θέματος.


ΤΟ 90% ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ. Θεσσαλονίκη 2008 από https://abravanel.wordpress.com/2009/08/16/surrealism/

Το βιβλίο του Δ. Ψαρρά αποτελεί μια απαραίτητη, όσο και ικανή εισαγωγή για το θέμα. Προϊόν όχι μόνο επισκόπησης του ογκώδους ξενόγλωσσου corpus, αλλά και προσωπικής έρευνας του συγγραφέα αποκαλύπτει πτυχές που είναι άγνωστες ακόμα και σε ειδικούς επί του θέματος. Είναι ιδιαίτερα ικανό στην παρουσίαση της ιστορικής διαδρομής τους και των συνθηκών που οδήγησαν στην αποδοχή τους. Προφανώς το θεωρητικό τμήμα δεν είναι το κυρίαρχο, αν και αυτό αναμενόμενα δεν είναι ο σκοπός του βιβλίου. Ειδικά το κομμάτι που αφορά τη σύγχρονη εποχή είναι εξαιρετικής ποιότητας και ορθά αξιολογεί τα Πρωτόκολλα όχι απλά ως ένα (πλεον αρχαίο) κομμάτι προπαγάνδας αλλά ως το blueprint πάνω στο οποίο έχει δομηθεί η ελληνική συνωμοσιολογία.

Ανάφερα πριν οτι ορισμένα κομμάτια για τη Θεσσαλονίκη πάσχουν αλλά αυτές οι ερμηνευτικές επιλογές, (γιατί ο Ψαρράς αναφέρει τους Δώδο/Τσιρώνη/Μόλχο στη βιβλιογραφία, άρα γνωρίζει περί της βενιζελικής προσφυγικής υφής του σαλονικιώτικου αντισημιτισμού), δεν δημιουργούν πρόβλημα γιατί είναι περιφερειακής αξίας όσο αφορά το αντικείμενο του βιβλίου. Επίσης λείπουν μερικές σημαδιακές στιγμές όπως η απόφαση του Πρωτοδικείου Ηρακλείου το 1984 που ανέφερε οτι οι μάρτυρες του Ιεχωβά αποσκοπούν την δημιουργία μιας παγκόσμιας Σιωνιστικής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Προσωπικά πιστεύω οτι θα άξιζε να αναφέρει την κεντρική θέση των Πρωτοκόλλων στο κόμμα της Χριστιανική Δημοκρατία του Ψαρουδάκη και την προσέγγιση τους από το ΠΑΣΟΚ, (υπήρξε προσωπική επιλογή του Α.Παπανδρέου και έγινε βουλευτής Επικρατείας). Από την άλλη δε διστάζει να μιλήσει ξεκάθαρα για τον οξύ αντισημιτισμό της ΕΣΣΔ και του αραβικού κόσμου που επηρέασε την εγχώρια Αριστερά. Αλλά εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αδυναμία του βιβλίου.

Περιοδικά σαν το Αρδην με το ένα χέρι απορρίπτουν την γνησιότητα των Πρωτοκόλλων & με το άλλο υιοθετούν την ρητορική τους εκσυγχρονίζοντας τον Μύθο

Ο Δ.Ψαρράς μιλάει για την κεντρική θέση του «αντισιωνισμού» ως κεντρική θέση της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ενωσης και των αραβικών κρατών, που συνεχίζουν την παράδοση του αντισημιτισμού και αντλούν από κλασικά αντισημιτικά στερεότυπα. Μάλιστα αναγνωρίζει την επίδραση τους στην ελληνική Αριστερά αλλά και στη Χρυσή Αυγή. Αλλά ενώ το βιβλίο αναφέρει χωρίς δισταγμό την πραγματικότητα, ξαφνικά σωπαίνει όταν είναι να αναφερθεί σε εγχώρια παραδείγματα. Ενώ δεν είναι φειδωλό σχολίων σε ότι αφορά το σύγχρονο ακροδεξιό χώρο ή την Εκκλησία όσο αφορά την διείσδυση των Πρωτοκόλλων, δεν αναφέρει ούτε ένα σύγχρονο παράδειγμα της επικράτησης της συνωμοσιολογίας σε όλο το φάσμα του ιδεολογικού χώρου, συμπεριλαμβανομένης και της αντιφασιστικής Αριστεράς. Και αν το αντισημιτικό ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80 είναι δύσκολο να διερευνηθεί, (δύσκολο μιας και η Αυριανή βρίθει δηλώσεων – ειδικά την εποχή του πολέμου του Λιβάνου), βρίσκω αδιανόητο το γεγονός από τα χιλιάδες δημοσιεύματα της εποχής του Διαδικτύου δε μπόρεσε να βρει παραδείγματα όταν ακόμα και ο ίδιος ο Ιος έχει αναφέρει περιπτώσεις στο παρελθόν. Ούτε καν η ιδεολογική αλληλεγγύη μπορεί να εξηγήσει το γεγονός γιατί αμφιβάλλω αν η «πατριωτική Αριστερά» του  Καραμπελιά είναι ανάμεσα στις συμπάθειες του Δ.Ψαρρά.

Πάνω στο ίδιο θέμα απορίες γεννά η αναφορά στις αντισημιτικές «παρέες» πολιτικών του δεξιού χώρου όπως τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής Σιούφα αλλά όχι στον σοσιαλιστικό ή αριστερό κόσμο. Στα πλαίσια του αντικειμένου του βιβλίου δε δικαιολογείται η αποσιώπηση αλληλοτέμνοντων κύκλων, πχ τα ίδια άτομα να συμμετέχουν σε αντισιωνιστική ημερίδα της Ιρανικής Πρεσβείας για την «Ημέρα της Ιερουσαλήμ» με ομιλητή τον ναζιστή Κωνσταντίνο Πλεύρη και  και ταυτόχρονα είναι ομιλητές σε αντισιωνιστική ημερίδα για «Ιερουσαλήμ, πρωτεύουσα του Αραβικού Πολιτισμού» που μιλάνε οι αριστεροί Κουράκης/Σακοράφα/Κακλαμάνης et al.

Τελικά συμπεράσματα


Τα Πρωτόκολλα των Σοφών, Το ξεσκέπασμα του Ταλμούδ, ο Διεθνής Εβραίος, Σιωνισμός.
Δεν είναι από έκθεση βιβλίου της Χρυσής Αυγής αλλά απλή βιβλιοαγορά στην Αθήνα το 2011 με δεξιά κόμιξ του Αρκά, αριστερά μπεστ σέλλερ της Ζυράνας Ζατέλη, το Κομουνιστικό Μανιφέστο εικονογραφημένο και κάτι πραγματείες για τον Καστοριάδη.

Το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά «Το μπεστ σέλερ του μίσους» είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που είναι αναντικατάστατο για τους μελετητές του Εβραϊσμού στην Ελλάδα. Προσωπικά πιστεύω οτι είναι ακόμα περισσότερο απαραίτητο είναι σε αυτούς που επιθυμούν όχι απλά να απορρίψουν αλλά να κατανοήσουν το φαινόμενο του ρατσισμού και της μαγικής σκέψης.

Οσο αφορά το αντικείμενο του είναι ένα βιβλίο που καλύπτει με επάρκεια την ιστορική διαδρομή των Πρωτοκόλλων, τους λόγους της επιτυχίας των, τις ελληνικές ιδιαιτερότητες και διαδρομές όπως και τη σύγχρονη επίδραση τους. Δεν είναι ένα opus magnum για όλες τις αναφορές σε αυτά αλλά σε μια τέτοια περίπτωση δε ξέρω κατά πόσο το βιβλίο θα αποκτούσε χαρακτηριστικά ακαδημαϊκού συγγράμματος που θα απομάκρυναν πολλούς αναγνώστες. Αντίθετα οι 393 (μεσαίου μεγέθους) σελίδες του το καθιστούν πλήρες στα θέματα που αντιμετωπίζει αλλά ταυτόχρονα ευκολοδιάβαστο.

Εκεί βρίσκεται όμως και η αδυναμία του. Η αξία των Πρωτοκόλλων έγκειται στη διαβρωτική επίδραση τους στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, είτε αυτό οδηγεί σε απευθείας αντισημιτισμό, είτε στην επικράτηση της συνωμοσιολαγνείας. Δυστυχώς όμως εγχώρια παραδείγματα αυτής της διαπολιτισμικής και διαπαραταξιακής επίδρασης απουσιάζουν πλήρως, όταν ανήκουν στον προοδευτικό αριστερό χώρο. Χωρίς την εμφατική συνειδητοποίηση οτι τα Πρωτόκολλα συνεχίζουν να αποτελούν πρώτη ύλη που μεταλλάσσεται σύμφωνα με τις πολιτικές πεποιθήσεις των προσλαμβάνοντων, ακυρώνει την εξαιρετική θεωρητική προσέγγιση ολόκληρου του βιβλίου. Ετσι μένουμε με την ιδέα οτι αποτελούν προϊόν μιας μακρινής εποχής και φέουδο της Εκκλησίας, της Χρυσής Αυγής και ακροδεξιών συνωμοσιολάγνων στυλ Χαρδαβέλλα και Λιακόπουλου.

Το συνιστώ σε κάθε αναγνώστη που θέλει να μάθει πώς λειτουργεί η σκέψη των συνωμοσιολόγων, την προσαρμοστικότητα των μύθων και τον αντισημιτισμό του Δεξιού και Χριστιανικού χώρου που λειτουργεί με όρους της δεκαετίας του ΄30. Αυτός που θα θελήσει να έχει μια πλήρη εικόνα των Πρωτοκόλλων στην σύγχρονη Ελλάδα θα χρειαστεί να περιμένει μια δεύτερη έκδοση του βιβλίου με 1 ή 2 κεφάλαια επιπλέον αντί για των υπάρχοντων 13.

Εγώ πάντως το αγόρασα για δώρο και το ίδιο συμβουλεύω και για σας.


Πότε είπαμε οτι μπήκε ο Σαμαράς στην Νέα Δημοκρατία;

1. Ακραίος αντισημιτισμός, άκρα σιωπή του Σταύρου Ζουμπουλάκη

2. O συνωμοσιολογικός λόγος στο ελληνικό πολιτικό σύστημα της Αναστασίας Ηλιαδέλη

3.  Ο Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ μιλάει για την εβραιοφοβία

4. Ταγκιέφ κατά Ντάν Μπράουν

5. Πάρα πολλές ορθόδοξες ομάδες τα πουλάνε (Ιερά Μονή Παντοκράτορος), αλλά βρήκα και μερικές να τα αμφισβητούν (ΟΟΔΕ)

6. Συλλογή βιβλιοκριτικών από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο. Εχω την εντύπωση οτι ελάχιστοι το διάβασαν προσεκτικά – μου δίνουν την εντύπωση οτι είδαν Ψαρράς και ήξεραν ήδη τι να γράψουν.

7. Αμφιλεγόμενα ή πλαστά; Εξαρτάται από το ακροατήριο

8. Η ΝΔ του Σαμαρά προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί αλλά οι ψηφοφόροι/σχολιαστές διαφωνούν

9. Newsbomb της οικογένειας Γιαννακόπουλου συνεχίζει τα αντισημιτικά άρθρα


η έκδοση του 1928 και αυτή του Βελώνη στο ψηφιακό αποθετήριο του Πανεπιστημίου Κρήτης

Posted in antisemitism, Books and stuff, greece | 11 Comments »

28η Οκτωβρίου – εβραίοι ήρωες και κορόιδα

Posted by Abravanel, the Blog στο 28/10/2013

Ελληνικά (english translation follows below)

Αφιερώματα στην 28η Οκτωβρίου έχω κάνει πολλά. Μερικά ήταν πατριωτικά όπως το αφιέρωμα στους Εβραίους πεσόντες του 15ου Συντάγματος Πεζικού από τα Ιωάννινα το 2009. Το 2008 είχα γράψει ένα από τα πλεον πολυδιαβασμένα άρθρα, τα «συντάγματα Κοέν» που συνόψιζε την ελληνοεβραϊκή συμμετοχή στον Β΄ΠΠ. Το 2010 είχα γράψει μερικές σκέψεις για τον σαλονικιό Λιάου Μεβοράχ που είχε πεθάνει στο πεδίο της μάχης στη Μετζγκοράνη της Αλβανίας και είχε ταφεί στη Θεσσαλονίκη – ο τάφος του καταστράφηκε και πρόσφατα η ταφόπλακα του στάλθηκε στο Μουσείο Μνήμης και Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ. Το 2012 είχα γράψει για το Παλαιστινιακό Σύνταγμα στην Ελλάδα του οποίου η 1039 Μονάδα Λειτουργίας Λιμανιών ήταν κυρίως ελληνοεβραϊκή, ένα άρθρο το οποίο χρειάστηκε μήνες έρευνας και έχει αποτελέσει reference για αρκετούς ερευνητές που επικοινώνησαν μαζί μου. Στην Ελλάδα της Χρυσής Αυγής, του Αντώνη «το-ελληνικό-DNA-δεν-είναι-ρατσιστικό» Σαμαρά, της Αυγής των «Αλκοολικών του Αίματος» και άλλων γνήσιων ελλήνων φέτος όμως θέλω να δημοσιεύσω, σε ταυτόχρονη δημοσίευση με τον μαγιόρ ρισόν του thess.gr, ένα σύντομο κείμενο για το τελευταίο εβραϊκό σχολικό βιβλίο που τυπώθηκε στη Θεσσαλονίκη πριν το Ολοκαύτωμα.

Ενας εβραίος ήρωας

Χαρακτηριστικό της εβραϊκής κοινότητας στη Θεσσαλονίκη υπήρξε το γεγονός οτι λόγω μεγέθους, όσο και νοοτροπίας είχε συστήσει ένα πυκνό δίκτυο ιδρυμάτων που συνιστούσαν ένα είδος κράτους πρόνοιας και υπερέβαινε τα στενά κοινοτικά πλαίσια – σχολεία, νοσοκομεία, αστυκλινικές, κοινοτικά φαρμακεία, γηροκομεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η οργανώση Ματανώτ Λαεβιονίμ που παρείχε συσσίτια στους άπορους μαθητές – το κτίριο της, έργο του Ζακ Μωσσέ, επιζεί ακόμα στην οδό Φλέμιγκ και στεγάζει το Δημοτικό Σχολείο Ταλμούδ Τορά αΓκαντόλ της Κοινότητας που λειτουργεί εκεί από την δεκαετία του ’70. Τον εφοδιασμό με τα απαραίτητα σχολικά αντικείμενα των απόρων είχε αναλάβει η αδελφή οργάνωση Τορά Ουμλαχά.  Εργο της υπήρξε και το τελευταίο σχολικό βιβλίο που εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη πριν το Ολοκαύτωμα: ένα σιντούρ που προορίζονταν για το μάθημα των Θρησκευτικών, στο οποίο ανήκει και η ακόλουθη εικόνα.

torah umlaha sidur afierosiΕίναι η αφιέρωση της οικογένειας που είχε αναλάβει την χορηγία, η συνηθισμένη πρακτική μιας και οι κοινοτικοί πόροι ήταν περιορισμένοι. Αντιγράφω από το πρωτότυπο το οποίο χρησιμοποιεί λαντίνο, (την εβραϊκή διάλεκτο των μεσαιωνικών ισπανικών που αποδίδεται με εβραϊκούς χαρακτήρες), που ήταν η μητρική γλώσσα τους.

En memoria del siempre regretado
kayido en el kampo di batalyas
por muestras kerida patria LA GRECHA
en datas del 24 Kislev 5701
Tesaloniki, Adar 5701
Στην αιώνια μνήμη του
που έπεσε στο πεδίο της μάχης
για την αγαπημένη πατρίδα μας ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
την 24 Κισλέβ 5701 (5 Δεκεμβρίου 1940)
Θεσσαλονίκη,  Μάρτιος 1941


Από τα αρχεία του Γενικού Επιτελείου Στρατού επιβεβαιώνουμε οτι ο Δεκανέας Πεζικού Σαμπετάι Αντζελ του Ραφαέλ, με καταγωγή από Θεσσαλονίκη, κλάση 1936, εφονεύθη εν Τσιροτάτε στις 24/12/1940. Το Τσιροτάτε είναι η αλβανική τοποθεσία Çorrotat, περίπου 80 χιλιόμετρα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα και εκεί που πιθανότατα βρίσκονταν το μέτωπο τον Δεκέμβρη του 1940 μιας και αποτελεί το όριο της ελληνικής προέλασης.

Το βιβλίο εκτυπώθηκε τον Μάρτιο του 1941, ταυτόχρονα με την είσοδο των γερμανικών δυνάμεων κατοχής στη Θεσσαλονίκη. Γνωρίζουμε από άλλες πηγές οτι εβραϊκά σχολεία όπως αυτό της οδού Βελισσαρίου, (του οποίου το κτίριο επιζεί ακόμα), λειτουργούσαν μέχρι και τον Φεβρουάριο του 1943 οπότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτό το βιβλίο να βρέθηκε στα χέρια μικρών παιδιών για λίγους μήνες πριν συγκεντρωθούν σε γκέτο στη Θεσσαλονίκη για αποσταλούν στην Πολωνία και να δολοφονηθούν στο Άουσβιτς. Ετσι τα παιδάκια μάθαιναν οτι τα μεγαλύτερα αδέρφια τους, που πολεμούσαν στο μέτωπο, ήταν ήρωες και άξιζαν την διαιώνιση της μνήμης τους. Και όλα αυτά για την «αγαπημένη πατρίδα/kerida patria», την Ελλάδα.

Ακριβώς 2 χρόνια μετά την θυσία του δεκανέα Αντζελ εργάτες του Δήμου Θεσσαλονίκης εισέρχονταν στο σημαντικότερο εβραϊκό μνημείο της πόλης – το Εβραϊκό Νεκροταφείο – εκπληρώνοντας την προπολεμική επιδίωξη των Χριστιανών της πόλης να το καταστρέψουν. Η θυσία του δεκανέα Αντζελ δεν επαρκεί για να γλυτώσουν οι τάφοι της οικογένειας του – άλλωστε καταστρέφονται οι ίδιοι οι τάφοι νεκρών στρατιωτών όπως ο Λιάος Μεβοράχ που είχε πέσει τον Μάρτιο του 1941 στην Μετζγκοράνη της Αλβανίας και μόλις είχαν ταφεί στο νεκροταφείο. Οι εβραίοι θεσσαλονικείς βλέπουν τους χριστιανούς συμπολίτες τους να δολοφονούν τους νεκρούς τους, την στιγμή που Γερμανοί δολοφονούν τους ζωντανούς στα καταναγκαστικά έργα στην Χαλκιδική, τη Λεπτοκαριά, το Λιανοκλάδι και τον Γιδά.
Ακριβώς 2 χρόνια μετά την εκτύπωση του βιβλίου, τον Μάρτιο του 1943 αρχίζουν οι εκτοπίσεις δεκάδων χιλιάδων θεσσαλονικέων εβραίων στο Αουσβιτς. Η θυσία του δεκανέα Αντζελ δεν επαρκεί για να προκαλέσει την διαμαρτυρία των θεσσαλονικιών χριστιανων που παραμένουν σιωπηλοί καθώς ο μπαμπάς του Ραφαήλ, η μαμά Σάρα και η αδερφή Μαργκώ ανεβαίνουν στα τρένα, ενώ ταυτόχρονα δε διστάζουν να κάνουν εντυπωσιακές διαδηλώσεις ενάντια στην είσοδο των Βουλγάρων στην ανατολική Μακεδονία.
Περίπου 11000 σπίτια και 3500 καταστήματα, μαζί με δεκάδες συναγωγές, σχολεία, νοσοκομεία, γιεσιβότ γίνονται βορρά των μεσεγγυούχων, ένα μαζικό φαινόμενο που ακουμπάει χιλιάδες Χριστιανούς θεσσαλονικείς. Η θυσία του δεκανέα Αντζελ δεν επαρκεί για να γλυτώσει το σπίτι του στην οδό Ταντάλου.
Η θυσία του δεκανέα Αντζελ δεν επαρκεί για να αποκατασταθούν τα εβραϊκά σχολεία, οι συναγωγές, τα νοσοκομεία, τα σπίτια, τα καταστήματα στους δημιουργούς των, μετά το 1945. Θα χρειαστεί να περιμένει δεκαετίες για να μπορέσει να ξαναδεί εβραϊκό σχολείο να λειτουργεί στη πόλη.

agios dimitrios tafoplakes neogeorgis giorgos

Παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο στην αυλή του Αγ.Δημητρίου το 1974. Οι εβραϊκές ταφόπλακες περιμένουν να χρησιμοποιηθούν στην πίσω αυλή. πηγή: Giorgos Neogeorgis από fb group Παλαιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης

Εβδομήντατρία χρόνια μετά την δολοφονία του, ενώ φορούσε τη στολή με το εθνόσημο, δεν υπάρχει η γειτονιά στην οποία μεγάλωσε, η συναγωγή στην οποία έκανε το μπαρ μιτζβά του και αν δεν είχε φροντίσει η Κοινότητα να επανεκδώσει το σιντούρ ως το τελευταίο σχολικό βιβλίο, ούτε ο ίδιος δεν θα υπήρχε πέρα από τους καταλόγους του ΓΕΣ. Ετσι και αλλιώς ο Μητροπολίτης των Χριστιανών της πόλεως αμφισβητεί οτι η θυσία του επαρκεί και λέει «Θέλω να μου προσκομίσετε τα ονόματα των Καθολικών ή των Εβραίων που έπεσαν στο έπος της Αλβανίας. Είναι θέμα αίματος και θυσίας. Εμείς θα σκοτωνόμαστε και οι άλλοι θα απολαμβάνουν τις ελευθερίες; Να πάνε εκεί που είναι η πατρίδα τους». Η τελετή στην οποία θα τιμηθεί ο πόλεμος στον οποίο πέθανε θα γίνει σε ένα ναό που χρησιμοποίησε κλεμμένα οικοδομικά υλικά από τους τάφους της οικογένειας του. Η παρέλαση θα γίνει πάνω σε ένα κομμάτι της πόλης, τη Νέα Παραλία, που δημιουργήθηκε και με χώμα και οστά που μεταφέρθηκαν από το νεκροταφείο, ενώ ένας στους δέκα των ενθουσιωδών θεατών είναι πρόθυμος να ψηφίσει τους φασίστες που ο ίδιος πολέμησε με το τουφέκι. Χρειάστηκαν 54 χρόνια για να δημιουργηθεί ένα μνημείο για την μεγαλύτερη σφαγή θεσσαλονικέων τους τελευταίους αιώνες και ακόμα αυτό δημιουργεί φόβους για υπερτονισμό της εβραϊκής παρουσίας όπως διαβάζω από φιλελεύθερους δημοτικούς συμβούλους.

Οπότε μετά από 73 χρόνια το «φόνο» του δεκανέα Αντζελ, τι μένει από τη θυσία του για την πατρίδα; Τίποτα παρά Εβραίοι να συνεχίζουν να ικετεύουν για την επιστροφή τουλάχιστον ταφόπλακων και βιβλίων, αντί να απαιτούν. Τίποτα δεν μένει και τίποτα δεν επαρκεί. Καλή 28η Οκτωβρίου.



I’ve done many pieces which deal with the National Day of Ohi, marking the entrance of Greece to WW2. Some where patriotic like The fallen Jewish soldiers of the 15th Infantry Regiment of Ioannina in 2009. In 2008 I had written one of the most popular pieces The «Cohen Regiments» which summarized the greek jewish military participation in WW2. In 2010 I had shared some thoughts over salonican soldier Liau Mevorach who had dies on the battlefield in Albania – his grave was destroyed after the war and his recently discovered tombstone sent to the US Memorial Shoah Museum. In 2012 I had written about the Palestinian Regiments in Greece whose 1039th Port Operating Company was mainly greek jewish; an article which took months of research and has proven a reference point for researchers. But in 2013 Greece where neonazi Golden Dawn is in the Parliament, prime minister Samaras claims «greek DNA is not racist», leftist newspaper Avghi printing vicious Der-Sturmer like pieces and other true greek I would like to publish a brief comment on the last jewish schoolbook to be printed in Salonica before the war.

It is a joint post with mayor rishon of thess.gr where it also appears.

Α Jewish heroe

A characteristic of the Jewish Community of Salonica was a dense network of institutions which constituted a welfare state of city wide importance – schools, hospitals, city clinics, community pharmacies, elder’s homes. Indicative was the Matanot Laevionim organization which provided soup kitchens for the indigent students of the communal schools; its building, a work by Jaque Moshe, still exists in Fleming str and houses the communal Elementary School Talmud Torah haGadol. Supplying of the necessary school provisions was a task of the sister organization Torah Umlaha. It is her work the last school textbook ever to be printed in Salonica before the Shoah/Holocaust: a siddur destined for the Jewish Religion class and to whom the following picture belongs to.

torah umlaha sidur afierosiIt is the dedication of the family who had sponsored the book, a typical practice in a community in perennial lack of funds. I transcribe from the original which uses ladino, (the jewish dialect of medieval spanish which is rendered iwith hebrew characters), which was their mother tongue.

En memoria del siempre regretado
kayido en el kampo di batalyas
por muestras kerida patria LA GRECHA
en datas del 24 Kislev 5701
Tesaloniki, Adar 5701
In eternal memory of
fallen in the field of battle
for our beloved homeland GREECE
on 24 Chesvan 5701 (December 24th, 1940)
Salonica, March of 1941


From the records of the General Army Staff we can confirm that Infantry Corporal Sabetai Antzel, son of Raphael, 1936 class, originating from Salonica was killed in Tsirotate on December 24th, 1940. Tsirotate is the albanian locality of Çorrotat, around 80 kilometers from the greek-albanian borders and where probably the front was on December of 1940 since it constitutes the limit of the greek advance after the italian invasion.

The book was printed on March of 1941, contemporaneously with the entrance of the Germans in Salonica. We know that Jewish schools like the one of Velisariou str, whose building still exists, still operated until February 1943. So there is a good chance that this book found its way into the hands of young jewish pupils some months before being rounded up to be send to Poland to be exterminated in Auschwitz. So the little children learned about their older brothers who were fighting in the front, that they were heroes and deserved for their memory to be preserved. And all this for «their beloved homeland/kerida patria», Greece.

Exactly 2 years after corporal Antzel’s sacrifice workers hired by the Salonica Municipality entered the most important jewish monument of the city – the Jewish Cemetery – fulfilling the pre-war Christian aspirations for its destruction. The sacrifice of corporal Antzel did not suffice for the graves of his family to survive; for even the graves of the fallen soldiers were destroyed like the one belonging to Liau Mevorah who had fallen in Metzgorani, Albania and had been burried in March 1941. The Salonican Jews see their Christian townmen who murder their dead, the same moment that the Germans murder the living in forced labor in Chalkidiki, Leptokaria, Lianokladi or Gidas.
Exactly 2 years after this book was printed, on March of 1943 the deportations of tenths of thousands of Salonicans commence. The sacrifice of corporal Antzel did not suffice for the Christians to protest and they remain silent as his father Raphael, his mother Sarah and his sister Margot get on the trains, while they do not hesitate to mount vigorous protests vigorous protests against bulgarian occupation of eastern greek Macedonia.
Roughly 11.000 homes and 3.500 shops became pray for the mesengiuhi, a phenomenon that touches thousands of Christian Salonicans. The sacrifice of corporal Antzel did not suffice for his home in Tantallou street to be saved.
The sacrifice of corporal Antzel did not suffice for the restoration of jewish schools, synagogues, yeshivas, hospitals, homes, shops, factories to their creators after 1945. He will have to wait decades to see a Jewish school operate again.

agios dimitrios tafoplakes neogeorgis giorgos

Children play soccer in the St.Dimitrius courtyard. The Jewish tombstones await to be used in the back yard. source: Giorgos Neogeorgis from the fb group Old Photos of Thessaloniki

Seventythree years after his death, while wearing the uniform with the greek insignia, the neighborhood in which he grew up does not exist, neither his synagogue where he made his Bar Mitzvah and if the Jewish Community had not republished this siddur as the last jewish textbook even his name would not exist outside the General Staff records. Even the Metropolite of Salonica doubts that his sacrifice suffices and says «I want you to bring me the names of the Catholics or Jews that fell in the Albanian front. It is a matter of blood and sacrifice. We are going to get killed and others will enjoy the freedoms ? Let them go where their homeland is». The ceremony to honour the war in which he died will take place in a church that used stolen jewish tombstones and bricks from the graves of his family. The military parade will take place on a part of the city, the New Promenade, which was created also by dirt/tombstones/bones transported from the cemetery. While one out of ten jubilant spectators is willing to vote for the fascists that he fought with his own gun. It took 54 years to create a monument for the biggest slaughter of salonicans the past centuries and even this creates fears of overstressing the jewish presence as I read from liberal city counselors.

So 73 years after the «murder» of corporal Antzel, what is left of his sacrifice for the homeland ? Nothing except fro Jews who keep begging for the return of tombstones and books, instead of demanding. So nothing remains and nothing ever suffices. Happy Ochi Day.

Posted in greece | 3 Comments »

Πώς η Ελληνική Κρίση γεννά αντισημιτισμό: η περίπτωση Γιαννακόπουλου-ΒΙΑΝΕΞ/How the Greek Crisis breeds antisemitism: the Yannakopoulos/VIANEX case

Posted by Abravanel, the Blog στο 07/10/2013

Ελληνικά (english translation follows below)

«Οι Εβραίοι ανεπιθύμητοι εις το κατάστημα», Θεσσαλονίκη Μάιος 1941/ πηγή: Bunderarchiv

Ενα διαχρονικό χαρακτηριστικό του αντισημιτισμού είναι η λειτουργία των Εβραίων ως των αποδιοπομπαίων τράγων όταν η κοινωνία πάει κατά διαβόλου, (ή «κατά Ισραήλ» όπως προτιμούσε να λέει ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος). Αν και δε πρέπει να ξεχνάμε οτι ο αντισημιτισμός υπάρχει αμείωτος τόσο τις εποχές ευμάρειας, τόσο τις εποχές κρίσης οι δύσκολες περίοδοι όπως αυτές που ζούμε τώρα ευνοούν την εκδήλωση φαινομένων που η αστική ανάγκη για «τάξη και ασφάλεια» δεν θα επέτρεπε. Ο λόγος για τον οποίο θα ασχοληθούμε τον Ηλία Μόσιαλο και την οικογένεια Γιαννακόπουλου δεν είναι γιατί δεν αφθονούν οι αντισημιτικές κορώνες αλλά γιατί αξίζει τον κόπο να δούμε μια υποδειγματική περίπτωση του πώς η κρίση προωθεί τον *ήδη* υπάρχοντα ρατσισμό.

Ξεκινώντας ας δούμε ποιος είναι ο Ηλίας Μόσιαλος στον ιστότοπο της Βουλής. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στον ιστότοπο του London School of Economics στο οποίο διδάσκει με μια ομολογουμένως αξιοσημείωτη ακαδημαϊκή καριέρα. Το 2009 εκλέγεται βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και καταλήγει Υπουργός Επικρατείας και εκπρόσωπος τύπου. Ευρύτερα γνωστός είχε γίνει για τις προτάσεις μεταρρύθμισης του συστήματος υγείας που είχαν αντιμετωπισθεί με σκεπτικισμό από τους κοινωνικούς φορείς του τομέα της υγείας.

Και όχι, δεν είναι Εβραίος.

H πρώτη επαφή του Η.Μόσιαλου με τον αντισημιτισμό γίνεται τον Ιούλιο του 2011 όταν ο βόθρος που συνιστά τον ελληνοχριστιανικό εθνικιστικό χώρο αρχίζει να αναπαράγει μια ανάρτηση για το πώς ο Ηλίας Μόσιαλος στην πραγματικότητα είναι ο Ελία Μοσσία. Στην αρχή παρατηρούμε μόνο 3/4 ιστολόγια που αντιγράφουν το ένα τις αναρτήσεις του άλλου αλλά όταν ο γνωστός για τις αντισημιτικές δηλώσεις δημοσιογράφος Σπύρος Χατζάρας αναπαράγει την είδηση στις 18/7/11 η φήμη εκτοξεύεται. Βέβαια εδώ πρέπει να σημειώσουμε οτι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος, πρώην εκφωνητής της ΕΡΤ διάσημος για τα ΠΑΣΟΚικά φρονήματα και νυν υποψήφιος με το ΛάΟΣ, έχει σαν χόμπι την εύρεση εβραϊκής καταγωγής ανάμεσα στους έλληνες χριστιανούς πολιτικούς ως μέθοδο σπίλωσης τους μια και αποτελεί κοινή αντίληψη οτι οι έλληνες χριστιανοί ψηφοφόροι δε θα ψήφιζαν ποτέ έναν έλληνα εβραίο πολιτικό. Όπως πολλές αντισημιτικές φήμες έκανε το κύκλο της στο ελληνικό Διαδίκτυο και άρχισε να πεθαίνει… και τότε ήρθαν τα γενόσημα.

πηγή: Δελτίο των 11, Σ.Χατζάρας http://bit.ly/IIIeJq

Στις αρχές του 2012 ψηφίζεται ένας νέος νόμος που εισάγει τα γενόσημα στην Ελλάδα. Λόγω των στρεβλώσεων της ελληνικής αγοράς οι ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες αισθάνονται οτι απειλούνται όπως φαίνεται από τις δηλώσεις της Πανελλήνιας Ενωσης Φαρμακοβιομηχανίας. Εκλεκτό μέλος της είναι η VIANEX των Θανάση και Παύλου Γιαννακόπουλου που μάλιστα συμμετείχε στη συνέντευξη τύπου στις 21/2/2012 που παρέθεσα.

Λίγο αργότερα απότομα ξεκινάει ένας νέος κύκλος φημών που αυτή τη φορά προέρχεται από τον ιστότοπο newsbomb.gr εντασσόμενος σε μια σειρά δημοσιευμάτων που κατακεραυνώνουν το συγκεκριμένο πολυνομοσχέδιο – οι τίτλοι των ρεπορτάζ είναι αρκούντως τρομακτικοί. Κεντρικό ρόλο παίζει η επίθεση στην ισραηλινή πολυεθνική ΤEVA και ως εργαλείο ο Η.Μόσσιαλος που εμφανίζεται ως τσιράκι της αν όχι με οικονομικά ανταλλάγματα, σίγουρα ως θρησκευτικά αλληλέγγυος όντας Εβραίος ο ίδιος. Ενδεικτικό το δημοσίευμα της «Τυχαίο; Εσείς τι νομίζετε;» στο οποίο αναρωτιέται αν είναι τυχαίες οι φήμες οτι ο Η.Μόσιαλος είναι Εβραίος και οτι η ισραηλινή ΤΕVA κέρδισε την ελληνική VIANEX σε σειρά διαγωνισμών προμήθειας νοσοκομειακών φαρμάκων τα οποία μάλιστα είναι αμφίβολης ποιότητας κατά το newsbomb.gr

Μάλιστα αφού αναφερθεί με κολακευτικά λόγια στον γνωστό αντισημίτη δημοσιογράφο Σ.Χατζάρα, επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς του περί εβραιοσύνης, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει οτι η αλλαγή ονόματος και το εβραϊκό θρήσκευμα δεν είναι παράνομα ουσιαστικά υιοθετώντας πλήρως τους αντισημιτικά υπονοούμενα κατά την πορεία. Τις επόμενες μέρες επαναλαμβάνει τις επιθέσεις συνδέοντας τον Η.Μόσιαλο με την TEVA και αναρωτούμενη αν είναι τυχαία η ανάδειξη του σε κορυφαίο πολιτικό του ΠΑΣΟΚ και αν συνδέεται με την TEVA;

Θεωρίες συνωμοσίας κανείς;

Η εικονογράφηση του άρθρου του newsbomb.gr υιοθετεί ως έγκυρα τα αντισημιτικά υποννοούμενα.

Μιας και το newsbomb.γρ θεωρεί οτι «…έρευνα έχει κάθε δικαίωμα να παρατηρεί και να συγκρίνει ενδείξεις», ας επιτραπεί και σε αυτό το μη-ειδησιογραφικό ιστολόγιο να παρατηρήσει οτι το DPG Media Group φαίνεται ως ιδιοκτήτης του newsbomb.gr . Αυτό το γνωρίζουμε τόσο γιατί η ίδια η DPG το ομολογεί, όσο και γιατί η διεύθυνση του newsbomb.gr ταυτίζεται με αυτή του DPG, όσο και οι υπεύθυνοι του newsbomb εμφανίζονται ως υπάλληλοι του ομίλου. Σε ποιον όμως ανήκει η DPG Media Group; Ελλείψη ιδίου ιστότοπου αναγκαζόμαστε να βασιστούμε σε πολλαπλά δημοσιεύματα που εμφανίζουν τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο ως πρόεδρο. Σε αυτό το βίντεο ο Δ/Σ της DPG Σ.Ευσταθόπουλος επιβεβαιώνει τον Δ.Γιαννακόπουλο ως ιδιοκτήτη, ενώ αυτό το δημοσιεύμα είναι ένα από αυτά που επιβεβαιώνει οτι είναι υιος του Παύλου ιδιοκτήτη της VIANEX. H ίδια η VIANEX επιβεβαιώνει οτι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αναβαθμίστηκε σε αναπληρωτή διευθύνων σύμβουλο.

Αρα παρατηρούμε οτι ένα ειδησεογραφικό site ιδιοκτησίας Γιαννακόπουλου υιοθετεί χυδαία αντισημιτικά υπονοούμενα στα πλαίσια κριτικής ενός βουλευτή που υποστηρίζει την εισαγωγή γενόσημων φαρμάκων, ενώ η φαρμακευτική εταιρία του πατέρα του στην οποία και ο ίδιος συμμετέχει είναι κάθετη ενάντια στη χρήση τους. Είμαι σίγουρος οτι μπορεί να είναι σύμπτωση και η δημοσιογραφική δεοντολογία των συντακτών να είναι άμεμπτη και κατά τύχη έχουμε μπαραζ δημοσιευμάτων που υποστηρίζουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα του ιδιοκτήτη τους, αλλά αναμφίβολα μια σύγκρουση συμφερόντων είναι ορατή. Βέβαια 6 καθηγητές πανεπιστημίου έχουν λιγότερες αμφιβολίες και καταγγέλλουν «τα κατάπτυστα ρατσιστικά υπονοούμενα». Παρόμοια συμπεράσματα διαβάζω και εδώ.

Το αποτέλεσμα είναι οτι ο έλληνας χριστιανός αναγνώστης αισθάνεται οτι οι ισραηλινοί, δηλαδή οι Εβραίοι για την πλειοψηφία του χριστιανικού πληθυσμού, ετοιμάζονται να εισβάλουν στην ελληνική αγορά προκαλώντας απολύσεις και υποβάθμιση της υγείας τους. Και όλα αυτά με τη βοήθεια επίορκων πολιτικών που λειτουργούν ως Εβραίοι και όχι ως Ελληνες πατριώτες. Και ακόμα χειρότερα κρύβουν το εβραϊκό θρήσκευμα τους και αλλάζουν το όνομα τους για να μην καταλαβαίνουμε τις εβραϊκές αιτίες πίσω από τις πράξεις τους. Με άλλα λόγια ένα μακαρθικό Kρύβονται Aνάμεσα Mας.


Προφανέστατα δεν είναι παράνομη η αναπαραγωγή τέτοιων φήμων αλλά με βάση τέτοιων θεωριών συνωμοσίας είχαμε την καλλιέργεια ενός κλίματος αντισημιτισμού που συνέβαλε στην εγκαθίδρυση του ναζιστικού καθεστώτος στη Γερμανία. Επιπλέον δημιουργεί ένα κλίμα εκφοβισμού τόσο στους Χριστιανούς που αισθάνονται υπό πολιορκία, όσο και στους Εβραίους τους οποίους βλέπει η Χριστιανική πλειοψηφία ως απειλή.

Μάλιστα κατά την διάρκεια της έρευνας σε ιατρικά και φαρμακευτικά φόρουμ συζητήσεων ανακάλυψα εκατοντάδες αναφορές για τους «Εβραίους που ετοιμάζονται να καταλάβουν την αγορά» και οτι η Τρόικα έχει φέρει τα μέτρα περί γενοσήμων για «το θέλουν οι Εβραίοι». Ελληνοεβραίοι επαγγελματίες του χώρου της υγείας μου έχουν διηγηθεί πολλαπλασιασμό των αντισημιτικών αναφορών στην καθημερινή τους εργασία από Ελληνοχριστιανούς συναδέλφους τους.Μέχρι και ο Πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αθηνών μιλάει για ισραηλινό δάκτυλο προφανώς επηρεασμένος από τις παρέες του στους Ανεξάρτητους Ελληνες, αδιαφορώντας οτι το newsbomb σε άλλες στιγμή επέλεξε να επιτεθεί στο σύνολο των ελλήνων φαρμακοποιών.

Δε γνωρίζω αν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος συμμερίζεται τον αντισημιτισμό που υιοθετούν ως μέσο οι συντάκτες του. Αυτό που ξέρω όμως είναι οτι αυτό το μικρό επεισόδιο είναι ενδεικτικό του αντισημιτισμού ως αποδεκτό κοινωνικό φαινόμενο και το πώς, ακόμα και όταν δεν εμπλέκεται ούτε ένας Εβραίος, χρησιμοποιείται ως εργαλείο. Σίγουρα η οικογένεια Γιαννακόπουλου δεν ευθύνεται για το γεγονός οτι οι Χριστιανοί Ελληνες βλέπουν μια πιθανή εβραϊκή καταγωγή ενός πολιτικού ως ένδειξη για πιθανή προδοσία, ούτε οι ίδιοι ευθύνονται για την ακατάπαυστη δημιουργία φημών που συντελούν στην Ελλάδα να είναι από τις χώρες με τις χειρότερες επιδόσεις στον αντισημιτισμό. Άλλωστε πιστεύω οτι σκοπός τους είναι η προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων τους και απλώς αποφάσισαν να εκμεταλλευθούν την εδραιωμένη βάση του αντισημιτικού μίσους σε κάθε τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Να ξανατονίσω αυτή τη διαπίστωση: η υπόθεση των γενοσήμων/ΒΙΑΝΕΞ/εβραίου Μόσιαλου δεν είναι η ίδια per se απλώς ένα ακόμα αντισημιτικό επεισόδιο. Ετσι και αλλιώς το newsbomb της οικογένειας Γιαννακόπουλου βρίθει αντισημιτισμού όπως αυτό το δημοσίευμα που κατηγορεί τους Εβραίους ως Μασώνους και χρηματοδότει «ότι κακό βρουν» (sic). Αυτό που θεωρώ άξιο παρατήρησης είναι ότι όταν οι συντάκτες σκέφτηκαν τι λάσπη μπορούσαν να πετάξουν, χρησιμοποίησαν τον Εβραίο Ανάμεσα Μας θεωρώντας ως δεδομένο τον αντισημιτισμό της ελληνικής κοινωνίας. Και όπως αποδείχτηκε πέτυχαν !

Η οικογένεια Γιαννακόπουλου ευθύνεται οτι επιτρέπουν στους υπαλλήλους τους να προωθούν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα των ιδιοκτητών τους αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό το κλίμα μίσους στους συνανθρώπους τους. Ενα κλίμα μίσους που ευνοεί τους ναζί της Χρυσής Αυγής, την μετατροπή της ελληνικής κοινωνίας σε αντιμαχόμενες ομάδες που επιθυμούν να εξολοθρεύσουν τις μειονότητες και την επικράτηση του Μίσους ως υπέρτατης Ελληνικής αρετής.

Και για αυτό ντροπή τους.

υγ. Το άρθρο αυτό, το είχα γράψει τον Απρίλιο του 2012 και ένα χρόνο μετά δυστυχώς δεν έχει αλλάξει τίποτα. Αντίθετα το newsbomb επιτέθηκε και σε ομοφυλόφιλους αν και εκεί ευτυχώς υπήρξε μια αντίδραση που δεν είχε υπάρξει νωρίτερα. Θέλω να πιστεύω οτι αυτό έγινε λόγω της ιστορίας με την Village και όχι λόγω επιλεκτικών ευαισθησιών του προοδευτικού μέρους της κοινωνίας.



«The Jews unwanted in the shop», Salonica May 1941/ source: Bunderarchiv

A persistent characteristic of antisemitism is the use of Jews as the classic scapegoats when things go to hell, (or «go to Israel» as the late Archibishop of the Greek Church used to say). Although one must not forget that antisemitism remains a constant both during good and bad times, difficult economic conditions like the one we’re experiencing facilitate the manifestation of phenomena that during normal times the need for «peace and quiet» would not allow to surface. In this post we are going to deal with Ilias Mosialos and the Yannakopoulos family, not because there a shortage of antisemitism but because it serves a textbook reference as how the crisis utilizes and advances *the already existent* racism.

Ilia Mosialos is a greek parliamentarian and a professor at the London School of Economics. Elected in 2009 under socialist PASOK he arrived to become a Minister and Spokesperson for the Government.

And no, he is not Jewish.

I.Mosialos had his first brush with antisemitism when in July 2011 the cesspool which constitutes the greek christian nationalistic web reproduced a post in which Ilias Mosialos is in fact Eliah Moshia. In the beginning it was only 3-4 blogs which routinely copy one another, but when infamous for his antisemitic remarks reporter Spiros Hatzaras reproduces it in 18/7/11 the news explodes. Here one must not that the reporter, former anchor of the State television, has made a name for himself as a Jew-hunter revealing presumed Jewish roots among many greek politicians. In fact no greek politician is Jewish but it remains as a common vector for personal attacks since it is commonly perceived that Greek Christian voters would never vote for a Greek Jewish politician. As many antisemitic rumors it drew its course and then quietly died… when the generic drugs arrived in the greek Public Health system.

source: Spyros Hatzaras http://bit.ly/IIIeJq

In the beginning of 2012, amidst the worst economic crisis since WW2, a new law is passed which introduces a limited use of generic drugs in greek Public Health system. The greek pharmaceutical industry feels threatened as seen in the statements by the Greek Association of Pharmaceutical Industries. A prominent member of the association is VIANEX owned by brothers Thanasis and Pavlos Yannakopoulos, which actually participated in the press conference which I linked to.

A couple of weeks later suddenly a new round of rumors begins, this time originating by the site newsbomb.gr; they are part of a series of posts which vehemently accuse this new law – the actual titles are quite scary I might add. The villain in this case is israeli pharmaceutical industry TEVA and it’s tool Ilias Mosialos if not because he’s a paid stooge, certainly because of religious solidarity allegedly being Jewish himself. Indicative is the post «Coincidental? What do you think?» in which the author wonders whether it is a coincidence that rumors on Mosialos being Jewish appear and that israeli TEVA won over greek VIANEX on a series of auctions for the supply of hospital drugs .

Indeed after referring to the infamously antisemitic reporter Hatzaras with favorable terms, it repeats the claims over the Jewish Mosialos. At the same times it hypocritically proclaims that the name change and his Jewish religion are not illegal, practically adopting in full the antisemitic innuendos. During the next days newsbomb.gr repeats the attacks and tries to link Mosialos with TEVA wondering whether is was sheer chance that Mosialos rose to prominence or was it linked to his presumed ties with TEVA.

Conspiracy theories anyone ?

The pictures accompanying the articles @newsbomb.gr actually adopt the antisemitic innuendos

As newsbomb.gr claims that «…research has a right to observe and compare clues», I take up the challenge albeit not being a reporter but a simple Greek Jew to denote that DPG Media Group appears as owner of newsbomb.gr . We know this because DPG admits it, the physical address of DPG and newsbomb.gr coincide and the persons working at newsbomb appear elsewhere as employees of the group. But to who DPG Media Group belongs to? In absence of a corporate site we have to refer to multiple reports in which Dimitris Yannakopoulos appears as the owner. In this video the CEO of DPG S.Efstathopoulos confirms D.Yannakopoulos as the owner, while this one claims he is the son of Pavlos Yannakopoulos owner of VIANEX. Indeed VIANEX confirms that Dimitris Yannakopoulos is the substitute CEO of the company.

So we see that a news site propriety of Yannakopoulos adopts lewd antisemitic innuendos as a means to criticize a parliamentarian which advocates the use of generic drugs, while the pharmaceutical company of his father in which he also directing is vehemently against. I am certain that one can claim that it is a coincidence and the ethics of its journalists is impeccable and it is only coincidence to be blamed that we have a barrage of posts which support the business interests of their employer; but undoubtedly a conflict of interest is more than apparent. Still 6 university professors have less doubts than I do and denounce the «despicable racist innuendos». 

The result is that the greek christian reader feels the Israelis, alias for Jews for the layman, are ready to invade the greek marker causing layoffs and a degradation of the public health system. And all this with the aid of dishonest politicians who act as Jews and not as Greek patriots. And even worse they hide their Jewishness and change their name because obviously they do not want us to understand the jewish reasons behind their actions. In other words They Live Amongs Us.

An epilogue

It is obvious that it is not illegal to spread such rumors but such conspiracy theories have favored a climate of fear and antisemitism which proved instrumental in the rise of Nazism in Germany. In addition it creates a climate of fear both for Christians who feel under siege and the Jews who are facing the consequences of being viewed by the Christian majority as a threat.

In fact during the research for this article I encountered hundreds of reports about «Jews getting ready to take over the market» and how the new generic drugs law mandated by the Troika was because «the Jews wanted to». Greek Jewish doctors, pharmacists and nurses have told me of the multiplication of antisemitic remarks in their workplaces by their Greek Christian colleagues. Εven the president of the Athen’s Pharmacy Association speaks of a israeli connection, perhaps influenced by his companies at Anexartiti Elines political party, ignoring the fact that at other times newsbomb has chosen to attack even the pharmacists ! 

I have no idea whether Dimitris Yannakopoulos shares the antisemitism which his journalists adopt as means. I do know that this minor episode is indicative of how much antisemitism is embedded in the greek christian society and how, even at the absence of Jews it, is used as a tool. I am certain that the Yannakopoulos family is not responsible for the fact that Greek Christians view an alleged jewish origin as an occasion for possible treason, nor are they responsible for the constant creation of antisemitic rumors which have made Greece into a champion of antisemitism among the european states. In any case I believe thay their scope is to advance their bussiness interest and they simply decided to take advantage of the established antisemitic hate at every part of the greek society.

Να ξανατονίσω αυτή τη διαπίστωση: η υπόθεση των γενοσήμων/ΒΙΑΝΕΞ/εβραίου Μόσιαλου δεν είναι η ίδια per se ένα ακόμα αντισημιτικό επεισόδιο. Ετσι και αλλιώς το newsbomb της οικογένειας Γιαννακόπουλου βρίθει αντισημιτισμού όπως αυτό το δημοσίευμα που κατηγορεί τους Εβραίους ως Μασώνους και χρηματοδότει «ότι κακό βρουν» (sic). Αυτό που θεωρώ άξιο παρατήρησης είναι ότι όταν οι συντάκτες σκέφτηκαν τι λάσπη μπορούσαν να πετάξουν, χρησιμοποίησαν τον Εβραίο Ανάμεσα Μας θεωρώντας ως δεδομένο τον αντισημιτισμό της ελληνικής κοινωνίας. Και όπως αποδείχτηκε πέτυχαν !

I would like to stress this fact: the case of generics/VIANEX/jew Mosialos is not per se just another antisemitic incident. In any case newsbomb.gr owned by the Yannakopoulos family is seething with antisemitism like this post which considers Masonry as a Jewish conspiracy which funds everything evil they can find (sic). What I consider worthy of notice is that when the journalists of a mainstream site thought of what kind of muck they could throw, they used the JEWS AMONG US taking as granted the antisemitism of the greek society. And they were proven right !

The Yannakopoulos family is responsible for allowing their employees to perceive that they can advance the business interests of their employers through the use of antisemitism indifferent to the consequences it has for their compatriots. A cimate of hatred which promotes the nazis of the Golden Dawn, the transformation of the greek society into warring fractions which attemt to exterminate minorities and the establishment of Hatred as the ultimate Greek virtue.

And for that they should be ashamed and isolated.

PS. I had written this post back in April 2012 and one year lated nothing has changed. Instead newsbomb.gr attacked the gay (GLBTQ) community although fortunately there was a public outcry which was absent before. I would like to believe that this happened because of the Village Cinemas initially withdrawing and then reinstating their advertisements and not because of selective sensitivities among the more liberal part of greek society.

Posted in antisemitism, greece, the jews did it! | 18 Comments »

Ζώντας ένα σύγχρονο παρελθόν

Posted by Abravanel, the Blog στο 30/09/2013

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα οτι πρέπει να δοθεί μια αρνητική απάντηση. Και οι νηπιαγωγοί οφείλουν να ανήκουν στην θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού προκειμένου να διορισθούν στην δημόσια εκπαίδευση. Συνεπώς νομίμως αρνήθηκε η υπηρεσία να εγγράψει στους πίνακες των διοριστέων νηπιαγωγών υποψήφια, η οποία εδήλωσε οτι πρεσβεύει την Ιουδαϊκή θρησκεία (Ισραηλίτισσα), διότι δε διαθέτει την απαραίτητη νόμιμη προϋπόθεση της Χριστιανής Ορθόδοξης για να διορισθεί στη θέση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Για το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, Αγγελος Βουδούρης

Για όσους δεν γνωρίζουν• το βιβλίο των Πρωτοκόλλων είναι ένα κείμενο αντιλεγόμενο. Οι Σιωνιστές λένε πως πρόκειται για πλαστό βιβλίο. Οι αντισιωνιστές το θεωρούν γνήσιο. Για μας η συζήτηση περιττεύει αφού μιλάει η πράξη…

είτε γνήσιο είναι το βιβλίο, είτε πλαστό αλλά προφητικό, είναι έργο μεγάλης σημασίας».

Νικόλαος Ψαρουδάκης, βουλευτής ΠΑΣΟΚ και εκδότης των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών στο πρόλογο του βιβλίου

Ερωτ.Οι σφαίρες, οι δολοφονίες, η ρίψη χειροβομβίδων στην έξοδο μιας Συναγωγής είναι πράξεις που προάγουν τις αξίες της Ελευθερίας; 

Απαντ.Μερικοί θεωρούν αυτές τις πράξεις ως τρομοκρατικές. Αλλά αν πάρουμε υπόψιν τις συνθήκες στις οποίες τελούνται, μπορούν να θεωρηθούν ως πράξεις αντίστασης.

Βασίλης Ρώτης, διαπρεπής δικαστικός και Υπουργός Δικαιοσύνης όταν ρωτήθηκε γιατί η Ελλάδα αρνείται να εκδώσει τον Οσάμα αλ Ζομάρ στην Ιταλία. Ηταν ένας παλαιστίνιος τρομοκράτης που είχε συλληφθεί με εκρηκτικά και σχέδια εβραϊκών σχολείων & συναγωγών στην Αθήνα – έξι μήνες νωρίτερα είχε ηγηθεί της επίθεσης στη Μεγάλη Συναγωγή της Ρώμης και της δολοφονίας του 3χρονου εβραίου Στέφανο Τακέ.

Οταν πέρσι εισήλθε η Χρυσή Αυγή στην Βουλή των Ελλήνων βρέθηκα σε μια δύσκολη κατάσταση. Εγραφα ξανά (Βία, 2010) και ξανά (Εβραϊκά Καναρίνια, 2011) οτι ο δημόσιος λόγος έχει διεμβολισθεί από ακροδεξιές απόψεις και αυτό αφορά τόσο τη Νέα Δημοκρατία, όσο το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ ή τον Συνασπισμό. Οτι η μορφή που πήρε η αθώωση του αντισημίτη εξολοθρευτικής κοπής Κ.Πλεύρη αποτελούσε εκτροπή από τα όρια που η ίδια η Β’ Ελληνική Δημοκρατία έθετε στον εαυτό της και θέτει το ερώτημα το ποιος όντως κυβερνά αυτή την χώρα. Ελεγα το 2008 οτι η Ελλάδα δεν απέχει πολύ από την ρατσιστική βία της Δύσης και σε αντίθεση με αυτήν, δεν έχουμε τα αντισώματα σε κανένα τμήμα της κοινωνίας. Ακουγα τις ξαφνικές επικρίσεις οτι η Χρυσή Αυγή αρνείται το Ολοκαύτωμα, ενώ το πρώτο μου άρθρο το 2007 έγραφα οτι κανένα παιδί δε μαθαίνει για το Ολοκαύτωμα γιατί απλά απουσιάζει από τα σχολικά βιβλία εδώ και δεκαετίες, προς αδιαφορία όλων των όψιμα ενδιαφερόντων. Εγραφα το 2010 οτι ο Παπούλιας πρέπει να πάει ο ίδιος στα Ιωάννινα λόγω των δεκάδεων επιθέσεων ενάντια στην εβραϊκή κοινότητα της γενέθλιας του πόλης – 3 χρόνια μετά ο ίδιος καλωσόριζε τον Μιχαλολιάκο και αμφισβητούσε οτι είναι κακός άνθρωπος !

Διάβασα πολλά άρθρα που λένε πολλά και όμορφα. Αυτό που δεν λένε όμως είναι οτι η ελληνική κοινωνία στο σύνολο της είναι άρρωστη και οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής είναι απλώς το πυον. Προφανώς δεν ενστερνίζομαι τη θεωρία των δυο άκρων αλλά ο ναρκισσισμός, η κουλτούρα της μονολιθικότητας και η έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης αποτελούν ιδιάζοντα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας – στην περίπτωση του δεξιού εμφανίζονται ως ενσυνείδητος ενστερνισμός εγκληματικών συμπεριφορών των φασιστών που δολοφονούν μετανάστες στην περίπτωση του αριστερού με την κολακεία του λαού ως μόνη αλήθεια. Ακόμα και αν η Χρυσή Αυγή διαλυθεί, θα πάψει το συντηρητικό κομμάτι αυτής της χώρας να τροφοδοτείται από ένα αυτιστικό εθνικιστικό παρελθόν; Το προοδευτικό θα πάψει να ερμηνεύει την πραγματικότητα, μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά της αυθεντίας; Κοιτάζω τους δυο υποψήφιους πρωθυπουργούς ως Εβραίος και ο Αντώνης Σαμαράς που το μόνο που ξέρει είναι να λέει μέσα σε συναγωγή οτι το ελληνικό (δηλαδή χριστιανικό) DNA δεν διακρίνεται από τον αντισημιτισμό. Ο δε Αλέξης Τσίπρας αρνείται να απαρνηθεί τους αντισημίτες του κόμματος του που βανδαλίζουν μνημεία και αρνούνται να συμμετάσχουν σε τελετές για το Ολοκαύτωμα.

Τα κείμενα που παρέθεσα στην αρχή είναι από τη δεκαετία του ’80, όταν οι Εβραίοι στην Ελλάδα ζούσαν με φόβο. Είχαμε βουλευτές με ενεργή αντισημιτική δράση που εξέδιδαν οι ίδιοι, όχι απλά προπαγάνδιζαν, βιβλία όπως τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Στην Ελλάδα ίσχυε ακόμα ένα καθεστώς απαρτχάιντ στο οποίο οι Εβραίοι απαγορεύονταν δια νόμου να γίνουν από νηπιαγωγοί, δάσκαλοι, αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων μέχρι και Πρόεδροι της Δημοκρατίας. Η ίδια η ελληνική κυβέρνηση – ενός αριστερού κόμματος – θεωρούσε οτι οι δολοφονίες εβραίων ήταν δικαιολογημένες κάτω από ορισμένες συνθήκες και αυτό συμπεριλαμβάνει και έλληνες πολίτες. Η φασιστική βία υπήρχε και τότε αλλά η ελληνική χριστιανική κοινωνία – προοδευτικοί και συντηρητικοί – αδιαφορούσε γιατί απλά αφορούσε Εβραίους οι οποίοι έβαζαν αλεξίσφαιρα τζάμια στα εβραϊκά δημοτικά. Δε χρειάζονταν να δούμε στη Βουλή χρυσαυγίτες βουλευτές να δηλώνουν οτι το Ολοκαύτωμα δεν υπήρχε, το βλέπαμε στα γυμνάσια που πηγαίναμε.

Πολεμώ τη Χρυσή Αυγή ως απόλυτη προτεραιότητα – στηρίζω τις προσπάθειες της Νέας Δημοκρατίας στη κυβέρνηση και των αριστερών αντιφασιστικών οργανώσεων στο δρόμο. Αλλά δεν έχω ψευδαισθήσεις ότι όταν τελειώσει η Χρυσή Αυγή, θα συνεχίσω να ζω σε μια κοινωνία που με ανέχεται μόνο αν γίνω αόρατος, αρνηθώ την πολιτισμική μου κληρονομιά και δίνω πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Οτι η σαπίλα δε κρύβεται μόνο στον Φάηλο Κρανιδιώτη και τον Μπάμπη Παπαδημητρίου αλλά και στον προοδευτικό που ανέχεται τα άρθρα του Δελαστίκ στο Εθνος, του Στάθη στην Ελευθεροτυπία και του Καναβούρη στην Αυγή. Ξέρω οτι το αίμα του δολοφονημένου μετανάστη Χαμίντ Νατζαφί λιπαίνει την σφαίρα που σκοτώνει τον αστυνομικό Σάββα Νεκτάριο που δίνει την σπίθα στην μολότωφ της Μαρφίν – όλοι ξεσπώντας ενάντια στο «σύστημα» ενώ είναι αναπόσπαστα μέρη του. Στη προηγούμενη φράση, που έγραψα το 2011, προσθέτω πλεον και τον Παύλο Φύσσα ελπίζοντας οτι κάποια στιγμή θα πάψουμε σαν κοινωνία να χρειάζεται να δούμε πολιτικό χρώμα στο αίμα για να καταλάβουμε οτι το αίμα είναι αίμα.


Η συγγραφή κειμένων σε ένα ιστολόγιο είναι μια απασχόληση αμφίβολης αξίας, δύσκολα κάποιος θα διαβάσει ένα κείμενο και θα θελήσει πράγματι να ελέγξει τον εαυτό του έναντι των αναγιγνωσκόμενων – συνήθως διαβάζουμε κείμενα που επιβεβαιώνουν τις απόψεις μας. Και ποια η αξία βέβαια μπορεί να αναρωτηθεί κανείς – προφανέστατα καμμία πέρα της αυτιστικής ικανοποίησης του κάθε ιστολόγου οτι επιβεβαιώνεται λες και αυτό σημαίνει κάτι στην πραγματική ζωή. Οπότε μηδέν εις το πηλίκο πέρα του γεγονότος οτι μπορώ και απευθύνομαι στους δυο ανθρώπους που γνωρίζουν την ταυτότητα μου και την αυτιστική αυτοικανοποίηση που ανέφερα πριν, ως γνήσιος Ελλην.

Η ισχυρή Ελλάδα δείχνει να οδεύει πάλι προς το «χωραφάκι», «πτωχή» αλλά πλέον όχι και «τιμία» για να κλέψω μια ακόμα φράση αλλά αυτή τη φορά του Τ.Καμπύλη. Να αναρωτηθώ πότε ήταν;

υγ. Θα ασχοληθούμε με το πώς θα εξελιχθεί η Χρυσή Αυγή και τα του οίκου μας, τα συγχωροχάρτια που μοιράζει το ΚΙΣ στους υμνητές του Πλεύρη στις επόμενες αναρτήσεις. Απλώς ήθελα να επιστρέψω αν και σκουριασμένος – πλεον πρέπει να αλλάξω και εγώ, όπως άλλαξε το ιστολογείν. Προς το παρόν για σχόλια στο Facebook και στο Twitter.

Posted in greece | 4 Comments »

Παρέα, Κουλοπάνσα και Μπόβος, εκφάνσεις ελληνοεβραϊκού πολιτισμού

Posted by Abravanel, the Blog στο 19/05/2012

Συνάντησα κάθε μια από αυτές τις τρεις λέξεις σε διαφορετικές στιγμές αλλά κατά τη διάρκεια ενός Καμπαλάτ Σαμπάτ συνειδητοποίησα οτι μαζί αποτελούν ένα ενδιαφέρον τριο που εκφράζει 3 διαφορετικές εκφάνσεις του σύγχρονου μεταπολεμικού εβραϊκού πολιτισμού: η παρέα μια εβραϊκή λέξη, η κουλοπάνσα μια ελληνική και το μπόβος αγνώστου προελεύσεως. Αξίζει το κόπο να τις ρίξουμε μια ματιά…

1. Ξεκινάμε από το πλεον προφανές: την εβραϊκή λέξη «παρέα». Μπορεί να είναι μια από τις δημοφιλέστερες λέξεις της ελληνικής γλώσσας, (μέχρι και ραδιοφωνικός σταθμός υπάρχει ως Παρέα FM), αλλά είναι άγνωστο οτι είναι εβραϊκής προέλευσης. Το λεξικό του Μανώλη Τριανταφυλλίδη όσο αφορά την ετυμολογία της αναφέρει:

[ισπανοεβραίικο parea < ισπαν. pareja `ζευγάρι΄· πα ρέ(α) -ούλα, -ίτσα]

Το αστείο είναι οτι το Λεξικό Ισπανοεβραϊκών του σπουδαίου σαλονικιού λόγιου Ζοζέφ Νεχαμά στο λήμμα parea αναφέρει οτι είναι ελληνικής προελεύσης αν το λεξικό ήταν περισσότερο μια προσπάθεια ηθογραφικής καταγραφής της σύγχρονης ελληνοεβραϊκής κουλτούρας παρά ένα κλασικό λεξικό. Χαρακτηριστικό του οποίου μας φέρνει στην δεύτερη μας λέξη.

2. Ξεφυλλίζοντας το προαναφερθέν λεξικό έπεσα στη επόμενη λέξη μας, την «Κulopànsa». Εκ πρώτης όψεως δεν ακούγεται και πολύ ελληνική αλλά κοιτώντας το λήμμα ανακάλυψα οτι την λέξη την ήξερα και την χρησιμοποιούσα ήδη αλλά με άλλο όνομα.

Kulopànsa: χωριό της Μακεδονίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για να δείξει ένα μέρος που δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Onde nasyo fulano ? Ke te sale ? Mete a Kulopansa.

Για την ακρίβεια δεν βρίσκεται στην Μακεδονία αλλά στην Φωκίδα και είναι γνωστό ως Κολοπετινίτσα. Αν και το 1927 άλλαξε το όνομα του από Κολοπετινίτσα σε Τριταία επέζησε στην λαϊκή κουλτούρα και έγινε διάσημη από την ταινία του 1959 «Διακοπές στην Κολοπετινίτσα».  Στο slang μπορεί κάποιος να διαβάσει περί των σύγχρονων χρήσεων της έκφρασης και οτι παραμένει ζωντανή στην καθομιλουμένη. Δεδομένου οτι τόσο το λεξικό, όσο και η διάδοση της λέξης είναι κυρίως μεταπολεμικά έργα τότε αυτό το λήμμα είναι η απόδειξη οτι τα λαντίνο παρέμειναν ζωντανά μεταπολεμικά και συνέχισαν να εμπλουτίζονται. Επίσης αποτελεί μάρτυρα της ζωντανής αλληλεπίδρασης μεταξύ της ευρύτερης χριστιανικής ποπ κουλτούρας και της εβραϊκής.

3. Το «μπόβος» προέρχεται από μια ιστορία που μου διηγήθηκε ένας εβραίος φίλος μου. Δεχόμενος την επίσκεψη μιας νεαρής χριστιανής γιαγιάς και του εγγονιού της άρχισε να παίζει με το βρέφος το οποίο προφανώς αγνοώντας οτι προορίζονταν για τις πασχαλινές ματσότ γελούσε με τον φίλο μας. Η γιαγιά τότε απευθύνθηκε στο μωρό που έβγαζε σάλια γελώντας ως «άντε βρε μπόβε» προκαλώντας το άμεσο στρίψιμο του κεφαλιού των εβραίων παρευρισκομένων.

Ο λόγος ήταν οτι το μπόβο είναι μια από τις πιο κλασικές λέξεις στα λαντίνο, σχεδόν μια λέξη κατατεθέν. Σημαίνει χαζός ή αφελής και πέρα από την κλασική χρήση της ως συμπαθητικός χαρακτηρισμός χρησιμοποιείται για πλήθος εκφράσεων, πχ Bovo kayado por savyo es tomado ή το El djidyo no es bovo.

Οταν την ρώτησε από που προέρχεται ξαφνιάστηκε από την απότομη προσοχή και απάντησε οτι ήταν μια έκφραση που χρησιμοποιούσε η γιαγιά της και πλεον την χρησιμοποιούσε και αυτή και η κόρη της. Δεν είχε ιδέα για την καταγωγή της λέξης αν και η σαλονικιώτικη προσφυγική καταγωγή της αποτελούσε ένδειξη για από που μπορούσε να την είχε υοθετήσει. Bέβαια στο slang βλέπω οτι το μπόβο χρησιμοποιείται και αλλού, (αν και με μια υβριστική χροιά που δεν υπάρχει στην αυθεντική εβραϊκή έκφραση), οπότε δε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι οτι είναι μια ισπανοεβραϊκή λέξη. Σίγουρα όμως υπάρχουν έντονες υποψίες και εν απουσία εναλλακτικών εξηγήσεων μας οδηγεί να πιστέψουμε οτι ένα κομμάτι της Σαλονίκης ακόμα ζει μεταξύ των σύγχρονων χριστιανών κατοίκων της.


There you have it που λένε και οι άγγλοι. Εχουμε μια ισπανοεβραϊκή λέξη που όλοι, μέχρι και οι ίδιοι οι Εβραίοι, νομίζουν οτι είναι ελληνική. Έχουμε μια ελληνική που ακούγεται ισπανική που μας δείχνει μια ζωντανή μεταπολεμική εβραϊκή ποπ κουλτούρα. Και τέλος έχουμε μια ισπανοεβραϊκή λέξη που μιλάει για τον αντίλαλο μιας πόλης που κατάφερε να δημιουργήσει την πρώτη σύγχρονη εβραϊκή κοινωνία της οποίας μέτοχοι ήταν και οι χριστιανοί συμπολίτες της.

Ψάχνοντας για μια φωτογραφία να εικονογραφήσω την ανάρτηση έπεσα σε αυτή που πιστεύω οτι είναι η πλεον κατάλληλη και με την οποία θα κλείσουμε. Απεικονίζει το Ουν Καπάν, μια από τις αγορές της Θεσσαλονίκης. Η λεζάντα όμως αφήνει να εννοηθεί οτι ήταν το ελληνικό παζάρι δείχνοντας την παντελή άγνοια για την ιστορία της πόλης, ενώ στο βάθος βλέπουμε το κατάστημα του Γιουδά Ρούσο. Κατά ένα αστείο τρόπο η επιγραφή είναι στα ελληνικά, με λαντίνο από κάτω. Με άλλα λόγια μια ωραία παρέα.

υγ. Να ευχαριστήσω των dr.Moshe για την αδιαμαρτύρητη συνεχή ενόχληση μου, τον Νίκο Σαραντάκο για τις συμβουλές και τον Mayor rishon για την ιστορία.

English exceprt

This post talks about three words, parea – kulopansa – bovo. It speaks about words how words which have entered greek vocabulary are of jewish origin and how greek pop culture influnced the ladino language common to the Greek Jews. Finally it speaks of how echoes of a ladino speaking Salonica still survive among christians, even if they are unaware of their origin.

Posted in greece | 22 Comments »

«Εδω είμαι, στείλε με» – To Παλαιστινιακό Σύνταγμα στην Ελλάδα.

Posted by Abravanel, the Blog στο 03/03/2012

Κάθε χρόνο νεαροί ελληνοεβραίοι επισκέπτονται την Πολωνία στα πλαίσια ενός προγράμματος που ονομάζεται «March of the Living» και περιλαμβάνει επισκέψεις στα στρατόπεδα εξόντωσης που δολοφονήθηκαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες. Πρόσφατα ένα φίλος με πληροφόρησε οτι η ελληνική αποστολή περιλαμβάνει και την επίσκεψη στο Βρετανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο «Ρακοβίτσκι» της Κρακοβίας οπότε αναρωτήθηκα το τι έχει αυτό να κάνει με την Ελλάδα ή το Ολοκαύτωμα. Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι οι τάφοι με το Άστρο του Δαυίδ που βλέπετε στην ανάρτηση, τάφοι εβραίων στρατιωτών που αιχμαλωτίσθηκαν στην Καλαμάτα, την Πύλο και την Κόρινθο.

Στρατ.Νεκροταφείο Ρακοβίτσκι, Κρακοβία - Πολωνία

Η παρούσα ανάρτηση σκοπό έχει να μιλήσει για την δράση του Παλαιστινιακού Συντάγματος στην Ελλάδα, όσο και την μετεξέλιξη του στην Εβραϊκή Ταξιαρχία και την αποστολή του Παλαιστινιακού Τάγματος Βοήθειας. Τόσο το Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο της Μ.Βρετανίας, όσο η Πρεσβεία του Ισραήλ αλλά και διάφορες ανεπίσημες σελίδες στο Διαδίκτυο δε μπόρεσαν να με βοηθήσουν οπότε οφείλω να ομολογήσω οτι το παρόν δεν είναι παρά μια πρώτη επαφή που σκοπό έχει να παρακινήσει άλλους στην καλύτερη μελέτη του θέματος μιας και αποτελεί την απλή σύνθεση της δουλειάς του ισραηλινού καθ.Γιοάβ Γκέλμπερ, του σαλονικιού Ιακώβ Σιμπή και λίγης στοιχειώδους έρευνας σε βρετανικά, ελληνικά και ισραηλινά αρχεία.

Η γέννεση του Παλαιστινιακού Συντάγματος

Το 1920 η Βρετανική Αυτοκρατορία αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της περιοχής της Μέσης Ανατολής μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η διακυβέρνηση της χαρακτηρίζεται από οξείς διαμάχες τόσο μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών ομάδων, όσο και μεταξύ των Βρετανών αποικιοκρατών και των Παλαιστινίων Εβραίων που επιθυμούσαν την εθνική ανεξαρτησία τους. To 1939 η Βρετανική Αυτοκρατορία προσπαθώντας να κερδίσει την εύνοια του Αραβικού κόσμου ο οποίος είχε γοητευθεί από την ναζιστική Γερμανία, υιοθετεί ένα σύνολο φιλοαραβικών πολιτικών που παίρνει το όνομα Λευκή Χάρτα. Αυτή απαγορεύει αυστηρά την μετανάστευση στην Παλαιστίνη των κυνηγημένων από τους Ναζί εβραίων προσφύγων από κάθε χώρα της Ευρώπης. Η Εβραϊκή Εγκατάσταση που αποτελεί την ανεπίσημη ισραηλινή κυβέρνηση (Γισούβ) αντιδρά δηλώνοντας οτι «θα πολεμήσει τον Χιτλερ σαν να μην υπήρχε η Λευκή Χάρτα και θα πολεμήσει την Λευκή Χάρτα σαν να μην υπήρχε ο Χίτλερ».

Μωσσέ Νταγιάν/ πηγή:wikipedia

Αυτές οι διαμάχες έπαιξαν σημαντικό στις βρετανικές διεργασίες για την δημιουργία ενός Παλαιστινιακού Συντάγματος ώστε να συμβάλλει στην άμυνα της Αυτοκρατορίας που είχε φτάσει στα πρόθυρα της κατάρρευσης στην αρχή του πολέμου – τα αρχικά σχέδια δημιουργίας αφορούσαν ένα περίπου ίσο αριθμό Παλαιστίνιων Εβραίων και Αράβων αλλά σύντομα οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να περιορίσουν την εβραϊκή συμμετοχή ώστε να διατηρηθεί μια αναλογία 4 Εβραίων : 1 Άραβα δεδομένης της επιθυμίας των Παλαιστίνιων Εβραίων να συμμετάσχουν και της απροθυμίας των Αράβων. Ήδη εκείνη την εποχή υπηρετούσαν στον Βρετανικό Στρατό περίπου 10.000 Παλαιστίνιοι Εβραίοι και 4.000 Άραβες, ενώ στο τέλος του πολέμου έφτασαν τους 30.000 οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι και 6.000 οι Άραβες – η πλέον γνωστή συμμετοχή ενός άγνωστου τότε 26χρονου: του Μοσσέ Νταγιάν ο οποίος έχασε το μάτι του σε μια καταδρομική επιχείρηση υπό την αιγίδα των Βρετανών  στον Λίβανο.

Διακριτικά του Συντάγματος/πηγή: GFH

Η βρετανική εμμονή βέβαια συνδέεται και με τον δικαιολογημένο φόβο οτι η στρατιωτική εμπειρία που θα αποκτούσαν οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ενάντια τους. Αυτοί οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν κατά την διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας αλλά παραμένουν εξαιρετικά μικρόπνοοι αν κανείς αναλογιστεί οτι την ίδια στιγμή οι ίδιοι οι Βρετανοί υπολόγιζαν τους Παλαιστίνιους Εβραίους ως την τελευταία γραμμή άμυνας της χώρας, (Σχέδιο Μασάντα), αν ο Ρόμελ διαρρήγνυε τις γραμμές στο Ελ Αλαμέϊν.

Το Παλαιστινιακό Σύνταγμα πολέμησε για πρώτη φορά στην Γαλλία, ενώ η επόμενη αποστολή του υπήρξε στην Ελλάδα που αποτελεί και το αντικείμενο αυτού του άρθρου. Αργότερα τον Ιούλιο του 1944 το εβραϊκό μέρος του Παλαιστινιακού Συντάγματος μετεξελίχθηκε στην αμιγώς εβραίκή Εβραϊκή Ταξιαρχία ενώ συνολικά στις διάφορες μορφές του πήραν μέρος σε μάχες στην Γαλλία, την Ελλάδα, την Β.Αφρική και την Ιταλία. Στην βιβλιογραφία αναφέρεται επίσης το 51ο Τάγμα Καταδρομών ως μέρος των παλαιστινιακών δυνάμεων, αλλά η δράση του περιορίσθηκε στην Αβησσυνία και δεν αποτέλεσε ποτέ επίσημα παλαιστινιακή εβραϊκή μονάδα.

Η σύνθεση του Παλαιστινιακό Συντάγματος στην Ελλάδα

Λόγω των πολιτικών επιλογών της Βρετανίας οι Παλαιστίνιοι αρχικά συγκρότησαν βοηθητικές μονάδες – oι κύριες μονάδες που λειτούργησαν στην Ελλάδα ήταν 4 Σώματα Σκαπανέων (Auxiliary Military Pioneer Corps), η κυρίως ελληνοεβραϊκή 1039η Μονάδα Λειτουργίας Λιμανιών του Μηχανικού (1039th Port Operating Company) και ένα τμήμα Διαβιβάσεων.

Μετάλλιο στους στρατιώτες της Γισούβ που συμμετείχαν στον Β'ΠΠ - "Εδώ είμαι, στείλε με"/πηγή: GFH

Γενικότερα το ηθικό αυτών των μονάδων ήταν αρκετά χαμηλό λόγω του δευτερεύοντα ρόλου που ήταν αναγκασμένα να παίξουν, όσο και των προβλημάτων με του βρετανούς αξιωματικούς. Μόνη εξαίρεση ήταν η μονάδα 440 Ελλήνων λιμενεργατών που είχαν μεταναστεύσει μετά τα αντισημιτικά πογκρόμ του ’31 από την Θεσσαλονίκη στο Τελ Αβίβ και την Χάιφα και είχαν αναλάβει την λογιστική υποστήριξη στα λιμάνια και αναμενόμενα βρισκόντουσαν σε άριστη κατάσταση πλέον κοντά στους συγγενείς τους στις ελληνικές πόλεις και φίλους.

Στο σύνολο υπολογίζεται οτι περίπου 2400 Παλαιστίνιοι Εβραίοι και 400 Αραβες ήταν ενταγμένοι στις μονάδες της Παλαιστινιακής Ταξιαρχίας πολέμησαν στην Ελλάδα. Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνεται άγνωστος αριθμός Παλαιστινίων Εβραίων που διατηρούσαν ιδιαίτερη βρετανική υπηκοότητα και υπηρετούσαν σε μάχιμες μονάδες του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος στην Ελλάδα. Προφανέστατα σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται Βρετανοί Εβραίοι όπως ο Μάγιερς που διοργάνωσε την ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου, ενώ ελάχιστες είναι οι πληροφορίες για Παλαιστίνιους Εβραίους αλεξιπτωτιστές που έπεσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα με σκοπό να βοηθήσουν την Αντίσταση. Η βιβλιογραφία αναφέρει για προγραμματισμό επιπλέον αποστολών παλαιστίνιων ελληνοεβραίων που σκοπό είχαν την σωτηρία του εβραϊκού πληθυσμού αλλά που τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν, ενώ ανέκδοτες μαρτυρίες που αναφέρει ο έλληνας δημοσιογράφος Ζαν Κοέν μιλούν για συμμετοχή ακόμα και του ίδιου του πατέρα του σημερινού Προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες.

Η Γερμανική επίθεση

Μετά την ήττα της Ιταλίας από την Ελλάδα, η Γερμανία αναγκάζεται να προσέλθει εις βοήθεια του συμμάχου της και στις 6 Απριλίου εισβάλλει στην Ελλάδα. Η μόνη βοήθεια στον Ελληνικό Στρατό προσφέρεται από το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα που αποτελείται από Βρετανούς και δυνάμεις της Κοινοπολιτείας. Το μέτωπο γρήγορα διασπάται και οι Ελληνες μαζί με τους Βρετανούς είναι αναγκασμένοι να οργανώσουν την οπισθοχώρηση.

Είναι μάλλον απίθανο στην πρώτη φάση τον επιχειρήσεων οι παλαιστινιακές δυνάμεις να συμμετείχαν στην πρώτη γραμμή, αλλά χωρίς την βοήθεια των επισήμων βρετανικών αρχείων είναι αδύνατον να είμαστε σίγουροι – με την βοήθεια μιας ερασιτεχνικής σελίδας εντοπίζονται αρκετοί Εβραίοι στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο του Φαλήρου, της Ρόδου και της Σούδας αλλά προσωπικά γνωρίζω για επιπλέον τάφους που δεν έχουν καταγραφεί. Άλλωστε μόνο και μόνο αυτό του Φαλήρου περιλαμβάνει περίπου 600 άγνωστους στρατιώτες, ενώ άγνωστο αριθμός ελληνοεβραίων μεταναστών τάφηκε ως ελληνικές στρατιωτικές απώλειες – επιπλέον ας μην ξεχνάμε τους περίπου 10 τάφους στην Κρακοβία που είδαμε πριν και που είχαν αιχμαλωτισθεί στην Ελλάδα. Έχοντας υπόψιν αυτά τα δεδομένα μπορούμε να θεωρήσουμε ως μια λογική εκτίμηση οτι περίπου 100/150 Παλαιστίνιοι Εβραίοι πρέπει να έπεσαν κατά την διάρκεια της θητείας τους στην Ελλάδα.

Ενας στρατιώτης της Εβραϊκής Ταξιαρχίας στην Κρήτη/ πηγή: GFH

Η κατάσταση φαίνεται να είναι διαφορετική στην Κρήτη όπου οργανώνεται η άμυνα εναντίον των Γερμανών και από όπου φαίνεται το σύνολο των βρετανικών δυνάμεων να συμμετείχαν σε ένοπλες επιχειρήσεις. Στο αρχείο του Μουσείου των Μαχητών των Γκέτο βρίσκεται η φωτογραφία ενός Παλαιστίνιου Εβραίου στα χαρακώματα στην Κρήτη.

Η αιχμαλωσία

Πάλεσταϊν Ποστ - κλικ για μεγένθυση

Οταν τελικά η χώρα καταρρέει οι βρετανικές δυνάμεις βρέθηκαν στην ανάγκη να οργανώσουν μια εκκένωση των περίπου 60.000 στρατιωτών της κατά την διάρκεια μιας άτακτης υποχώρησης. Οι παλαιστινιακές δυνάμεις λόγω του δευτερεύοντα ρόλου τους, βρίσκονταν χαμηλά στην λίστα της προτεραιότητας για την εκκένωση και ακολούθησαν την υποχώρηση μέχρι την Καλαμάτα όπου εκεί συνελήφθησαν από τις γερμανικές δυνάμεις. Αξίζει να σημειωθεί το κλίμα πανικού που επικρατούσε λόγω των φόβων οτι οι Γερμανοί δεν θα τους αντιμετώπιζαν ως Βρετανούς Αιχμάλωτους Πολέμου αλλά σαν Εβραίους – αυτοί οι φόβοι απέτρεψαν μια διασπορά των μονάδων που ήλπιζαν έτσι να μην δώσουν αφορμή για την μη-εφαρμογή της Συνθήκης της Γενεύης. Συνολικά περίπου 1500 Παλαιστίνιοι Εβραίοι και 300 Αραβες συνελήφθησαν, γεγονός που επηρέασε το σύνολο των οικογενειών στην Παλαιστίνη μιας και όλοι είχαν ένα γνωστό που πολεμούσε στην Ελλάδα όπως αναφέρει και το δημοσίευμα της εβραϊκής Πάλεσταϊν Ποστ.

Σε αυτά τα νούμερα συμπεριλαμβάνονται και οι αιχμάλωτοι της Κρήτης και άλλων σκόρπιων επιχειρήσεων περισυλλογής διασκορπισμένων Βρετανών – ενδεικτικά αναφέρω την μάχιμη Μονάδα 606 Σκαπανεών που είχε αρχικά αποκλειστεί στην Μήλο μετά την βύθιση του πλοίου τους και την καθυστερημένη εκκένωση τους στην Κρήτη, (στην σπάνια φωτογραφία η επιχείρηση εκκένωσης της συγκεκριμένης μονάδας στην Μήλο).

Βρετανική μονάδα στρατιωτών από την Εβραϊκή Εγκατάσταση στην Παλαιστίνη μεταφέρονται στην Μήλο/ πηγή: GFH

Ο πρώτος σταθμός υπήρξε ένα πρόχειρο στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Καλαμάτα, ενώ στην συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Κόρινθο. Εκεί οι συνθήκες διαβίωσης υπήρξαν εξαιρετικά δύσκολες λόγω της έλλειψης τροφής και των συνεπακόλουθων αρρωστιών αλλά και εντάσεων μεταξύ Βρετανών και Παλαιστινίων. Μέχρι εκείνη την στιγμή οι Γερμανοί δεν είχαν ασχοληθεί με τους Παλαιστινίους Εβραίους αλλά η άφιξη ειδικών ανακριτών δημιούργησε ένα μεγάλο πρόβλημα στο πώς θα μπορούσαν να τους μεταχειρισθούν. Το κυριότερο πρόβλημα ήταν οτι η, μετά τους Έλληνες, μεγαλύτερη ομάδα των Παλαιστινίων αποτελούνταν από Γερμανοεβραίους και Αυστροεβραίους που είχαν δραπετεύσει μετά την άνοδο του ναζισμού. Η αρχική σκέψη να δικασθούν για εσχάτη προδοσία αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα λόγω των ίδιων των γερμανικών νόμων αλλά και της αδιάλλακτης στάσης των Βρετανών που απείλησαν με αντίποινα σε τέτοια περίπτωση. Τελικά επικράτησε η ανάγκη να περιφρουρηθούν οι γερμανοί αιχμάλωτοι στα χέρια των Συμμαχικών δυνάμεων, οπότε οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι γερμανικής καταγωγής στάλθηκαν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων στην ίδια την Γερμανία αλλά κατάφεραν να επιβιώσουν χωρίς επιπλέον περιπέτειες.

Στην Κόρινθο τελικά στάλθηκαν και οι αιχμάλωτοι Παλαιστίνιοι από το στρατόπεδο αιχμαλώτων των Σφακίων και τον Ιούνιο ξεκίνησε η μεταφορά τους σε στρατόπεδα αιχμαλώτων στην ίδια την Γερμανία – αυτή η μεταφορά ολοκληρώθηκε σχεδόν 6 μήνες μετά λόγω των κατεστραμμένων μεταφορικών μέσων αλλά και την εκκένωση της Ελλάδας από την μάζα των γερμανικών δυνάμεων. Μέχρι τότε η κατάσταση είχε βελτιωθεί χάρη στην άδεια των γερμανών να έρθουν σε επαφή οι αιχμάλωτοι με τους τοπικούς πληθυσμούς προς προμήθεια τροφίμων.

Η μεταφορά τους

Αιχμάλωτοι Πολέμου στο Χοχενφελς - φωτογραφία του Σαμουέλ Πάρδο από την Θεσσαλονίκη/πηγή: GFH

Η μεταφορά από την Κόρινθο στην Θεσσαλονίκη επέτρεψε σε ένα σημαντικό αριθμό αιχμαλώτων να ξεφύγουν, ειδικά στα κομμάτι της Λαμίας που τα τρένα ήταν αναγκασμένα να προχωρούν με μικρές ταχύτητες. Αξίζει όμως να σημειωθεί οτι καθώς πλησίαζαν στην Θεσσαλονίκη, τα γερμανικά μέτρα ασφαλείας έγιναν εξαιρετικά αυστηρά λόγω του φόβου οτι οι Παλαιστίνιοι Ελληνοεβραίοι θα μπορούσαν να πετύχουν μια εύκολη δραπέτευση στην πόλη τους. Τελικά 1100 Παλαιστίνιοι Εβραίοι κατέληξαν στο Μάρμπουργκ και Λαμσντορφ, όπου ενώθηκαν με άλλους στρατιώτες της Κοινοπολιτείας και τελικά στο Ρότεμπουργκ μέσω Άϊχσταντ και Βάρμπουργκ. Η μετέπειτα ιστορία τους ξεφεύγει τον σκοπό αυτής της ανάρτησης οπότε θα περιοριστώ απλά στην αναφορά οτι η μοίρα τους υπήρξε παρόμοια με αυτή των υπολοίπων βρετανών αιχμαλώτων.

Ο Μούφτης της Ιερουσαλήμ και ο Χίτλερ

Εξαίρεση υπήρξαν οι Αραβες στρατιώτες που μεταφέρθησαν στο στρατόπεδο Στάλαγκ ΙΙΙ D με σκοπό να στρατολογηθούν ως νέοι σύμμαχοι της ναζιστικής Γερμανίας μετά την προσέγγιση των Παλαιστινίων Αράβων ηγετών προς τις δυνάμεις του Αξονα. Πνευματικός και πολιτικός ηγέτης σε αυτή την προσπάθεια ήταν ο Παλαιστίνιος Μουσουλμάνος Μεγάλος Μούφτης της Ιερουσαλήμ Μωχάμεντ αλ Χουσαϊνή ο οποίος όχι μόνο υποστήριξε την Γερμανία αλλά προχώρησε στην στρατιωτική ενίσχυση της. Δυστυχώς τα αποτελέσματα υπήρξαν θετικά μιας και τουλάχιστον 100 Αραβες αιχμάλωτοι κατατάχθηκαν αμέσως στην 13η Ορεινή Μουσουλμανική Μεραρχία των Ες Ες, (αυτή αποτελούσε μέρος των διαφόρων μουσουλμανικών μονάδων των Ες Ες που είχαν δημιουργηθεί όπως η Λεγεώνα του Τουρκεστάν και η Λεγεώνα των Μωαμεθανών Καυκάσιων).

Στην φωτογραφία ο Μεγάλος Μούφτης σε γερμανικό προπαγανδιστικό ρεπορτάζ της εποχής την ώρα που επιθεωρεί την βοσνιακή μονάδα, (πηγή: cwgc.org).

Οι δραπέτες

Χωρίς να μπορούμε να είμαστε σίγουροι, λόγω των ιδιαιτέρων συνθηκών, υπολογίζεται οτι από τους 1500 Παλαιστινίους Εβραίους δραπέτευσαν 150. Σχεδόν όλοι μπόρεσαν να βασισθούν στην εκτεταμένη συνεργασία και βοήθεια του τοπικού χριστιανικού πληθυσμού, αν και προφανώς οι τοπικές συνθήκες έπαιζαν σημαντικό ρόλο.

Οι δραπέτες χωρίζονταν σε 3 κατηγορίες: αυτοί που βασίσθηκαν στην Αντίσταση για την φυγάδευση τους στην Τουρκία ή την Παλαιστίνη, όπως ο Δ/νεας Μπεν Γκερσόν. Άλλοι εντάχθηκαν στην Αντίσταση στα πλαίσια της Βρετανικής Αποστολής και μάλιστα ορισμένοι μετά την διαφυγή τους επέστρεψαν σαν τον Γιτζάκ Μεναχέμ. Μια ομάδα, κυρίως ελληνοεβραίων, μπόρεσαν να κρυφθούν μέσα στις πόλεις της Αθήνας και Θεσσαλονίκης χωρίς να μπορούν να διακριθούν. Ειδικά αυτοί οι τελευταίοι βέβαια όταν ξεκίνησε η εξόντωση των Εβραίων της Ελλάδας μοιράσθηκαν την τύχη των υπολοίπων ως έλληνες πολίτες, εκτός και αν μπορούσαν να αποδείξουν την ιδιότητα τους ως Βρετανοί. Μάλιστα υπάρχουν αναφορές για Παλαιστίνιους Εβραίους αιχμαλώτους που βρέθηκαν κοντά στο Άουσβιτς και συνάντησαν συμπολεμιστές τους δραπέτες Παλαιστίνιους ΕλληνοΕβραίους που είχαν συλληφθεί με τον σαλονικιώτικο πληθυσμό και αποσταλεί προς εξόντωση.

Μια σκοτεινή υπόθεση

κλικ για μεγέθυνση

Καθώς κοιτούσα τα αρχεία της Πάλεσταϊν Ποστ συνάντησα μια περίεργη υπόθεση που καταδεικνύει την ανάγκη να απομακρυνθούμε από την κλασσική αντίληψη περί ηρώων και ενός ένδοξου πολέμου. Στο απόσπασμα που αναφέρω το 1946 ένας Ιεσούας Αττάς απαλλάσσεται από τις κατηγορίες της συνεργασίας με τον εχθρό λόγω αναρμοδιότητας του βρετανικού δικαστηρίου γιατί αν και στρατιώτης του βρετανικού Παλαιστινιακού Συντάγματος ήταν Έλληνας και τα αδικήματα του είχαν διαπραχθεί στην Ελλάδα.

Οι κατηγορίες εναντίον του ήταν οτι είχε βοηθήσει στην σύλληψη παλαιστινίων στρατιωτικών που είχαν δραπετεύσει. Ο Αττάς, στρατιώτης που είχε δραπετεύσει και ο ίδιος, ανήκε στην ομάδες των Ελλήνων που είχαν μεταναστεύσει λίγα χρόνια πριν από την Ελλάδα στην βρετανική Παλαιστίνη. Μετά την απόδραση του είχε καταφύγει στην Θεσσαλονίκη και μαζί με άλλους δραπέτες είχαν αναλάβει την διαχείριση δύο οίκων ανοχής με σκοπό να μαζέψουν χρήματα τόσο για ιδιοτελή πλουτισμό, όσο και την χρηματοδότηση της διαφυγής στην Τουρκία. Τελικά ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυο «μαγαζιών» οδήγησε στην ανακάλυψη τους από τους Γερμανούς και την επαναπροώθηση τους στα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου. Μετά τον πόλεμο το σύνολο τους δικάσθηκε για προδοσία αν και από ότι φαίνεται ο Αττάς την γλύτωσε.

Αυτή η ιστορία  μεταξύ όμως των άλλων αποκαλύπτει και την λιγότερο ηρωική πλευρά του πολέμου. Παρά την τεράστια βοήθεια της ΕΑΜικής Αντίστασης στην διαφυγή των Βρετανών αιχμαλώτων και Εβραίων διωκόμενων, οφείλουμε να μην κρύβουμε οτι αυτή συχνά απαιτούσε σημαντικά χρηματικά ποσά και τα όρια μεταξύ ηρωισμού και κυνισμού ήταν πολύ κοντά και έβλεπαν πρωταγωνιστές τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους.

Οι επαφές των Παλαιστινίων Εβραίων με τους Ελληνες Εβραίους

Οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι, όταν δεν ήταν οι ίδιοι Ελληνοεβραίοι, προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή με τις τοπικές κοινότητες, με διαφορετικές αντιδράσεις ανάλογα με τις συνθήκες. Εκείνες που βρισκόντουσαν υπό ιταλική κατοχή όπως αυτή του Βόλου τους υποδέχτηκαν με χαρά και τους βοήθησαν με μεγάλη προθυμία. Άλλες όμως μαρτυρίες όπως αυτή του Φριτζ Γιορντάν ή του Ιακώβ Ρομπάχ μιλάνε για τεράστια επιφυλακτικότητα. Ειδικά η ιστορία του τελευταίου είναι ενδιαφέρουσα γιατί περιλαμβάνει μεγάλο μέρος των εμπειριών των Παλαιστινίων στην Ελλάδα.

Μετά την δραπέτευση του ο Ιακώβ Ρόμπαχ καταφεύγει στην Θεσσαλονίκη όπου η τοπική κοινότητα τον στέλνει αρχικά σε μια συναγωγή και στην συνέχεια στη Σχολή της Αλλιάνς στην πλ.Αριστοτέλους. Οι παρατηρήσεις του για τον φόβο των κοινοτικών αξιωματούχων και την επιφύλαξη με την οποία τον δέχθηκαν γίνονται μόνο κατανοητές αν κανείς γνωρίζει οτι ταυτόχρονα οι Γερμανοί προχωρούσαν σε ένα σχέδιο παραπλάνησης και ψυχολογικής αρχικά τρομοκρατίας – τον ίδιο καιρό που έφτανε οι Γερμανοί είχαν μόλις αποκεφαλίσει την ηγεσία της Κοινότητας και προχωρήσεις σε αυθαίρετες συλλήψεις αρνούμενοι όμως τις δημόσιες εκκλήσεις τοπικών χριστιανών παραγόντων για την λήψη ευρειών αντισημιτικών μέτρων παραπλανώντας έτσι την ηγετική ομάδα που είχε απομείνει.

Μέχρι το Σεπτέμβριο του 1943 καταφέρνει να δουλεύει ως Σέρβος σε τεχνικά έργα και να είναι σε άμεση συνεργασία με την Αντίσταση, στην οποία εντάσσεται μέχρι την διαφυγή του στην Αίγυπτο το Φεβρουάριο του 1944. Εκεί εκπαιδεύεται ως αλεξιπτωτιστής ώστε να επιστρέψει ως μέλος της προσπάθειας της Παλαιστινιακής Σιωνιστικής Εγκαστάστασης, (Γισούβ – η ανεπίσημη παλαιστινιακή εβραϊκή κυβέρνηση), να σώσει Ευρωπαίους Εβραίους αν και η εξέλιξη του πολέμου ακυρώνει την αποστολή.

Μετά τον πόλεμο – η Παλαιστινιακή Μονάδα Βοήθειας

Μετά τον πόλεμο η Εβραϊκή Εγκατάσταση συνέστησε μια Μονάδα Βοήθειας για την Ελλάδα αποτελούμενη από 60 άτομα ως σταθερό προσωπικό και υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών παρά το γεγονός οτι ακόμα δεν συνιστούσε ανεξάρτητο κράτος. Η μονάδα δούλεψε κυρίως με Χριστιανούς πρόσφυγες στο Σιδηρόκαστρο Φλώρινας και στην Κυπαρισσία/Φιλιατρά στην Πελοπόννησο. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην διοργάνωση της παράνομης τότε μετανάστευσης στην Παλαιστίνη με την βοήθεια αρκετών Ελλήνων Χριστιανών που ταυτίζονταν με τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα των Παλαιστινίων Εβραίων, αλλά και του ελληνικού κράτους που είχε υιοθετήσει σαν επίσημη κρατική πολιτική την διευκόλυνση της αναχώρησης Ελλήνων Εβραίων που ήθελαν να αναχωρήσουν και στη συνέχεια τους αφαιρούσε την υπηκοότητα. Αν και η δράση της αποτελεί από μόνη πηγή για μια ξεχωριστή ανάρτηση, οφείλουμε οφείλουμε μια αναφορά σε αυτήν μιας και κλείνει την Παλαιστινιακή στρατιωτική παρουσία στην Ελλάδα, πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.


Στην Ελλάδα κυριαρχεί η ιδέα οτι είμαστε ένα έθνος ανάδελφο, ένα έθνος που αγωνιζόμαστε μόνοι εναντίον όλων. Μάλιστα πιστεύω οτι μέρος του ελληνικού αντισημιτισμού οφείλεται σε αυτή την ελληνική εμμονή και την ψυχολογική προβολή της επί των Εβραίων που έχουν το αμφίβολο προνόμιο να αποτελούν τα κατεξοχήν θύματα στην ευρωπαϊκή ιστορία και αμφισβητούν εμπράγματα αυτή την ελληνική αλήθεια. Και όμως είμαστε  μια χώρα που της έχουν δωθεί πολλά περισσότερα από όσα της έχουν αφαιρεθεί και έχει βρει φίλους και σύμμαχους στις περισσότερες από τις δύσκολες στιγμές της ιστορίας της. Μια τέτοια είναι η συμμετοχή χιλιάδων Παλαιστινίων στρατιωτών, κυρίως Εβραίων, που πολέμησαν και πέθαναν στο ελληνικό έδαφος δίπλα στους Ελληνες Χριστιανούς και Ελληνες Εβραίους στρατιώτες που υπεράσπιζαν την πατρίδα τους.

Αυτός ο πόλεμος δεν υπήρξε ούτε ηρωϊκός και ούτε ένδοξος. Οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι κρατήθηκαν στα μετόπισθεν από τους Βρετανούς που ενδιαφερόντουσαν περισσότερο για την διατήρηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας μετά τον πόλεμο και κατάφεραν να πολεμήσουν στα ελληνικά νησιά μόνο όταν η μάχη είχε πλεον χαθεί. Οι Παλαιστίνιοι Αραβες σε ένα σημαντικό ποσοστό αυτομόλησαν και εντάχθηκαν στα τμήματα των Ες Ες, επιβεβαιώνοντας οτι ο Μούφτης της Ιερουσαλήμ δεν ήταν πυροτέχνημα. Οι κυρίως σαλονικιοί λιμενεργάτες Έλληνες Εβραίοι επέστρεψαν να υπερασπιστούν την ίδια πατρίδα που τους είχε εξαναγκάσει στον ξεριζωμό, μόνο για να δουν να τους προδίδει για δεύτερη φορά μετά τον πόλεμο είτε αφαιρώντας την υπηκοότητα τους, είτε επιβεβαιώνοντας τους δοσίλογους στην πόλη τους. Ορισμένοι από αυτούς πρόδωσαν τους ίδιους τους συντρόφους τους στην προσπάθεια τους να δραπετεύσουν, ενώ ταυτόχρονα αποδείκνυαν οτι τα όρια μεταξύ της ανιδιοτέλειας και ιδιοτελή πλουτισμού δεν ήταν τόσο ξεκάθαρα στον γαλαξία της ΕΑΜικής Αντίστασης.

Εβδομήντα χρόνια μετά όμως δεκάδες τάφοι με το Αστρο του Δαυίδ στα στρατιωτικά νεκροταφεία της Κρήτης, της Πελοποννήσου και της Πολωνίας μιλάνε για τουλάχιστον 2400 ανθρώπους που διέσχισαν την Μεσόγειο για να πολεμήσουν σε υπερασπιζόμενοι οι μεν μετανάστες

Ελληνοεβραίοι μια πατρίδα που δεν τους ήθελε και οι Ισραηλινοί μια ξένη πατρίδα χωρίς ποτέ να μπορέσουν να γυρίσουν για γνωρίσουν την δική τους που θα γεννιόταν το 1948.

Και για αυτή τους την θυσία τους θα τους είμαστε για πάντα ευγνώμονες – ζιχρονό λιβραχά/ας είναι η μνήμη τους ευλογητή.

Posted in greece | Με ετικέτα: , | 4 Comments »

Greek conservative’s party turn to the antisemitic Far-Right

Posted by Abravanel, the Blog στο 18/02/2012

Last week the leader of the greek conservative party Nea Dimokratia welcomed former prominent members of viciously antisemitic party LàOS into his party. Poised to become the next Prime-Minister his turn to the antisemitic Far-Right sparks fear for more antisemitism, international isolation and damaging of greek-israeli relations.

From left to right: Georgiadis, Samaras and Voridis

A. An introduction

Until recently the greek mainstream conservative party Nea Dimokratia was in the improbable position of housing both extremely antisemitic elements within the party but at the same time being labeled as the least-offensive towards the Greek Jewish community. This was made possible by the antisemitism of rival mainstream socialist party of PASOK which under Andreas Papandreou in the 80’s actively supported antisemitic terrorism under the guise of pro-Palestinian politics, (google Osama al Zomar for more information). Despite a strong leftist/communist current within the greek Jewish community, Nea Dimokratia’s leaders like the son of a Righteous Among Nations Miltiadis Evert or Konstantinos Mitsotakis who established diplomatic relations with Israel in the early 90s, managed to gain the massive support of the Jewish community despite the fact that known antisemites were still housed within the party.

In 2004 Nea Dimokratia splits and the antisemitic/nationalistic segment forms the LàOS party led by Yorgos Karatzaferis further confirming the turn of Nea Dimokratia towards a moderate, european conservative party. In 2009 Antonis Samaras is elected party leader raising concerns whether his nationalistic past would bring back antisemitism and xenophobia, (Samaras had led a short-lived political party in the mid-90’s where he denied having as candidates non-Orthodox Christians).

Β. First signs: Nea Dimokratia’s viciously antisemitic teachers

The Jews are cursed, Hitler did a great service by exterminating them although he was financed by them, Jews control Greece and Greek Jews suck the last drops of blood of honest Christian Greeks etc

This is what the Nea Dimokratia faction of the Teaching Association of the Messinia province regularly published on their website when they were exposed by anti-nazi activists. The greek norm in this case would be a swift, albeit moderate, disassociation and within a month or two a return to business as usual. This time Nea Dimokratia refused to adamantly condemn the blatant racism despite the fact that a Jewish Nea Dimokratia’s politician contacted the top cadres, (namely Yorgo Manolis responsible for the Trade-Unions) of the party asking for immediate action; only when the Central Board of Jewish Communities officialy asked for explanations an extremely subdued letter by a minor functionary returned. Needless to add that the authors did not even get a party slap on the hand.

The fact that Messinia-born Antonis Samaras accepted that the children of his home being taught that Jews are two-horned beasts only enhanced the suspicion within the Jewish Community that he was the same Samaras who wished for a white, Christian Orthodox antisemitic Greece.

C. A return to Holocaust denial: Nea Dimokratia acquires prominent antisemitic politicians

Makis Voridis, minister in the greek government, seen here carrying a makeshift axe (!) during clashes with ideological foes.

On November 2011 a new government was formed including the nationalistic/antisemitic party of LàOS; the two prominent ministers by LàOS being Mavroudis (Makis) Voridis and Adonis Georgiadis. Both were widely known for their antisemitic views which included Holocaust denial and calls against the global Jewish domination; specific statements can be found in the section «Antisemitism by new LàOS ministers» here. This development spread fear among the Greek-Jewish community and prompted worldwide indignation and letters of protest by international jewish organizations like the American Jewish Committee, the World Jewish Congress, Anti Defamation League and many more.

Still, the leader of Nea Dimokratia evidently more preoccupied about winning the next elections, caving to the nationalistic tide swiping through Greece, chose to ignore the danger of becoming an international pariah and last week welcomed these two prominent politicians into the Nea Dimokratia party.

D. Consequences and why should Jews be concerned

Another thing is tolerating extremist and antisemitic elements who are already within the party and another thing is actively including the modern faces of greek antisemitism which are held in international quarantine. Nea Dimokratia by Antonis Samaras is not a european conservative party but is devolving into an aggregation of nationalistic and antisemitic politicians who express the worst in conservative history; their endorsement of politicians questioning the murder of 60.000 Greek Jews during the Holocaust cannot but aid a climate of legitimization of antisemitism. A legitimization which has translated in an increase of antisemitic violence which we have witnessed the past decade and I have documented, worryingly of both leftist and rightist extraction.

Even worse one cannot but question their integrity and openly suspect the damage they can create in greek foreign policy. Adonis Georgiadis believes that Jews are out to get the Greek Christians and has promoted through his bookshops the works of the Pope of modern genocidal antisemitism: Konstantinos «Jews need a firing squad within 24hours» Plevris. If he sees a Jew in an international organization will he cry out «Vindication!» and try and work with him while he considers him part of venomous global web of Jewish cooperation? How can this man cooperate with the Israeli government in sight of the enhanced greek-israeli relations?

Antonis Samaras recently visited Israel and was warmly welcomed by Benjamin Netanyahu and Simon Peres in a visit aiming to appease his critics. He spoke of a «longterm and not circumstantial strategic alliance» but can he be trusted? I can positively assert that if he had neither the will or the power to disassociate from the tiny Teacher’s Union aforementioned, then Antonis Samaras double-speak will backfire the first moment jewish interests will be targeted. Whether this being another synagogue getting torched or greek-israeli cooperation I doubt whether anyone can claim that the new Nea Dimokratia has the moral integrity to abandon its hypocritical double-talk.

And if personal opinions like the one here are to be discarded, one cannot but ponder at the fact that these developments prompted a protest by the Central Board of Jewish Communities in Greece famous for it’s cautiousness. The «surprise and concern» it expressed is only the 3rd statement in the past 40 years which voices an opinion over a strictly political issue; the first one being the PASOK endorsement of a palestinian terrorist aiming to kill Greek Jews after killing an Italian-Jewish baby, the second one being the inclusion of pro-Nazi candidates in the Nea Dimokratia/LàOS list for the municipality of Athens and the third one being this one.

Posted in antisemitism, greece, the jews did it!, the world | Με ετικέτα: , , , , , , | 7 Comments »


Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 834 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: